021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

طلوعی در عصر تصاویر سه بعدی

Alex Kipman

A futuristic vision of the age of holograms

Explore a speculative digital world without screens in this fanciful demo, a mix of near reality and far-future possibility. Wearing the HoloLens headset, Alex Kipman demos his vision for bringing 3D holograms into the real world, enhancing our perceptions so that we can touch and feel digital content. Featuring Q&A with TED's Helen Walters.


تگ های مرتبط :

Communication, Computers, Engineering
هزاران سال بعد به اولین صد سال رایانه نگاه خواهیم کرد به عنوان زمانی شگفت انگیز اما خیلی خاص -- تنها موقعی در تاریخ که انسانها زندگی خود را به دو بعد کاهش دادند، و مانند ماشینها از فناوری استفاده می‌کردند؛ تنها دوران صد ساله در پهنه زمان که ارتباط انسانها، سرگرمی‌ها و مدیریت زندگی‌شان از پشت یک صفحه بوده. امروز، بیشتر وقتمان را در نگاه به و لمس این صفحه‌ها می‌گذرانیم. پس تعامل با همدیگر چه شد؟ شما را نمی‌دانم ولی من احساس محدودیت می‌کنم درون این دنیای دو بعدی نمایشگر‌ها و پیکسل‌ها.
و همین خود این محدودیت، و علاقه‌ام به ارتباط با دیگران به عنوان یک سازنده، برایم الهام بخش شد. ساده بگویم: می‌خواهم واقعیت جدیدی بسازم، واقعیتی که در آن، فناوری ما را بی نهایت به هم نزدیک کند، واقعیتی که آدمها، نه دستگاه‌ها، مرکز همه چیزند. آرزویم واقعیتی است که فناوری بتواند آنچه می‌بینیم و لمس و حس می کنیم را بفهمد؛ واقعیتی که فناوری، راهمان را نبندد، و بجایش، آنچه هستیم را پذیرا شود. آرزویم فناوری است که انسانی باشد. همگی ما فناوری‌هایی را تجربه کرده‌ایم که آدمها را قادر کرده تا انسان‌تر باشند،
محصولاتی که ارتباطات طبیعی را ممکن می‌کند، فرامین صوتی یا زیست سنجی. این قدم بعدی در تکامل است. این «هولو لنز» از مایکروسافت است، اولین رایانه کاملا مستقل سه بعدی. ابزارهایی مثل این محتوای سه بعدی را مستقیما به جهانمان می‌آورند، و تجربه ما از زندگی را بهتر می‌کنند فراتر از محدوده معمولی درکمان. به آینده‌ای دور فکر نمی‌کنم. در باره امروز صحبت می‌کنم. هم اکنون خودرو سازهایی مانند ولوو را می‌بینیم که خودروهای متفاوتی را با هولولنز می‌سازند؛ دانشگاه‌هایی مانند کیس وسترن آموزش دانشجویان پزشکی را باز تعریف می‌کنند؛
و جالبترینش از نظر من اینکه، ناسا از هولولنز استفاده می‌کند تا محققین، اکتشافات سیاره‌ای را به صورت سه بعدی انجام دهند. این حالا مهم است. آوردن تصاویر سه بعدی به دنیایمان، من تنها در مورد ابزارهای جدید با رایانه‌های بهتر صحبت نمی‌کنم منظورم رها شدن از محدودیتهای دو بعدی رایانه‌های معمول است. بگذارید اینطور بگوییم: با نگاهی به زمان، از دید رایانه مانند غار نشین‌ها هستیم. تازه ذغال را کشف کرده ایم و شروع به کشیدن نقاشیهای اولیه در غارمان کرده‌ایم. این دیدگاه هر روزه من در کار است.
و حالا در این چند دقیقه، شما را دعوت می‌کنم تا همین دیدگاه را در سفر پیش رویمان داشته باشید. حالا همین که این هولولنز را استفاده کنم، اجازه دهید تا کمی از تنظیمش را هم توضیح دهم. احتمالا این پر خطرترین نمایشی است که تا حالا روی صحنه داشته‌ایم با هولولنز، و چه جایی بهتر از TED برای انجامش. در یک لحظه، می‌توانم تصاویر سه بعدی را ببینم همینجا روی صحنه، به همان خوبی که شما را می‌بینم. همینطور الان، این دوربین فضایی را هم داریم که حالا وارد صحنه شد تا همه شما هم بتوانید این را با من تجربه کنید
آن بالا روی همه نمایشگرها. بگذارید شروع کنیم. و چه جایی بهتر برای شروع این سفر، از داخل غار رایانه ای دو بعدی. بگذارید دنیا را با این عینک جدید جستجو کنیم، و دنیای رایانه را از دیدگاه جدیدی بفهمیم. جهان رایانه، هم جالب است و هم ابتدایی. دنیایی که بر مبنای علیت ساخته شده. به عنوان سازندگان، آرزوی ما علیت‌های دیگری است و بعد ما معلول‌های دیگری را برنامه ریزی می‌کنیم. کلیک دوتایی روی یک آیکون، این یک علت است. و برنامه‌ای اجرا می شود، این یک معلول است. ما این را با دنیای واقعیمان مقایسه می‌کنیم،
و این خیلی محدود کننده است، چون دنیای ما دیجیتال نیست، دنیای ما آنالوگ است. دنیای ما بر مبنای صفر و یک فکر نمی‌کند، درست یا غلط، سیاه یا سفید. در دنیایی زندگی می‌کنیم که قواعدش بر مبنای فیزیک کوانتم است، دنیایی از صفر و یک های هم زمان، واقعیتی بر مبنای بی نهایت احتمال و پر از سایه های خاکستری. می‌توانی ببینی که چطور این دو جهان با هم برخورد می‌کنند. پس چرا صفحه‌های نمایش در زندگی آنالوگ ما اینقدر فراگیرند؟ ما صفحه‌های نمایش را از لحظه‌ای که بیدار می‌شویم می‌بینیم، تا وقتی که می‌خوابیم. چرا؟
به نظر من چون رایانه‌ها به ما قدرتی برتر می‌دهند. در جهان دیجیتال، توان آن را داریم تا فضا را جابجا کنیم و می‌توانیم زمان را جابجا کنیم. مهم نیست که از فناوری برای سرگرمی، کار یا ارتباط استفاده می‌کنی. اینطور فکر کنید: بگذارید همه امشب به خونه برویم و برنامه محبوب‌مان را در تلویزیون تماشا کنیم این تئاتر است -- زمان و مکان جابجایی شده. وقتی که این سخنرانی TED را تمام کردم، همانوقت با خانواده عزیزم در سیاتل تماس می‌گیرم. این جابجایی مکانی است. اینها چنان قدرت های برتری هستند
که اجازه می‌دهند موقتا محدودیتهای دوبعدی دنیای دیجیتال فعلی را تحمل کنیم. اما چه می‌شود اگر مجبور نباشیم؟ چه می‌شود اگر بتوانیم این تواناییهای دیجیتال را در دنیای واقعی داشته باشیم؟ حتی الان هم می‌توانی سوسویی از آن را ببینی، اما به نظر من نوه‌های ما در دنیایی غیر از فناوری دو بعدی بزرگ خواهند شد. آرزوی چنین دنیایی را داشتن مهم است. دنیایی که فناوری، واقعا ما را می‌فهمد -- کجا زندگی می‌کنیم، کار می‌کنیم و مرتبط هستیم -- با ابزارهایی که قدرت بخش تجارب انسانی‌اند، نه دستگاه‌هایی که انسانیت ما را محدود می‌کنند.
پس چطور به آنجا برسیم؟ برای من، پاسخ نیازمد توجه به مشکل از دیدگاه دیگری است. نیازمند احساس جهان از دیدگاه یک دستگاه است. اگر دستگاهی باشی که بخواهی جهان را حس کنی، چطور این مسئله را تجزیه خواهی کرد؟ احتمالا سعی می‌کنی تا چیزها را دسته بندی کنی مانند انسان، محیط یا شیء. اما آن دستگاه چطور می‌تواند با واقعیت تعامل کند؟ به نظر من سه راه وجود دارد، اول، به عنوان یک دستگاه، واقعیت را مشاهده یا بگوییم وارد خواهد کرد.
تشخیص گفتار و تشخیص هویت با زیست سنجی مثالهای خوبی از تعامل دستگاه با انسان است از دیدگاه ورودی. دوم، به عنوان یک دستگاه، می‌توانم اطلاعات دیجیتال را، یا بگوییم خروجی را، در واقعیت قرار دهم. تصاویر سه بعدی مثالهایی از تعامل دستگاه با محیط از دیدگاه خروجی است. و نهایتا، به عنوان یک دستگاه، می‌توانم با جهان از طریق فناوری لمسی انرژی مبادله کنم. حالا تصور کن، بتوانی دمای یک شیء مجازی را حس کنی، از آنهم بهتر، تصور کن که یک تصویر سه بعدی را فشار دهی و به همان میزان فشار را برگرداند.
با این دیدگاه، می‌توانیم واقعیت را به یک ماتریس ساده تبدیل کنیم. رمز کار اینجاست: به عنوان یک مهندس، خیلی هیجان زده می‌شوم وقتی که می‌توانم چیزی را به یک ماتریس تبدیل کنم. از وسایل نقلیه خودران تا گوشی‌های هوشمند تا این رایانه سه بعدی روی سرم، دستگاه‌ها قادر به درک دنیای ما می‌شوند. و آنها شروع به تعامل با ما از راه هایی شخصی تر می کنند. فرض کنید که کنترلی بسیار ظریف روی هر چیزی در دنیا دارید. درجه را بچرخانید،
و همه چیز واقعی می‌شود، درجه را طرف دیگر بچرخانید، و واقعیت مجازی پیدا می‌شود. حالا فرض کنید بتوانید تمامی محیط خود را بین واقعی و مجازی تغییر دهید. من این جوری را دوست دارم. تصور کنید، به همگی شما نگاه کنم و درجه را بچرخانم و همگی شما را به جن و پری تبدیل کنم. وقتی که فناوری دنیای ما را کاملا بفهمد، دوباره شیوه ارتباطی ما با هم را متحول خواهد کرد، شیوه‌ای که کار می‌کنیم و شیوه‌ای که بازی می‌کنیم. کمتر از نیم قرن پیش، دو انسان شجاع روی ماه فرود آمدند،
با کمک رایانه‌هایی که از تلفن همراه توی جیبتان ضعیف‌تر بودند. ششصد میلیون نفر آنها را می‌دیدند با تلویزیونهای برفکی، سیاه و سفید. و دنیا؟ و دنیا مسحور شده بود. تصور کنید که چطور کودکان ما و بچه‌های آنها ادامه این اکتشافات فضایی را تجربه خواهند کرد با فناوری که این دنیا را می‌فهمد. ما همین الان در در دنیایی زندگی می کنیم که مترجم همزمان جهانی وجود دارد. و همین الان می‌توانم چشمم رو ببندم و ببینم که کنفرانس از راه دور سه بعدی در آینده نزدیک کار می‌کند. در واقع، چون تا حالا در این نمایش موفق بوده‌ایم، بگذارید کاری حتی دیوانه وارتر انجام بدیم.
شما را به این تجربه دعوت می‌کنم، برای اولین بار در تمام دنیا، اینجا روی صحنه TED، یک انتقال از راه دور سه بعدی واقعی، بین من و دوستم، دکتر جفری نوریس، از آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا، دعا کنیم خراب نشه. سلام جف، جف نوریس: سلام، الکس. الکس کیپ من: به! این کار می‌کنه. امروز چطوری، جف؟ ( تشویق حضار ) جف نوریس: هفته خیلی خوبی داشتم. الکس کیپ من: جف، یه کم برامون توضیح میدی که الان کجایی؟ جف نوریس: خوب، الان در حقیقت توی سه جا هستم. من توی اتاقی اون طرف خیابونم،
و در عین حال روی صحنه با تو هستم، همینطور روی سطح مریخ ایستادم، صد میلیون مایل دورتر. الکس کیپ من: وای، صد میلیون مایل دورتر. این دیوونگیه! برامون یه کم میگی که این همه اطلاعات از مریخ از کجا میاد؟ جف نوریس: حتما. این نسخه دقیق سه بعدی از مریخه ، که با اطلاعات مریخ نورد کنجکاوی، ساخته شده. و می تونم بسادگی روی زمین بررسی کنم. آدمها ذاتا جستجوگر هستند. ما در یک لحظه محیط اطرافمون را درک می‌کنیم، فقط با بودن در آن. ما ابزارهایی مثل مریخ نورد ساخته‌ایم
تا بینایی خود را توسعه دهیم و دسترسی‌مان را بیشتر کنیم. اما برای دهها سال، تنها از پشت نمایشگر و صفحه کلید جستجو کرده‌ایم، حالا از روی آن جهش می‌کنیم، از روی آنتن‌های بزرگ و ماهواره های انتقال دهنده و از فاصله بین دنیاها تا اولین قدم‌هایمان را در این چشم اندازی که انگار که آنجا هستیم برداریم. امروز، گروهی از دانشمندان در ماموریت ما مریخ را به شکلی کاملا متفاوت می‌بینند -- دنیایی غریب کمی آشنا تر به نظر می‌رسد، چون نهایتا به شکلی انسانی جستجو می‌شود. اما آرزوهای ما نباید چون فقط آنجا هستیم پایان یابد. وقتی درجه را از این دنیای واقعی به مجازی تغییر می‌دهیم
می توانیم کارهایی جاودیی انجام دهیم. می‌توانیم در طول موج‌های نامرئی ببینیم یا خود را به بالای کوه منتقل کنیم. شاید روزی، بتوانیم مواد معدنی سنگ را تنها با لمسش حس کنیم. ما اولین قدم ها را بر می‌داریم. اما در ادامه می‌خواهیم تا تمام دنیا به ما بپیوندند، چون این سفری برای تعدادی محدود نیست، برای همه ماست. الکس کیپ من: ممنونم جف، خیلی عالی بود. از اینکه روی صحنه TED با ما بودی خیلی متشکرم. ( تشویق حضار) جف نوریس: متشکرم الکس، خدا حافظ. الکس کیپ من: خداحافظ، جف.
( تشوق حضار ) برای رسیدن به این آینده هر روز آرزو می‌کنم. از اجدادمان الهام می‌گیرم. عادت داشتیم تا در قبیله زندگی کنیم جایی که با هم تعامل، ارتباط و همکاری داشتیم. شروع به ساخت فناوری‌هایی کرده‌ایم که ما را قادر به بازگشت به انسانیتی کند که ما را به جایگاه امروز رسانده -- فناوری که اجازه می‌دهد تا دیگر در این دنیای دو بعدی نمایشگرها و پیکسلها زندگی نکنیم، و اجازه می‌دهد تا بیاد بیاوریم چه حسی دارد تا در دنیای سه بعدی‌مان زندگی کنیم. اکنون زمان فوق العاده‌ای برای انسان بودن است.
متشکرم. ( تشویق حضار ) هلن والترز: خیلی متشکرم. چند تایی سوال دارم. الکس کیپ من: باشه. هلن والترز: صحبت‌هایی در مطبوعات بود. و مستقیما ازت می‌پرسم، و یک جواب صریح می‌خواهم. صحبت‌هایی در مورد تفاوت بین نمایش نمونه‌ها و آنچه محصولات تجاری واقعی هستند. در مورد مشکل میدان دید بگو. آیا کسی که این محصول را بخرد همین‌ها را خواهد دید؟ الکس کیپ من: سوال خیلی خوبیه، یا شاید بهتر بگم، این سوالیه که ما قبلا از رسانه‌ها احتمالا سال پیش گرفته‌ایم. اگر بررسی کنی، به این سوال پاسخ ندادم،
عمدا آن را نادیده گرفتم، چون نهایتا، سوال غلطی است. شبیه اینه که من تصویر سه بعدی رو برای اولین بار نشون کسی بدهم، و بعد بگی، « اندازه تلویزیونت چقدره؟» میدان دید برای این محصول تقریبا بی‌ربطه. چیزی که باید درباره‌اش صحبت کنیم تراکم نور است، یا، درخشندگی که دیده میشه. بهتر بگم، وضوح زاویه ای تصویری که می‌بینی. پس به این شکل، چیزی که دیدی -- دیدی که، دوربین یک هولولنز داشت. پس حتی اگر می‌خواستم تقلب کنم، نمی‌تونستم. هلن والترز: اما لنز دوربین با چشم ما فرق می‌کنه. درسته؟ الکس کیپ من: دوربین یک لنز چشم ماهی داشت.
خیلی وسیع‌تر از چشم انسان. اگر به نقطه نور که بصورت شعاعی دیده میشه توجه کنی از دید دوربین، که این موضوع اصلیه: چند تا نقطه نوری می‌تونم در یک حجم مشخص دریافت کنم؟ این همون قدریه که روی این هولولنز و اون یکی می‌گیرم. حالا این دوربین تصویر بازتری از دنیا داره، درسته؟ هلن والترز: خدای من! ( خنده حضار ) الکس کیپ من: خودشو نشون داد! گفتم که میاد. از این طرف بیا. ( خنده حضار ) هلن والترز: اوه. لعنتی. الکس کیپ من: و جف نوریس سه بعدی اینجاست.
هلن والترز: می‌دونستم یه اتفاقی افتاده اما خیلی مطمئن نبودم چی شده. الکس کیپ من: به طور خلاصه: برای آنکه خیلی شفاف باشیم، دوربینی که روی صفحه میبینی زاویه دید بازتری از چشم آدم داره. اما وضوح زاویه ای تصویر سه بعدی که می‌بینی، تعداد نقطه‌های نورانی بر واحد سطح، در واقع با هم یکی هستند. هلن والترز: پس وقتی که گذاشتی -- جف، الان با تو صحبت می‌کنم -- وقت زیادی برای نقشه برداری صحنه گذاشتی -- الکس کیپ من: درسته. هلن والترز: اینجا به من کمک کن: اگر یک هولولنز بخرم و به خونه ببرم، نیازی به نقشه برداری خونه ندارم، درسته؟
الکس کیپ من: هولولنز به صورت زنده نقشه برداری می‌کنه حدودا پنج تصویر در ثانیه، با فناوری که اسمش رو گذاشتیم نقشه برداری فضایی. پس در خانه‌ات، همون وقتی که روی سرت گذاشتی، تصویرهای سه بعدی خودشون رو نشون می‌دهند و شما شروع به استفاده می‌کنی و آنها شروع به یادگرفن خانه‌ات می‌کنند. در محیط صحنه که ما می‌خواهیم چیزی روی سر من بگذاریم که با کسی در اونجا ارتباط برقرار کنه با این همه ارتباطات بی‌سیم که معمولا در سخنرانی‌ها قطع می‌شه، ما این خطر رو در اجرای زنده نمی کنیم. پس کاری که می‌کنیم اینه که با پنج تصویر در ثانیه صحنه را نقشه برداری کنیم با همون تکنولوژی نقشه برداری فضایی
که در محصول توی خانه استفاده می‌کنید، و اون رو ذخیره می‌کنیم، پس اگه ارتباط بی‌سیم در محیطی مثل اینجا شیطونی کرد بین هولولنز دوربین و اونی که روی سرمه، چیزها ناپدید نشه. جون در انتها، تصویرها سه بعدی توسط هولولنز ایجاد میشه، و اون یکی فقط هولولنز رو نگاه می‌کنه. پس اگه ارتباطم قطع بشه، دیگه این چیزهای زیبا رو روی صفحه نمی‌بینی. هلن والترز: و این زیبا بود. خوب ... جف؟ جفری نوریس: بله؟ هلن والترز: سلام، الکس کیپ من: من یه قدم عقب می رم.
هلن والترز: پس جف، تو روی مریخ بودی، اینجا بودی، و توی یک اتاق اون طرف خیابون. در مورد اینکه با تصویرهای سه بعدی، میتونی ببینی اما نمی‌تونی لمس کنی، یا بو کنی، بیشتر بگو. آیا از نظر علمی الان بدرد می‌خوره؟ این سوال من در مورد تصاویر سه بعدیه. جفری نوریس: از سوالت ممنونم. قطعا، به نظرم این فناوری‌ها همین الان هم از نظر علمی مناسب هستند، و به همین خاطره که در بعضی از کارهایمان در ناسا از آنها استفاده می‌کنیم. از این وسیله در توسعه روشهای اکتشاف مریخ استفاده می‌کنیم. همینطور برای فضا نوردها یمان در ایستگاه فضایی هم استفاده می‌کنیم.
حتی الان در طراحی سفینه‌های فضایی نسل بعدی استفاده می‌کنیم. هلن والترز: شگفت انگیزه. باشه جف، لطفا برو. خیلی ممنون. ( خنده حضار ) الکس، واقعا، خیلی عالی بود. خیلی متشکرم. الکس کیپ من: متشکرم. هلن والترز: متشکرم. ممنون. (
Thousands of years from now, we'll look back at the first century of computing as a fascinating but very peculiar time -- the only time in history where humans were reduced to live in 2D space, interacting with technology as if we were machines; a singular, 100-year period in the vastness of time where humans communicated, were entertained and managed their lives from behind a screen. Today, we spend most of our time tapping and looking at screens. What happened to interacting with each other? I don't know about you, but I feel limited inside this 2D world of monitors and pixels.
And it is this very limitation and my desire to connect with people that inspires me as a creator. Put simply: I want to create a new reality, a reality where technology brings us infinitely closer to each other, a reality where people, not devices, are the center of everything. I dream of a reality where technology senses what we see, touch and feel; a reality where technology no longer gets in our way, but instead embraces who we are. I dream of technology on a human path. We have all experienced technology
that enables people to act more like people, products that enable natural interactions, voice controls or biometrics. This is the next step in the evolution. This is Microsoft HoloLens, the first fully untethered holographic computer. Devices like this will bring 3D holographic content right into our world, enhancing the way we experience life beyond our ordinary range of perceptions. Now, I'm not thinking about a distant future. I'm talking about today. We are already seeing car companies like Volvo designing cars differently with HoloLens;
universities like Case Western redefining the way medical students learn; and my personal favorite, NASA is using HoloLens to let scientists explore planets holographically. Now, this is important. By bringing holograms into our world, I'm not just talking about a new device or a better computer. I'm talking about freeing ourselves from the 2D confines of traditional computing. Put it this way: temporally adjusted, we're like cave people in computer terms. We've barely discovered charcoal and started drawing the first stick figures in our cave.
Now, this is the perspective I apply to my work every single day. And now for the next few minutes, I invite all of you to apply the same perspective to the journey ahead of us. Now, as I put this HoloLens on, let me explain the setup a little bit. It's probably the most risky demo we have ever done on any stage with HoloLens, and I can't think of a better place to do it than here at TED. Momentarily, I am going to be seeing holograms right on this stage, just as clearly as I can see all of you. Now at the same time, we have also this special camera
that just walked in onstage so that all of you can share in this experience with me up on all the monitors. So let's start our journey. And what better place to begin our journey, than in the computer cave of 2D. Let's explore the world all around us with this new lens, and understand the computer world from a brand new perspective. The computer universe is both marvelous and primitive. It's a universe based on causality. As developers, we dream the different causes and then we program the different effects. Double click on an icon, that's a cause.
Open an application, that's an effect. Now when we compare this to our physical universe, it is overly constraining, because our universe is not digital. Our universe is analog. Our universe doesn't think in terms of zero or one, true or false, or black or white. We exist in a world governed by quantum physics, a universe of zero and one both at the same time, a reality based on infinite probabilities and shades of gray. You can see how these two worlds collide. So why are screens so pervasive in our analog life? We see screens from the moment we wake up,
to the moment we fall asleep. Why? I think it's because computers give us superpowers. Within the digital universe, we have the power to displace space and the power to displace time. It doesn't matter if you're using technology for entertainment, productivity or communication. Think of it this way: let's all go home tonight and watch our favorite show on television. This is theater -- time and space displaced. As soon as I'm done with this TED Talk, I'm going to immediately call my lovely family in Seattle.
That's displacement of space. Now, these are such great superpowers that we put up with the two-dimensional limitations of our current digital world. But what if we didn't have to? What if we could have these same digital powers in our world? You can already see glimmers of this, but I believe our children's children will grow up in a world devoid of 2D technology. It's remarkable to dream of this world, a world where technology truly understands us -- where we live, work and communicate --
with tools that enhance the human experience, not machines that limit our humanity. So how do we get there? For me, the answer required looking at the problem from a different perspective. It required sensing the world from the perspective of a machine. If you're a machine trying to sense our world, how would you actually break the problem down? You'd probably try to classify things as a human, an environment or an object. But how would that machine then interact with reality?
And I can think of three ways. First, as a machine, I would observe or I would input reality. Speech recognition and biometric authentication are great examples of a machine interacting with humans from an input perspective. Secondly, as a machine, I could place digital information, or output information, into reality. Holograms are examples of a machine interacting with an environment from an output perspective. Finally, as a machine, I could exchange energy with the world via haptics.
Now, imagine being able to feel the temperature of a virtual object, or better yet, imagine pushing a hologram and having it push you back with equal force. With this perspective, we are able to collapse reality into a simple matrix. Now here's a secret: as an engineer, I get really excited anytime I can reduce something to the matrix. From self-driving cars to smartphones to this holographic computer on my head, machines are becoming capable of understanding our world. And they are starting to interact with us
in significantly more personal ways. Now, imagine having granular control over everything in the world. Move the dial one way, and you get reality. Move the dial the other way, and you get virtual reality. Now, imagine dialing your entire environment between virtual and real worlds. I love it down here. Now, imagine if I could look at all of you and dial from real humans into elves. When technology truly understands our world, it will again transform the ways we interact,
the ways we work and the ways we play. Less than half a century ago, two courageous men landed on the moon, using computers that were less powerful than the phones in your pockets. Six hundred million humans watched them on grainy, black-and-white televisions. And the world? The world was mesmerized. Now imagine how our children and their children will experience the continued exploration of space with technology that understands this world. We already live in a world where real-time universal translators exist. And I can squint, and I can already see holographic telepresence
in our near future. In fact, since we've been lucky with our demo so far, let's try doing something else even more crazy. I invite you to experience, for the first time anywhere in the world, here on the TED stage, a real-life holographic teleportation, between me and my friend, Dr. Jeffrey Norris, from NASA's Jet Propulsion Laboratory. Finger crossed. Hi, Jeff. Jeff Norris: Hey, Alex. Alex Kipman: Phew! That worked. How are you doing today, Jeff? (Applause)
JN: Doing great. I had an awesome week. AK: So, can you tell us a little bit, Jeff, about where you are? JN: Well, I'm actually in three places. I'm standing in a room across the street, while I'm standing on this stage with you, while I'm standing on Mars, a hundred million miles away. AK: Wow, a hundred million miles away. This is crazy! Can you tell us a little bit more about where all this data from Mars is coming from? JN: Absolutely. This is a precise holographic replica of Mars, built from data captured by the Curiosity Mars Rover,
that I can explore as easily as a place on Earth. Humans are natural explorers. We can instantly understand an environment, just by being present in it. We've built tools like our Mars Rover to extend our vision and lengthen our reach. But for decades, we've explored from a seat behind screens and keyboards. Now, we're leaping over all of that, over the giant antennas and the relay satellites and the vastness between worlds to take our first steps on this landscape as if we were truly there. Today, a group of scientists on our mission
are seeing Mars as never before -- an alien world made a little more familiar, because they're finally exploring it as humans should. But our dreams don't have to end with making it just like being there. When we dial this real world to the virtual, we can do magical things. We can see in invisible wavelengths or teleport to the top of a mountain. Perhaps someday, we'll feel the minerals in a rock just by touching it. We're taking the first steps. But we want the whole world to join us in taking the next, because this is not a journey for a few,
but for all of us. AK: Thank you Jeff, this was amazing. Thank you so much for joining us on the TED stage today. (Applause) JN: Thank you Alex, bye bye. AK: Bye, Jeff. (Applause) I dream about this future every single day. I take inspiration from our ancestors. We used to live in tribes where we interacted, communicated and worked together. We are all beginning to build technology that will enable us to return to the humanity that brought us where we are today --
technology that will let us stop living inside this 2D world of monitors and pixels, and let us start remembering what it feels like to live in our 3D world. It's a phenomenal time to be human. Thank you. (Applause) Helen Walters: Thanks so much. I have some questions. AK: OK. HW: So there's been some talk in the press. And I'll just ask you straight, then we have a straight answer. There's been talk about the difference between the demos and the reality of the commercial product.
Talk about this field of view issue. Is this type of experience what someone who buys the product will get? AK: It's a great question, Or, said better, this is a question we've been receiving in the media for possibly the last year. If you do your research, I haven't answered that question. I've purposely ignored it, because ultimately, it's the wrong question to ask. That's the equivalent of me showing holograms to someone for the first time, and you then saying, "What's the size of your television?" The field of view for the product is almost irrelevant. What we should be talking about is the density of lights,
or radiance, that shows up. Better said, what the angular resolution is of the things that you see. So from that perspective, what you saw -- you know, the camera is wearing a HoloLens. So even if I wanted to cheat, I can't. HW: But the camera has a different lens on it than our eye. Right? AK: The camera has a fish-eye lens on it. It's seeing a much wider view than the human eye is. So if you think about the points of light that show up radially from the vision of the camera, which is the thing that matters: how many points of light can I get in a given volume?
That's the same as I get on this HoloLens as I will on that one. Now, this camera sees a much wider view of the world, right? HW: Jesus Christ! (Laughter) AK: He did show up! I told you he'd show up. Come this way. (Laughter) HW: Oh, shit. AK: And there's holographic Jeff Norris. HW: I knew something was happening, but I really wasn't sure what. AK: So in short: to be super crisp, the camera that you see on the screen has a wider field of view than the human eye.
But the angular resolution of the holograms that you see, the points of light per unit of area, are actually the same. HW: So you spent -- Jeff, I'll get to you in a minute -- so you spent a lot of time mapping the stage -- AK: That's right. HW: So help me out here: if I buy a HoloLens and have it at home, I don't need to map my apartment, right? AK: The HoloLens maps in real time at about five frames per second, with this technology that we call spatial mapping. So in your home, as soon as you put it on,
holograms will start showing up, and you'll start placing them and they'll start learning your home. In a stage environment where we're trying to get something on my head to communicate with something over there with all of the wireless connectivity that usually brings all conferences down, we don't take the risk of trying to do this live. So what we do is pre-map the stage at five frames per second with the same spatial-mapping technology that you'll use with the product at home, and then we store it, so that when there's shenanigans of wireless in an environment like this,
between the camera's HoloLens and the one on my head, we don't have things disappear. Because ultimately, the holograms are coming from this HoloLens, and that one is just viewing the HoloLens. So if I lose connectivity, you would stop seeing beautiful things on the screen. HW: And it was beautiful. Um ... Jeff? JN: Yes? HW: Hi. AK: I'll take a step back. HW: So Jeff, you were on Mars, you were here, you were in a room across the street.
Tell me more about the fact that, with holograms, you have sight but you don't have touch, you don't have smell. Is this scientifically useful now? That's my question for a hologram. JN: Thanks for the question. Absolutely, I believe that these technologies are scientifically useful right now, and that's why we're using them in multiple parts of our work at NASA. So we're using it to improve the ways that we explore Mars. We're also using it for our astronauts on the space station. We're even using it now to design the next generation of our spacecraft.
HW: Amazing. OK, Jeff, please go away. Thank you very much. (Laughter) Alex, really, that was amazing. Thank you so much. AK: Thank you. HW: Thank you. Thank you. (Applause)