021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چهار درسی که من از مبارزه علیه مواد مخدر و خشونت اسلحه آموختم

Ilona Szabó de Carvalho

4 lessons I learned from taking a stand against drugs and gun violence

Throughout her career in banking Ilona Szabó de Carvalho never imagined she'd someday start a social movement. But living in her native Brazil, which leads the world in homicidal violence, she realized she couldn't just stand by and watch drugs and guns tear her country apart. Szabó de Carvalho reveals four crucial lessons she learned when she left her cushy job and took a fearless stand against the status quo.


تگ های مرتبط :

Brazil, Global Issues, Policy
حدود دوازده سال پیش، من شغلم را در بانکداری رها کردم تا برای ساختن دنیا به یک مکان امن تر تلاش کنم. این کاردر برگیرنده پشتیبانی جهانی و ملی وملاقات با تعدادی آدمهای خاص در دنیا بود. در این راه من یک دیپلمات اجتماعی حقوق مدنی شدم. دیپلماتهای اجتماعی حقوق مدنی سه کار انجام میدهند: آنها نگرانیهای مردم را ابراز میکنند، و درگیر تمایلات ملی گیر نمی‌شوند، و بوسیله شبکه های شهروندی تغییر را اعمال میکنند، نه فقط یک موقعیت. و اگر شما خواستارتغییر دنیا هستید ما بیشتر به امثال شما نیازمندیم. اما شاید هنوز بسیاری از افراد بپرسند،
ایا جامعه حقوق مدنی می‌تواند تغییر بزرگی ایحاد کند؟ آیا شهروندان میتوانند سیاستهای جهانی و ملی را تحت تاثیر قرار دهد ویا شکل دهد؟ هرگز فکر نمیکردم من هم این سوال را از خودم بپرسم اما من اینجا هستم تا بعضی از درسها یی را که در مورد دو جنبش قوی حقوق مدنی که من در انها دخیل بوده ام با شما به اشتراک بگذارم. آنها مواردی هستند که مورد علاقه من هستند: کنترل اسلحه و سیاست مواد مخدر. و اینها موضوعاتی هستند که اینجا مهم هستند آمریکای لاتین نقطه شروعی برای این دو موضوع است. برای مثال برزیل این کشور زیبا, میزبان TEDGlobal قبیح ترین رکورد جهان را داراست. ما در قهرمان شماره یک خشونت آدمکشی هستیم.
یکی از ده نفری که در دنیا کشته میشود برزیلی هست. که این به معنی ۵۶٫۰۰۰ نفر است که هر سال وحشیانه می‌میرند. بیشتر انها پسرهای جوان سیاهپوست هستند که با اسلحه کشته میشوند. همچنین برزیل یکی از بزرگترین مصرف کنندگان مواد مخدر است، وجنگ برای مواد اینجا خیلی دردناک است. حدود ۵۰ درصد آدمکشی در خیابانهای برزیل صورت میگیرد و مربوط به جنگ بر سر مواد مخدراست. این برای ۲۵ درصد افراد در زندان صدق میکند. و برزیل تنها کشوری نیست که تحت تاثیر این دو مشکل قرار دارد کمابیش هر کشور و شهری در امریکای مرکزی و جنوبی گرفتار این موضوع است امریکای لاتین ۹ درصد جمعیت جهان را داراست،
اما ۲۵ درصد مرگهای خشن جهانی را دارد. اینها مشکلاتی نیستند که بتوان از انها فرار کرد. من که هم حقیقتا نتوانستم. بنابراین اولین مبارزه ی من در ۲۰۰۳ شروع شد تا قانون اسلحه برزیل را تغییر دهم و برنامه ای ریختم تا سلاحها را بازخرید کنم. فقط در چند سال، ما نه تنها قانون ملی را تغییردادیم که خریدن سلاح برای غیرنظامیان را سخت تر میکرد بلکه نیم میلیون سلاح را نیز جمع آوری و معدوم کردیم. این یکی از بزرگترین بازخریدها در تاریخ بود-- (کف زدن)-- ولی در مواردی هم شکست خوردیم.
ما رفراندم ممنوعیت فروش تفنگ به غیرنظامیان را در سال ۲۰۰۵ از دست دادیم. دومین قدم داخلی بود اما امروزجنبش جهانیست تا دولت‌ها کنترل مواد بین المللی را اصلاح کند. من هماهنگ کننده اجرایی کمیته‌ای هستم که به آن کمیته جهانی سیاست مواد نام می گویند. که یک گروه رد ه بالا از رهبران جهانی که گرد هم آمده اند تا رویکردهای انسانی و موثر به مساله موادرا شناسایی کنند. ازسال ۲۰۰۸ که شروع کرده ایم تابو مواد مخدر شکسته شده کل امریکا از ایلات متحده و مکزیک تا کلمبیا و اوروگوئه در حال تغییر هستند. اما بجای تعریف کامل داستان دو جنبش برای شما
من مایلم چهار مفهوم کلیدی را با شما مطرح کنم. من آنها را درسهایی برای تغییر دنیا مینامم. مطمينا تعداد بیشتری وجود دارد، اما اینها برای من برجسته تر هستند. خُب اولین درس این است: روایتها را تغییر دهید و کنترل کنید. شاید واضح به نظر رسد، اما یک جزء کلیدی جامعه حقوق مدنی اول تغییر و بعد کنترل ان است. این را سیاستمداران کارازموده می‌فهمند، اما گروهای جامعه مدنی نمی‌فهمند در مورد سیاست مواد بزرگترین موفقیت ما تغییر مباحث بوده است جدای از پایان دادن جنگ برای مواد
قراردادن امنیت و سلامت مردم در اولین جایگاه. در یک گزارش جدیدی که در نیویورک داده ایم، همچنین نشان دادیم که گروهایی که سود این بازار ۳۲۰ میلیارد دلاری می‌برند گروههای جنایی و کارتلها هستند. بنابراین برای مشخص کردن قدرت و سود این گروها احتیاج است که گفتگو‌ها را تغییر دهیم نیاز است که مواد غیر قانونی را قانونی کنیم اما قبل از اینکه شما را خیلی هیجانزده کنم منظورم این نیست که مواد باید آزاد شود. چیزی که میگویم و چیزی که کمیته جهانی به دنبالش است ساختن یک بازار بسیار منظم است، جایی که مواد مختلف درجه قانونی متفاوت داشته باشند.
برای کنترل اسلحه ما موفق بودیم، اما نه خیلی در کنترل روایت. واین منجربه دومین درس میشود: هرگز رقیب‌های تان را دست کم نگیرید اگر میخواهید در تغییر جهان موفق شوید، احتیاج است که بدانید مخالفان چه کسانی هستید. ما باید نظرات و انگیزه هایشان را بدانیم در مورد کنترل اسلحه ما رقبایمان را دست کم گرفتیم. بعد از یک برنامه خیلی موفق جمع اوری اسلحه، ما خیلی خوشحال بودیم. هشتاد درصد پشتیبانی برزیلی‌ها را داشتیم و فکرمیکردیم این به ما کمک خواهد کرد که رفراندرم را ببریم
تا فروش به غیرنظامیان را ممنوع کنیم. ولی ما خیلی در اشتباه بودیم در طول یک مباحثه عمومی ۲۰ روزه تلویزیونی رقبای ما مباحث ما را بر ضد خودمان استفاده کردند. درانتها رای مردمی را از دست دادیم. خیلی افتضاح بود. انجمن ملی اسلحه -- بله NRA-- به برزیل امد. مبارزات ما را با تبلیغاتشان پوشاندند، همانطور که میدانید آنها ایده آزادی و دمودکراسی را به حق داشتن اسلحه وصل کردند. به سادگی همه چیز را به طرف ما پرتاب کردند. پرچم ملی‌مان را استفاده کردند، شعار استقلال‌مان را
خواستارحقوق زنان شدند از تصویر نلسون ماندلا و تینامن اسکور و حتی هیتلر سواستفاده کردند. با بازی با ترسهای مردم رفراندم را بردند. در حقیقت تفنگها در مبارزاتشان نادیده گرفته شدند. تمرکزشان بر حقوق فردی بود. اما از شما میپرسم. کدام حق مهم‌تر است، حق زندگی یا حق داشتن اسلحه که جان مردم را میگیرد تشویق ما فکر میکنیم مردم باید به دفاع از زندگی رای دهند ولی در یک کشور با گذشته دیکتاتوری پیغام ضد دولتی رقبای ما طنین انداخت، وما اماده جوابگویی نبودیم.
درس فرا گرفته شده. ما در مورد سیاست مواد موفق تر بوده ایم. اگر ۱۰ سال پیش از مردم میپرسیدیم که جنگ بر سر مواد مخدر ممکن است، مردم به ما می‌خندیدند. بعلاوه زندانهای پلیس نظامی زیادی وجود دارد موسسات مالی ازجنگ سود میبرند. اما امروز سازمان بین المللی کنترل مواد مخدر در حال فروپاشی هست. دولتها و جوامع مدنی رویکرد های جدیدی را تجربه میکنند. کمیته جهانی سیاست مواد مخدر مخالفانش را می‌شناسد، وبجای جنگ با آنها رئیس جمهور قبلی برزیلی -- فرناندو هنریک به رهبرانی از همه طیفهای سیاسی دسترسی پیدا کرد،
از لیبرالها تا محافظه کاران. گروهای رده بالا موافق مباحثه صادقانه هستند شایستگی و نواقص سیاست مواد مخدر. این مباحثه استراتژیک و مُدول و آگاهانه بود که حقیقت تلخ جنگ بر سر مواد را آشکار کردند. جنگ برای مواد مخدر همه جوره شکست خورد. مواد ارزانتر و در دسترس تر است از هر زمان دیگر است، مصرف جهانی بالا رفته است. اما بدتر اینکه پیامدهای منفی نادیده گرفته شده تولید کرده است. درست است که افرادی این مباحث را مطرح کرده اند، اما ما تفاوت ایجاد کرده ایم بوسیله پیشگویی استدلالهای رقبایمان
بوسیله نفوذ بر صدای قدرتمندی که چندسال پیش شاید در مقابل تغییر مقاوم بود. درس سوم :از اطلاعات برای پیشبرد استدلاهای‌تان استفاده کنید. اسلحه و مواد مسائل احساس برانگیزانه هستند، و ما دردناکانه در مبارزاتمان در برزیل یاد گرفتیم بعضی اوقات ممکن نیست وارد احساسات شد و به حقیقت پی برد. ولی این به معنی عدم تلاش نیست. تا تقریبا ما تا همین اواخر نمی‌دانستیم چند نفربرزیلی با اسلحه کشته شده اند. شگفت‌آور، یک برنامه بنام" مهلرز اپیاناداس" بود یا "زنان عاشق "که-- مبارزه ملی کنترل اسلحه را آغاز کرد.
در یک بخش پر بیننده یک بازیگرنقش اول با یک گلوله منحرف شده کشته شد مادربرزگها و زنان خانه دار برزیلی عصبانی بودند و در مورد هنر تقلید زندگی این بخش شامل فیلمبرداری از یک رژه کنترل اسلحه بود که ما درست در بیرون اینجا، در ساحل کوپاکابانا ترتیب داده بودیم. این رژه و مرگ تاثیر زیادی روی نظرعمومی داشت. در طول هفته ها کنگره ملی‌مان لایحه خلع سلاح را تصویب کرد که سالها بی توجه مانده بود. و بعد توانستیم اطلاعات را بحرکت دراوریم تا نتایج موفق تغییرات قانون و برنامه جمع اوری اسلحه را نشان دهیم.
منظورم این است: ما میتوانیم ثابت کنیم بیش از ۵٫۰۰۰ جان را تنها در یک سال نجات دادیم. (تشویق) و در مورد مواد مخدر، برای تحلیل بردن ترس و تعصب که اطراف این مساله بود، ما توانستیم اطلاعاتی جمع و ارائه کنیم که نشان میدهد سیاستهای مواد مخدر امروز ضرر بیشتری ایجاد دارند تا استفاده کنندگان مواد، و مردم کم کم دارند ان را می‌فهمند. چهارمین فهم من این است: از گردهم اوری هم دوستان قدیمی نترسید. چیزی که در برزیل یاد گرفتیم-- و این تنها در کشور من کاربرد ندارد--
اهمیت جمع اوری افراد با نظرات متفاوت و گلچین است. اگر میخواهید جهان را تغییر دهید، داشتن یک جامعه حد وسط طرفدار خودتان کمک میکند. در مورد دو مساله موادمخدر و اسلحه، ما مخلوطی عالی از افراد را گرد هم آوردیم. ما با نخبگان را بسیج کردیم و پشتیبانی برزگی از رسانه گرفتیم. ما قربانیان , طرفداران حقوق بشر,افراد فرهنگی را جمع کردیم. ما کلاسهای حرفه ای برگذار کردیم-- دکترها ,وکلا ,افراد اکادمیک. چیزی که من طی این سالها یاد گرفتم این است که ائتلاف اراده ها و غیر اراده ها را احتیاج دارید که تغییر ایجاد کنید در مورد مواد ما احتیاج به ازادی طلبان مخالف ممنوعیتها
و قانونگذاران و سیاستمداران لیبرال داریم. آنها شاید موافق همه چیز نباشند: در حقیقت آنها مخالف همه چیز هستند. اما حقانیت مبارزه بر اساس نظرات مختلف است. بیش از یک دهه، من آینده راحت دریک بانک سرمایه گذاری داشتم. و از دنیای دیپلماسی جامعه مدنی خیلی دور بودم همانطور که میتوانید تصور کنید. اما از فرصت استفاده کردم. من راه را تغییر دادم، درراه کمک کردم تا جنبشهای اجتماعی ایجاد کنم و معتقدم بعضی از قسمتها را امن‌تر کرده ام. تک تک ما قدرت تغییر جهان را داریم.
این چه مساله ای است و یا چقدر مبارزه سخت است مهم نیستند مهم آن است که جامعه مدنی مرکزی برای تفییر است. ممنون. (تشویق)
About 12 years ago, I gave up my career in banking to try to make the world a safer place. This involved a journey into national and global advocacy and meeting some of the most extraordinary people in the world. In the process, I became a civil society diplomat. Civil society diplomats do three things: They voice the concerns of the people, are not pinned down by national interests, and influence change through citizen networks, not only state ones. And if you want to change the world, we need more of them. But many people still ask,
"Can civil society really make a big difference? Can citizens influence and shape national and global policy?" I never thought I would ask myself these questions, but here I am to share some lessons about two powerful civil society movements that I've been involved in. They are in issues that I'm passionate about: gun control and drug policy. And these are issues that matter here. Latin America is ground zero for both of them. For example, Brazil -- this beautiful country hosting TEDGlobal has the world's ugliest record. We are the number one champion in homicidal violence.
One in every 10 people killed around the world is a Brazilian. This translates into over 56,000 people dying violently each year. Most of them are young, black boys dying by guns. Brazil is also one of the world's largest consumers of drugs, and the War on Drugs has been especially painful here. Around 50 percent of the homicides in the streets in Brazil are related to the War on Drugs. The same is true for about 25 percent of people in jail. And it's not just Brazil that is affected by the twin problems of guns and drugs. Virtually every country and city across Central and South America is in trouble.
Latin America has nine percent of the world's population, but 25 percent of its global violent deaths. These are not problems we can run away from. I certainly could not. So the first campaign I got involved with started here in 2003 to change Brazil's gun law and to create a program to buy back weapons. In just a few years, we not only changed national legislation that made it much more difficult for civilians to buy a gun, but we collected and destroyed almost half a million weapons. This was one of the biggest buyback programs in history --
(Applause) -- but we also suffered some setbacks. We lost a referendum to ban gun sales to civilians in 2005. The second initiative was also home-grown, but is today a global movement to reform the international drug control regime. I am the executive coordinator of something called the Global Commission on Drug Policy. The commission is a high-level group of global leaders brought together to identify more humane and effective approaches to the issue of drugs. Since we started in 2008, the taboo on drugs is broken. Across the Americas, from the US and Mexico to Colombia and Uruguay,
change is in the air. But rather than tell you the whole story about these two movements, I just want to share with you four key insights. I call them lessons to change the world. There are certainly many more, but these are the ones that stand out to me. So the first lesson is: Change and control the narrative. It may seem obvious, but a key ingredient to civil society diplomacy is first changing and then controlling the narrative. This is something that veteran politicians understand, but that civil society groups generally do not do very well.
In the case of drug policy, our biggest success has been to change the discussion away from prosecuting a War on Drugs to putting people's health and safety first. In a cutting-edge report we just launched in New York, we also showed that the groups benefiting most from this $320 billion market are criminal gangs and cartels. So in order to undermine the power and profit of these groups, we need to change the conversation. We need to make illegal drugs legal. But before I get you too excited, I don't mean drugs should be a free-for-all.
What I'm talking about, and what the Global Commission advocates for is creating a highly regulated market, where different drugs would have different degrees of regulation. As for gun control, we were successful in changing, but not so much in controlling, the narrative. And this brings me to my next lesson: Never underestimate your opponents. If you want to succeed in changing the world, you need to know who you're up against. You need to learn their motivations and points of view. In the case of gun control, we really underestimated our opponents.
After a very successful gun-collection program, we were elated. We had support from 80 percent of Brazilians, and thought that this could help us win the referendum to ban gun sales to civilians. But we were dead wrong. During a televised 20-day public debate, our opponent used our own arguments against us. We ended up losing the popular vote. It was really terrible. The National Rifle Association -- yes, the American NRA -- came to Brazil. They inundated our campaign with their propaganda,
that as you know, links the right to own guns to ideas of freedom and democracy. They simply threw everything at us. They used our national flag, our independence anthem. They invoked women's rights and misused images of Mandela, Tiananmen Square, and even Hitler. They won by playing with people's fears. In fact, guns were almost completely ignored in their campaign. Their focus was on individual rights. But I ask you, which right is more important, the right to life
or the right to have a gun that takes life away? (Applause) We thought people would vote in defense of life, but in a country with a recent past of military dictatorship, the anti-government message of our opponents resonated, and we were not prepared to respond. Lesson learned. We've been more successful in the case of drug policy. If you asked most people 10 years ago if an end to the War on Drugs was possible, they would have laughed. After all, there are huge military police prisons and financial establishments benefiting from this war.
But today, the international drug control regime is starting to crumble. Governments and civil societies are experimenting with new approaches. The Global Commission on Drug Policy really knew its opposition, and rather than fighting them, our chair -- former Brazilian President Fernando Henrique Cardoso -- reached out to leaders from across the political spectrum, from liberals to conservatives. This high level group agreed to honestly discuss the merits and flaws of drug policies. It was this reasoned, informed and strategic discussion that revealed the sad truth about the War on Drugs.
The War on Drugs has simply failed across every metric. Drugs are cheaper and more available than ever, and consumption has risen globally. But even worse, it also generated massive negative unintended consequences. It is true that some people have made these arguments before, but we've made a difference by anticipating the arguments of our opponents and by leveraging powerful voices that a few years ago would probably have resisted change. Third lesson: Use data to drive your argument. Guns and drugs are emotive issues,
and as we've painfully learned in the gun referendum campaign in Brazil, sometimes it's impossible to cut through the emotions and get to the facts. But this doesn't mean that we shouldn't try. Until quite recently, we simply didn't know how many Brazilians were killed by guns. Amazingly, it was a local soap opera called "Mulheres Apaixonadas" -- or "Women in Love" -- that kicked off Brazil's national gun control campaign. In one highly viewed episode, a soap opera lead actress was killed by a stray bullet. Brazilian grannies and housewives were outraged,
and in a case of art imitating life, this episode also included footage of a real gun control march that we had organized right here, outside in Copacabana Beach. The televised death and march had a huge impact on public opinion. Within weeks, our national congress approved the disarmament bill that had been languishing for years. We were then able to mobilize data to show the successful outcomes of the change in the law and gun collection program. Here is what I mean: We could prove that in just one year, we saved more than 5,000 lives.
(Applause) And in the case of drugs, in order to undermine this fear and prejudice that surrounds the issue, we managed to gather and present data that shows that today's drug policies cause much more harm than drug use per se, and people are starting to get it. My fourth insight is: Don't be afraid to bring together odd bedfellows. What we've learned in Brazil -- and this doesn't only apply to my country -- is the importance of bringing diverse and eclectic folks together. If you want to change the world, it helps to have a good cross-section of society on your side.
In both the case of guns and drugs, we brought together a wonderful mix of people. We mobilized the elite and got huge support from the media. We gathered the victims, human rights champions, cultural icons. We also assembled the professional classes -- doctors, lawyers, academia and more. What I've learned over the last years is that you need coalitions of the willing and of the unwilling to make change. In the case of drugs, we needed libertarians, anti-prohibitionists, legalizers, and liberal politicians. They may not agree on everything;
in fact, they disagree on almost everything. But the legitimacy of the campaign is based on their diverse points of view. Over a decade ago, I had a comfortable future working for an investment bank. I was as far removed from the world of civil society diplomacy as you can imagine. But I took a chance. I changed course, and on the way, I helped to create social movements that I believe have made some parts of the world safer. Each and every one of us has the power to change the world. No matter what the issue, and no matter how hard the fight,
civil society is central to the blueprint for change. Thank you. (Applause)