021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

نگاه جسورانه یک هنرمند به خشونت نژادی

Sanford Biggers

An artist's unflinching look at racial violence

Conceptual artist and TED Fellow Sanford Biggers uses painting, sculpture, video and performance to spark challenging conversations about the history and trauma of black America. Join him as he details two compelling works and shares the motivation behind his art. "Only through more thoughtful dialogue about history and race can we evolve as individuals and society," Biggers says.


تگ های مرتبط :

Activism, Art, Africa
به عنوان یک هنرمند مفهومی من دائما به دنبال راههای خلاقانه برای ایجاد مکالمات چالش برانگیز هستم. من این کار را از طریق نقاشی، مجسمه سازی، ویدیو و نمایش انجام می‌دهم. اما بدون در نظر گرفتن نوع کار، دو تا از مواد مورد علاقه‌ی من تاریخ و گفتگو هستند. در سال ۲۰۰۷، من «لوتوس» را ساختم، با دو متر و بیست سانتی متر قطر، یک تصویر شیشه‌ای ۳۰۰ کیلویی از شکوفه نیلوفر آبی. در آیین بودایی، نیلوفر آبی نماد برتری و خلوص ذهن و روح است. اما با نگاهی دقیق‌تر به این نیلوفر آبی مشخص می‌شود که هر گلبرگ مقطعی از یک کشتی برده داری است. نمودار نمادی از یک کتابچه راهنمای برده داری بریتانیایی گرفته شده است
و بعدا از آن توسط طرفداران الغای برده داری برای نشان دادن ستم برده داری استفاده شد. در آمریکا، ما علاقه‌ای به صحبت درباره برده داری نداریم، و همچنین به آن به عنوان یک صنعت جهانی نگاه می‌کنیم. اما با استفاده از این سمبل بودایی، امیدوارم بتوانم تاریخ و زخم عمیق آفریقای سیاه را برجسته و جهانی کنم و بحث‌هایی درباره تاریخ مشترکمان را تشویق کنم. برای ساختن «لوتوس،» بیش از ۶٫۰۰۰ شکل را حکاکی کردیم. و این کار بعدا به تشکیل کمیته‌ای توسط شهر نیویورک منجر شد تا نمونه‌ای ۸.۵ متری از جنس فولاد به عنوان نماد دائمی آکادمی مردان جوان عقاب ساخته شود، مدرسه‌ای برای دانش آموزان سیاه و لاتین،
دو قشری که بیش از همه از این تاریخ تاثیر پذیرفتند. همین دو گروه هم تاثیر بسیاری از یک پدیده جدیدتر گرفته‌اند، اما اجازه بدهید موضوع را عوض کنم. من پیکره‌های آفریقایی را از فروشگاههای توریستی یا بازارهای اجناس ارزان سراسر جهان جمع آوری می‌کنم. اعتبار و اصالت آنها کاملا قابل بحث است، اما مردم باور دارند که این‌ها به قدرت آغشته شده‌اند، یا حتی جادو. اما تنها همین تازگی متوجه شده‌ام چطور از آنها در کارم استفاده کنم. (شلیک اسلحه) از سال ۲۰۱۲، جهان شاهد کشته شدن ترایوان مارتین، مایکل براون، اریک گارنر، ساندرا بلند، تمیر رایس و در واقع عده بیشماری شهروند سیاه پوست بی سلاح دیگر
به دست پلیس بوده است، که بارها هم بدون هیچ مجازاتی از کنار آن عبور کرده‌اند. با توجه به این قربانیان و دفعات متعددی که حتی خود من، یک استاد دانشگاه تابع قانون، هدف اسلحه پلیس و مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌ام. من نام این اثر را به سادگی «بم» گذاشتم. پاک کردن هویت هر کدام از این پیکره‌ها از این جنبه اهمیت داشت، که همه آنها یک شکل به نظر برسند و نادیده گرفتن آنها ساده‌تر شود. برای این کار، آنها را در مومی غلیظ و قهوه‌ای فرو بردم قبل از اینکه آنها را به محدوده تیراندازی ببرم جایی که بوسیله گلوله آنها را دوباره تراش دادم.
و سرگرم کننده هم بود، بازی کردن با اسلحه و دوربین‌های تصویربرداری با سرعت بالا. اما احترامی که برای این مجسمه‌ها قائل بودم در واقع مرا از کشیدن ماشه باز داشت، چون از جهاتی احساس می‌کردم که به خودم تیراندازی می‌کنم. در نهایت، فیلمبردارم، رائول، شلیک‌ها را انجام داد. بعد من تکه‌های آنها را برداشتم و با آنها قالب‌هایی درست کردم، و همانطور که در تصویر می‌بینید، ابتدا آنها را با موم، و در نهایت با برنز قالبگیری کردم تا خشونت به کار رفته برای ساخت آنها را مثل جراحت جنگی یا جای زخم نشان دهم. زمانی که اخیرا این کار را در میامی به نمایش گذاشتم، زنی به من گفت که همه شلیک‌ها را به سمت روح خودش احساس می‌کند.
اما او همچنین فکر می‌کرد که این آثار یادآور همه قربانیان این کشتار و همچنین همه قربانیان خشونت نژادی در طول تاریخ آمریکا است. اما «لوتوس» و «بم» بزرگتر از تاریخ ایالات متحده هستند. در هنگام نمایش آثار در سال گذشته در برلین یک دانشجوی فلسفه از من درباره علت این کشتار پرسید. من هم به او عکسی از یک کارت پستال به دار آویختن بی محاکمه از اوایل قرن بیستم نشان دادم و به او یادآوری کردم که این کشتار برای بیش ۵۰۰ سال رواج داشته است. اما تنها از طریق سوالاتی مثل این و گفتگوهای تفکر برانگیز بیشتر درباره تاریخ و نژاد است که می‌توانیم به عنوان فرد و جامعه تکامل پیدا کنیم.
امیدوار آثار هنری من فضایی امن برای اینگونه تبادلات صادقانه فرآهم کند و موقعیتی برای مردم به وجود بیاورد تا یکدیگر را در بحث‌های واقعی و ضروری درگیر کنند. متشکرم. (تشویق)
As a conceptual artist, I'm constantly looking for creative ways to spark challenging conversations. I do this though painting, sculpture, video and performance. But regardless of the format, two of my favorite materials are history and dialogue. In 2007, I created "Lotus," a seven-and-a-half-foot diameter, 600-pound glass depiction of a lotus blossom. In Buddhism, the lotus is a symbol for transcendence and for purity of mind and spirit. But a closer look at this lotus reveals each petal to be the cross-section of a slave ship. This iconic diagram was taken from a British slaving manual
and later used by abolitionists to show the atrocities of slavery. In America, we don't like to talk about slavery, nor do we look at it as a global industry. But by using this Buddhist symbol, I hope to universalize and transcend the history and trauma of black America and encourage discussions about our shared past. To create "Lotus," we carved over 6,000 figures. And this later led to a commission by the City of New York to create a 28-foot version in steel as a permanent installation at the Eagle Academy for Young Men, a school for black and latino students,
the two groups most affected by this history. The same two groups are very affected by a more recent phenomenon, but let me digress. I've been collecting wooden African figures from tourist shops and flea markets around the world. The authenticity and origin of them is completely debatable, but people believe these to be imbued with power, or even magic. Only recently have I figured out how to use this in my own work. (Gun shots) Since 2012, the world has witnessed the killings of Trayvon Martin, Michael Brown, Eric Garner, Sandra Bland, Tamir Rice
and literally countless other unarmed black citizens at the hands of the police, who frequently walk away with no punishment at all. In consideration of these victims and the several times that even I, a law-abiding, Ivy League professor, have been targeted and harassed at gunpoint by the police. I created this body of work simply entitled "BAM." It was important to erase the identity of each of these figures, to make them all look the same and easier to disregard. To do this, I dip them in a thick, brown wax before taking them to a shooting range
where I re-sculpted them using bullets. And it was fun, playing with big guns and high-speed video cameras. But my reverence for these figures kept me from actually pulling the trigger, somehow feeling as if I would be shooting myself. Finally, my cameraman, Raul, fired the shots. I then took the fragments of these and created molds, and cast them first in wax, and finally in bronze like the image you see here, which bears the marks of its violent creation like battle wounds or scars. When I showed this work recently in Miami,
a woman told me she felt every gun shot to her soul. But she also felt that these artworks memorialized the victims of these killings as well as other victims of racial violence throughout US history. But "Lotus" and "BAM" are larger than just US history. While showing in Berlin last year, a philosophy student asked me what prompted these recent killings. I showed him a photo of a lynching postcard from the early 1900s and reminded him that these killings have been going on for over 500 years. But it's only through questions like his and more thoughtful dialogue about history and race
can we evolve as individuals and society. I hope my artwork creates a safe space for this type of honest exchange and an opportunity for people to engage one another in real and necessary conversation. Thank you. (Applause)