021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

اشیای روزمره، شرح حال های غم انگیز

Ziyah Gafić

Everyday objects, tragic histories

Ziyah Gafić photographs everyday objects—watches, shoes, glasses. But these images are deceptively simple; the items in them have been exhumed from the mass graves of the Bosnian War. Gafić, a TED Fellow and Sarajevo native, is photographing every item from these graves in order to create a living archive of the identities of those lost.


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Photography, War
اینها اشیای ساده ای هستند: ساعت، کلید، شانه، عینک. لوازمی که قربانیان نسل كشی در بوسنی؛ در آخرین سفر خود به همراه داشتند. همه ما با این چیزها آشنا هستیم، لوازم روزمره. این واقعیت که بعضی قربانیان لوازم شخصی مانند خمیردندان و مسواک به همراه داشتند علامت روشنی از این است که نمی دانستند قراره چه اتفاقی برای آنها بیفته. معمولاً به آنها گفته شده بود كه قراره با زندانیان جنگی مبادله شوند. این اشیا از گورهای دسته جمعی متعدد در کشور من به دست آمده،
و در همین لحظه که صحبت می کنیم، پزشکی قانونی در حال نبش گورهای دسته جمعی تازه پیدا شده، ۲۰ سال پس از جنگ است. و این شاید بزرگترین گور دسته جمعی باشه که تا حالا پیدا شده. در طول چهار سال جنگ که در اوایل دهه ۹۰، ملت بوسنی را از هم پاشید و حدود ۳۰ هزار شهروند، عمدتاً غیرنظامی، مفقود و احتمالاً کشته شدند، و ۱۰۰هزار نفر دیگر هم در عملیات جنگی کشته شدند. بیشتر آنها يا در روزهای اول جنگ یا در اواخر جنگ، هنگامی که مناطق تحت حفاظت سازمان ملل مانند سِربْرِنیتسا
به اشغال ارتش صرب درآمد، کشته شدند. دادگاه جنایی بین المللی احکامی برای جرایم ضد انسانی و نسل کشی صادر کرد. احکامی برای جرایم ضد انسانی و نسل کشی صادر کرد. نسل کشی اقدامی برنامه ریزی شده و آگاهانه برای نابود ساختن یک گروه نژادی، سیاسی، مذهبی یا قومی است. برای نابود ساختن یک گروه نژادی، سیاسی، مذهبی یا قومی است. نسل کشی همان قدر که به کشتن مربوط میشه به از بین رفتن دارایی آنها، میراث فرهنگی شان، و در نهایت مفهوم اینکه اصلاً وجود داشته اند هم مربوط می شه. نسل کشی فقط به معنی کشتن نیست؛ به معنی انکار هویت است.
همیشه رد بعضی چیزها هست-- نه مثل ردهایی که در یک جنایت تمام عیار هست. همیشه چیزهایی از مرده ها باقی میمون که از جسدهای فاسد شدنی اونها و خاطره گزینش شده و در حال محو آنها در ذهن ما با دوام تر هستن. این چیزها از گورهای دسته جمعی بیشماری به دست آمده، و هدف اصلی از جمع آوری این اشیا، کار منحصربه فرد شناسایی افرادی است که در کشتارها ناپدید شدند، اولین نسل کشی در خاک اروپا پس از هولوکاست. حتی یک جسد نباید کشف نشده یا شناسایی نشده باقی بمونه.
اشیایی که قربانیان در مسیر اعدام همراه خود داشتند پس از کشف، اشیایی که قربانیان در مسیر اعدام همراه خود داشتند پس از کشف، اشیایی که قربانیان در مسیر اعدام همراه خود داشتند پس از کشف، به دقت تمیز، بررسی، فهرست برداری و انبار می شوند. هزاران شیء در کیسه های پلاستیکی سفید بسته بندی شده درست شبیه چیزهایی که در بررسی صحنه جنایت (سی اس آی، مجموعه تلویزیونی پرطرفدار آمریکایی) می بینید. این اشیا به عنوان ابزار پزشکی قانونی برای شناسایی بصری قربانیان به کار می روند، ولی کاربرد دیگر آنها به عنوان مدارک ارزشمند پزشکی قانونی در دادگاه های در حال انجام جرایم جنگی است. گاهی بازماندگان
برای شناسایی فیزیکی این اشیا فرا خوانده می شوند، ولی جستجوی فیزیکی، کار بسیار مشکل، كم بازده و دردناکی است. وقتی پزشکی قانونی و وکلا کارشان با این اشیا تمام شد، آنها مثل بچه یتیم های داستان می شوند. بیشتر آنها از بین می روند، باور کنید یا نه، یا فقط بایگانی می شوند، به دور از چشمها و به دور از یادها. چند سال پیش تصمیم گرفتم از تک تک اشیای نبش قبر عکس بگیرم تا بایگانی تصویری ایجاد کنم كه بازماندگان به راحتی بتوانند درون آن به جستجو بپردازند. من به عنوان راوی، دوست دارم دین خود را به جامعه ادا کنم.
دوست دارم فراتر از افزایش آگاهی حرکت کنم. و در این مورد، ممکن است کسی این اشیا را بشناسد یا دست کم عکس آنها به عنوان یک خاطره ماندنی، بدون اشتباه و دقیق از آنچه رخ داده باقی خواهد ماند. عکاسی هنر "همدلی" است، و خودمانی بودن این اشیا، تضمین کننده این همدلی است. در این مورد، من تنها یک ابزار هستم، یک مأمور قانون، اگر دوست دارید، و نتیجه آن عکسی است که تا حد امکان به سند بودن نزدیک شده. وقتی همه افراد گمشده شناسایی شدند، تنها جسد پوسیده آنها در قبر
و این اشیای روزمره باقی خواهند ماند. این اشیا با همه سادگی خود، آخرین مدارک به جا مانده از هویت قربانیان هستند، آخرین خاطره ماندنی از اینکه این افراد وجود داشته اند. بسیار متشکرم. (تشویق)
These are simple objects: clocks, keys, combs, glasses. They are the things the victims of genocide in Bosnia carried with them on their final journey. We are all familiar with these mundane, everyday objects. The fact that some of the victims carried personal items such as toothpaste and a toothbrush is a clear sign they had no idea what was about to happen to them. Usually, they were told that they were going to be exchanged for prisoners of war. These items have been recovered
from numerous mass graves across my homeland, and as we speak, forensics are exhuming bodies from newly discovered mass graves, 20 years after the war. And it is quite possibly the largest ever discovered. During the four years of conflict that devastated the Bosnian nation in the early '90s, approximately 30,000 citizens, mainly civilians, went missing, presumed killed, and another 100,000 were killed during combat operations. Most of them were killed either in the early days of the war
or towards the end of the hostilities, when U.N. safe zones like Srebrenica fell into the hands of the Serb army. The international criminal tribunal delivered a number of sentences for crimes against humanity and genocide. Genocide is a systematic and deliberate destruction of a racial, political, religious or ethnic group. As much as genocide is about killing. It is also about destroying their property, their cultural heritage, and ultimately the very notion that they ever existed.
Genocide is not only about the killing; it is about the denied identity. There are always traces — no such thing as a perfect crime. There are always remnants of the perished ones that are more durable than their fragile bodies and our selective and fading memory of them. These items are recovered from numerous mass graves, and the main goal of this collection of the items is a unique process of identifying those who disappeared in the killings, the first act of genocide on European soil
since the Holocaust. Not a single body should remain undiscovered or unidentified. Once recovered, these items that the victims carried with them on their way to execution are carefully cleaned, analyzed, catalogued and stored. Thousands of artifacts are packed in white plastic bags just like the ones you see on CSI. These objects are used as a forensic tool in visual identification of the victims, but they are also used as very valuable forensic evidence
in the ongoing war crimes trials. Survivors are occasionally called to try to identify these items physically, but physical browsing is extremely difficult, an ineffective and painful process. Once the forensics and doctors and lawyers are done with these objects, they become orphans of the narrative. Many of them get destroyed, believe it or not, or they get simply shelved, out of sight and out of mind. I decided a few years ago to photograph every single exhumed item
in order to create a visual archive that survivors could easily browse. As a storyteller, I like to give back to the community. I like to move beyond raising awareness. And in this case, someone may recognize these items or at least their photographs will remain as a permanent, unbiased and accurate reminder of what happened. Photography is about empathy, and the familiarity of these items guarantee empathy. In this case, I am merely a tool, a forensic, if you like,
and the result is a photography that is as close as possible of being a document. Once all the missing persons are identified, only decaying bodies in their graves and these everyday items will remain. In all their simplicity, these items are the last testament to the identity of the victims, the last permanent reminder that these people ever existed. Thank you very much. (Applause)