021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

راه حلى ساده براى بحران آتى فسفر

Mohamed Hijri

A simple solution to the coming phosphorus crisis

There's a farming crisis no one is talking about: The world is running out of phosphorus, an essential element that's a key component of DNA and the basis of cellular communication. As biologist Mohamed Hijri shows, all roads of this crisis lead back to how we farm -- with chemical fertilizers chock-full of the element, which plants are not efficient at absorbing. One solution? A microscopic mushroom ...


تگ های مرتبط :

TEDx, Agriculture, Biology
ميخوام با پرسيدن اين سوال از شما شروع كنم: آيا كسى با مشكل جلبك آبى آشناست؟ بسيار خب، خيلى از شما آشناييد. بنظرم همگى ميتونيم موافق باشيم كه مورد جديه. هيچكس نميخواد آب آلوده به جلبك آبى را بنوشه، يا توى درياچه سرشار از جلبك آبى شنا كنه. اينطور نيست؟ اميدوارم نااميد نشين، ما امروز، قصد ندارم راجع به جلبك آبى صحبت كنم. در عوض، در مورد علت اصلى كه ريشه در اين مساله داره، صحبت مى‌‌كنم، جيزى كه بهش بعنوان بحران فسفر اشاره مى‌‌كنم. چرا انتخاب كردم با شما امروز درباره بحران فسفر صحبت كنم؟
بهمين دلیل ساده كه هيچكس ديگه‌‌اى راجع بهش حرف نمى‌‌زنه. و در خاتمه صحبتم اميدوارم كه مردم عادى بيشتر درباره اين بحران و اين مساله آگاهى پيدا كنند. حالا، مساله اين‌ است كه اگر بپرسم، چرا ما خودمون را در موقعيت كنونى با جلبك آبى پيدا مى‌‌كنيم؟ پاسخ اون ناشى از نحوه كشاورزى كردنمان است. ما از كودها در كشاورزى‌مان استفاده مى‌‌كنيم، كودهاى شيميايى. چرا از كودها شيميايى در كشاورزى استفاده مى‌‌كنيم؟ اساساً، براى كمك به رشد گیاهان و توليد محصولى بهتر. مساله‌‌ اين هست كه باعث بوجود آمدن مشكل محيط زيستى بی سابقه ای مى‌‌گردد. قبل از اين كه جلوتر رويم، بگذاريد به شما درس فشرده‌‌اى درباره زیست شناسی گیاهی بدهم.
خب، گياه براى رشد كردن به چه نياز دارد؟ گياه، كاملاً ساده، به نور نياز دارد، به كربن دى‌‌اكسيد نياز دارد، اما مهم تر از همه، به مواد مغذى نياز دارد. كه از خاك جذب ميکند. برخى از اين مواد مغذى عناصر شيميايى اساسى هستند: فسفر، نيتروژن و كلسيم. بنابراين، ريشه‌‌هاى گياه اين منابع را استخراج مى‌‌كند. امروز من روى مشكل عمده‌‌اى تمركز خواهم كرد كه به فسفر مربوط است. چرا مخصوصاً فسفر؟ به اين خاطر كه پرمساله ترین عنصر شیمیاییست. در خاتمه سخنرانيم، خواهيد ديد اين مشكلات چه هستند، و جاييكه ما امروز هستيم. فسفر عنصر شيميايى است كه
براى زندگى ضروريه. اين نكته خيلى مهمى است. ميخوام همه بفهمند كه مساله فسفر دقيقاً چيه؟ فسفر جزء كليدى در مولكولهای مختلف است، در خيلى از مولكولهاى زیستی. كارشناسان در اين حوزه خواهند دانست كه ارتباطات سلولى بر مبناى فسفر است فسفرگیری، فسفرزدایی. غشاهاى سلولى مبناى فسفرى دارند: آنها فسفوليپد نام دارند. انرژى همه موجودات زنده، ATP، مبناى فسفرى دارد. و باز هم از همه مهم‌‌تر، فسفر جزء كليدى DNA است، چيزى كه همه با آن آشنايند، و در اين تصوير نشان داده ميشود. DNA ميراث ژنتيكى ماست. بينهايت مهم است، و يكبار ديگر، فسفر بازيگر كليدى است.
الان، ما اين فسفر را كجا پيدا مى‌‌كنيم؟ بعنوان انسان، ما آن را كجا پيدا مى‌‌كنيم؟ همانطور كه قبلاً توضيح دادم، گياهان فسفر را از خاك استخراج مى‌‌كنند، از طريق آب. بنابراين، ما انسانها آن را از جيزهايى كه مى‌خوريم مى‌‌گيريم. گياهان، سبزيجات، ميوه‌‌ها، و همچنين از تخم‌‌مرغ، گوشت و شير. واقعيت دارد كه برخى انسانها تغذيه بهترى از بقيه دارند. بعضى‌‌ها خوشحال‌‌تر از ديگرانند. و الان، به اين تصوير نگاه كنيد، كه بحد كافى گوياست، ما كشاورزى نوين را مى‌‌بينيم، كه من همچنين از آن بعنوان كشاورزى فشرده یاد می کنم. كشاورزى فشرده بر مبناى استفاده از كودهاى شيميايى است.
بدون آنها، ما قادر به توليد كافى براى تغذيه جمعيت جهان نخواهيم بود. صحبت از انسانها شد، در حال حاضر ٧ ميليارد نفر از ما روى زمين است. در كمتر از ٤٠ سال، ٩ ميليارد نفر از ما خواهد بود. و پرسش ساده‌‌اى مطرح است: آيا فسفر كافى براى تغذيه نسل آينده‌‌مان وجود خواهد داشت؟ بنابراين، براى اينكه اين مسائل را بفهميم، كجا فسفر را پيدا مى‌كنيم؟ بگذارييد توضيح دهم. اما نخست، بياييد فقط فرض كنيم كه ما ١٠٠ درصد دز معينى از فسفر را استفاده مى‌‌كنيم. تنها ١٥ درصد از اين ١٠٠ درصد وارد گیاه می شود. 85 درصد هدر می رود. توى خاك مى‌‌رود، سفرش را در درياچه‌‌ها به اتمام مى‌‌رساند،
باعث درياچه‌‌هايى با فسفر مازاد رمى‌‌شود، كه به مشكل جلبك آبى منتهى مى‌‌گردد. پس، خواهيد ديد كه در اينجا مشكلى وجود دارد، چيزى كه غيرمنطقى است. صد درصد فسفر استفاده مى‌‌شود، اما تنها ١٥ درصد آن به گياه مى‌‌رود. شما به من مى‌‌گوييد كه بيفايده است. بله، همينطوره. بدتر از همه اين كه خيلى گرون هست. هيچكس نمى‌‌‌‌خواد پولش را دور بريزه. اما بدبختانه اين اتفاقى كه در اينجا رخ ميده. هشتاد در صد از هر مقدار فسفر از بين مى‌‌ره. كشاورزى مدرن متكى به فسفره. و براى اينكه ١٥ درصد از اون به گياه برسه، باقیمانده اون هدر مى‌‌ره. بايد بيشتر و بيشتر اضافه كنيم. الان، اين فسفر رو از كجا بدست خواهيم آورد؟
اساساً، اون را معدن‌‌ها را بدست مياريم. اين جلد مقاله فوق‌‌العاده‌اى كه در ٢٠٠٩ در مجله طبيعت منتشر شد و واقعاً بحثى را درباره بحران فسفر به راه انداخت. فسفر، ماده مغذى لازم براى حيات، كه بطور فزاينده‌‌اى رو به كمياب شدن گذاشته، اما هنوز كسى درباره‌‌ش صحبت نمى‌‌كنه. و همه موافقند: سياستمدارها و دانشمندان متفق‌‌القول هستند كه ما بحران فسفر را در پيش رو داريم. چيزى كه در اينجا مى‌‌بينيد یک معدن روباز در ايالات متحده است، و به شما تصوری درباره ابعاد اين معدن مى‌‌دهد، اگر نگاهى به گوشه سمت راست در بالا بياندازييد، جرثقيل كوچيكى را مى‌‌توانيد ببينيد، كه جرثقيل بزرگيه.
خب اينطورى واقعاً چشم اندازى از اون را مى‌‌ده. خب، ما فسفر را از معادن بدست مياريم. و اگر با نفت مقايسه كنيم، بحران نفتى وجود داره، راجع بهش حرف مى‌‌زنيم، درباره گرم شدن جهان حرف مى‌‌زنيم، با اينحال هرگز از بحران فسفر حرفى زده نميشه. برگرديم به بحران نفت، نفت چيزيه كه ميتوانيم جايگزين كنيم. ميتوانيم از سوختهاى بيو، يا نيروى خورشيدى، يا انرژى آبى استفاده كنيم، اما فسفر عنصرى لازم است، لاينفك براى زندگى، و نمى‌توانيم آن را جايگزين كنيم. موقعيت كنونى ذخائر فسفر جهان چيست؟ اين نمودار ايده نسبى را درباره جاييكه امروزه قرار داريم، مى‌‌ده. خط سياه نمايانگر پيش‌‌بينی هاى مربرط به ذخائر فسفر است.
در ٢٠٣٠، به اوج مى‌‌رسيم. در پايان اين قرن، تمام خواهد شد. خط نقطه چين نشان مى‌‌ده امروز كجا هستيم. همانطور كه مشاهده مى‌‌كنيد، اونها در ٢٠٣٠ تلاقى مى‌‌كنند، تا اون وقت بازنشسته مى‌‌شم. اما مادر واقع پيش بسوى بحرانى عمده مى‌‌رويم، و من مى‌‌خوام مردم از اين مشكل آگاه شوند. آيا راه‌‌حلى داريم؟ چكار بايد كنيم؟ با يك پارادوكس مواجهيم. فسفر كمتر و كمترى موجود خواهد بود. تا ٢٠٥٠، جمعيت ما به ٩ ميليارد مى‌‌رسه، و طبق سازمان كشاورزى و خوراك سازمان ملل، در سال ٢٠٥٠ به توليد خوراكى دو برابر آنچه توليد مى كنيم نياز خواهيم داشت.
بنابراين، فسفر كمترى خواهيم داشت، اما خوراك بيشترى لازم كه توليد كنيم. چكار بايد كنيم؟ حقيقتاً موقعيت دوگانه‌‌اى هستش. آيا راه چاره‌‌ يا جايگزينى داريم كه ما را قادر به استفاده بهينه از فسفر كنه؟ خاطرتون باشه كه ٨٠ درصد اون محكوم به فناست. راه‌‌چاره‌‌اى كه امروز پيشنهاد مى‌‌كنم براى مدت خيلى طولانى وجود داشته، حتى پيش از بودن گياهان روى زمين، و اون قارچى ميكروسكوپى هست كه خيلى اسرارآميزه، خيلى ساده، و همچنين هنوز خيلى پيچيده‌‌ است. بيشتر از ١٦ سال كه من شيفته اين قارچ كوچولو شده‌‌ام. من را به تحقيقات بيشترى سوق داده
و از اون بعنوان مدل تحقيق آزمايشگاهيم استفاده كردم. اين قارچ در هم‌‌زيستى با ريشه‌‌ها وجود داره. منظور از هم‌‌زيستى، رابطه دو طرفه سودرسان و دو سويه است كه مايكوريزا خوانده ميشود. اين اسلايد عناصر يك مايكوريزا را شرح مى‌‌دهد. به ريشه گندم نگاه مى‌‌كنيد، يكى از مهمترين گياهان دنيا. بطور عادى، يك ريشه فسفر را تماماً به تنهایی پيدا مى‌‌كنه. دنبال فسفر مى‌‌گرده، اما تنها در فاصله يك ميليمترى كه احاطه‌‌ش كرده. وراى يك ميليمتر ، ريشه ناكارآمد است. در جستجوى فسفر فراتر نميتونه بره. حال، اين قارچ كوچك ميكروسكوپى را تصور كنيد.
خيلى سريعتر رشد مى‌‌كنه، و براى جستجو كردن فسفر خيلى بهتر طراحى شده. ميتونه وراى حوزه يك ميليمترى ريشه بره تا فسفر را جستجو كنه. من بهيچوجه چيزى را اختراع نكرده‌‌ام، بيوتكنولوژى هست كه بمدت ٤٥٠ سال وجود داشته. و در طى زمان، اين قارچ طورى تكامل و سازگارى يافته است كه حتى كوچكترين رد فسفر را يافته، ومورد استفاده قرارش بده، و اون را براى گياه فراهم كنه. چيزى كه اينجا مشاهده مى‌‌كنيد‌‌، در دنياى واقعى، ريشه هويج است، و قارچ با تارهاى خيلى ريزش. از نزديكتر كه نگاه كنيد، ميتونيد ببينيد كه اين قارچ در نفوذ كردن بسيار نرم است.
بين سلولهاى ريشه تكثير خواهد شد، عاقبت درون يك سلول نفوذ كرده و شروع به تشكيل يك ساختار آربسكولار معمول مى‌‌كنه كه بطور قابل توجهى برهمكنشى معاوضه‌‌اى بين گياه و قارچ افزايش ميابد. و اون از طريق اين ساختاريى است كه معاوضه دوجانبه اتفاق مى‌‌افته. معامله‌‌ى برد- برد: من بهت فسفر ميدم، و تو به من غذا. همزيستى حقيقى. حال بگذارييد گياه مايكوريزا را به نمودارى كه قبلاً استفاده مى‌‌كردم بيافزايم. و در عوض استفاده كردن از ١٠٠ درصد دز، ميخوام اون را ٢٥ درصد كاهش بدم و مى‌‌بينيده از اين ٢٥ درصد، بيشتر به گياه منفعت مى‌‌رسد
تا اون ٩٠ درصد. يك مقدار خيلى اندكى از فسفر در خاك باقى خواهد ماند. كاملاً طبيعى است. نكته ديگرى كه هست در مواردى خاص، ما حتى نياز به افزودن فسفر نداريم. اگر نمودارها را بخاطر بياريد، اونها كه قبل تر نشون دادم، ٨٥ درصد فسفر در خاك گم ميشه، و گياهان قادر به دستيابى به اون نيستند. حتى با وجودى كه در خاك حاضر است، از نوع غيرقابل‌‌حل است. اين گياه تنها قادره انواع قابل‌‌حل را جستجو كنه. قارچ قادر به حل كردن اين نوع حل شدنى و فراهم كردن امكان استفاده اون براى گياه است. براى پشتيبانى بيشتر از بحثم، اينجا تصويرى هست كه خود گوياست.
اينها نمونه‌‌هاى آزمايشى در مزرعه ذرت خوشه اى است. در سمت چپ، محصولى را مشاهده مى‌‌كنيد كه با استفاده از كشاورزی ىسنتی توليد شده، با ١٠٠ درصد دز فسفر. در سوى ديگر، دز تا ٥٠ درصد كاهش داشته، و فقط يك نگاهى به محصول بندازيد. تنها به نصف دز، به محصول بهترى دست يافتيم. اين براى نشون دادن به شماست كه چطور اين روش جواب ميده. و در برخى موارد، در كوبا، مكزيك و هند، دز ميتونه تا ٢٥ درصد كاهش داده شه، و در چندين مورد ديگر، اصلاً نيازى به افزودن فسفر نيست، چون قارچها بحد كافى براى يافتن فسفر و جذب اون از خاك، سازگاری پيدا كردند و
اين نمونه‌‌اى از توليد سويا در كاناداست. مايكوريزا در مزرعه‌‌اى استفاده شده اما در مزرعه ديگر نه. و اينجا، آبى نشانگر محصول بهترى است، زرد حاكى از محصول ضعيف‌‌تره. مستطيل سياه موقعيتى است كه از اون مايكريزا افزوده شده است. بعبارت ديگر، همانطور كه گفتم، من چيزى اختراع نكرده‌‌ام. مايكوريزا ٤٥٠ ميليون سال است كه وجود داره. و حتى به گونه‌‌هاى از گياهان مدرن امروزى براى متنوع سازى كمك كرده است. پس، اين چيزى نيست كه یاز هم مورد تستهاى آزمايشگاهى قرار بگيره. مايكوريزا وجود داره، جواب داده، در مقياس صنعتى توليد شده و در سراسر جهان بصورت تجارى درآورده شده است. مشكل اين هست كه مردم از اون آگاه نيستند.
مردم محصولات خوراكى رو دوست دارند و كشاورزها هنوز از اين مشكل آگاهى ندارند. فناورى داريم كه كار مى‌‌كنه، و چيزى كه، اگه درست استفاده شه، كمى از فشاری كه به منابع فسفرى دنيا وارد مى‌‌كنيم، كم مى‌‌كنه. در پايان، من يك دانشمند و يك روياپرداز هستم، من درباره اين موضوع هيجان دارم. خب اگه از من قرار بود بپرسيد روياى بازنشستگى من چيست، اون لحظه‌‌اى خواهد بود كه به حداكثر فسفر برسيم، اينطور باشه كه ما از برچسبى با اين مضمون استفاده كنيم، "ساخته شده با مايكوريزا" ، و اينكه بچه‌‌ها و نوه‌‌هام نیز محصولاتى رو بخرند كه دارى آن برچسب هست. متشكرم براى توجهتون.
(تشويق)
I'm going to start by asking you a question: Is anyone familiar with the blue algae problem? Okay, so most of you are. I think we can all agree it's a serious issue. Nobody wants to drink blue algae-contaminated water, or swim in a blue algae-infested lake. Right? I hope you won't be disappointed, but today, I won't be talking about blue algae. Instead, I'll be talking about the main cause at the root of this issue, which I will be referring to as the phosphorus crisis. Why have I chosen to talk to you about the phosphorus crisis today?
For the simple reason that nobody else is talking about it. And by the end of my presentation, I hope that the general public will be more aware of this crisis and this issue. Now, the problem is that if I ask, why do we find ourselves in this situation with blue algae? The answer is that it comes from how we farm. We use fertilizers in our farming, chemical fertilizers. Why do we use chemical fertilizers in agriculture? Basically, to help plants grow and to produce a better yield. The issue is that this is set to engender an environmental problem that is without precedent. Before going further, let me give you a crash course in plant biology.
So, what does a plant need in order to grow? A plant, quite simply, needs light, it needs CO2, but even more importantly, it needs nutrients, which it draws from the soil. Several of these nutrients are essential chemical elements: phosphorus, nitrogen and calcium. So, the plant’s roots will extract these resources. Today I'll be focusing on a major problem that is linked to phosphorus. Why phosphorus in particular? Because it is the most problematic chemical element. By the end of my presentation, you will have seen what these problems are, and where we are today.
Phosphorus is a chemical element that is essential to life. This is a very important point. I’d like everyone to understand precisely what the phosphorus issue is. Phosphorus is a key component in several molecules, in many of our molecules of life. Experts in the field will know that cellular communication is phosphorus-based -- phosphorylation, dephosphorylation. Cell membranes are phosphorus-based: These are called phospholipids. The energy in all living things, ATP, is phosphorus-based. And more importantly still, phosphorus is a key component of DNA, something everyone is familiar with, and which is shown in this image.
DNA is our genetic heritage. It is extremely important, and once again, phosphorus is a key player. Now, where do we find this phosphorus? As humans, where do we find it? As I explained earlier, plants extract phosphorus from the soil, through water. So, we humans get it from the things we eat: plants, vegetables, fruits, and also from eggs, meat and milk. It’s true that some humans eat better than others. Some are happier than others. And now, looking at this picture, which speaks for itself, we see modern agriculture,
which I also refer to as intensive agriculture. Intensive agriculture is based on the use of chemical fertilizers. Without them, we would not manage to produce enough to feed the world's population. Speaking of humans, there are currently 7 billion of us on Earth. In less than 40 years, there will be 9 billion of us. And the question is a simple one: Do we have enough phosphorus to feed our future generations? So, in order to understand these issues, where do we find our phosphorus? Let me explain. But first, let’s just suppose that we are using 100 percent of a given dose of phosphorus.
Only 15 percent of this 100 percent goes to the plant. Eighty-five percent is lost. It goes into the soil, ending its journey in the lakes, resulting in lakes with extra phosphorus, which leads to the blue algae problem. So, you’ll see there’s a problem here, something that is illogical. A hundred percent of the phosphorus is used, but only 15 percent goes to the plant. You’re going to tell me it’s wasteful. Yes, it is. What is worse is that it is very expensive. Nobody wants to throw their money out the window, but unfortunately that's what is happening here. Eighty percent of each dose of phosphorus is lost. Modern agriculture depends on phosphorus.
And because in order to get 15 percent of it to the plant, all the rest is lost, we have to add more and more. Now, where will we get this phosphorus from? Basically, we get it out of mines. This is the cover of an extraordinary article published in Nature in 2009, which really launched the discussion about the phosphorus crisis. Phosphorus, a nutrient essential to life, which is becoming increasingly scarce, yet nobody is talking about it. And everyone agrees: Politicians and scientists are in agreement that we are headed for a phosphorus crisis. What you are seeing here is an open-pit mine in the U.S.,
and to give you an idea of the dimensions of this mine, if you look in the top right-hand corner, the little crane you can see, that is a giant crane. So that really puts it into perspective. So, we get phosphorus from mines. And if I make a comparison with oil, there’s an oil crisis, we talk about it, we talk about global warming, yet we never mention the phosphorus crisis. To come back to the oil problem, oil is something we can replace. We can use biofuels, or solar power, or hydropower, but phosphorus is an essential element, indispensable to life, and we can’t replace it.
What is the current state of the world's phosphorus reserves? This graph gives you a rough idea of where we are today. The black line represents predictions for phosphorus reserves. In 2030, we’ll reach the peak. By the end of this century, it will all be gone. The dotted line shows where we are today. As you can see, they meet in 2030, I’ll be retired by then. But we are indeed heading for a major crisis, and I’d like people to become aware of this problem. Do we have a solution? What are we to do? We are faced with a paradox. Less and less phosphorus will be available.
By 2050 there will be 9 billion of us, and according to the U.N. Food and Agriculture Organization, we will need to produce twice as much food in 2050 than we do today. So, we will have less phosphorus, but we'll need to produce more food. What should we do? It truly is a paradoxical situation. Do we have a solution, or an alternative which will allow us to optimize phosphorus use? Remember that 80 percent is destined to be lost. The solution I'm offering today is one that has existed for a very long time, even before plants existed on Earth, and it's a microscopic mushroom that is very mysterious,
very simple, and yet also extremely complex. I've been fascinated by this little mushroom for over 16 years now. It has led me to further my research and to use it as a model for my laboratory research. This mushroom exists in symbiosis with the roots. By symbiosis, I mean a bidirectional and mutually beneficial association which is also called mycorrhiza. This slide illustrates the elements of a mycorrhiza. You’re looking at the root of wheat, one of the world’s most important plants. Normally, a root will find phosphorus all by itself. It will go in search of phosphorus,
but only within the one millimeter which surrounds it. Beyond one millimeter, the root is ineffective. It cannot go further in its search for phosphorus. Now, imagine this tiny, microscopic mushroom. It grows much faster, and is much better designed to seek out phosphorus. It can go beyond the root’s one-millimeter scope to seek out phosphorus. I haven’t invented anything at all; it's a biotechnology that has existed for 450 million years. And over time, this mushroom has evolved and adapted to seek out even the tiniest trace of phosphorus, and to put it to use,
to make it available to the plant. What you’re seeing here, in the real world, is a carrot root, and the mushroom with its very fine filaments. Looking closer, we can see that this mushroom is very gentle in its penetration. It will proliferate between the root's cells, eventually penetrating a cell and starting to form a typical arbuscular structure, which will considerably increase the exchange interface between the plant and the mushroom. And it is through this structure that mutual exchanges will occur. It’s a win-win trade:
I give you phosphorus, and you feed me. True symbiosis. Now let's add a mycorrhiza plant into the diagram I used earlier. And instead of using a 100 percent dose, I’m going to reduce it to 25 percent. You’ll see that of this 25 percent, most will benefit the plant, more than 90 percent. A very small amount of phosphorus will remain in the soil. That's completely natural. What's more is that in certain cases, we don't even need to add phosphorus. If you recall the graphs I showed you earlier, 85 percent of phosphorus is lost in the soil,
and the plants are unable to access it. Even though it is present in the soil, it is in insoluble form. The plant is only able to seek out soluble forms. The mushroom is capable of dissolving this insoluble form and making it available for the plant to use. To further support my argument, here is a picture that speaks for itself. These are trials in a field of sorghum. On the left side, you see the yield produced using conventional agriculture, with a 100 percent phosphorus dose. On the other side, the dose was reduced to 50 percent, and just look at the yield. With only a half-dose, we achieved a better yield.
This is to show you that this method works. And in some cases, in Cuba, Mexico and India, the dose can be reduced to 25 percent, and in several other cases, there's no need to add any phosphorus at all, because the mushrooms are so well adapted to finding phosphorus and drawing it from the soil. This is an example of soy production in Canada. Mycorrhiza was used in one field but not in the other. And here, where blue indicates a better yield, and yellow a weaker yield. The black rectangle is the plot from which the mycorrhiza was added. In other words, as I already said, I have invented nothing.
Mycorrhiza has existed for 450 million years, and it has even helped modern-day plant species to diversify. So, this it isn't something that is still undergoing lab tests. Mycorrhiza exists, it works, it's produced at an industrial scale and commercialized worldwide. The problem is that people are not aware of it. People like food producers and farmers are still not aware of this problem. We have a technology that works, and one that, if used correctly, will alleviate some of the pressure we are putting on the world's phosphorus reserves. In conclusion, I am a scientist and a dreamer.
I'm passionate about this topic. So if you were to ask me what my retirement dream is, which will be at the moment we reach that phosphorus peak, it would be that we use one label, "Made with mycorrhiza," and that my children and grandchildren buy products bearing that label too. Thank you for your attention. (Applause)