021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

کشور کوچکی با ایده‌های بزرگ برای رهایی از شر سوخت‌های فسیلی

Monica Araya

A small country with big ideas to get rid of fossil fuels

How do we build a society without fossil fuels? Using her native Costa Rica as an example of positive action on environmental protection and renewables, climate advocate Monica Araya outlines a bold vision for a world committed to clean energy in all sectors.


تگ های مرتبط :

Alternative Energy, Activism, Climate Change
چگونه جامعه‌اى بدون سوخت فسيلى بسازيم؟ اين مسئله چالشى بسیار پیچیده است، و من معتقدم کشورهاى در حال توسعه می‌توانند در این تحول پیش‌قدم باشند. و می‌دانم که این اظهارنظری بحث‌برانگیز است اما واقعیت این است که اگر اجازه بدهیم سوخت‌های فسیلی اساس پیشرفت‌های ما باشند پای خیلی چیزها در کشورهای‌مان وسط خواهد بود. می‌توان این کار را طور دیگری انجام داد. و وقت آن است، واقعا وقت آن است، که این اسطوره را که یک کشور باید بین پیشرفت، حفظ محیط زیست، انرژی‌های تجدیدپذیر و کیفیت زندگی یکی را انتخاب کند بشکنیم. من اهل کاستاریکا هستم، یک کشور در حال توسعه.
با جمعیت تقریبا پنج میلیونی، که درست در میانه‌ی قاره‌ی آمریکا قرار دارد پس ساده است که متوجه شوید ما کجا زندگی می‌کنیم. تقریبا ۱۰۰ درصد نیروی برق ما از انرژی‌های تجدیدپذیر تامین می‌شود، پنج تای آن‌ها. (تشویق) نیروی برقابی(هیدروالکتریک)، زمین‌گرمایی، باد، انرژی خورشیدی و زیست‌توده. آیا می‌دانستید که سال گذشته، برای ۲۹۹ روز، ما از هیچ‌گونه سوخت فسیلی برای تولید نیروی برق خود استفاده نکردیم؟ این دستاورد خارق‌العاده‌ای است،
با این حال، این مسئله تناقضی را در خود نهفته است، اینکه تقریبا ۷۰ درصد از مصرف انرژی ما نفت است. چرا؟ به خاطر سیستم حمل و نقل ما، که کاملا به سوخت‌های فسیلی وابسته است، مثل اکثر کشورهای دیگر. بنابراین اگر به انتقال انرژی به عنوان یک ماراتن نگاه کنیم، سوال این‌جاست که چگونه به خط پایان می‌رسیم، چگونه باقی اقتصاد را عاری از کربن می‌کنیم؟ و منصفانه است که بگوییم اگر ما موفق نشویم، دیدن کسی که موفق خواهد شد سخت است. برای همین است که می‌خواهم درمورد کاستاریکا صحبت کنم،
چرا که معتقدم ما کاندید بزرگی برای پیشگامی در رویای پیشرفت بدون سوخت‌های فسیلی هستیم. اگر لازم باشد یک موضوع را در مورد کشور ما بدانید، آن موضوع این است که کشور ما ارتش ندارد. می‌خواهم شما را به سال ۱۹۴۸ ببرم. در آن سال، کشور در حال خروج از جنگ داخلی بود هزاران کاستاریکایی مرده بودند، و خانواده‌ها به شکل دردناکی از هم جدا شدند با این وجود، یک ایده‌ی شگفت‌آور قلب‌ها و افکار را مجذوب خود کرد: کشور را مجددا راه‌اندازی خواهیم کرد، که این جمهوری دوم(جدید) هیچ ارتشی نداشته باشد. پس ارتش را از بین بردیم. و رییس‌جمهور وقت،
خوزه فیگورس، با درهم شکستن دیوارهای یک پایگاه نظامی، راهی موثر یافت. سال بعد، ۱۹۴۹، این تصمیم را در قانون‌اساسی جدید، دائمی کردیم، و به همین خاطر است که من می‌توانم این داستان را ۷۰ سال بعد از آن برای شما بگویم که قدردان این موضوع هستم. ممنونم که این تصمیم را پیش از تولد من گرفتند، چرا که این تصمیم به من و میلیون‌ها نفر دیگر اجازه داد تا در کشوری بسیار باثبات زندگی کنیم. شاید فکر کنید که این از خوش شانسی من بود، اما این‌طور نبود. الگویی از انتخاب‌های حساب شده وجود داشت. در دهه‌ی ۴۰، کاستاریکایی‌ها از آموزش و مراقبت‌های بهداشتی رایگان برخوردار بودند.
ما به آن تضمین‌های اجتماعی می‌گفتیم. با از بین رفتن ارتش، قادر بودیم بودجه نظامی را صرف هزینه‌های اجتماعی کنیم، و این عاملی برای ثبات بود. در دهه‌ی ۵۰-- (تشویق) در دهه‌ی ۵۰، سرمایه‌گذاری در انرژی برقابی را شروع کردیم، و این کار، ما را از دام استفاده از سوخت‌های فسیلی برای تولید برق دور نگه داشت، چیزی که امروزه، جهان در کشمکش با آن است. دردهه‌ی ۷۰ در پارک‌های ملی سرمایه‌گذاری کردیم، و این کار ما را از استدلال ناقص رشد، رشد، رشد به هر قیمتی که دیگران، مخصوصا در کشورهای در حال توسعه آن را پذیرفته‌اند، دور نگه داشت.
در دهه‌ی ۹۰، ما در هزینه کردن برای خدمات زیست‌بوم پیش‌قدم شدیم، و این کمک کرد تا جنگل زدایی را مهار کنیم و اکوتوریسم را، که امروزه یک محرک کلیدی برای رشد است را ارتقا بخشید. بنابراین سرمایه گذاری در حفاظت از محیط زیست به اقتصاد ما ضربه‌ای نزد. کاملا برعکس. و این به این معنی نیست که ما بی‌‌عیب هستیم، و به این معنی نیست که ما دچار تناقض نیستیم. مسئله این نیست. مسئله این است که با انتخاب‌های خودمان، قادر بودیم تا مقاومت‌مان را در کنار آمدن با مشکلات توسعه افزایش دهیم. همچنین، اگر کشوری مثل کشور ما را در نظر بگیرید، سرانه تولید ناخالص ملی، بسته به اینکه چطور آن‌را محاسبه کنیم،
در حدود ۱۱۰۰۰ دلار است. اما مطابق شاخص توسعه‌ی اجتماعی، وقتی صحبت از تبدیل تولید ناخالص ملی به توسعه‌ی اجتماعی می‌شود، ما کشوری کاملا منزوی هستیم. از میان برداشتن ارتش، سرمایه‌گذاری در طبیعت و جامعه هم، اقدام بسیار موثری انجام داد. این اتفاق داستانی را شکل داد، داستان کشور کوچکی با ایده‌های بزرگ، و این اتفاق برای رشد یافتن با آن داستان بسیار توان بخش بود. پس سوال این است، ایده‌ی بزرگ بعدی این نسل چه خواهد بود؟ و من مطمئنم که ایده‌ی بعدی این نسل این است که برای همیشه از شر سوخت‌های فسیلی راحت شوند،
همان کاری که با ارتش کردیم. سوخت‌های فسیلی باعث تغییر اقلیم می‌شوند. ما این را می‌دانیم، و می‌دانیم که چقدر در برابر تاثیرات تغییر اقلیم آسیب پذیر هستیم. پس به‌عنوان یک کشور در حال توسعه، به نفع ماست که بدون سوخت‌های فسیلی که در درجه‌ی اول به انسان‌ها ضرر می‌رسانند پیشرفت کنیم. علت چرا باید به واردات نفت برای حمل و نقل ادامه دهیم اگر می‌توانیم به جای آن از برق استفاده کنیم؟ به یاد داشته باشید، این کشور، کشوری است که نیروی برق آن از آب رودخانه‌های ما تولید می‌شود،
از گرمای آتشفشان‌ها، توربین‌های بادی، تابلوهای خورشیدی، و زباله‌های زیستی. از میان برداشتن سوخت‌های فسیلی به معنای قطع سیستم حمل و نقل ماست بنابراین می‌توانیم برای به حرکت درآوردن خودروها، اتوبوس‌ها و قطارهای‌مان، از برق به جای انرژی کثیف استفاده کنیم. و حمل و نقل، بگذارید بگویم، برای ما کاستاریکایی‌ها مسئله‌ای حیاتی شده است، چرا که مدل کنونی به سود ما نیست، این مدل به مردم ضرر می‌زند، به کارخانه‌ها ضربه می‌زند، و به سلامتی ما ضربه می‌زند. چون زمانی‌که سیاست‌ها و زیرساخت‌ها با شکست مواجه شوند،
این اتفاقی‌ست که روزانه رخ می‌دهد. دو ساعت صبح، دو ساعت عصر، نمی‌دانم چرا مجبوریم این مسئله را به عنوان یک موضوع طبیعی بپذیریم. واقعا زشت است که هر روز وقت‌مان را این‌طور تلف کنیم. و این بزرگراه واقعا عالی‌ست در مقایسه با چیزی که در کشورهای دیگر می‌بینید که ترافیک بسیار سنگین است. می‌دانید، کاستاریکایی ها به این می‌گویند «پرسا» پرسا یعنی «زندانی» و مردم در کشوری که به آن زندگی ناب با خوشحالی می‌گویند، خشن می‌شوند. این اتفاق می‌افتد.
پس پای خیلی چیزها وسط است. خبر خوب این است که ما در مورد حمل و نقلِ تمیز بحث می‌کنیم و پویایی متفاوت، ما در مورد یک آرمان‌شهر دست نیافتنی بحث نمی‌کنیم. در مورد حرکت با نیروی برق که امروزه در حال رخ دادن است بحث می‌کنیم. سال ۲۰۲۲، انتظار می‌رود خودروهای برقی و خودروهای معمولی قیمت یکسانی داشته باشند، در حال حاضر هم شهرها از اتوبوس‌های برقی استفاده می‌کنند. و این موجودات واقعا جالب باعث صرفه‌جویی درهزینه‌ها و کاهش آلودگی می‌شوند. پس اگر می‌خواهیم از شر حمل و نقل نفتی راحت شویم، می‌توانیم،
چون امروز اختیاراتی داریم که پیش از این نداشتیم. واقعا هیجان‌انگیز است. اما البته، بعضی‌ها خیلی هم با این ایده موافق نیستند، و می‌آیند و به شما می‌گویند که دنیا به نفت وابسته است، کاستاریکا هم همین‌طور، پس واقع بین باشیم. این را به شما می‌گویند. و می‌دانید جواب این استدلال چیست؟ اینکه در سال ۱۹۴۸، نگفتیم که دنیا به ارتش وابسته است، پس باید ارتش‌مان را هم نگه داریم. نه، تصمیم شجاعانه‌ای گرفتیم، و این تصمیم باعث تغییر بزرگی شد. پس وقت آن رسیده که این نسل دوباره شجاع باشند
و از شر سوخت‌های فسیلی خلاص شوند. برای شما سه دلیل می‌آورم که چرا باید این کار را بکنیم. یکم، مدل حمل و نقل و شهری سازی ما قدیمی است، پس بهترین موقع است که آینده‌ی شهری و حمل و نقل خود را از نو تعریف کنیم. ما شهرهایی که برای خودروها ساخته شده باشند نمی‌خواهیم. ما شهرهایی می‌خواهیم برای مردم جایی که بتوانیم قدم بزنیم و از دوچرخه استفاده کنیم. و حمل و نقل عمومی می‌خواهیم، مقدار زیادی از آن را می‌خواهیم، یک حمل و نقل عمومی که پاک و با اعتبار باشد. چون اگر به اضافه کردن ناوگانی از خودروهای معمولی ادامه دهیم، شهرهای‌مان غیرقابل تحمل خواهند شد.
دوم، ما باید تغییر کنیم، اما تغییر تدریجی کافی نخواهد بود. ما به تغییری تحول گرایانه نیاز داریم. بعضی پروژه‌های تغییر تدریجی در کشورمان هست، و من اولین کسی هستم که از این پروژه‌ها خوشحالم. اما بیایید واقع بین باشیم. در این مورد بحث نمی‌کنیم که در نهایت خودروهای برقی زیبایی داشته باشیم و چند اتوبوس برقی در حالی که در همان زیرساخت‌های قبلی سرمایه‌گذاری می‌کنیم، خودروهای بیشتر، جاده‌های بیشتر، نفت بیشتر. ما در مورد رهایی از نفت صحبت می‌کنیم، و نمی‌توان با نغییرات تدریجی به این هدف رسید. سوم، که حتما می‌دانید،
جهان تشنه‌ی الهام بخشی است. مشتاق داستان‌هایی درباره‌ی موفقیت در مواجهه با مسائل پیچیده است، به خصوص در کشورهای در حال توسعه. بنابراین من مطمئنم که کاستاریکا می‌تواند الهام بخش دیگران باشد، همان‌طور که سال گذشته نشان دادیم که روزهای زیادی از هیچ گونه سوخت فسیلی برای تولید انرژی برق خود استفاده نکردیم. اخبار این اتفاق در همه‌ی جهان پخش شد. همچنین، باعث افتخار من است که، یک زن کاستاریکایی، کریستیانا فیگورس، نقش تعیین کننده‌ای در مذاکرات موافقت نامه‌ی اقلیمی پاریس بازی کرد. پس باید این میراث را پاس بداریم و نمونه‌ای برای دیگران باشیم.
خب، مسئله‌ی بعدی چیست؟ مردم. چطور به مردم یاد بدهیم که این کار را بکنند؟ چطور به مردم یاد بدهیم که باور داشته باشند که این امکان وجود دارد تا جامعه‌ای بدون سوخت‌های فسیلی بسازیم؟ کارهای پایه‌ای زیادی لازم است. به همین خاطر است که ما کاستاریکا لیمپیا را ایجاد کردیم. «لیمپیا» یعنی «پاک»، چون می‌خواهیم به شهروندان قدرت و انگیزه ببخشیم. اگر شهروندان دست به کار نشوند، تصمیمات در راستای حمل ونقل پاک با بررسی‌ها و تصمیمات بی‌پایان و اعمال فشار از سوی مراکز ذینفع به تعویق خواهد افتاد.
خواستن اینکه کشوری سبز با انرژی حاصل از منابع تجدیدپذیر باشیم قبلا بخشی از داستان ما بوده است. نباید به هیچ‌کس اجازه دهیم ما را از این مسئله دور کند. سال گذشته، مردم را از هفت استان خود گرد آوردیم تا درباره‌ی مسائلی که در تغییر اقلیم برای آن‌ها اهمیت دارد بحث کنند، هم‌چنین امسال، گروه دیگری از کاستاریکایی‌ها را گرد آوردیم تا درباره‌ی انرژی تجدیدپذیر بحث کنند. و می‌دانید؟ این مردم تقریبا با همه چیز مخالف هستند مگر انرژی تجدیدپذیر و حمل و نقل پاک و هوای پاک. این موضوع مردم را دور هم جمع می‌کند.
و کلید جذب مردم این است که به آن‌ها کمک کنیم احساس حقارت نکنند. مردم احساس ضعف می‌کنند، و از شنیده نشدن صدای‌شان خسته شده اند. بنابراین کاری که ما می‌کنیم مسائل ملموس است، ما مسائل فنی را به زبان شهروندان ترجمه می‌کنیم تا نشان دهیم مردم در این موضوع نقشی بازی می‌کنند و این نقش را با هم بازی می‌کنند. برای اولین‌بار، قول‌هایی که برای حمل و نقل پاک داده شده را دنبال می‌کنیم، و سیاست‌مداران می‌دانند که باید به این قول‌ها عمل کنند، اما نقطه اوج وقتی پیش می‌آید که ائتلافی تشکیل دهیم-- شهروندان، شرکت‌ها، قهرمانان حمل و نقل عمومی--
این حرکت، حمل و نقل عمومی را به هنجار جدید تبدیل خواهد کرد، به خصوص در یک کشور در حال توسعه. با توجه به اینکه انتخابات بعدی نزدیک است، معتقدم هر کاندیدی باید مشخص کند که در از میان برداشتن سوخت‌های فسیلی چه موضعی در پیش می‌گیرند. چرا که این سوال باید وارد مسیر اصلی سیاست ما شود. و به شما می‌گویم، این سوالی در مورد سیاست اقلیمی نیست یا موضوعی زیست محیطی. این سوال در مورد کشوری‌ست که ما می‌خواهیم و شهرهایی که داریم و شهرهایی که می‌خواهیم و این‌که چه کسی این تصمیم را می‌گیرد. چون در پایان کار، آنچه برای نشان دادن داریم
این است که توسعه با استفاده از انرژی تجدیدپذیر برای مردم خوب است، برای کاستاریکایی‌هایی که امروز زنده هستند و خصوصا برای آن‌هایی که هنوز متولد نشده‌اند. این امروز موزه‌ی ملی ماست. درخشان و آرام، و وقتی در مقابل آن می‌ایستید، باورش واقعا سخت است که این‌ها پادگان‌های نظامی پایان دهه‌ی چهل باشند. ما زندگی جدیدی را در این مکان، بدون ارتش شروع کرده‌ایم، و این‌جا جایی است که روزی حذف سوخت‌های فسیلی را اعلام خواهیم کرد. و دوباره تاریخ‌ساز خواهیم شد. ممنونم.
(تشویق)
How do we build a society without fossil fuels? This is a very complex challenge, and I believe developing countries could take the lead in this transition. And I'm aware that this is a contentious statement, but the reality is that so much is at stake in our countries if we let fossil fuels stay at the center of our development. We can do it differently. And it's time, it really is time, to debunk the myth that a country has to choose between development on the one hand and environmental protection, renewables, quality of life, on the other.
I come from Costa Rica, a developing country. We are nearly five million people, and we live right in the middle of the Americas, so it's very easy to remember where we live. Nearly 100 percent of our electricity comes from renewable sources, five of them. (Applause) Hydropower, geothermal, wind, solar, biomass. Did you know that last year, for 299 days, we did not use any fossil fuels in order to generate all our electricity?
It's a fantastic achievement, and yet, it hides a paradox, which is that nearly 70 percent of all our energy consumption is oil. Why? Because of our transportation system, which is totally dependent on fossil fuels, like it is in most countries. So if we think of the energy transition as a marathon, the question is, how do we get to the finish line, how do we decarbonize the rest of the economy? And it's fair to say that if we don't succeed, it's difficult to see who will.
So that is why I want to talk to you about Costa Rica, because I believe we are a great candidate in pioneering a vision for development without fossil fuels. If you know one thing about our country, it's that we don't have an army. So I'm going to take you back to 1948. That year, the country was coming out of civil war. Thousands of Costa Ricans had died, and families were bitterly split. And yet, a surprising idea won the hearts and minds: we would reboot the country, and that Second Republic would have no army.
So we abolished it. And the president at the time, José Figueres, found a powerful way by smashing the walls of an army base. The following year, 1949, we made that decision permanent in the new constitution, and that is why I can tell you that story nearly 70 years later. And I'm grateful. I'm grateful they made that decision before I was born, because it allowed me and millions of others to live in a very stable country. And you might be thinking that it was good luck, but it wasn't.
There was a pattern of deliberate choices. In the '40s, Costa Ricans were given free education and free health care. We called that social guarantees. By abolishing the army, we were able to turn military spending into social spending, and that was a driver of stability. In the '50s -- (Applause) In the '50s, we started investing in hydropower, and that kept us away from the trap of using fossil fuels for electricity generation, which is what the world is struggling with today. In the '70s we invested in national parks,
and that kept us away from the deeply flawed logic of growth, growth, growth at any cost that you see others embracing, especially in the developing world. In the '90s, we pioneered payments for ecosystem services, and that helped us reverse deforestation and boosted ecotourism, which today is a key engine of growth. So investing in environmental protection did not hurt our economy. Quite the opposite. And it doesn't mean we are perfect, and it doesn't mean we don't have contradictions. That's not the point. The point is that, by making our own choices,
we were able to develop resilience in dealing with development problems. Also, if you take a country like ours, the GDP per capita is around 11,000 dollars, depending on how you measure it. But according to the Social Progress Index, we are an absolute outlier when it comes to turning GDP into social progress. Abolishing the army, investing in nature and people, did something very powerful, too. It shaped the narrative, the narrative of a small country with big ideas, and it was very empowering to grow up with that narrative.
So the question is, what is the next big idea for this generation? And I believe what comes next is for this generation to let go of fossil fuels for good, just as we did with the army. Fossil fuels create climate change. We know that, and we know how vulnerable we are to the impacts of climate change. So as a developing country, it is in our best interest to build development without fossil fuels that harm people in the first place. Because why would we continue importing oil
for transportation if we can use electricity instead? Remember, this is the country where electricity comes from water in our rivers, heat from volcanoes, wind turbines, solar panels, biowaste. Abolishing fossil fuels means disrupting our transportation system so that we can power our cars, buses and trains with electricity instead of dirty energy. And transportation, let me tell you, has become an existential issue for us Costa Ricans, because the model we have is not working for us.
It's hurting people, it's hurting companies, and it's hurting our health. Because when policies and infrastructure fail, this is what happens on a daily basis. Two hours in the morning, two hours in the evening. I don't understand why we have to accept this as normal. It's offensive to have to waste our time like this every single day. And this highway is actually quite good compared to what you see in other countries where traffic is exploding.
You know, Costa Ricans call this "presa." Presa means "imprisoned." And people are turning violent in a country that is otherwise happy in pura vida. It's happening. So a lot is at stake. The good news is that when we talk about clean transportation and different mobility, we're not talking about some distant utopia out there. We're talking about electric mobility that is happening today. By 2022, electric cars and conventional cars are expected to cost the same,
and cities are already trying electric buses. And these really cool creatures are saving money, and they reduce pollution. So if we want to get rid of oil-based transportation, we can, because we have options now that we didn't have before. It's really exciting. But of course, some get very uncomfortable with this idea, and they will come and they will tell you that the world is stuck with oil, and so is Costa Rica, so get real. That's what they tell you. And you know what the answer to that argument is?
That in 1948, we didn't say the world is stuck with armies, so let's keep our army, too. No, we made a very brave choice, and that choice made the whole difference. So it's time for this generation to be brave again and abolish fossil fuels for good. And I'll give you three reasons why we have to do this. First, our model of transportation and urbanization is broken, so this is the best moment to redefine our urban and mobility future. We don't want cities that are built for cars. We want cities for people where we can walk and we can use bikes.
And we want public transportation, lots of it, public transportation that is clean and dignifying. Because if we continue adding fleets of conventional cars, our cities will become unbearable. Second, we have to change, but incremental change is not going to be sufficient. We need transformational change. And there are some incremental projects in my country, and I am the first one to celebrate them. But let's not kid ourselves. We're not talking about ending up with really beautiful electric cars here and a few electric buses there
while we keep investing in the same kind of infrastructure, more cars, more roads, more oil. We're talking about breaking free from oil, and you cannot get there through incrementalism. Third, and you know this one, the world is hungry for inspiration. It craves stories of success in dealing with complex issues, especially in developing countries. So I believe Costa Rica can be an inspiration to others, as we did last year when we disclosed that for so many days we were not using any fossil fuels in order to generate all our electricity.
The news went viral around the world. Also, and this makes me extremely proud, a Costa Rican woman, Christiana Figueres, played a decisive role in the negotiations of the Paris climate agreement. So we have to protect that legacy and be an example. So what comes next? The people. How do we get people to own this? How do we get people to believe that it's possible to build a society without fossil fuels? A lot of work from the ground up is needed. That is why, in 2014, we created Costa Rica Limpia.
"Limpia" means "clean," because we want to empower and we want to inspire citizens. If citizens don't get engaged, clean transportation decisions will be bogged down by endless, and I mean endless, technical discussions, and by avalanches of lobbying by various established interests. Wanting to be a green country powered by renewables is already part of our story. We should not let anybody take that away from us. Last year, we brought people from our seven provinces to talk about climate change in terms that matter to them, and we also brought this year
another group of Costa Ricans to talk about renewable energy. And you know what? These people disagree on almost everything except on renewable energy and clean transportation and clean air. It brings people together. And the key to real participation is to help people not to feel small. People feel powerless, and they are tired of not being heard. So what we do is concrete things, and we translate technical issues into citizen language to show that citizens have a role to play and can play it together.
For the first time, we're tracking the promises that were made on clean transportation, and politicos know that they have to deliver it, but the tipping point will come when we form coalitions -- citizens, companies, champions of public transportation -- that will make electric mobility the new normal, especially in a developing country. By the time the next election comes, I believe every candidate will have to disclose where they stand on the abolition of fossil fuels. Because this question has to enter our mainstream politics.
And I'm telling you, this is not a question of climate policy or environmental agenda. It's about the country that we want and the cities that we have and the cities that we want and who makes that choice. Because at the end of the day, what we have to show is that development with renewable energy is good for the people, for Costa Ricans that are alive today and especially for those who haven't been born. This is our National Museum today. It's bright and peaceful,
and when you stand up in front of it, it's really hard to believe these were military barracks at the end of the '40s. We started a new life without an army in this place, and here is where our abolition of fossil fuels will be announced one day. And we will make history again. Thank you. (Applause)