021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

خبرهای خوش از جنگ با سرطان لوزالمعده

Laura Indolfi

Good news in the fight against pancreatic cancer

Anyone who has lost a loved one to pancreatic cancer knows the devastating speed with which it can affect an otherwise healthy person. TED Fellow and biomedical entrepreneur Laura Indolfi is developing a revolutionary way to treat this complex and lethal disease: a drug delivery device that acts as a cage at the site of a tumor, preventing it from spreading and delivering medicine only where it's needed. "We are hoping that one day we can make pancreatic cancer a curable disease," she says.


تگ های مرتبط :

Cancer, Big Problems, Design
با بالا بردن دستتان، چند نفر از شما حداقل یکی از چهره‌های روی نمایشگر را می‌شناسید؟ وای، تقریبا همگی. درست است، آنها در زمینه خودشان خیلی مشهور هستند. و می‌دانید نقطه مشترک همه آنها چیست؟ همه آنها به خاطر سرطان لوزالمعده مرده‌اند. به هر حال، هرچند خیلی غم انگیز است، به لطف داستان‌های شخصی آنها است که آگاهی ما از میزان کشندگی این بیماری بالا رفته است. این بیماری سومین عامل مرگ و میر به خاطر سرطان است، و در طول پنج سال تنها هشت درصد از بیماران مبتلا نجات می‌یابند. این آمار بسیار کوچکی است، مخصوصا در مقایسه با سرطان پستان،
که احتمال درمان تقریبا ۹۰ درصد است. پس زیاد هم غافلگیر کننده نیست که اگر سرطان لوزالمعده تشخیص داده شد به معنای روبرو شدن با مرگ تقریبا حتمی است. تعجب اینجاست که این آمار در ۴۰ سال گذشته کوچکترین تغییری نکرده است، در حالی که برای سایر انواع تومورها پیشرفت‌های خیلی بیشتری شده است. خوب ما چطور می‌توانیم تاثیر درمان سرطان لوزالمعده را افزایش دهیم؟ به عنوان یک کارآفرین پزشکی، من دوست دارم روی مسائلی کار کنم که به نظر غیر ممکن می‌آیند، محدودیت‌های آنها را درک کنم و برای یافتن راههای جدید و خلاقانه
که می‌توانند نتیجه را تغییر دهند، تلاش کنم. اولین خبر بد درباره سرطان لوزالمعده این است که لوزالمعده شما در واقع وسط شکمتان قرار گرفته است. همین که با رنگ نارنجی نمایش داده شده است. اما شما به سختی می‌توانید آن را ببینید مگر اینکه همه اندام‌های جلوی آن را بردارم. همچنین با بسیاری اندام‌های حیاتی دیگر احاطه شده است، مثل کبد، معده و کیسه صفرا. و توانایی تومور در نفوذ به این اندام‌ها دلیل این است که سرطان لوزالمعده یکی از دردناکترین گونه‌های تومور است. مکان غیر قابل دسترس آن همچنین مانع از آن می‌شود که پزشک بتواند بوسیله جراحی آن را خارج کند،
مثل کاری که معمولا با سرطان پستان انجام می‌شود. همه این دلایل باعث می‌شوند که شیمی درمانی تنها گزینه باقی مانده برای بیمار مبتلا به سرطان لوزالمعده باشد. این نکته ما را به دومین خبر بد می‌رساند. تومورهای سرطان لوزالمعده عروق خونی خیلی کمی دارند. چرا باید به عروق خونی یک تومور اهمیت بدهیم؟ بیایید لحظه‌ای درباره نحوه عملکرد شیمی درمانی فکر کنیم. دارو به صورت وریدی تزریق می‌شود و در بدن حرکت می‌کند تا زمانی که به محدوده تومور برسد. مثل این است که برای رسیدن به مقصدی، در یک بزرگراه رانندگی کنید. اما چه می‌شود اگر بزرگراه برای مقصد شما خروجی نداشته باشد؟ هیچ وقت به آنجا نمی‌رسید.
و این دقیقا همان مشکلی است که برای شیمی درمانی سرطان لوزالمعده وجود دارد. داروها در تمام بدن شما حرکت می‌کنند. به اندام‌های سالم می‌رسند، و روی هم رفته تاثیرات مسموم کننده شدیدی بر بیمار می‌گذارند، اما مقدار بسیار کمی از آن به تومور می‌رسند. بنابراین تاثیر بسیار محدود است. برای من این یک تضاد است که کل بدن را برای هدف قراردن یک عضو خاص مورد درمان قرار دهیم. هرچند در ۴۰ سال گذشته، هزینه، تحقیقات و تلاش‌های بسیار زیادی برای یافتن داروهای جدید و قوی‌تر برای درمان سرطان لوزالمعده انجام شده است، اما برای تغییر روش رساندن دارو به بیمار
هیچ کاری صورت نگرفته است. پس بعد از دو خبر بد خوشبختانه می‌خواهم خبر خوبی به شما بدهم. با همکاری در MIT و بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون، ما راه درمان سرطان را با واقعیت بخشیدن به تحویل محلی دارو، دگرگون کرده‌ایم. در واقع ما شما را با چتر نجات بالای سر مقصد رها می‌کنیم، و از اینکه شما کل بزرگراه را رانندگی کنید جلوگیری می‌کنیم. ما دارو را در دستگاههایی مانند این جاسازی می‌کنیم. آنها به قدری انعطاف پذیر هستند که می‌توان آنها را تا کرد تا درون لوله رساننده دارو جا شوند، بنابراین پزشک می‌تواند این را دقیقا روی تومور قرار دهد
با کمترین میزان جراحی تهاجمی. اما آنها به اندازه کافی محکم هستند تا وقتی که در جای خود بر روی تومور قرار گرفتند، مانند یک قفس عمل کنند. آنها در واقع به صورت فیزیکی از اینکه تومور به سایر اندام‌ها سرایت کند جلوگیری می‌کنند، و دگردیسی آن را کنترل می‌کنند. همچنین این دستگاهها زیست تجزیه‌پذیر هستند. یعنی اینکه وقتی در بدن، آنها شروع به حل شدن می‌کنند، دارو را تنها به صورت محلی، به آهستگی و موثرتر از آنچه اکنون با درمان کل بدن انجام می‌شود، به نقطه مورد نظر می‌رسانند. در مطالعات پیش بالینی ما نشان دادیم
که این روش محلی شده می‌تواند واکنش به درمان را تا ۱۲ برابر افزایش دهد. پس ما دارویی که هم اکنون شناخته شده است را به صورت محلی به جایی که بیشتر به آن نیاز است می‌رسانیم، و واکنشی به دست می‌آوریم که ۱۲ برابر قوی‌تر است، و تاثیرات سمی بر بدن را هم کاهش می‌دهد. ما برای رساندن این فناوری به مرحله بعد به صورت خستگی ناپذیر کار می‌کنیم. در حال به پایان رساندن آزمایش‌های پیش بالینی هستیم و به مدلهای حیوانی که پیش از درخواست تایید آزمایش‌های بالینی از سازمان غذا و دارو نیاز داریم را تهیه کرده‌ایم. هم اکنون اکثر بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده میمیرند. و ما امیدواریم روزی،
بتوانیم درد آنها را کمتر و زندگی آنها را طولانی‌تر کنیم و به صورت بالقوه سرطان لوزالمعده را به یک بیماری قابل درمان تبدیل کنیم. با تجدید نظر در راه رساندن دارو، نه تنها آن را قوی‌تر می‌کنیم و سمی بودن آن را کاهش می‌دهیم، بلکه باعث گشایش دری برای یافتن راه حل‌های جدید و خلاقانه می‌شویم برای تقریبا هر مشکل ناممکن دیگری از سرطان لوزالمعده گرفته تا ورای آن. خیلی متشکرم. (تشویق)
By raising your hand, how many of you know at least one person on the screen? Wow, it's almost a full house. It's true, they are very famous in their fields. And do you know what all of them have in common? They all died of pancreatic cancer. However, although it's very, very sad this news, it's also thanks to their personal stories that we have raised awareness of how lethal this disease can be. It's become the third cause of cancer deaths, and only eight percent of the patients will survive beyond five years. That's a very tiny number, especially if you compare it with breast cancer,
where the survival rate is almost 90 percent. So it doesn't really come as a surprise that being diagnosed with pancreatic cancer means facing an almost certain death sentence. What's shocking, though, is that in the last 40 years, this number hasn't changed a bit, while much more progress has been made with other types of tumors. So how can we make pancreatic cancer treatment more effective? As a biomedical entrepreneur, I like to work on problems that seem impossible, understanding their limitations and trying to find new, innovative solutions
that can change their outcome. The first piece of bad news with pancreatic cancer is that your pancreas is in the middle of your belly, literally. It's depicted in orange on the screen. But you can barely see it until I remove all the other organs in front. It's also surrounded by many other vital organs, like the liver, the stomach, the bile duct. And the ability of the tumor to grow into those organs is the reason why pancreatic cancer is one of the most painful tumor types. The hard-to-reach location also prevents the doctor
from surgically removing it, as is routinely done for breast cancer, for example. So all of these reasons leave chemotherapy as the only option for the pancreatic cancer patient. This brings us to the second piece of bad news. Pancreatic cancer tumors have very few blood vessels. Why should we care about the blood vessel of a tumor? Let's think for a second how chemotherapy works. The drug is injected in the vein and it navigates throughout the body until it reaches the tumor site. It's like driving on a highway, trying to reach a destination. But what if your destination doesn't have an exit on the highway?
You will never get there. And that's exactly the same problem for chemotherapy and pancreatic cancer. The drugs navigate throughout all of your body. They will reach healthy organs, resulting in high toxic effect for the patients overall, but very little will go to the tumor. Therefore, the efficacy is very limited. To me, it seems very counterintuitive to have a whole-body treatment to target a specific organ. However, in the last 40 years, a lot of money, research and effort have gone towards finding new, powerful drugs to treat pancreatic cancer,
but nothing has been done in changing the way we deliver them to the patient. So after two pieces of bad news, I'm going to give you good news, hopefully. With a collaborator at MIT and the Massachusetts General Hospital in Boston, we have revolutionized the way we treat cancer by making localized drug delivery a reality. We are basically parachuting you on top of your destination, avoiding your having to drive all around the highway. We have embedded the drug into devices that look like this one. They are flexible enough that they can be folded
to fit into the catheter, so the doctor can implant it directly on top of the tumor with minimally invasive surgery. But they are solid enough that once they are positioned on top of the tumor, they will act as a cage. They will actually physically prevent the tumor from entering other organs, controlling the metastasis. The devices are also biodegradable. That means that once in the body, they start dissolving, delivering the drug only locally, slowly and more effectively
than what is done with the current whole-body treatment. In pre-clinical study, we have demonstrated that this localized approach is able to improve by 12 times the response to treatment. So we took a drug that is already known and by just delivering it locally where it's needed the most, we allow a response that is 12 times more powerful, reducing the systemic toxic effect. We are working relentlessly to bring this technology to the next level. We are finalizing the pre-clinical testing and the animal model required prior to asking the FDA for approval for clinical trials.
Currently, the majority of patients will die from pancreatic cancer. We are hoping that one day, we can reduce their pain, extend their life and potentially make pancreatic cancer a curable disease. By rethinking the way we deliver the drug, we don't only make it more powerful and less toxic, we are also opening the door to finding new innovative solutions for almost all other impossible problems in pancreatic cancer patients and beyond. Thank you very much. (Applause)