021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

زندگی سیاهان در تقاطع تولد و مرگ

Mwende "FreeQuency" Katwiwa

Black life at the intersection of birth and death

"It is the artist's job to unearth stories that people try to bury with shovels of complacency and time," says poet and freedom fighter Mwende "FreeQuency" Katwiwa. Performing her poem "The Joys of Motherhood," Katwiwa explores the experience of Black mothers in America and discusses the impact of the Movement for Black Lives -- because, she says, it's impossible to separate the two.


تگ های مرتبط :

Activism, Art, Humanity
اسم من موئنده کتویوا است و شاعرم، یک هواخواه آفریقایی‌گرایی و یک مبارز آزادی. ۲۳ سال داشتم وقتی نخستین بار درباره بازآوری عدالت شنیدم. برای سازمان «زنان با بینش» کار می‌کردم، آنجا فهمیدم که بازآوری عدالت را خواهر سانگ اینطور تعریف کرده: یک: حق یک زن برای تصمیم به بچه دار شدن و زمان اتفاق آن و شرایطی که تحت آن زایمان می‌کند. دو: حق یک زن برای تصمیم به بچه‌دار نشدن و گزینه‌های او برای پیشگیری یا پایان بارداری. و سه: حق یک زن برای تصمیم به نگهداری از بچه‌هایی که دارد در محیطی امن و سالم
بدون هراس از اشخاص یا دولت. من همیشه دلم می‌خواست مادر شوم. در کودکی درباره لذت مادر شدن خیلی شنیدم. در رویایم، رحمم به این دنیا با شگفتی تنیده می‌شد. خب آنوقت خیلی کوچک بودم. اما فهمیدم این که از خیلی زودتر برای چیز خیلی بزرگی نقشه بکشی ضرری ندارد. اما الان ۲۶ سال دارم. و نمی‌دانم آیا الان جرات مادر شدن در این کشور را دارم. می‌دانید طی سالها، آمریکا بیش از هر کتابی درباره موضوع بچه‌داری به من یاد داده است. آموخته‌ام چطور بعضی زنها بچه دنیا می‌آورند
و بعضی دیگر مظنون. آموخته‌ام که چطور از جسم من همخونی که متولد شود به احتمال زیاد در زندان خواهد بود تا این که به دانشگاه برود. در آمریکا در سیاه بودن مشکلی هست که باعث می‌شود مادر بودن پیچیده به نظر برسد. اینطور بنظر می‌رسد که من راه درست بزرگ کردن و زنده نگه داشتن فرزندانم را بلد نیستم. آیا به پسرم می‌گویم که دزدی نکند چون کار غلطی است یا که آنها از آن برای توجیه مرگش استفاده خواهند کرد؟ آیا به او می‌گویم که حتی وقتی پول چای شیرین و کلوچه‌اش را می‌پردازد
باز هم از او چشم بر نمی‌دارند و از دید آنها این بچه، بزهکار است؛ همان‌ها که به پلیس زنگ می‌زنند و منتظر آمدنش نمی‌مانند. آیا حتی این را می‌خواهم که پلیس بیاید؟ وقتی فکر زنگ زدن به ۹۱۱ را می‌کنم خیلی یاد شان بلز می‌افتم. آیا فکر نخواهم کرد که پلیس می‌آید و پسرم را می‌کشد. خب شاید از شر طناب دار راحت شده باشیم اما هنوز وقتی پسرهای سیاه‌پوست را می‌کشند و اجسادشان را ۴ ساعت زیر آفتاب رها می‌کنند یاد مجازات اعدام می‌افتم. بعنوان یک یادآوری تاریخی در آمریکا، در سیاه پوست بودن مشکلی هست که باعث می‌شود مادر شدن به عزادار شدن بماند.
مثل این است که از خواب بیدار شوم و پسرم را در سیری تکراری از داستان هفته گذشته ببینم. مثل این است که از خواب بیدار شوم و بفهمم که مرگ دخترم حتی قابل ذکر در اخبار نیست. پس نمی توانید بمن بگویید که ساندرا بلاند تنها زن سیاه پوستی است که خشونت او از سکوت ما ارزش بیشتری دارد. آن دختران تیره پوست به تنگنا آمده دیگر چطور که مرگشان را هنوز باید بخاطر بیاوریم؟ آن فرزندانی از ما که زندگیشان در بین زندگی‌های جنسیتی شما نمی‌گنجند؟ می‌بینید ظاهرا اگر از جسمی بدنیا بیایید که مثل این باشد هیچ چیزی از شما مراقبت نخواهد کرد.
در آمریکا در سیاه پوست بودن مشکلی هست که باعث می‌شود مادر شدن به چیزی بماند که من مطمئن نیستم مشتاقش باشم. آنقدر شعرهای زیادی درباره کودکان سیاه مرده نوشته‌ام تا درباره این حقیقت که یک روز ممکن است شعری درباره بچه‌های خودم وجود داشته ساده‌لوح باشم. اما نمی‌خواهم مادری باشم که به شعرها جان می‌دهد. من یک بیت برای پسرم نمی‌خواهم نه یک مصرع برای دختری کوچولو نه یک پانویس برای بچه‌ای که در این دنیا نمی‌گنجد. نه. من بچه‌هایی را نمی‌خواهم که تا ابد در صفحات اشعارم زنده بمانند. در حالیکه در واقعیت
از من بیشتر عمر نخواهند کرد. (تشویق) من به کنفرانس زنان TED دعوت شدم تا شعری را اجرا کنم. اما شعر برای من هنر و اجرا نیست. قالبی از اعتراض است. دیروز طی تمرین آمادگی به من گفته شد که دو تا سه سخنرانی اخیر TED درباره «زندگی سیاهان اهمیت دارد» بوده. این که شاید باید از سخنرانی TED خود بزنم و تنها به موضوع بازآوری عدالت بپردازم. اما آن شعر و این سخنرانی اساسا درباره ناتوانی من در تفکیک این دو از هم است.
۲۱ ساله بودم -- (تشویق) ۲۱ ساله بودم وقتی تریون مارتین به قتل رسید. تریون مارتین یک پسر ۱۷ ساله بود، یک بچه سیاه پوست، که یادم انداخت یادمان انداخت که این ملت چقدر کم برای جان سیاه‌پوستها ارزش قائل است. هشتگ #BlackLivesMatter رساترین صدای اعتراضی ما برای سیاه پوستان و کودکان ما شده است تا در محیط‌های امن و جوامع سالم بدون ترس زندگی کنند، بدور از خشونت اشخاص، ایالت یا حکومت.
ماهها بعد وقتی جرج زیمرمن برای قتل تریون مارتین مجرم شناخته نشد، صدای سیبرینا فولتن را شنیدم، صحبت مادر تریون مارتین را. شهادت او بشدت من را متاثر کرد طوریکه از آنموقع دائم از خودم می‌پرسم در آمریکا با این رنگ پوست مادر بودن چه معنی می‌دهد؟ مادر بودن واقعا به چه معناست، زمانی که برای خیلی‌هایی که مثل من هستند مترادف با عزاداری کردن است؟ بدون تشخیص این، شروع کرده بودم به وصل کردن چارچوب بازآوری عدالت
و جنبش زندگی سیاههان اهمیت دارد. در حالیکه بیشتر درباره بازآوری عدالت در زنان با بینش یاد گرفتم و به فعالیتم در جنبش زندگی سیاه‌هان ادامه دادم بیشتر پی بردم که می‌خواهم دیگران این شباهت‌ها را ببینند و احساس کنند. دیدم که از خودم می‌پرسم: در مواقعی مثل این، شغل چه کسی است که ایده‌ها، واقعیت‌ها و آدمها را بهم وصل کند؟ می‌خواهم این سخنرانی و آن شعر را به کنستنس مالکولم تقدیم کنم. او مادر رامرلی گراهام است بچه سیاه پوست دیگری که قبل از آن زمان به قتل رسید.
یکبار سر شام به من یادآوری کرد، وقتی سر نوشتن آن شعر کلنجار می‌رفتم، این شغل هنرمند است که به کمک بلیچه‌های خودخشنودی و زمان داستانهایی که مردم سعی به مدفون کردن دارند را از خاک بیرون بیاورند. اخیرا، تونی موریسون نوشت، « در زمان وحشت، هنرمندان هرگز انتخاب نکردند ساکت بمانند. وقت خود دلسوزی نیست، ترس جایی ندارد.» دیروز، حین تمرین آمادگی، وقتی به من گفتند شاید باید «قسمت زندگی سیاه‌هان اهمیت دارد را از سخنرانی خود حذف کنم،»
لحظه‌ای وحشت کردم. ترس از این که دوباره داستانهای ما از مناسب‌ترین صحنه‌هایی انکار شود که استحقاق گفته شدن دارد. و بعد یاد آن کلماتی افتادم که قبلش گفتم. «در ایام وحشت، هنرمندان هرگز تصمیم به ساکت ماندن نمی‌گیرند. وقت برای خوددلسوزی نیست. (تشویق) وقت برای خوددلسوزی نیست و ترس جایی ندارد. و من انتخابم را کردم. و‌ من همیشه انتخاب می‌کنم. متشکرم. (تشویق)
My name is Mwende Katwiwa and I am a poet, a Pan-Africanist and a freedom fighter. I was 23 years old when I first heard about Reproductive Justice. I was working at Women with a Vision, where I learned that Reproductive Justice was defined by Sister Song as: One: A woman's right to decide if and when she will have a baby and the conditions under which she will give birth. Two: A woman's right to decide if she will not have a baby and her options for preventing or ending a pregnancy. And three: A woman's right to parent the children she already has
in safe and healthy environments without fear of violence from individuals or the government. I've always wanted to be a mother. Growing up, I heard all about the joys of motherhood. I used to dream of watching my womb weave wonder into this world. See, I knew I was young. But I figured, it couldn't hurt to start planning for something so big, so early. But now, I'm 26 years old. And I don't know if I have what it takes to stomach motherhood in this country. See, over the years, America has taught me more about parenting
than any book on the subject. It has taught me how some women give birth to babies and others to suspects. It has taught me that this body will birth kin who are more likely to be held in prison cells than to hold college degrees. There is something about being Black in America that has made motherhood seem complicated. Seem like, I don't know what to do to raise my kids right and keep them alive. Do I tell my son not to steal because it is wrong, or because they will use it to justify his death?
Do I tell him that even if he pays for his Skittles and sweet tea there will still be those who will watch him and see a criminal before child; who will call the police and not wait for them to come. Do I even want the police to come? Too many Sean Bells go off in my head when I consider calling 911. I will not take it for Oscar Grant-ed that they will not come and kill my son. So, we may have gotten rid of the nooses, but I still consider it lynching when they murder Black boys and leave their bodies for four hours in the sun. As a historical reminder
that there is something about being Black in America that has made motherhood sound like mourning. Sound like one morning I could wake up and see my son as a repeat of last week's story. Sound like I could wake up and realize the death of my daughter wouldn't even be newsworthy. So you can't tell me that Sandra Bland is the only Black woman whose violence deserves more than our silence. What about our other dark-skinned daughters in distress whose deaths we have yet to remember? What about our children whose lives don't fit neatly between the lives of your genders?
See, apparently, nothing is a great protector if you come out of a body that looks like this. See, there is something about being Black in America that has made motherhood sound like something I'm not sure I look forward to. I've written too many poems about dead Black children to be naïve about the fact that there could one day be a poem written about my kids. But I do not want to be a mother who gave birth to poems. I do not want a stanza for a son nor a line for a little girl nor a footnote for a child who doesn't fit into this world. No.
I do not want children who will live forever in the pages of poetry, yet can't seem to outlive me. (Applause) I was invited to the TEDWomen conference to perform a poem. But for me, poetry is not about art and performance. It is a form of protest. Yesterday, during rehearsal, I was told that there had been two to three recent TED Talks about Black Lives Matter. That maybe I should cut down my TED Talk
so it could "just" be about Reproductive Justice. But that poem and this talk is fundamentally about my inability to separate the two. I was 21 years old -- (Applause) I was 21 years old when Trayvon Martin was murdered. Trayvon Martin, a 17-year-old Black boy, a Black child, reminded me reminded us how little this nation actually values Black life. The hashtag #BlackLivesMatter became the most recognized call for Black people and our children
to live in safe environments and healthy communities without fear from violence from individuals or the state or government. Months later, when George Zimmerman was not held responsible for murdering Trayvon Martin, I heard Sybrina Fulton, Trayvon Martin's mother, speak. Her testimony so deeply impacted me that I found myself constantly asking, what would it mean to mother in the United Stated of America in this skin? What does motherhood really mean,
when for so many who look like me it is synonymous with mourning? Without realizing it, I had begun to link the Reproductive Justice framework and the Movement for Black Lives. As I learned more about Reproductive Justice at Women With A Vision, and as I continued to be active in the Movement for Black Lives, I found myself wanting others to see and feel these similarities. I found myself asking: Whose job is it in times like this to connect ideas realities and people? I want to dedicate this talk and that poem
to Constance Malcolm. She is the mother of Ramarley Graham who was another Black child who was murdered before their time. She reminded me once over dinner, as I was struggling to write that poem, that it is the artist's job to unearth stories that people try to bury with shovels of complacency and time. Recently, Toni Morrison wrote, "In times of dread, artists must never choose to remain silent. There is no time for self-pity,
no room for fear." Yesterday, during rehearsal, when I was told that I should "maybe cut the Black Lives Matter portion from my talk," I found myself fearful for a moment. Fearful that again our stories were being denied the very stages they deserve to be told on. And then I remembered the words I had just spoken. "In times of dread, artists must never choose to remain silent. There is no time for self-pity. (Applause) There is no time for self-pity.
And no room for fear." And I have made my choice. And I am always choosing. Thank you. (Applause)