021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

پارکی زیر شهر شلوغ پلوغ نیویورک

Dan Barasch

A park underneath the hustle and bustle of New York City

Dan Barasch and James Ramsey have a crazy plan — to create a park, filled with greenery, underneath New York City. The two are developing the Lowline, an underground greenspace the size of a football field. They're building it in a trolley terminal abandoned in 1948, using technology that harvests sunlight above-ground and directs it down below. It's a park that can thrive, even in winter.


تگ های مرتبط :

New York, Architecture, Cities
رویای من ساخت نخستین پارک زیرزمینی جهان در نیویورک است. خب چرا کسی باید قصد ساخت پارک زیرزمینی را داشته باشد و آنهم در نیویورک؟ این سه تا کوچولوی زمختی که در اینجا می بینید سمت چپی، مادر بزرگم است، در سن پنج سالگی، و بعد خواهر و برادرش، در سن ۱۱ و نه سالگی. این عکس درست قبل از ترک ایتالیا و مهاجرت آنها به ایالات متحده گرفته شده، چیزی حدود یک قرن پیش. و مثل خیلی از مهاجران آن زمان، وارد محله ای در حومه جنوب شرقی (Lower East Side) شهر نیویورک شدند (محله پایین شهری مجاور منهتن)
و به یک کوره مذاب برخوردند. چیزی که درباره نسل آنها جالب بود این بود که آنها نه تنها زندگیهای جدیدی را دراین جای ناآشنا و جدید می ساختند، بلکه در واقع مشغول ساخت شهر هم بودند. من همیشه شیفته آن دوره و تاریخچه آن بوده ام، و همیشه به مادر بزرگم التماس می کردم هر چند تا داستان که ممکن بود درباره نیویورک قدیم به من بگوید. اما او اغلب فقط شانه بالا میانداخت، و بهم می گفت بیشتر کوفته قلقلی و پاستا بخورم، و در نتیجه خیلی بندرت درباره تاریخچه ای می شنیدم که مشتاقش بودم.
نیویورکی که من دیدم کاملاً توسعه یافته به نظر می رسید. همیشه از بچگی می دانستم که میخواهم تغییر ایجاد کنم، و به عبارتی دنیا را زیباتر، جذاب تر و منصفانه تر کنم. فقط واقعاً نمی دانستم چطوری. ابتدا، فکر کردم برای کار به خارج برم، برای همین شغلی را برای یونیسف در کنیا قبول کردم. اما حس عجیبی داشتم از این که اطلاعات سیاسی من درباره کنیا بیشتر از زادگاهم بود. شغلی گرفتم در دانشگاه نیویورک اما خیلی زود از کندی تشریفات اداری دولتی خسته شدم.
حتی با گوگل هم کار کردم، جایی که خیلی زود همرنگ جماعت شدم (اشاره به خودکشی دسته جمعی پیروان جیم جونز با خوردن زهر) و تقریبا از صمیم قلب باور کردم که فناوری می تواند همه مشکلات اجتماعی را حل کند. اما هنوز این حس را نداشتم که در حال ساختن یک دنیای بهتر هستم. در سال ۲۰۰۹ بود که دوستم و حالا شریک کاری ام، جیمز رمزی بهم درباره موقعیت یک جای کاملا چشمنواز گفت، که اینجاست. پایانه سابق تراموا که ایستگاه مسافرانی بود که از طریق پل ویلیامزبرگ از بروکلین به منهتن می رفتند،
و بین سالهای ۱۹۰۸ و ۱۹۴۸ باز بود، درست در زمانی که پدربزرگ و مادر بزرگم در همین منطقه زندگی می کردند. و همینطور فهمیدیم که ایستگاه در ۱۹۴۸ به طور کامل متروکه شده است. سرخوش از این کشف، از مسئولین خواهش کردیم که ما را به داخل آنجا راه دهند، و بالاخره موفق به بازدید شدیم، و این چیزیست که دیدیم. حالا این تصویر بحد کافی گویا نیست. تصور حس اسرارآمیز باور نکردنی که هنگام ورود به این فضا به شما دست میدهد، یکجورهایی دشوار است. زمین فوتبال استفاده نشده ای که درست
زیر یکی از پرازدحام ترین محله های شهر واقع شده، و حس ایندیانا جونز بودن در یک پروژه حفاری باستانشناسی را به شما میدهد، و همه جزئیات هنوز آنجاست. واقعا قابل توجه است. اکنون، این مکان درست در قلب محله Lower East Side واقع شده، و هنوز هم یکی از شلوغترین مناطق حومه شهر است. فضای سبز شهر نیویورک دو سوم فضای سبز شهرهای بزرگ دیگر به ازای هر نفر جمعیت است، و این محله یک دهم فضای سبز را دارد. پس بلافاصله شروع کردیم به فکر درباره این که چطور می توانیم این محل را بگیریم و به چیزی تبدیل کنیم
که بتواند کاربرد عمومی داشته باشد، و در عین حال پتانسیل فضای سبز شدن را هم داشته باشد. طرح ما، خلاصه اش این بود که با استفاده از یک سیستم ساده نور طبیعی خورشید را به زیر زمین جذب کنیم، طوریکه نور خورشید را از بالای خیابان جمع کرده و به زیر پیاده روهای شهر هدایت کند، و امکان رشد گیاهان و درختان را بواسطه نوری که به زیرزمین هدایت می شود فراهم کند. با این رویکرد، شما می توانستید جایی را که امروز این شکلی به نظر می رسد در اختیار بگیرید و تبدیل به چیزی کنید که اینطوری به نظر می رسد. در ۲۰۱۱، ما نخست تعدادی از این تصاویر را منتشر کردیم،
و نکته جالب این بود که بسیاری از مردم به ما گفتند که، « اوه، چقدر شبیه ایستگاه های لاین است.» و برای همین اسمی که دست آخر به ما داده شد و ما هم به آن چسبیدیم لولاین بود، و به این ترتیب لولاین متولد شد. چیزی دیگری هم که برای ما روشن شد این بود که مردم واقعا میخواستند درباره این که فناوری چطور بنظر خواهد رسید و چه حسی خواهد داشت بیشتر بدانند، و این که بیشتر از آنچه که فکرش را می کردیم به این پروژه علاقمندی نشان داده شد. بنابراین، مثل یک دیوانه، تصمیم به استعفاء از شغلم گرفتم و به طور کامل روی این پروژه متمرکز شدم.
این ما هستیم همراه با تیم مان در حال اجرای فناوری در یک ایستگاه. این هم قسمت زیرین این طاق کاذب خورشیدی است که برای نمایش فناوری آن را ساختیم. اینجا شش کلکتور خورشیدی در وسط می بینید. و در اینجا نمای نهایی داریم از آنچه در این ایستگاه اجرا شده. طاق کاذب خورشیدی را در بالا می بینید، نور خورشید به داخل جریان دارد، و این فضای سبز کاملا زنده در پایین. در نتیجه ظرف فقط چند هفته، دهها هزار نفر به نمایشگاه ما آمدند و از آن زمان به بعد، به تعداد
حمایت کنندگان محلی و همینطور حامیانی از بین مشتاقان طراحی در سرتاسر جهان افزوده شده است. این نمایی است از محله درست در بالای مکان لاین، و نمایی از آن بعد از انجام تغییرات اصلی در طی ۱۰ سال آینده. توجه داشته باشید که هنوز محله چقدر شلوغ به نظر می رسد و چطور با فقدان فضای سبز مواجهیم. بنابراین پیشنهاد ما در واقع چیزیست که فضای سبزی به اندازه یک زمین فوتبال را به زیرزمین این محله میافزاید، اما مهم تر از آن تمرکز با محوریت واقعی جامعه در ناحیه ای است که بسرعت در حال ترقی است.
و همین حالا، از نزدیک بر نحوه مشارکت با شهر نیویورک متمرکز شده ایم درباره تحول واقعی اکوسیستم کلی در قالبی یکپارچه. این در واقع نمایی از نحوه دعوت از مردم به داخل چنین فضایی است. خب در اینجا شاهد این ورودی نمادین هستید که در آن در واقع خیابان را لایه برداری می کنیم و لایه های تاریخی شهر آشکار می شوند، و مردم را به این فضای گرم زیرزمینی دعوت می کنیم. در وسط زمستان، وقتی آن بیرون همه چیز مطلقاً یخ زده است، آخرین جایی که دلتون میخواد برید یک فضای آزاد یا پارک است.
لولاین در واقع یک فضای چهار فصل و استراحتگاهی برای شهر خواهد بود. پس دوست دارم فکر کنم که لولاین در واقع داستان خانواده مرا به ابتدا بر می گرداند. اگر والدین من و پدر و مادرهایشان واقعا تمرکز خود را به هر جهت صرف ساختن شهر کردند، فکر کنم نسل من بر بازسازی فضاهایی متمرکز شده که از قبل داریم، کشف دوباره تاریخ مشترکمان، و تصور دوباره درباره این که چطور می توانیم جامعه خود را جذاب تر، زیباتر و منصفانه تر سازیم. متشکرم. (تشویق)
My dream is to build the world's first underground park in New York City. Now, why would someone want to build an underground park, and why in New York City? These three tough little buggers are, on the left, my grandmother, age five, and then her sister and brother, ages 11 and nine. This photo was taken just before they left from Italy to immigrate to the United States, just about a century ago. And like many immigrants at the time, they arrived on the Lower East Side in New York City
and they encountered a crazy melting pot. What was amazing about their generation was that they were not only building new lives in this new, unfamiliar area, but they were also literally building the city. I've always been fascinated by those decades and by that history, and I would often beg my grandmother to tell me as many stories as possible about the old New York. But she would often just shrug it off, tell me to eat more meatballs, more pasta, and so I very rarely got
any of the history that I wanted to hear about. The New York City that I encountered felt pretty built up. I always knew as a kid that I wanted to make a difference, and to somehow make the world more beautiful, more interesting and more just. I just didn't really know how. At first, I thought I wanted to go work abroad, so I took a job with UNICEF in Kenya. But it felt weird to me that I knew more about local Kenyan politics than the politics of my own hometown. I took a job with the City of New York,
but very quickly felt frustrated with the slowness of government bureaucracy. I even took a job at Google, where very fast I drank the Kool-Aid and believed almost wholeheartedly that technology could solve all social problems. But I still didn't feel like I was making the world a better place. It was in 2009 that my friend and now business partner James Ramsey alerted me to the location of a pretty spectacular site, which is this. This is the former trolley terminal that was the depot for passengers
traveling over the Williamsburg Bridge from Brooklyn to Manhattan, and it was open between 1908 and 1948, just around the time when my grandparents were living right in the area. And we learned also that the site was entirely abandoned in 1948. Fascinated by this discovery, we begged the authorities to draw us into the space, and we finally got a tour, and this is what we saw. Now, this photo doesn't really do it justice. It's kind of hard to imagine the unbelievably magical
feeling that you have when you get in this space. It's a football field of unused land immediately below a very crowded area of the city, and it almost feels like you're Indiana Jones on an archaeological dig, and all the details are all still there. It's really pretty remarkable. Now, the site itself is located at the very heart of the Lower East Side, and today it still remains one of the most crowded neighborhoods in the city. New York City has two thirds the green space per resident as other big cities,
and this neighborhood as one tenth the green space. So we immediately started thinking about how we could take this site and turn it into something that could be used for the public, but also could potentially even be green. Our plan, in a nutshell, is to draw natural sunlight underground using a simple system that harvests sunlight above the street, directs it below the city sidewalks, and would allow plants and trees to grow with the light that's directed underneath. With this approach, you could take a site that looks like this today
and transform it into something that looks like this. In 2011, we first released some of these images, and what was funny was, a lot of people said to us, "Oh, it kind of looks like the High Line underground." And so what our nickname ended up becoming, and what ended up sticking, was the Lowline, so the Lowline was born. What was also clear was that people really wanted to know a lot more about how the technology would look and feel, and that there was really much more interest in this
than we had ever thought possible. So, like a crazy person, I decided to quit my job and focus entirely on this project. Here is us with our team putting together a technology demonstration in a warehouse. Here's the underbelly of this solar canopy which we built to show the technology. You can see the six solar collectors at the center there. And here's the full exhibit all put together in this warehouse. You can see the solar canopy overhead, the light streaming in,
and this entirely live green space below. So in the course of just a few weeks, tens of thousands of people came to see our exhibit, and since that time, we've grown our numbers of supporters both locally and among design enthusiasts all over the world. Here's a rendering of the neighborhood just immediately above the Line's site, and a rendering of how it will look after major redevelopment that is coming over the course of the next 10 years. Notice how crowded the neighborhood still feels and how there's really a lack of green space.
So what we're proposing is really something that will add one football field of green space underneath this neighborhood, but more importantly will introduce a really community-driven focus in a rapidly gentrifying area. And right now, we're focusing very closely on how we engage with the City of New York on really transforming the overall ecosystem in an integrated way. Here's our rendering of how we would actually invite people into the space itself. So here you see this iconic entrance in which we would literally peel up the street
and reveal the historical layers of the city, and invite people into this warm underground space. In the middle of winter, when it's absolutely freezing outside, the last place you'd want to go would be an outdoor space or outdoor park. The Lowline would really be a four-season space and a respite for the city. So I like to think that the Lowline actually brings my own family's story full circle. If my grandparents and my parents were really focused on building the city up and out, I think my generation is focused on reclaiming
the spaces that we already have, rediscovering our shared history, and reimagining how we can make our communities more interesting, more beautiful and more just. Thanks. (Applause)