021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

سه راه حل متفکرانه برای صرفه‌جویی آب

Lana Mazahreh

3 thoughtful ways to conserve water

According to the UN, nearly one in three people worldwide live in a country facing a water crisis, and less than five percent of the world lives in a country that has more water today than it did 20 years ago. Lana Mazahreh grew up in Jordan, a state that has experienced absolute water scarcity since 1973, where she learned how to conserve water as soon as she was old enough to learn how to write her name. In this practical talk, she shares three lessons from water-poor countries on how to save water and address what's fast becoming a global crisis.


تگ های مرتبط :

Water, Activism, Environment
در مارس ۲۰۱۷، شهردارکیپ تاون، این شهر را رسما یک فاجعه محلی اعلام کرد، چون کمتر ازچهارماه آب مصرفی برای آن باقی مانده بود. مصرف آب به میزان ۱۰۰ لیتر برای هر نفر در روز جیره‌بندی شد. اما این به چه معناست؟ با صد لیتر آب در روز، میتوانی یک دوش پنج دقیقه ای بگیری، دو بار صورتت را بشویی و احمتمالا حدود پنج مرتبه سیفون توالت را بکشی. اما هنوز دندان هایت را مسواک نزده‌ای، رخت‌های چرک را نشسته‌ای، و قطعا گل‌وگیاهانت را آب نداده‌ای. و متاسفانه بعد از آن پنج بارسیفون کشیدن دستت را هم نشسته‌ای.
و حتی یک جرعه آب نیز ننوشیده‌ای. شهردار در توضیح قضیه گفت این به معنای یک رابطه جدید با آب است. امروز،حدود هفت ماه بعد، میتوانم دو نکته را راجع به خانه ی دومم با شما در میان بگذارم. اولا کیپ تاون هنوز آب دارد، البته فعلا. اما از تاریخ سوم سپتامبر به بعد، جیره صد لیتر به ۸۷ لیتر تنزل یافت. و شهردار این وضعیت جدید شهر را به خشکسالی دائمی تعبیر کرد. دوما: آنچه که در کیپ تاون در حال وقوع است احتمالا در بسیاری از شهرها و کشورهای دیگر جهان نیز رخ خواهد داد. به گفته دفتر غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد
به جز کشورهایی که اطلاعاتی ازآن‌ها نداریم، چیزی کمتر از پنج درصد ازجمعیت جهان درکشورهایی زندگی می‌کنند که نسبت به ۲۰ سال پیش آب بیشتری دارند. و بقیه در کشورهایی زندگی میکنند که امروزه آب کمتری دارند. نزدیک به یک سوم (جمعیت جهان) در کشورهایی زندگی میکنند که با بحران آب مواجه اند. من در اردن بزرگ شدم، کشوری کم‌آب که از سال ۱۹۷۳ با کمبود شدید آب مواجه است. و همچنان، در سال ۲۰۱۷، فقط ده کشور در دنیا ذخایر آب کمتری نسبت به اردن دارند. پس میشود گفت که مواجهه با فقدان آب در وجود من ریشه دارد. وقتی آنقدر بزرگ شدم که بلد بودم اسمم را بنویسم،
این را هم یاد گرفتم که باید در مصرف آب صرفه‌جویی کنم. والدینم همیشه به من و خواهر و برادرهایم یادآوری می‌کردند که شیر آب را موقع مسواک زدن ببندیم. برای بازی،به جای این که بادکنک را پر از آب کنیم، با آرد پرش می‌کردیم. البته، چیزی از مفرح بودنش کم نمی‌شود. (خنده ) چند سال قبل هم، وقتی با دوست هایم به چالش سطل یخ دعوت شدیم، با شن این بازی را انجام دادیم. (خنده ) ممکن است فکر کنید که خب، این که کاری ندارد شن مثل یخ سرد نیست. ولی به شما قول میدم که شن هر جایی بخواهد میرود،
و خیلی طول میکشد تا از شرشان خلاص شوید. اما چیزی که شاید متوجه آن نشدم چه زمانی که در کودکی با بادکنک‌های پر از آرد بازی می کردم، و چه وقتی که در بزرگسالی شن روی سرم می ریختم، این بود که روش‌هایی که از دید من و دیگر ساکنان کشورهای خشک کاملا طبیعی است، می‌تواند به ما در رسیدگی به آنچه که به سرعت دارد بحرانی جهانی می‌شود، کمک کند. امروز سه درس را با شما درمیان می‌گذارم، سه درس از کشورهای کم آب و این که چطور علی‌رغم بحران آب جان به در برده و حتی شکوفا شدند. درس نخست: به مردم بگویید که حقیقتا چقدر آب دارند. به منظور حل یک مشکل،
ما باید اول به وجود آن اذعان کنیم. و زمانی که مسئله آب مطرح است، مردم به راحتی میتوانند آن را نادیده بگیرند و بگویند مادامی که آب از شیر بیرون می آید، همه چیز تا ابد رو به راه است. اما بعضی کشورهای هوشمندِ خشک تمهیدات ساده و خلاقانه ای را اتخاذ کرده‌اند تا اطمینان یابند که شهروندان، جامعه‌ها و شرکت‌هایشان متوجه میزان خشکی سرزمینشان بشوند. پیشتر در سال جاری وقتی در کیپ تاون بودم، تابلوهای تبلیغاتی الکترونیکی را در بزرگراه‌ها دیدم، که نشان می‌داد چقدر آب برای شهر باقی مانده است. ممکن است که این ایده را از استرالیا اقتباس کرده باشند
زمانی که این کشور با یکی از بدترین خشکسالی‌های تاریخ کشور مواجه شد از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹. سطح آب در ملبورن تا ظرفیت بسیار پایین یعنی تقریبا ۲۶ درصد تنزل پیدا کرد. اما مسئولان شهری بر سر مردم فریاد نکشیدند. از آن ها نخواستند تا آب مصرف نکنند. آن‌ها ازتابوهای تبلیغاتی الکترونیک استفاده کردند تا مقدار آب موجود را برای تمامی شهروندان در سطح شهر نشان دهند. با صداقت به مردم می‌گفتند که واقعا چقدر آب دارند، و مسئولیت را به خودشان واگذار می کردند. در انتهای خشکسالی، این قضیه حسی از اضطرار و همچنین حس تعلق به جامعه ایجاد کرده بود.
نزدیک یک نفر از هر سه شهروند ملبورن در نصب بشکه‌های مخصوص جمع‌آوری آب باران در خانه‌هایشان، سرمایه گذاری کرده اند. اقدامات شهروندان تنها به نصب این بشکه‌ها محدود نشد. با کمک مدیران شهری، آن ها توانستند کاری کنند که حتی موثرتر هم بود. که مرا به درس دوم رهنمون می‌شود: توانمنسازی مردم در صرفه‌جویی آب. ملبورن از مردم خواست تا مصرف آب در خانه را کاهش دهند. و یکی از راه‌های این کار، کاهش زمان دوش گرفتن است. اگرچه، مصاحبه‌ها نشان داد که بعضی از مردم، بخصوص زنان، در این روش صرفه‌جویی چندان راسخ نبودند. بعضی ها صادقانه گفتند:
«دوش گرفتن فقط برای نظافت نیست. بلکه مثل یک مأمن است. جایی است که برای آرامش می‌رویم، نه فقط برای شست‌وشو.» پس شهر شروع کرد به ارائه سردوش‌های رایگان مخصوص کاهش فشار آب. بعد عده‌ای شکایت کردند که سردوش‌ها ظاهر بدی دارند یا این‌که به حمام‌هایشان نمی‌آیند. خب چیزی که من دوست دارم اسمش را بگذارم «تیم سردوش» یک رگلاتور کوچک جریان آب کوچک ساخت که قابلیت نصب بر سردوش‌های موجود را داشت. و با آنکه زیبایی سردوش خیلی برای من مهم نیست، خیلی خوشحالم از این که این تیم تسلیم نشد و در عوض به یک راه حل ساده و یگانه رسید تا مردم را در صرفه‌جویی آب توامند کند.
ظرف مدت چهار سال، بیش از ۴۶۰ هزار سردوش تعویض شد. هنگامی که تنظیم‌کننده کوچک معرفی شد، بیش از صد هزار سفارش انجام شد. ملبورن موفق شد تا تقاضای آب سرانه را تا ۵۰ درصد کاهش دهد. در امارات متحده عربی، دومین کشور خشک جهان، مقامات در سال ۲۰۱۰ چیزی را طراحی کردند که آن را «ابزار قهرمانان تجارت» نامیدند. هدفش انگیزه دادن و توانمند کردن کسب‌وکارها برای کاهش مصرف آب و انرژی بود. این نرم‌افزار عملا به شرکت ها یاد می‌داد که چگونه سطح آب مصرفی موجود خود را اندازه گیری کنند.
و شامل راهنمایی‌هایی برای کمک به آنان در کاهش این سطح بود. و موثر واقع شد. صدها سازمان این نرم‌افزار را دانلود کردند. و برخی عضو آن چیزی شدند که نامش را گذاشتند «شرکت شبکه قهرمانان». جایی که شرکت ها میتوانند به صورت داوطلبانه وارد چالشی شوند با هدف کاهش سطح مصرف آب خود در حد اهداف فعلی در ظرف یک سال. شرکت‌هایی که این چالش را کامل کردند به صورت میانگین ۳۵ درصد آب صرفه جویی کردند و یک شرکت، برای مثال، تمهیدات صرفه‌جویی آب را تا جای ممکن در فضای اداری خود اجرا کرد. این شرکت تمامی سیفون‌ها، شیرهای آب، سردوش‌ها، و هر چیزی که فکرش را بکنید، جایگزین کرد.
اگر مصرف آب را کاهش می‌داد، عوضش می‌کرد، در نهایت مصرف آب کارمندان خود را به نصف کاهش داد. توانمندکردن افراد و شرکت‌ها در صرفه‌جویی آب، حیاتی است اما کافی نیست. کشورها باید فراتراز وضع موجود را در نظر بگیرند و اقداماتی در سطح کشور را انجام دهند تا در آب صرفه جویی شود. برویم سراغ درس سوم: به عمق موضوع بپردازیم. صرفه‌جویی در مصرف آب می‌تواند از نقاط غیرقابل‌انتظار انجام شود. سنگاپور هشتمین کشور کم‌آب درجهان است. این کشور تقریبا برای ۶۰ درصد از نیاز خود به آب به واردات وابسته است. این کشور یک جزیره خیلی کوچک است.
و بنابراین احتیاج دارد تا برای جمع‌آوری باران از فضای ممکن استفاده حداکثری کند. بنابراین در سال ۲۰۰۸، مارینا باراژ را ساختند. این اولین مخزن آب شهری است که در وسط شهر ساخته شده است. این بزرگترین آب‌انبار در کشور است و اندازه‌اش تقریبا یک ششم سنگاپور است. نکته شگفت‌انگیز درباره مارینا باراژ این است که طوری ساخته شده است تا از اندازه بزرگ و موقعیت غیرمنتظره و در عین حال مهمش، حداکثر استفاده بشود. و سه منفعت باارزش برای کشور دارد: ذخیره آب سنگاپور را تا ۱۰ درصد افزایش داده، از نواحی پست اطراف خود در مقابل سیل محافظت می‌کند
چون با دریا ارتباط دارد. و همین طور که می‌بینید، یک جاذبه زیبای سبک زندگی نیز به شمار می‌آید، و میزبان بسیاری از رویدادها است، از نمایشگاه‌های هنری تا جشنواره‌های موسیقی، و دونده‌ها، دوچرخه سواران، و جهانگردان را از همه جا به خود جلب کرده است. هر ابتکار عملی لازم نیست که زیبا هم باشد، یا حتی قابل دیدن باشد. خانه اول من اردن، این را درک کرده که کشاورزی بیشترین میزان آب شیرین کشور را مصرف می‌کند. آن‌ها واقعا می خواستند کشاورزان را تشویق کنند به پرورش محصولاتی که به آب کمتر نیاز دارند. برای انجام این کار،
کشاورزی محلی تمرکزش را بر نخل‌های خرما و تاکستان انگور بیشتر کرده است. این دو نسبت به بسیاری از میوه‌ها و سبزیجات دیگر در مقابل شرایط خشک مقاوم‌ترند. و همزمان، هردو چه از نظر محلی و چه بین‌المللی، محصولاتی باارزش به حساب می‌آیند. مردم محلی در نامیبیا، یکی از بایرترین کشورهای آفریقای جنوبی، از سال ۱۹۶۸ آب بازیافتی می‌نوشند. خیلی‌ها ممکن است بگوینده کشورهای متعددی آب را بازیافت می‌کنند. من هم می‌گویم درست است. اما کشورهای کمی آن را برای نوشیدن استفاده می‌کنند. عمدتا به این دلیل که مردم دوست ندارند فکر کنند که آب توالت‌هایشان به شیرهای آب راه یابد.
اما نامیبیا استطاعت اینگونه فکرکردن را نداشت. آن ها برای ذخیره آب به عمق نگاه کردند. آن‌ها اکنون نمونه‌ای عالی هستند از این که چطور کشوری فاضلاب را در حد استاندارد نوشیدن تصفیه می‌کند، تا کمبود آب خود را کاهش دهد. و در مورد نامیبیا، آب نوشیدنی بیش از ۳۰۰ هزار شهروند در پایتخت را فراهم کند. همانطوری که کشورهای سابقا غنی از آب به سرزمین‌های کم‌آب بدل می‌شوند، به نظر من نباید وقت را تلف کنیم تا چرخ را از نو اختراع کنیم. فقط کافی است به اقداماتی که کشورهای کم‌آب کرده اند نگاه کنیم، راهکارها معلوم است. اکنون این تنها به خود ما بستگی دارد
تا دست به کار شویم. متشکرم. (تشویق)
In March 2017, the mayor of Cape Town officially declared Cape Town a local disaster, as it had less than four months left of usable water. Residents were restricted to 100 liters of water per person, per day. But what does that really mean? With 100 liters of water per day, you can take a five-minute shower, wash your face twice and probably flush the toilet about five times. You still didn't brush your teeth, you didn't do laundry, and you definitely didn't water your plants. You, unfortunately, didn't wash your hands after those five toilet flushes.
And you didn't even take a sip of water. The mayor described this as that it means a new relationship with water. Today, seven months later, I can share two things about my second home with you. First: Cape Town hasn't run out of water just yet. But as of September 3rd, the hundred-liter limit dropped to 87 liters. The mayor defined the city's new normal as one of permanent drought. Second: what's happening in Cape Town is pretty much coming to many other cities and countries in the world. According to the Food and Agriculture Organization of the United Nations,
excluding countries that we don't have data for, less than five percent of the world's population is living in a country that has more water today than it did 20 years ago. Everyone else is living in a country that has less water today. And nearly one out of three are living in a country that is facing a water crisis. I grew up in Jordan, a water-poor country that has experienced absolute water scarcity since 1973. And still, in 2017, only 10 countries in the world have less water than Jordan. So dealing with a lack of water is quite ingrained in my soul. As soon as I was old enough to learn how to write my name,
I also learned that I need to conserve water. My parents would constantly remind my siblings and I to close the tap when we brushed our teeth. We used to fill balloons with flour instead of water when we played. It's just as much fun, though. (Laughter) And a few years ago, when my friends and I were dared to do the Ice Bucket Challenge, we did that with sand. (Laughter) And you might think that, you know, that's easy, sand is not ice cold. I promise you, sand goes everywhere,
and it took ages to get rid of it. But what perhaps I didn't realize as I played with flour balloons as a child, and as I poured sand on my head as an adult, is that some of the techniques that seem second nature to me and to others who live in dry countries might help us all address what is fast becoming a global crisis. I wish to share three lessons today, three lessons from water-poor countries and how they survived and even thrived despite their water crisis. Lesson one: tell people how much water they really have.
In order to solve a problem, we need to acknowledge that we have one. And when it comes to water, people can easily turn a blind eye, pretending that since water is coming out of the tap now, everything will be fine forever. But some smart, drought-affected countries have adopted simple, innovative measures to make sure their citizens, their communities and their companies know just how dry their countries are. When I was in Cape Town earlier this year, I saw this electronic billboard on the freeway, indicating how much water the city had left.
This is an idea they may well have borrowed from Australia when it faced one of the worst droughts of the country's history from 1997 to 2009. Water levels in Melbourne dropped to a very low capacity of almost 26 percent. But the city didn't yell at people. It didn't plead with them not to use water. They used electronic billboards to flash available levels of water to all citizens across the city. They were honestly telling people how much water they really have, and letting them take responsibility for themselves. By the end of the drought, this created such a sense of urgency
as well as a sense of community. Nearly one out of three citizens in Melbourne had invested in installing rainwater holding tanks for their own households. Actions that citizens took didn't stop at installing those tanks. With help from the city, they were able to do something even more impactful. Taking me to lesson two: empower people to save water. Melbourne wanted people to spend less water in their homes. And one way to do that is to spend less time in the shower. However, interviews revealed that some people, women in particular, weren't keen on saving water that way.
Some of them honestly said, "The shower is not just to clean up. It's my sanctuary. It's a space I go to relax, not just clean up." So the city started offering water-efficient showerheads for free. And then, now some people complained that the showerheads looked ugly or didn't suit their bathrooms. So what I like to call "The Showerhead Team" developed a small water-flow regulator that can be fitted into existing showerheads. And although showerhead beauty doesn't matter much to me, I loved how the team didn't give up
and instead came up with a simple, unique solution to empower people to save water. Within a span of four years, more than 460,000 showerheads were replaced. When the small regulator was introduced, more than 100,000 orders of that were done. Melbourne succeeded in reducing the water demands per capita by 50 percent. In the United Arab Emirates, the second-most water-scarce country in the world, officials designed what they called the "Business Heroes Toolkit" in 2010. The aim was to motivate and empower businesses
to reduce water and energy consumption. The toolkit practically taught companies how to measure their existing water-consumption levels and consisted of tips to help them reduce those levels. And it worked. Hundreds of organizations downloaded the toolkit. And several of them joined what they called the "Corporate Heroes Network," where companies can voluntarily take on a challenge to reduce their water-consumption levels to preset targets within a period of one year. Companies which completed the challenge saved on average 35 percent of water.
And one company, for example, implemented as many water-saving tips as they could in their office space. They replaced their toilet-flushing techniques, taps, showerheads -- you name it. If it saved water, they replaced it, eventually reducing their employees' water consumption by half. Empowering individuals and companies to save water is so critical, yet not sufficient. Countries need to look beyond the status quo and implement country-level actions to save water. Taking me to lesson three: look below the surface.
Water savings can come from unexpected places. Singapore is the eighth most water-scarce country in the world. It depends on imported water for almost 60 percent of its water needs. It's also a very small island. As such, it needs to make use of as much space as possible to catch rainfall. So in 2008, they built the Marina Barrage. It's the first-ever urban water reservoir built in the middle of the city-state. It's the largest water catchment in the country, almost one-sixth the size of Singapore. What's so amazing about the Marina Barrage
is that it has been built to make the maximum use of its large size and its unexpected yet important location. It brings three valuable benefits to the country: it has boosted Singapore's water supply by 10 percent; it protects low areas around it from floods because of its connection to the sea; and, as you can see, it acts as a beautiful lifestyle attraction, hosting several events, from art exhibitions to music festivals, attracting joggers, bikers, tourists all around that area. Now, not all initiatives need to be stunning
or even visible. My first home, Jordan, realized that agriculture is consuming the majority of its fresh water. They really wanted to encourage farmers to focus on growing low water-intensive crops. To achieve that, the local agriculture is increasing its focus on date palms and grapevines. Those two are much more tolerant to drought conditions than many other fruits and vegetables, and at the same time, they are considered high-value crops, both locally and internationally. Locals in Namibia, one of the most arid countries in Southern Africa,
have been drinking recycled water since 1968. Now, you may tell me many countries recycle water. I would say yes. But very few use it for drinking purposes, mostly because people don't like the thought of water that was in their toilets going to their taps. But Namibia could not afford to think that way. They looked below the surface to save water. They are now a great example of how, when countries purify waste water to drinking standards, they can ease their water shortages, and in Namibia's case, provide drinking water for more than 300,000 citizens in its capital city.
As more countries which used to be more water rich are becoming water scarce, I say we don't need to reinvent the wheel. If we just look at what water-poor countries have done, the solutions are out there. Now it's really just up to all of us to take action. Thank you. (Applause)