021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

راهی هوشمندانه‌تر و دقیق‌تر برای تفکر درباره بهداشت عمومی

Sue Desmond-Hellmann

A smarter, more precise way to think about public health

Sue Desmond-Hellmann is using precision public health -- an approach that incorporates big data, consumer monitoring, gene sequencing and other innovative tools -- to solve the world's most difficult medical problems. It's already helped cut HIV transmission from mothers to babies by nearly half in sub-Saharan Africa, and now it's being used to address alarming infant mortality rates all over the world. The goal: to save lives by bringing the right interventions to the right populations at the right time.


تگ های مرتبط :

Africa, Communication, Disease
خیلی خوب. ابتدا مقدماتی کوتاه. مادرم، جنی، این عکس رو گرفته. اون پدرم هست، در وسط تصویر. و در سمت چپ، خواهرهای من: ماری کاترین، جودیث آن، ترسا ماری. جان پاتریک روی پای او نشسته و کوین میچل در سمت راست اوست. و در لباس بادشکن به رنگ آبی روشن، سوزان دیان، من هستم. من عاشق بزرگ شدن در خانواده ای پرجمعیت خودم بودم. و یکی از چیزهای مورد علاقه ام انتخاب کردن اسم بود ولی زمانی که فرزند هفتم خانواده در راه بود، ما تقریبا اسامی معمول کم آورده بودیم مشورت زیادی راجع بهش انجام شد
تا که سرانجام نام جنیفر بریجت را براش انتخاب کردیم. هر پدر یا مادری در بین شنوندگان این سخنرانی از لذت انتخاب کردن اسم برای فرزندی تازه متولد شده آگاه هست. و من هم ذوق داشتم و هیجان زده بودم که به مادرم در اون لحظه تشریفاتی کمک کنم و این کار همه جا این شکلی نیست. من بسیار سفر می‌کنم و خیلی چیزها می‌بینم. اما یک بار در کمال تعجب دریافتم که که در بخشی از اتیوپی، والدین در انتخاب کردن اسم برای نوزادان شان تاخیر می‌اندازند حدود یک ماه یا بیشتر. چرا تاخیر؟ چرا از این لحظه باشکوه استفاده نمی‌برند؟
خوب، تاخیر می‌اندازند چون می ترسند. می‌ترسند که نوزداشان بمیرد. و با کودکی بدون اسم، شاید این عارضه برایشان کمی قابل تحمل‌تر شود. چهره‌ای بدون نام، شاید به آنها کمک کند احساس کنند که تنها کمی از دردشان کاسته شده. بنابراین ما شاهد بخشی از دنیا هستیم -- دورانی پر از لذت، شور و شوق، آرزو داشتن برای آن کودک -- در حالیکه در دنیایی دیگر، پدرها پر از ترس و بیم هستند، که جرات نمی‌کنند آرزویی برای چند هفته پر ارزش برای کودکشان آرزویی کنند. چنین چیزی چطور ممکن هست؟ چطور ممکنه که ۲/۶ میلیون کودک
در سراسر جهان بمیرند پیش از اینکه به یک ماهگی برسند؟ ۲/۶ میلیون کودک این جمعیت ونکوور هست. و پرسش بهت آور این است که: چرا؟ در بسیار موارد، نمی‌دانیم. حالا، به یاد می آورم که اخیرا یک نمودار دایره‌ای به روز شده را دیدم. عنوان این نمودار این بود: «دلیل مرگ کودکان زیر ۵ ساله در سراسر دنیا.» و یک بخشی خیلی بزرگی از اون نمودار، حدود ۴۰ درصد -- عنوان ۴۰ درصدش این بود: «مربوط به نوزدان» حالا، «مربوط به نوزداني» یک دلیل برای مرگ نیست. مربوط به نوزدان، یک صفت هست،
صفتی به این معنا که کودک کمتر از یک ماهش بوده. برای من، «مربوط به نوزدان» میگه که: «چیزی نمی دانیم» حالا، من یک دانشمند ، یک دکتر هستم. میخواهم مسائل را حل کنم. اما چیزی که تعریف نشه حل نمیشه. بنابراین اولین گام ما برای بازگرداندن آرزوهای این والدین پاسخ به این پرسش است: چرا نوزادها می‌میرند؟ خب امروز، میخوام راجع به یافته‌ای نو، بگم یافته‌ای که احساس میشود نه تنها کمک می‌کند بدانیم چرا نوزادها می‌میرند، بلکه شروعی است برای دگرگون کردن کاملِ موضوع بهداشت در همه جای دنیا.
اسمش هست «دقت سنجی سلامتی عمومی.» برای من، پزشکی دقیق، از یک جای خیلی خاص ناشی می‌شود. من به عنوان دکتر متخصص سرطان آموزش دیدم، یک آنکولوژیست. واردش شدم چون میخواستم به مردم کمک کنم احساس بهتری داشته باشند. اما در اکثر موارد درمانهای من به آنها احساسی بدتر میداد. هنوز زنهای جوانی رو یادم هست که توسط مادرهایشان به کلینیک من آورده می‌شدند -- آدمهای بالغی که، در اتاق معاینه من مادرشان باید به آنها کمک می‌کردند. به خاطر درمانهای من خیلی ضعیف شده بودند. اما در آن زمان، در آن خطوط مقدم نبرد با سرطان، ابزارهای کمی داشتیم.
و اون ابزارهایی که داشتیم نمی‌توانستند تمایز قائل شوند بین سلولهای سرطانی که میخواستیم سخت بهشان حمله کنیم و اون سلولهای سالمی از بدن که می‌خواستیم حفظ شوند. و بنابراین عوارض جانبی که همه شما باهاش آشنا هستین -- ریزش مو، دلپیچه گرفتن، با داشتن یک سیستم ایمنی متوقف شده، عفونت یک تهدید دائمی بود -- که همیشه ما رو احاطه کرده بود بعد از اون من وارد صنعت بیوتکنولوژی شدم. و باید روی یافته‌ای جدید برای بیماران سرطان سینه کار می‌کردم که می‌توانست با روش بهتری تفاوت بین سلول های سالم رو از سلولهای سرطانی تشخیص بده. اسم این دارو «هرسپتین» هست.
و کاری که هرسپتین به ما اجازه میده انجام بدیم این هست که به دقت سرطان سینه اچ.ئی.آر۲ مثبت را، که آن زمان، ترسناکترین نوع سرطان سینه بود هدف قرار بدیم. و اون دقت به ما اجازه میده سلولهای سرطانی را به شدت نابود کنیم، اما خیلی کمتر و جزئی تر به سلولهای سالم حمله بشه. یک پیشرفت بزرگ. احساسی شبیه معجزه می‌کردم، اونقدر زیاد که امروزه، ما همه اون ابزار را آماده کردیم -- اطلاعات زیاد، نظارت بر مصرف کننده‌ها، توالی ژنی و بیشتر از همه -- مقابله کردن با انواع وسیعی از بیماریها. این به ما اجازه میده که افراد را با با میزان درست دارو در زمان درست هدف بگیریم.
دقت سنجی در پزشکی معالجه سرطان را متحول کرده همه چیز تغییر کرده. و من می‌خواهم همه چیز باز هم تغییر کنه. بنابراین از خودم می‌پرسم: چرا باید این روش هوشمندانه و خیلی دقیق‌تر و بهتر در درمان بیماریها را به دنیای ثروتمندان محدود کنیم؟ حالا، حرفمو بد برداشت نکنید -- در مورد بردن داروهای گرون قیمتی مثل هرسپتین به دنیای در حال توسعه حرف نمی‌زنم، گرچه، به این کار علاقه مند هم هستم. چیزی که درموردش حرف می‌زنم حرکت از این هدفگیری دقیق در افراد به مقابله با مشکلات سلامت عمومی
در جمعیتها است. حالا، بسیار خوب. می‌دانم احتمالا دارین فکر می‌کنید، «اون دیوانه شده. همچین کاری نمی تونی بکنی، خیلی بلند پروازیه.» اما موضوع اینجاست: ما قبلا این کار را به روشی محدود انجام دادیم، و حالا تفاوت های زیادی در حال شکل گیری است. این چیزی است که اتفاق می‌افتد. حالا، گفتم که به عنوان یک متخصص سرطان آموزش دیدم. اما مثل خیلی ها، خیلی از دکترهایی که در دهه ۸۰ در سن فرانسیسکو آموزش دیدند، من هم به عنوان یک دکتر ایدز آموزش دیدم. دوران وحشتناکی بود. ایدز یک نوع حکم اعدام بود. تمام بیماران من مردند.
حالا، اوضاع بهتر شده، اما اچ.آی.وی/ایدز یک چالش جهانی وحشتناک باقی مانده. در سراسر جهان، حدود ۱۷ میلیون زن با اچ.آی.وی زندگی می کنند. می‌دانیم که وقتی این زنها باردار می‌شوند، می‌توانند این ویروس را به کودک شان منتقل کنند. همچنین می‌دانیم که در غیاب درمان، نیمی از آن کودکان تا رسیدن به دو سالگی زنده نخواهند ماند. ولی می‌دانیم که شیوه درمانی متوقف کردن ویرویس، تقریبا تضمین می‌کند که مادر ویروس را به کودکش منتقل نخواهد کرد. پس چکار کنیم؟ خوب، یک یافته همه جا به درد بخور، شبیه انفجار شیمی درمانی، یعنی که هر زن بارداری را در سراسر دنیا، تست و درمان کنیم.
کار را راه می‌اندازه. اما عملی نیست. بنابراین به جاش، بخشهایی رو هدف می‌گیریم که نرخ اچ.آی.وی بالاترین حد است. می‌دانیم که در کشورهای معینی در نیمه جنوبی قاره آفریقا می‌توانیم زنان بارداری که نرخ شان بسیار بالاست را شناسایی و درمان کنیم. این دقت در سنجش به یک مشکل در سلامتی عموم منتج می‌شود که سهمی به میزان تقریبا نصف انتقال اچ.آی.وی از مادر به فرزند را در پنج سال گذشته شامل میشه. (تشویق تماشاگران) غربالگری زنان باردار در مناطق مشخصی از دنیای در حال توسعه نمونه قدرتمندی است از اینکه چطور دقت سنجی در سلامت عموم می تواند اوضاع را در مقیاس گسترده عوض کند.
پس... چطور این کار را کنیم؟ این کار را می‌توانیم کنیم چون می‌دانیم. می‌دانیم که چه کسی را هدف بگیریم، چه چیز را هدف بگیریم، کجا را و چگونه هدف بگیریم. و اینها، برای من، عناصر مهمی هستند از دقت سنجی در بهداشت عمومی: چه کسی، چه چیزی، کجا و چگونه. اما اجازه بدین برگردیم به آن ۲/۶ میلیون نوزاد که قبل از یک ماهگی می‌میرند. مساله این است: ما چیزی نمی‌دانیم. ممکن است باورنکردنی به نظر برسد، اما روشی که دلیل آن مرگ و میر اطفال را پیدا کنیم در کشورهایی با مرگ و میر بالای اطفال
صحبت کردن با مادر طفل است. یک کارآموز سلامت از یک مادر که تازه نوزادش مرده بود، پرسید، «بچه استفراغ می کرد؟ هیچ تب کرده بودن؟» و این گفتگو شاید تا سه ماه بعد از مرگ نوزاد انجام می‌شود. حالا، خودتان را جای آن مادر بگذارید. این یک گفتگوی ناراحت کننده و مشقت بار هست و حتی بدتر -- کمک چندانی نمی‌کند، چون شاید بدانیم که یک تب یا استفراغی در کار بوده، ولی نمی‌دانیم چرا. بنابراین در نبود دانستن این اطلاعات، نمی توانیم آن مادر، آن خانواده را، یا دیگر خانواده‌های آن اجتماع را
از تحمل چنین مصیبتی جلوگیری کنیم. اما چه میشد اگر از دستیافته دقت سنجی در سلامت عموم استفاده می کردیم؟ بذارین بگیم، برای مثال، در بخشهای مشخصی از آفریقا، متوجه شدیم که که نوزادان به خاطر عفونت باکتریایی که از مادر به نوزاد منتقل می‌شود، می‌میرند، که معروف است به استرپتوکوک گروه ب. در صورت عدم درمان، مادر شانسی هفت برابر داره که فرزند بعدش هم بمیره. وقتی که مشکل را شناسایی می کنیم، می توانیم با درمانی به ارزانی پنیسیلین، از آن مرگ جلوگیری کنیم. می توانیم این کار را بکنیم چون بعدا خواهیم دانست. و موضوع همین است:
وقتی که دانستیم، می توانیم به شیوه درست مداخله کنیم به درون جمعیت درست در مکانی درست تا جان مردم را نجات بدیم. با این دست یافته، و با این مداخله و چیزهای شبیه آنها، شکی ندارم که روش تازه دقت‌سنجی در سلامتی عموم می تواند به دنیای ما کمک کند که به هدف ۱۵ ساله‌اش برسد. و این یعنی جان میلیونها نوزاد در هر سال نجات می یابد. یک میلیون نوزاد در هر سال. و چرا اینجا متوقف بشیم؟ یافته‌ای بسیار قدرتمندتر برای سلامتی عمومی -- به اتفاقات ممکن بعد از آن فکر کنید.
چرا نمی‌توانیم خیلی کارآمدتر با سوء تغذیه مقابله کنیم؟ چرا نتوانیم از سرطان دهانه رحم زنان جلوگیری کنیم؟ و چرا مالاریا را ریشه کن نکنیم؟ (تشویق) آره، براش دست بزنید! (تشویق) بنابراین، می دانید، من در دو دنیای متفاوت زندگی می‌کنم، یک دنیا پر از دانشمند، و دنیایی دیگر پر از متخصصان بهداشت عمومی. عهد پیمان دقت‌سنجی در سلامت عموم نزدیک کردن این دو دنیا به هم است. اما می‌دانید، ما همه در دو دنیا زندگی می‌کنیم: دنیای ثروتمندان و دنیای فقرا. و در دقت سنجی بهداشت عمومی چیزی که من را خیلی هیجان زده می کنه
ارتباط زدن بین این دو دنیا است. هر روزه در دنیای ثروتمندان، ما ابزار و استعدادهای شگفت انگیری را به کار می‌بندیم -- هر چیزی که در دسترسمون باشه -- تا هدفگیری دقیق بیماریها جوری که هیچوقت فکرش را نمی‌کردم ممکن بشه. مطمئنا، می‌توانیم به این جور استعدادها و ابزار برای متوقف کردن مرگ و میر نوزادان در دنیای فقرا استفاده کنیم. اگه این کار بشه، هر پدرمادری این اعتماد به نفس را داره که فرزندشان را در لحظه‌ای که به دنیا میاد، نامگذاری کنن، و جرات داشته باشند که آرزو کنند که زندگی آن نوزاد دهها سال ادامه پیدا کند، و نه چند روز.
سپاسگزارم. (تشو
OK, first, some introductions. My mom, Jennie, took this picture. That's my dad, Frank, in the middle. And on his left, my sisters: Mary Catherine, Judith Ann, Theresa Marie. John Patrick's sitting on his lap and Kevin Michael's on his right. And in the pale-blue windbreaker, Susan Diane. Me. I loved growing up in a big family. And one of my favorite things was picking names. But by the time child number seven came along, we had nearly run out of middle names. It was a long deliberation
before we finally settled on Jennifer Bridget. Every parent in this audience knows the joy and excitement of picking a new baby's name. And I was excited and thrilled to help my mom in that special ceremonial moment. But it's not like that everywhere. I travel a lot and I see a lot. But it took me by surprise to learn in an area of Ethiopia, parents delay picking the names for their new babies by a month or more. Why delay? Why not take advantage of this special ceremonial time?
Well, they delay because they're afraid. They're afraid their baby will die. And this loss might be a little more bearable without a name. A face without a name might help them feel just a little less attached. So here we are in one part of the world -- a time of joy, excitement, dreaming of the future of that child -- while in another world, parents are filled with dread, not daring to dream of a future for their child beyond a few precious weeks. How can that be? How can it be that 2.6 million babies
die around the world before they're even one month old? 2.6 million. That's the population of Vancouver. And the shocking thing is: Why? In too many cases, we simply don't know. Now, I remember recently seeing an updated pie chart. And the pie chart was labeled, "Causes of death in children under five worldwide." And there was a pretty big section of that pie chart, about 40 percent -- 40 percent was labeled "neonatal." Now, "neonatal" is not a cause of death.
Neonatal is simply an adjective, an adjective that means that the child is less than one month old. For me, "neonatal" said: "We have no idea." Now, I'm a scientist. I'm a doctor. I want to fix things. But you can't fix what you can't define. So our first step in restoring the dreams of those parents is to answer the question: Why are babies dying? So today, I want to talk about a new approach, an approach that I feel will not only help us know why babies are dying, but is beginning to completely transform
the whole field of global health. It's called "Precision Public Health." For me, precision medicine comes from a very special place. I trained as a cancer doctor, an oncologist. I got into it because I wanted to help people feel better. But too often my treatments made them feel worse. I still remember young women being driven to my clinic by their moms -- adults, who had to be helped into my exam room by their mothers. They were so weak from the treatment I had given them. But at the time, in those front lines in the war on cancer,
we had few tools. And the tools we did have couldn't differentiate between the cancer cells that we wanted to hit hard and those healthy cells that we wanted to preserve. And so the side effects that you're all very familiar with -- hair loss, being sick to your stomach, having a suppressed immune system, so infection was a constant threat -- were always surrounding us. And then I moved to the biotechnology industry. And I got to work on a new approach for breast cancer patients that could do a better job of telling the healthy cells from the unhealthy or cancer cells.
It's a drug called Herceptin. And what Herceptin allowed us to do is to precisely target HER2-positive breast cancer, at the time, the scariest form of breast cancer. And that precision let us hit hard the cancer cells, while sparing and being more gentle on the normal cells. A huge breakthrough. It felt like a miracle, so much so that today, we're harnessing all those tools -- big data, consumer monitoring, gene sequencing and more -- to tackle a broad variety of diseases. That's allowing us to target individuals
with the right remedies at the right time. Precision medicine revolutionized cancer therapy. Everything changed. And I want everything to change again. So I've been asking myself: Why should we limit this smarter, more precise, better way to tackle diseases to the rich world? Now, don't misunderstand me -- I'm not talking about bringing expensive medicines like Herceptin to the developing world, although I'd actually kind of like that. What I am talking about
is moving from this precise targeting for individuals to tackle public health problems in populations. Now, OK, I know probably you're thinking, "She's crazy. You can't do that. That's too ambitious." But here's the thing: we're already doing this in a limited way, and it's already starting to make a big difference. So here's what's happening. Now, I told you I trained as a cancer doctor. But like many, many doctors who trained in San Francisco in the '80s, I also trained as an AIDS doctor. It was a terrible time.
AIDS was a death sentence. All my patients died. Now, things are better, but HIV/AIDS remains a terrible global challenge. Worldwide, about 17 million women are living with HIV. We know that when these women become pregnant, they can transfer the virus to their baby. We also know in the absence of therapy, half those babies will not survive until the age of two. But we know that antiretroviral therapy can virtually guarantee that she will not transmit the virus to the baby. So what do we do? Well, a one-size-fits-all approach, kind of like that blast of chemo,
would mean we test and treat every pregnant woman in the world. That would do the job. But it's just not practical. So instead, we target those areas where HIV rates are the highest. We know in certain countries in sub-Saharan Africa we can test and treat pregnant women where rates are highest. This precision approach to a public health problem has cut by nearly half HIV transmission from mothers to baby in the last five years. (Applause) Screening pregnant women in certain areas in the developing world is a powerful example
of how precision public health can change things on a big scale. So ... How do we do that? We can do that because we know. We know who to target, what to target, where to target and how to target. And that, for me, are the important elements of precision public health: who, what, where and how. But let's go back to the 2.6 million babies who die before they're one month old. Here's the problem: we just don't know. It may seem unbelievable, but the way we figure out the causes of infant mortality
in those countries with the highest infant mortality is a conversation with mom. A health worker asks a mom who has just lost her child, "Was the baby vomiting? Did they have a fever?" And that conversation may take place as long as three months after the baby has died. Now, put yourself in the shoes of that mom. It's a heartbreaking, excruciating conversation. And even worse -- it's not that helpful, because we might know there was a fever or vomiting, but we don't know why. So in the absence of knowing that knowledge,
we cannot prevent that mom, that family, or other families in that community from suffering the same tragedy. But what if we applied a precision public health approach? Let's say, for example, we find out in certain areas of Africa that babies are dying because of a bacterial infection transferred from the mother to the baby, known as Group B streptococcus. In the absence of treatment, mom has a seven times higher chance that her next baby will die. Once we define the problem, we can prevent that death with something as cheap and safe as penicillin.
We can do that because then we'll know. And that's the point: once we know, we can bring the right interventions to the right population in the right places to save lives. With this approach, and with these interventions and others like them, I have no doubt that a precision public health approach can help our world achieve our 15-year goal. And that would translate into a million babies' lives saved every single year. One million babies every single year.
And why would we stop there? A much more powerful approach to public health -- imagine what might be possible. Why couldn't we more effectively tackle malnutrition? Why wouldn't we prevent cervical cancer in women? And why not eradicate malaria? (Applause) Yes, clap for that! (Applause) So, you know, I live in two different worlds, one world populated by scientists, and another world populated by public health professionals. The promise of precision public health
is to bring these two worlds together. But you know, we all live in two worlds: the rich world and the poor world. And what I'm most excited about about precision public health is bridging these two worlds. Every day in the rich world, we're bringing incredible talent and tools -- everything at our disposal -- to precisely target diseases in ways I never imagined would be possible. Surely, we can tap into that kind of talent and tools to stop babies dying in the poor world. If we did,
then every parent would have the confidence to name their child the moment that child is born, daring to dream that that child's life will be measured in decades, not days. Thank you. (Applause)