26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

ده روش برای یک گفت و شُنود بهتر

Celeste Headlee

10 ways to have a better conversation

When your job hinges on how well you talk to people, you learn a lot about how to have conversations -- and that most of us don't converse very well. Celeste Headlee has worked as a radio host for decades, and she knows the ingredients of a great conversation: Honesty, brevity, clarity and a healthy amount of listening. In this insightful talk, she shares 10 useful rules for having better conversations. "Go out, talk to people, listen to people," she says. "And, most importantly, be prepared to be amazed."


تگ های مرتبط :

Communication, Interview, Personal Growth
بسیار خوب، می‌خواهم دست‌هاتون را بالا ببرید: چند نفر از شما یک نفر را از فیسبوک بیرون انداختید به دلیلی اینکه آنها چیزی اهانت‌بار در مورد سیاست یا مذهب، نگه‌داری بچه یا خوراکی گفتند؟ ( خنده) و چند نفر از شما حداقل ازیک نفر دوری می‌کنید چون خیلی ساده نمی خواهید باهاشون صحبت کنید؟ ( خنده) میدونید، قبلا" برای یک گفتگوی مودبانه از این روش استفاده می‌شد، ما فقط می‌بایستی نصیحت‌های هنری هیگینز در کتاب « بانوی زیبای من» را دنبال می‌کردیم: بچسب به آب‌وهوا و سلامتی. اما این روزها، با تغییرات آب‌و‌هوا و مخالفان واکسیناسیون، این موضوعات--- ( خنده)
هم دیگر ایمن نیستند. خب جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم جهانی که هرگفت و شنودی توانایی بالقوه آن را دارد که محور بحث و جدل شود، جایی که سیاستمداران ما نمی‌توانند با یکدیگر صحبت کنند و جایی که حتا برای بی‌اهمیت‌ترین مسائل فرد با احساسات تمام برای آن یا علیه آن می‌جنگد، این طبیعی نیست. مرکز تحقیقات پیو مطالعه‌ای روی ۱۰٫۰۰۰ فرد بزرگسال آمریکایی کرد، و دریافت که در این لحظه، ما بیشتر قطبی شدیم، بیشتر تقسیم شدیم، نسبت به کل تاریخ. ما کمتر اهل مصالحه و سازش هستیم، که بدین معناست که ما به هم گوش نمی‌دهیم.
و ما درباره اینکه کجا زندگی کنیم، با چه کسی ازدواج کنیم، با چه کسی دوستی کنیم، بر پایه آنچه از قبل باور و اعتقاد داریم، تصمیم می گیریم. و دوباره این بدین معناست، که ما به حرف یکدیگر گوش نمی‌دهیم. یک گفت و شُنود نیاز به یک تعادل بین گفتن و شنیدن دارد، و یک جایی در طول راه، ما این تعادل را از دست دادیم. خُب بخشی از این اقتضای تکنولوژیست. تلفن‌هوشمند که یا در دست‌هاتون دارید یا آنقدر نزدیک که می‌توانید خیلی سریع آن را بردارید. طبق مرکز تحقیقات پیو، حدود یک سوم از نوجوانان آمریکایی بیش از ۱۰۰ پیام در روز می‌فرستند. و خیلی از آنها، تقریبا" بیشتر آنها، احتملا بیشتر به دوستانشان پیام می‌فرستند
تا با هم رو در رو صحبت کنند. و این بخش بزرگی از کتاب اتلانتیک هست. که توسط آموزگار دبیرستانی به نام پُل بارنول نوشته شده. او به شاگردانش یک پروژه گفتگو داد. او می‌خواست به آنها یاد دهد که چگونه درباره موضوع معینی بدون استفاده از یاداشت صحبت کنند. او گفت:« من متوجه شدم...» ( خنده) « متوجه شدم که قابلیت کلامی شاید تنها مهارت مهمی باشد که ما در آموزش آن شکست خورده‌ایم. نوجوانان هر روز ساعت‌ها وقت‌شان را صرف ایده های یکدیگر از طریق صفحه نمایش می کنند، اما به ندرت فرصتی برای بکار گیری مهارت‌هایشان دارند. به نظر پرسش مضحکی می‌‌آید، اما باید از خودمان بپرسیم:
آیا هیچ مهارتی در قرن بیست و یکم مهم‌تر از حفظ منسجم همراه با اعتماد به نفس در گفتگو و صحبت کردن وجود دارد؟ حالا، من از راه حرف زدن با مردم زندگی می‌کنم: برندگان جایزه نوبل، رانندگان کامیون، میلیاردرها، مربیان مهد‌کودک‌ها، فرمانداران ایالت ها، لوله کش‌ها. با مردمی صحبت می‌کنم که دوست دارم. با مردمی صحبت می‌کنم که دوست ندارم. با مردمی که با من عمیقن در برخی نظرات شخصی مخالف هستند. با این حال گفتگوی بسیار خوبی با آنها دارم. خُب می‌خواهم ده دقیقه بعدی را به شما چگونه صحبت کردن و چگونه گوش دادن را آموزش دهم. خیلی از شما تا به حال پندهایی در این مورد شنیده اید،
چیزهایی شبیه اینکه به چشمان فرد نگاه کنید، قبل از گفتگو در مورد موضوع مورد علاقه فکر کنید، با نگاه، حرکت سر، و لبخند نشان دهید که به آنها توجه می‌کنید، چیزی را که شنیده‌اید تکرار یا جمع‌بندی کنید. خب می‌خواهم همه آنها را فراموش کنید. همه اینها چرند هستند. ( خنده) دلیلی ندارد یاد بگیرید که چگونه توجه‌تان را نشان دهید اگر شما حقیقتن توجه می‌کنید. ( خنده) ( تشویق) خُب، در واقع من بعنوان یک مصاحبه گرحرفه ای دقیقا" همان مهارتهایی را بکار می برم که در زندگی معمولی استفاده می کنم.
خُب، می‌خواهم به شما یاد دهم چگونه با مردم مصاحبه کنید، و این به شما کمک خواهد که یاد بگیرید که چگونه گفتگوی بهتری داشته باشید. یاد بگیرید گفتگویی داشته باشید بدون هدر رفتن وقتان، بدون اینکه کسل شوید، و به لطف خدا، بدون اینکه به کسی اهانت کنید. همه ما گفتگوهای بسیار خوبی را داشته‌‌ایم. ما قبلا این را داشتیم و می‌دانیم چگونه هست. گفتگویی که در پایان آن احساس کنی با علاقه انجام و از آن الهام گرفتی، یا احساس کنی که ارتباط واقعی بوجود آوردی یا کاملا مفهوم خود را رساندی. هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا بیشتر تعاملات ما نمی‌توانند اینگونه باشند.
خب من ده قانون اساسی دارم. قصد دارم همه آنها را به شما بگویم، اما حقیقتن، اگر شما تنها یکی از آنها را انتخاب کنید و در آن خبره شوید، از گفتگوی بهتر لذت خواهید برد. شماره یک: چند تا کار را با هم انجام ندهید. منظورم این نیست که فقط تلفن همراه‌ یا تبلت یا سوئیچ خودروتان یا هر چیز دیگری در دست بگیرید. منظورم اینه که حضور داشته باشید. در همان لحظه و همانجا باشید. درمورد بحثی که با رئیس تان داشتید فکر نکنید. درمورد شامی که قرار بخورید فکر نکنید. اگر می‌خواهید گفتگو را تمام کنید، آن را تمام کنید، اما نصفه ونیمه کاره در آن نباشید.
شماره دو: فضل فروشی نکنید. اگر می‌خواهی نظرت را بدهی بدون هیچ مجالی برای پاسخی یا بحث یا مقاومت و یا ترقی یک بلاگ بنویسید. ( خنده) خُب، این دلیل بسیار خوبی است برای اینکه صاحب‌نظرانی دربرنامه رادیویی من نیستند: چونکه بسیار کسل کنند خواهد شد. اگر جمهوری‌خواه باشند از اوباما، کوپن غذا و سقط جنین متنفراند. اگر لیبرال باشند، از بانک‌های بزرگ، فساد در نفت و دیک چینی متنفراند. کاملا قابل پیش‌بینی‌ هست. و شما نمی‌خواهید مثل این باشید. می‌خواهید به قصد یادگیری وارد یک گفتگو شوید.
روانشناس مشهور اسکات پک گفت که درست گوش دادن نیاز به این دارد که خودتان را کنار بگذارید. و گاهی این بدان معناست که نظرشخصی خود را کنار بگذارید. او گفت که با احساس این پذیرش، شکننده‌گی سخنگو کمتر و کمتر شده واحتمال بیشتر و بیشتری برای باز کردن زوایای درونی ذهنش در مقابل شنونده دارد. دوباره، فرض کنید می‌خواهید چیزی بیاموزید. بیل نیی:« هر کسی که می‌بینید چیزی می‌داند که شما نمی‌دانید» من اینطور این را می‌گویم: هر کسی در چیزی مهارت دارد. شماره سه: از پرسش‌های که پاسخ «آره- نه » دارند استفاده نکنید. در این مورد، از راهنمایی روزنامه‌نگاران استفاده کنید.
پرسش‌تان را با چه کسی، چه چیزی، چه وقتی، کجا و چرا و چگونه آغاز کنید. اگر پرسش‌های پیچیده بکنید، یک پاسخ ساده دریافت خواهید کرد. اگر از شما بپرسم،« ایا وحشت کردی؟» شما به قدرتمند‌ترین واژه این جمله پاسخ خواهید داد، که واژه« وحشت کردن» هست و« بله وحشت کردم» یا « نه وحشتی نکردم» خواهد بود. « یا عصبانی بودی؟» «بله،من خیلی عصبانی بودم.» اجازه دهید آنها این را به نمایش بگذارند. آنها کسی هستند که آن را می‌دانند. چیزی مثل این را بپرسید، « چطوری بود؟» « چه احساسی داشتی؟» زیرا شاید آنها بایستی برای لحظه‌ای مکث کنند و درباره آن فکر کنند، و شما پاسخ بسیار جالب‌تری بگیرید. شماره چهار: با جریان حرکت کن.
بدین معنا که اگر فکری به ذهن‌تان رسید باید بگذارید از ذهن‌تان بیرون بروند. در اغلب مصاحبه‌ها شنیده‌ایم که مهمان چند دقیقه‌ای در حال صحبت هست و سپس مجری برمی گردد و یک سوال بی ربطی می‌پرسد که قبلا پاسخ آن داده شده. این یعنی اینکه مجری احتمالا از دو دقیقه قبل دیگر گوش نداده چونکه به این پرسش واقعا زیرکانه فکر می‌کرده، و تصمیم داشته که این را بپرسد. و ما دقیقا همین کار را می کنیم. ما می‌نشینیم و با فردی گفتگو می‌کنیم، و سپس یادمان می‌آید که هیو جکمن را در کافی شاپ دیدیم. ( خنده)
و دیگر گوش نمی‌دهیم. داستان ها و ایده‌ها به سمت شما می آیند. بابد بگذارید بیایند و بروند. شماره پنج: اگر نمی‌دانید، بگوید که نمی‌دانید. مردم در رادیو به خصوص در برنامه‌های رادیویی ملی، خیلی بیشتر آگاهند که صدایشان ضبط می‌شود، بنابراین بیشتردرباره آنچه که ادعا مهارت دارند و آنچه که ادعا می‌کنند که می دانند مراقب هستند. این کار را بکنید. جانب احتیاط را در نظر بگیرید. صحبت نباید بی ارزش باشد. شماره شش: تجربه خودتان را با آنها برابرندانید. اگر آنها درباره از دست دادن فردی از اعضای خانواده صحبت می‌کنند، درباره زمانی که یکی از اعضای خانوده‌تان را از دست داده بودید صحبت نکنید.
اگر درباره مشکلی که در محل کارشان دارند صحبت می کنند، به آنها نگوید که چقدر از شغلتان متنفر هستید. اینها مثل هم نیستند، هرگز هم نخواهند بود. همه تجربیات منحصر بفرد هستند. و از همه مهمتر، این در مورد شما نیست. نیازی نیست بری اثبات اینکه که چقدر شما بی‌نظیر هستید یا چقدر رنج کشیده اید از این لحظه استفاده کنید. یک نفر روزی از استفان هاکینگ پرسید که ضریب هوشی چیست، و او پاسخ داد، « نظری ندارم. افرادی که درباره ضریب هوشی‌شان تکبر دارند بازنده هستند.» ( خنده) گفتگو‌ها فرصت‌های تبلیغاتی نیستند. شماره هفت: تلاش کنید که نظرتان را تکرار نکنید.
این خود را پست کردن هست و واقعا کسل کننده می‌باشد، و ما خیلی تمایل به این کار داریم . به ویژه در گفتگوهای کاری یا در گفتگو با بچه ها، ما نظری را می‌خواهیم بگویم، پس ما این را بارها و بارها تکرار می‌کنیم. اینکار را نکنید. شماره هشت: حرف های اضافی نزنید. صادقانه بگویم، مردم به سال‌، نام ، تاریخ و جزئیاتی که تلاش می‌کنید که در ذهنتان پیدا کنید اهمیتی نمی‌دهند. برایشان مهم نیست. این شما هستید که برایشان اهمیت دارد. آنها به آنچه که شما دوست دارید اهمیت می‌دهند،
آنچه که با هم مشترک دارید. پس جزئیات را فراموش کنید. کنارشان بگذارید. شماره نُه: این آخری نیست، اما مهمتراز همه هست. گوش بدهید. نمی‌توانم به شما بگویم که چند نفر از آدم‌های بسیار مهم گفته‌اند که گوش دادن شاید مهارت مهم درجه اول باشد که می‌توانید در خودتان ایجاد کنید. بودا گفت، و من تکرار می کنم، « اگر دهانتان باز باشد، چیزی یاد نمی گیرید.» و کلوین کولیج گفت،« کسی تا به حال به خاطر گوش دادن از کارش اخراج نشده.» ( خنده) چرا ما به همدیگر گوش نمی‌دهیم؟
شماره یک، ما ترجیح می‌دهیم حرف بزنیم. هنگامی که حرف می‌زنم، در جایگاه کنترلم. مجبور نیستم چیزی را بشنوم که به آن علاقه‌ای ندارم. من مرکز توجه‌ام. می‌توانم هویتم را تقویت کنم. اما دلیل دیگری هم وجود دارد: ما حواس‌مان پرت می‌شود. یک فرد معمولی حدود ۲۲۵ واژه در دقیقه می‌گویند، اما می توانیم تا ۵۰۰ واژه در دقیقه بشنویم. پس ذهن ما اون ٢٧٥ واژه دیگر را در خود جای می دهد. و توجه کنید، می‌دانم که این تلاش و انرژی می‌خواهد تا واقعا به یک نفرتوجه کنید، اما اگر نمی‌توانید اینکار را بکنید، در یک گفت و شنُود نیستید.
شما تنها دو نفر هستید که جملاتی به سختی مرتبط را در یک محل مشترک فریاد می‌زنید. ( خنده) ما باید به همدیگر گوش دهیم. استفان کاوی حرف زیبایی زده. گفت،« بیشتر ما با این هدف که درک کنیم گوش نمی‌دهیم. ما با هدف اینکه پاسخ دهیم گوش می دهیم.» یک قانون دیگر، شماره ده، و این هست: کوتاه و مختصر بگو. [ یک گفتگوی خوب مانند یک مینی ژوپ هست؛ به اندازه کافی حفظ مصلحت کوتاه هست، اما به اندازه کافی هم بلند هست که موضوع را بپوشاند. --- خواهرم] ( خنده) ( تشویق) همه اینها دریک مفهوم اساسی خلاصه می شوند، و آن این هست:
به دیگران علاقمند باشید. می‌دانید، من با پدر بزرگ بسیار مشهوری بزرگ شدم، و یه جورایی مراسمی در خانه ما براه بود. مردم می آمدند تا با پدر بزرگم صحبت کنند، و بعد از آنکه آنها می‌رفتند، مادرم پیش ما می آمد، و می‌گفت،« می‌دانید او که بود؟» او دختر شایسته آمریکا بود. او شهردار سگرومنتو بود. او برنده جایزه پولیتزر شد. او رقصنده باله روسیه بود." و با این فرض بزرگ شدم که هرکسی چیزهای پنهانی و جالبی در خود دارد. و صادقانه بگویم، فکر می‌کنم این چیزیست که مرا مجری بهتری می‌کند. من دهنم را تا جایی که می‌توان می‌بندم ،
و ذهنم را باز می‌کنم، و همیشه آماده‌ام که شگفت‌زده بشوم، و هرگز ناامید هم نمی‌شوم. شما هم کار مشابهی کنید. بروید بیرون، با مردم صحبت کنید، و به آنها گوش دهید، و از همه مهمتر، آماده برای شگفت زده شدن شوید. سپاس. ( تشویق)
All right, I want to see a show of hands: how many of you have unfriended someone on Facebook because they said something offensive about politics or religion, childcare, food? (Laughter) And how many of you know at least one person that you avoid because you just don't want to talk to them? (Laughter) You know, it used to be that in order to have a polite conversation, we just had to follow the advice of Henry Higgins in "My Fair Lady": Stick to the weather and your health. But these days, with climate change and anti-vaxxing, those subjects --
(Laughter) are not safe either. So this world that we live in, this world in which every conversation has the potential to devolve into an argument, where our politicians can't speak to one another and where even the most trivial of issues have someone fighting both passionately for it and against it, it's not normal. Pew Research did a study of 10,000 American adults, and they found that at this moment, we are more polarized, we are more divided, than we ever have been in history. We're less likely to compromise,
which means we're not listening to each other. And we make decisions about where to live, who to marry and even who our friends are going to be, based on what we already believe. Again, that means we're not listening to each other. A conversation requires a balance between talking and listening, and somewhere along the way, we lost that balance. Now, part of that is due to technology. The smartphones that you all either have in your hands or close enough that you could grab them really quickly. According to Pew Research, about a third of American teenagers send more than a hundred texts a day.
And many of them, almost most of them, are more likely to text their friends than they are to talk to them face to face. There's this great piece in The Atlantic. It was written by a high school teacher named Paul Barnwell. And he gave his kids a communication project. He wanted to teach them how to speak on a specific subject without using notes. And he said this: "I came to realize..." (Laughter) "I came to realize that conversational competence might be the single most overlooked skill we fail to teach. Kids spend hours each day engaging with ideas and each other through screens, but rarely do they have an opportunity
to hone their interpersonal communications skills. It might sound like a funny question, but we have to ask ourselves: Is there any 21st-century skill more important than being able to sustain coherent, confident conversation?" Now, I make my living talking to people: Nobel Prize winners, truck drivers, billionaires, kindergarten teachers, heads of state, plumbers. I talk to people that I like. I talk to people that I don't like. I talk to some people that I disagree with deeply on a personal level. But I still have a great conversation with them. So I'd like to spend the next 10 minutes or so teaching you how to talk
and how to listen. Many of you have already heard a lot of advice on this, things like look the person in the eye, think of interesting topics to discuss in advance, look, nod and smile to show that you're paying attention, repeat back what you just heard or summarize it. So I want you to forget all of that. It is crap. (Laughter) There is no reason to learn how to show you're paying attention if you are in fact paying attention. (Laughter) (Applause)
Now, I actually use the exact same skills as a professional interviewer that I do in regular life. So, I'm going to teach you how to interview people, and that's actually going to help you learn how to be better conversationalists. Learn to have a conversation without wasting your time, without getting bored, and, please God, without offending anybody. We've all had really great conversations. We've had them before. We know what it's like. The kind of conversation where you walk away feeling engaged and inspired, or where you feel like you've made a real connection or you've been perfectly understood.
There is no reason why most of your interactions can't be like that. So I have 10 basic rules. I'm going to walk you through all of them, but honestly, if you just choose one of them and master it, you'll already enjoy better conversations. Number one: Don't multitask. And I don't mean just set down your cell phone or your tablet or your car keys or whatever is in your hand. I mean, be present. Be in that moment. Don't think about your argument you had with your boss. Don't think about what you're going to have for dinner.
If you want to get out of the conversation, get out of the conversation, but don't be half in it and half out of it. Number two: Don't pontificate. If you want to state your opinion without any opportunity for response or argument or pushback or growth, write a blog. (Laughter) Now, there's a really good reason why I don't allow pundits on my show: Because they're really boring. If they're conservative, they're going to hate Obama and food stamps and abortion. If they're liberal, they're going to hate big banks and oil corporations and Dick Cheney.
Totally predictable. And you don't want to be like that. You need to enter every conversation assuming that you have something to learn. The famed therapist M. Scott Peck said that true listening requires a setting aside of oneself. And sometimes that means setting aside your personal opinion. He said that sensing this acceptance, the speaker will become less and less vulnerable and more and more likely to open up the inner recesses of his or her mind to the listener. Again, assume that you have something to learn. Bill Nye: "Everyone you will ever meet knows something that you don't."
I put it this way: Everybody is an expert in something. Number three: Use open-ended questions. In this case, take a cue from journalists. Start your questions with who, what, when, where, why or how. If you put in a complicated question, you're going to get a simple answer out. If I ask you, "Were you terrified?" you're going to respond to the most powerful word in that sentence, which is "terrified," and the answer is "Yes, I was" or "No, I wasn't." "Were you angry?" "Yes, I was very angry." Let them describe it. They're the ones that know. Try asking them things like, "What was that like?"
"How did that feel?" Because then they might have to stop for a moment and think about it, and you're going to get a much more interesting response. Number four: Go with the flow. That means thoughts will come into your mind and you need to let them go out of your mind. We've heard interviews often in which a guest is talking for several minutes and then the host comes back in and asks a question which seems like it comes out of nowhere, or it's already been answered. That means the host probably stopped listening two minutes ago because he thought of this really clever question,
and he was just bound and determined to say that. And we do the exact same thing. We're sitting there having a conversation with someone, and then we remember that time that we met Hugh Jackman in a coffee shop. (Laughter) And we stop listening. Stories and ideas are going to come to you. You need to let them come and let them go. Number five: If you don't know, say that you don't know. Now, people on the radio, especially on NPR, are much more aware that they're going on the record, and so they're more careful about what they claim to be an expert in
and what they claim to know for sure. Do that. Err on the side of caution. Talk should not be cheap. Number six: Don't equate your experience with theirs. If they're talking about having lost a family member, don't start talking about the time you lost a family member. If they're talking about the trouble they're having at work, don't tell them about how much you hate your job. It's not the same. It is never the same. All experiences are individual. And, more importantly, it is not about you. You don't need to take that moment to prove how amazing you are
or how much you've suffered. Somebody asked Stephen Hawking once what his IQ was, and he said, "I have no idea. People who brag about their IQs are losers." (Laughter) Conversations are not a promotional opportunity. Number seven: Try not to repeat yourself. It's condescending, and it's really boring, and we tend to do it a lot. Especially in work conversations or in conversations with our kids, we have a point to make, so we just keep rephrasing it over and over. Don't do that.
Number eight: Stay out of the weeds. Frankly, people don't care about the years, the names, the dates, all those details that you're struggling to come up with in your mind. They don't care. What they care about is you. They care about what you're like, what you have in common. So forget the details. Leave them out. Number nine: This is not the last one, but it is the most important one. Listen. I cannot tell you how many really important people have said
that listening is perhaps the most, the number one most important skill that you could develop. Buddha said, and I'm paraphrasing, "If your mouth is open, you're not learning." And Calvin Coolidge said, "No man ever listened his way out of a job." (Laughter) Why do we not listen to each other? Number one, we'd rather talk. When I'm talking, I'm in control. I don't have to hear anything I'm not interested in. I'm the center of attention. I can bolster my own identity. But there's another reason:
We get distracted. The average person talks at about 225 word per minute, but we can listen at up to 500 words per minute. So our minds are filling in those other 275 words. And look, I know, it takes effort and energy to actually pay attention to someone, but if you can't do that, you're not in a conversation. You're just two people shouting out barely related sentences in the same place. (Laughter) You have to listen to one another. Stephen Covey said it very beautifully. He said, "Most of us don't listen with the intent to understand.
We listen with the intent to reply." One more rule, number 10, and it's this one: Be brief. [A good conversation is like a miniskirt; short enough to retain interest, but long enough to cover the subject. -- My Sister] (Laughter) (Applause) All of this boils down to the same basic concept, and it is this one: Be interested in other people. You know, I grew up with a very famous grandfather, and there was kind of a ritual in my home. People would come over to talk to my grandparents, and after they would leave, my mother would come over to us,
and she'd say, "Do you know who that was? She was the runner-up to Miss America. He was the mayor of Sacramento. She won a Pulitzer Prize. He's a Russian ballet dancer." And I kind of grew up assuming everyone has some hidden, amazing thing about them. And honestly, I think it's what makes me a better host. I keep my mouth shut as often as I possibly can, I keep my mind open, and I'm always prepared to be amazed, and I'm never disappointed. You do the same thing. Go out, talk to people,
listen to people, and, most importantly, be prepared to be amazed. Thanks. (Applause)