021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

رسمی برای خاکسپاری که به زیست سیاره کمک می‌کند

Caitlin Doughty

A burial practice that nourishes the planet

Here's a question we all have to answer sooner or later: What do you want to happen to your body when you die? Funeral director Caitlin Doughty explores new ways to prepare us for inevitable mortality. In this thoughtful talk, learn more about ideas for burial (like "recomposting" and "conservation burial") that return our bodies back to the earth in an eco-friendly, humble and self-aware way.


تگ های مرتبط :

Animals, Choice, Bacteria
وقتی بمیرم، دوست دارم برای تدفین بدنم توسط حیوانات خورده بشه. ایکه بدنت رو برای حیوانات بذاری تا بخورنش خواسته همه نیست. (خنده حضار) شایدتاحالا با خانواده تون درباره پایان زندگی حرف زده باشید و درموردش تصمیم گرفته باشید، نمیدونم، سوزاندن مرده. و به خاطر علاقه به افشاسازی کامل، چیزی که به مردم پیشنهاد میدم در حال حاضر قانونی نیست، ولی بدون سابقه هم نیست. ما در تمام تاریخ بشرمردگان رو برای تدفین آماده می کردیم؛ که بهش میگیم تدفین درعوامل طبیعی. درواقع، همین الان هم که ما داریم صحبت می کنیم هم در حال اتفاق افتادنه. در مناطق کوهستانی تبت،
آنها به خاکسپاری آسمانی عمل می کنند. مراسمی که در آن بدن مرده رو رها می کنند تا کرکس ها مصرفش کنند. در مومبای هند، کسانی که پیرو مذهب زرتشت هستند مردگانشان رو در ساختارهایی به اسم برج خاموش(دخمه) می گذاشتند. اینها خبرهای داغ فرهنگی هستند، ولی در دنیای غرب انقدر شناخته شده نیستند. اون چیزی که شما انتظار دارید نیستند. در آمریکا، سنت مرگ و تدفین مون به صورت مومیایی کردن با مواد شیمیایی است، که در قبرستان محلی تون ادامه پیدا می کنه، یا اخیرا، سوزاندن مرده. من خودم اخیرا گیاه خوار شده‌‌ام، که معنیش اینه ۳۰ سال اول زندگیم را به شکل دیوانه واری حیوانات را
به هر تعدادی که می توانستم به دست بیارم، می‌خوردم. چرا وقتیکه من میمیرم، نوبت اونها نشه که منو بخورن؟ (خنده حضار) آیا من حیوان نیستم؟ از نظر زیست شناسی آیا همه ما در این اتاق، حیوان نیستیم؟ پذیرش این واقعیت که همه ما حیوان هستیم عواقب ترسناکی به دنبال داره. معنیش اینه که ما محکوم به مردن و پوسیدن هستیم، درست مثل بقیه مخلوقات روی زمین. در نه سال گذشته، در شرکت کفن و دفن کار کرده ام، اول به عنوان مسئول سوزاندن جسد، بعد به عنوان متصدی کفن و دفن و اخیرا به عنوان صاحب سرای تدفین که مال خودمه کار می‌کنم.
و خبرهای خوبی دارم: اگرشما به دنبال اجتناب از محکوم شدن به مرگ و پوسیدن هستید: تمام کمکی که نیاز دارید رو دریافت می‌کنید از شرکت کفن و دفن. این یک شرکت چند میلیارد دلاری است، است و طرح اقتصادیش براساس اصول محافظت، بهداشت، و زیباسازی جسده. چه این منظورو داشته باشند یا نه، شرکت دفن این ایده انسان‌محوری رو گسترش میده. مهم نیست که چی می‌گیره، چقدر هزینه‌ش می‌شه، چقدر برای محیط زیست بده، ما انجامش میدیم چون آدمها ارزششو دارند! این واقعیت رو که
که مرگ می‌تونه از نظر عاطفی موضوعی کثیف و پیچیده باشه، و اینکه در پوسیدن هم زیبایی وجود دارد، زیبایی در برگشت طبیعی به زمین از جایی که اومده بودیم رو انکار می‌کنه. اشتباه نشه، من کاملا اهمیت مراسم دفن رو درک می‌کنم، مخصوصا وقتی در رابطه با افرادی است که ما دوستشون داریم. اما باید قادر بشیم که مراسمی را به وجود بیاریم و بهش عمل کنیم که به محیط زیست لطمه نزنه، به خاطر همینه که ما به انتخاب های جدیدی نیازداریم. پس بیایید برگردیم به ایده محافظت، بهداشت و زیباسازی. از جسد مرده شروع می‌کنیم. شرکت کفن و دفن از بدن مرده شما محافظت می‌کنه
وبه شما پیشنهاد میده که به خانواده شما یه تابوت که ازچوب جنگلی یا فلزساخته شده، و درزگیر پلاستیکی داره بفروشه. در قبرستان، روز خاکسپاری، اون تابوت، به درون یک مقبره آهنی یا بتنی پایین برده میشه. ما همه این منابع را هدر میدیم. بتن، فلز، چوب جنگلی، توی قلعه های بزرگ زیرزمینی مخفی‌شون می‌کنیم . وقتی خاکسپاری در قبرستان را انتخاب می‌کنید ، بدن مرده شما قرارنیست جایی قرار بگیره که دورش کثافت باشه. غذای کرم ها نمیشید. بعد شرکت بدن شما رو از طریق مومیایی کردن بهداشتی می‌کنه: محافظت شیمیایی از مرده. این عمل خون شمارو خشک می‌کنه
و با فرمالدهید سمی سرطان‌زا جایگزین می‌کنه. می‌گن که این کارو انجام میدن برای سلامت عموم چون بدن مرده میتونه خطرناک باشه، اما پزشکان این اتاق به شما خواهند گفت که که این ادعا فقط وقتی صدق می کنه که شخص از یه بیماری عفونی شدید مرده باشه مثل ابولا. حتی تجزیه بدن انسان هم، بذارید صادق باشیم، که کمی بوی تعفن میده و نامطبوع است، کاملا ایمنه. باکتری ای که باعث بیماری میشه همون باکتری ای نیست که باعث تجزیه میشه. در آخر، شرکت جسد رو زیبا می‌کنه. بهتون می‌گن که بدن مرده طبیعی پدر یا مادر شما
به اندازه کافی خوب نیست. آنها آرایش می‌کنند. یه دست لباس تنش می‌کنند. بهشون رنگ تزریق میکنند در نتیجه شخص زنده و سرحال تر به نظر میرسه، انگار در حال استراحته. مومیایی کردن یه دستورالعمل برای تقلبه، این توهم رو میاره که مرگ و پوسیده شدن پایان طبیعی زندگی همه موجودات زنده روی سیاره ما نیست. و حالا اگر این سیستم زیبا سازی،بهداشت،محافظت براتون مقبول نیست، شما تنها نیستید. موج کاملی از مردم -- متصدیان خاکسپاری، طراحان، محیط زیست شناس‌ها سعی می‌کنند به مرگی دوستانه تر بامحیط زیست بیاندیشند.
برای این آدمها، مرگ لزوما یه امر بکر، با آرایش و لباس رسمی و پودر آبی نیست. واضحه که روشهای فعلی مرگ خیلی ادامه یافتنی نیستند، روشی که همراه باهدر دادن منابع و دلگرمی ما به مواد شیمیایی است. حتی سوزاندن مرده، که معمولا انتخابی دوستانه با محیط زیست تلقی میشه، در هر بار سوزاندن، گاز طبیعی معادل ۵۰۰ مایل ماشین‌سواری استفاده می‌کنه. خب بعدش باید چی کار کنیم؟ تابستان گذشته در کوههای کارولینای شمالی بودم و سطلی از تراشه های چوب زیر آفتاب تابستان حمل می‌کردم. من در دانشگاه کارولینای غربی در "مزرعه بدن" بودم
که به شکل دقیق‌تر "ساختمان تجزیه انسان" نامیده میشود. بدن‌هایی که به علم اهدا می‌شوند رو اینجا می‌آورند و پوسیدگی و تجزیه آنها مطالعه میشه تا به آینده پزشکی قانونی سود برسونه. در این روز به خصوص، دوازده بدن که در مراحل مختلف تجزیه چیده شدن بودند، وجود داشت. بعضی هاشون به شکل استخوان در اومده بودند، یکیشون پیژامه ارغوانی تنش بود، و یکی هنوز موی بور صورتش معلوم بود، جنبه قضاییش واقعا جالب بود، ولی در واقع این چیزی نبود که من به خاطرش اونجا بودم، اونجا بودم چون همکارم به اسم کاترینا اسپید تلاش می‌کرد سیستمی را به وجود بیاره نه واسه سوزاندن مرده،
بلکه برای کود درست کردن از مرده. او به این سیستم میگفت "دوباره ساختن"، این کار رو سالها با گله گاو و احشام دیگه انجام دادیم. او ساختمانی رو تصور می‌کرد که خانواده ای میتونه بیاد اونجا و جسد عزیزشون رو در یک ترکیب مغذی قرار بدن که، به مدت ۴ تا ۶ هفته، بدن-استخوان ها و همه بدن- رو به خاک تبدیل می‌کنه. در آن ۴ تا ۶ هفته ، مولکول های شما به مولکول های دیگری تبدیل می‌شوند؛ و به معنی واقعی کلمه شما تبدیل می‌شید. این چطور میتونه با خواسته خیلی ازآدمها که بنظرمیرسه وقتیکه می‌میرن میخوان زیردرخت دفن بشن
یا تبدیل به درخت بشن جور در بیاد؟ در سوزاندن سنتی شما، خاکستری که به جا می‌مونه -- قطعات غیر آلی استخوانی -- یه لایه ضخیم گچی شکل میده تا در خاک فوری پخش نشه، می‌تونه واقعا به درخت صدمه بزنه یا درخت رو نابود کنه. اما اگر شما دوباره ساخته بشید، اگر واقعا به خاک تبدیل بشید، می‌تونید درخت رو تغذیه کنید، یه کمک کننده پس از مرگ که همیشه دلتون می‌خواست بشید-- چیزی که لیاقتش رو دارید. پس این یک گزینه برای آینده مرده سوزی است. اما آینده قبرستان‌ها چی میشه؟ خیلی از آدمها هستند که فکر می‌کنند ما اصلا نباید قبرستان داشته باشیم
چون دیگه زمینی نداریم. اما چی میشد اگه ما یه شکل دوباره بهش می‌دادیم، و اجساد دیگه دشمن زمین‌ نبودند، بلکه ناجی بالقوه‌اش بودند؟ دارم درباره خاکسپاری همراه با حفاظت حرف می‌زنم، جایی که تکه های بزرگی از زمین توسط موسسه حفاظت زمین خریده میشه. قشنگی این کار اینجاست به محض اینکه شما چندتا بدن مرده می‌کارید در اون زمین، نمیشه بهش دست زد، نمیشه توسعه‌ش داد-- بنابراین واژه "خاکسپاری محفاظتی" استفاده میشه. معادل اینه که شما خودتون رو در زنجیره درخت پس از مرگ قرار میدید -- "نه، نمی‌رم ! نه واقعا-- نمیتونم، من دارم این زیر تجزیه میشم."
(خنده حضار) هر پولی که خانواده به قبرستان میدن جهت محافظت و اداره زمین برگردونده میشه. دیگه سنگ قبر و قبر به مفهوم همیشگی وجود نداره. قبرها در اطراف ملک زیر تپه های زیبا پراکنده می‌شن، فقط با یک تخته سنگ یا یک صفحه آهنی نشانه گذاری میشن یا بعضی وقت‌ها با GPS ردیابی میشن. دیگه مومیایی کردن نیست، دیگه تابوت های فلزی سنگین نیست. سرای خاکسپاری من تعدادی تابوت که از چیزهایی مثل بید بافته و بامبوساخته شده میفروشه، اما صادقانه بگم خیلی از خانواده های ما کفن ساده انتخاب می‌کنند.
دیگه هیچ مقبره بزرگی که بیشتر قبرستانها نیاز داشتند، وجود نداره فقط به خاطر اینکه براشون محوطه سازی رو آسونتر می‌کنه. خانواده ها میتونن بیان اینجا، در طبیعت خوش بگذرونند؛ می‌تونن حتی درخت یا درختچه بکارند، اگرچه فقط گیاهان بومی اجازه دارید بکارید. مرده ها یکپارچه درمنظره ترکیب میشن. در قبرستانهای محافظت از محیط زیست امید هست. آنها مکانهای سبز اهدا شده رو هم به مناطق شهری و هم روستایی ارائه می کنند. آنها فرصتی می‌دهند تا دوباره گیاهان و حیوانات بومی به یه منطقه معرفی بشن. آنها راه های عمومی ارائه می‌دهند، جاهایی برای تمرین معنوی، جایی برای کلاس‌ها و وقایع--
جاهایی که طبیعت وعزاداری به هم می‌رسند. و مهم تر از اون، اونها یک باردیگه به ما ، فرصتی میدن تا در حفره ای در زمین تجزیه بشیم. خاک، بذارید بگم، دلتنگ ماست. (جای ما در زمین خالیه) فکر می‌کنم خیلی از مردم، حس می‌کنند که شرکت خاکسپاری فعلی ما واقعا برای آنها نتیجه بخش نیست. برای خیلی از ماها، بهداشتی و زیبا شدن درست مارو نشون نمیده. چیزی که تمام عمرمون بهش باور داشتیم رو منعکس نمیکند. آیا تغییر شیوه ای که مردگان مون رو دفن می‌کنیم مشکل تغییرات آب‌وهوا رو حل می‌کنه؟
نه. ولی می‌تونه تغییرات برجسته ای را در اینکه خودمون را به عنوان شهروند این سیاره چطورمی‌بینیم به وجود بیاره. اگر بتونیم به شکل متواضعانه تر و خودآگاه تری بمیریم، معتقدم که میتونیم شانس بقا و موفقیت داشته باشیم. ممنونم. (تشویق حضار)
When I die, I would like for my body to be laid out to be eaten by animals. Having your body laid out to be eaten by animals is not for everyone. (Laughter) Maybe you have already had the end-of-life talk with your family and decided on, I don't know, cremation. And in the interest of full disclosure, what I am proposing for my dead body is not strictly legal at the moment, but it's not without precedent. We've been laying out our dead for all of human history; it's call exposure burial. In fact, it's likely happening right now as we speak.
In the mountainous regions of Tibet, they practice "sky burial," a ritual where the body is left to be consumed by vultures. In Mumbai, in India, those who follow the Parsi religion put their dead in structures called "Towers of Silence." These are interesting cultural tidbits, but they just haven't really been that popular in the Western world -- they're not what you'd expect. In America, our death traditions have come to be chemical embalming, followed by burial at your local cemetery, or, more recently, cremation. I myself, am a recent vegetarian,
which means I spent the first 30 years or so of my life frantically inhaling animals -- as many as I could get my hands on. Why, when I die, should they not have their turn with me? (Laughter) Am I not an animal? Biologically speaking, are we not all, in this room, animals? Accepting the fact that we are animals has some potentially terrifying consequences. It means accepting that we are doomed to decay and die, just like any other creature on earth. For the last nine years, I've worked in the funeral industry, first as a crematory operator,
then as a mortician and most recently, as the owner of my own funeral home. And I have some good news: if you're looking to avoid the whole "doomed to decay and die" thing: you will have all the help in the world in that avoidance from the funeral industry. It's a multi-billion-dollar industry, and its economic model is based on the principle of protection, sanitation and beautification of the corpse. Whether they mean to or not, the funeral industry promotes this idea of human exceptionalism. It doesn't matter what it takes,
how much it costs, how bad it is for the environment, we're going to do it because humans are worth it! It ignores the fact that death can be an emotionally messy and complex affair, and that there is beauty in decay -- beauty in the natural return to the earth from whence we came. Now, I don't want you to get me wrong -- I absolutely understand the importance of ritual, especially when it comes to the people that we love. But we have to be able to create and practice this ritual without harming the environment, which is why we need new options.
So let's return to the idea of protection, sanitation and beautification. We'll start with a dead body. The funeral industry will protect your dead body by offering to sell your family a casket made of hardwood or metal with a rubber sealant. At the cemetery, on the day of burial, that casket will be lowered into a large concrete or metal vault. We're wasting all of these resources -- concretes, metal, hardwoods -- hiding them in vast underground fortresses. When you choose burial at the cemetery, your dead body is not coming anywhere near the dirt that surrounds it. Food for worms
you are not. Next, the industry will sanitize your body through embalming: the chemical preservation of the dead. This procedure drains your blood and replaces it with a toxic, cancer-causing formaldehyde. They say they do this for the public health because the dead body can be dangerous, but the doctors in this room will tell you that that claim would only apply if the person had died of some wildly infectious disease, like Ebola. Even human decomposition, which, let's be honest, is a little stinky and unpleasant,
is perfectly safe. The bacteria that causes disease is not the same bacteria that causes decomposition. Finally, the industry will beautify the corpse. They'll tell you that the natural dead body of your mother or father is not good enough as it is. They'll put it in makeup. They'll put it in a suit. They'll inject dyes so the person looks a little more alive -- just resting. Embalming is a cheat code, providing the illusion that death and then decay are not the natural end for all organic life on this planet.
Now, if this system of beautification, sanitation, protection doesn't appeal to you, you are not alone. There is a whole wave of people -- funeral directors, designers, environmentalists -- trying to come up with a more eco-friendly way of death. For these people, death is not necessarily a pristine, makeup, powder-blue tuxedo kind of affair. There's no question that our current methods of death are not particularly sustainable, what with the waste of resources and our reliance on chemicals. Even cremation, which is usually considered the environmentally friendly option,
uses, per cremation, the natural gas equivalent of a 500-mile car trip. So where do we go from here? Last summer, I was in the mountains of North Carolina, hauling buckets of wood chips in the summer sun. I was at Western Carolina University at their "Body Farm," more accurately called a "human decomposition facility." Bodies donated to science are brought here, and their decay is studied to benefit the future of forensics. On this particular day, there were 12 bodies laid out in various stages of decomposition. Some were skeletonized,
one was wearing purple pajamas, one still had blonde facial hair visible. The forensic aspect is really fascinating, but not actually why I was there. I was there because a colleague of mine named Katrina Spade is attempting to create a system, not of cremating the dead, but composting the dead. She calls the system "Recomposition," and we've been doing it with cattle and other livestock for years. She imagines a facility where the family could come and lay their dead loved one in a nutrient-rich mixture that would, in four-to-six weeks,
reduce the body -- bones and all -- to soil. In those four-to-six weeks, your molecules become other molecules; you literally transform. How would this fit in with the very recent desire a lot of people seem to have to be buried under a tree, or to become a tree when they die? In a traditional cremation, the ashes that are left over -- inorganic bone fragments -- form a thick, chalky layer that, unless distributed in the soil just right, can actually hurt or kill the tree.
But if you're recomposed, if you actually become the soil, you can nourish the tree, and become the post-mortem contributor you've always wanted to be -- that you deserve to be. So that's one option for the future of cremation. But what about the future of cemeteries? There are a lot of people who think we shouldn't even have cemeteries anymore because we're running out of land. But what if we reframed it, and the corpse wasn't the land's enemy, but its potential savior? I'm talking about conservation burial, where large swaths of land are purchased by a land trust.
The beauty of this is that once you plant a few dead bodies in that land, it can't be touched, it can't be developed on -- hence the term, "conservation burial." It's the equivalent of chaining yourself to a tree post-mortem -- "Hell no, I won't go! No, really -- I can't. I'm decomposing under here." (Laughter) Any money that the family gives to the cemetery would go back into protecting and managing the land. There are no headstones and no graves in the typical sense. The graves are scattered about the property under elegant mounds,
marked only by a rock or a small metal disk, or sometimes only locatable by GPS. There's no embalming, no heavy, metal caskets. My funeral home sells a few caskets made out of things like woven willow and bamboo, but honestly, most of our families just choose a simple shroud. There are none of the big vaults that most cemeteries require just because it makes it easier for them to landscape. Families can come here; they can luxuriate in nature; they can even plant a tree or a shrub, though only native plants to the area are allowed.
The dead then blend seamlessly in with the landscape. There's hope in conservation cemeteries. They offer dedicated green space in both urban and rural areas. They offer a chance to reintroduce native plants and animals to a region. They offer public trails, places for spiritual practice, places for classes and events -- places where nature and mourning meet. Most importantly, they offer us, once again, a chance to just decompose in a hole in the ground. The soil, let me tell you, has missed us.
I think for a lot of people, they're starting to get the sense that our current funeral industry isn't really working for them. For many of us, being sanitized and beautified just doesn't reflect us. It doesn't reflect what we stood for during our lives. Will changing the way we bury our dead solve climate change? No. But it will make bold moves in how we see ourselves as citizens of this planet. If we can die in a way that is more humble and self-aware, I believe that we stand a chance. Thank you.
(Applause)