021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

هکرها: سیستم ایمنی اینترنت

Keren Elazari

Hackers: the Internet's immune system

The beauty of hackers, says cybersecurity expert Keren Elazari, is that they force us to evolve and improve. Yes, some hackers are bad guys, but many are working to fight government corruption and advocate for our rights. By exposing vulnerabilities, they push the Internet to become stronger and healthier, wielding their power to create a better world.


تگ های مرتبط :

Internet, Activism, Crime
چهار سال پیش، یک محققِ امنیتی، یا... به قول بیشتر مردم، یک هَکِر، راهی پیدا کردتا در معنای لغوی کلمه دستگاه های خودپرداز براش پول ببارند. اسمش "بارنابی جک" بود. و بعدها به افتخارش، این تکنیک "جک پات" نامیده شد. من امروز اینجام چون فکر می کنم ما در واقع به هکرها نیاز داریم. "بارنابی جک" می تونست به لطف دانشی که داشت به راحتی به مجرمی حرفه ای یا جیمز باند تبه کار تبدیل بشه. اما به جاش تصمیم گرفت تحقیقاتش رو
به جهان نشون بده. وی بر این عقیده بود که برخی اوقات برای جرقۀ یک راهکار، باید یه چشمه ش رو نشون بدی. و من هم همین احساس رو دارم. برای همین امروز اینجام. ما عموماً مجذوب و وحشت زده ایم از قدرتی که هکرها امروزه دارند. اونا ما رو می ترسونند. اما انتخاب هایی که می کنند، نتایجِ چشم گیری داره که روی همۀ ما تاثیر می گذاره. بنابراین من امروز اینجام، چون فکر می کنم ما به هکرها نیاز داریم. و در حقیقت، شاید اونها سیستم ایمنیِ عصر اطلاعات باشند.
بعضی وقت ها کلافه مون می کنند، اما تهدیدهای پنهانِ دنیامون رو هم پیدا می کنند، و باعث می شن برطرف شون کنیم. می دونستم که به خاطر این سخن رانی، شاید هک بشم. پس بگذارید زحمتتون رو کم کنم. کاملاً به سبک و سیاق TED" این شرم آورترین عکسِ منه. اما احتمالاً سخته من رو توش پیدا کنید. چون من همونم که شبیهِ پسرهاست اون که کنار ایستاده. اون وقت ها خیلی خرخون بودم که حتا پسرهای گروه "سیاه چال و اژدها" هم
بازیم نمی دادند. من اینطوری بودم. اما این کسی iست که دلم می خواست باشم: "آنجلینا جولی". در نقش "اسید بِرن"، در فیلم "هکرها" (سال ۱۹۹۵). خوشگل بود و اسکیت باری می کرد، اما هکر بودن، قدرت مندش می کرد. و من هم دلم می خواست مثل اون باشم. برای همین شروع کردم به وقت گذرانی در انجمن های آنلاین و اتاق های گفتگوی هکرها. یادم می آد یک شب دیروقت، چند خط کدِ پی.اچ.پی پیدا کردم، که واقعاً نمی دونستم چه کار می کنند،
فقط کپی شون کردم و همون طور استفاده کردم تا به یک سایت حفاظت شده مثل این وارد شم. ساسامی باز شو! یک ترفند ساده بود، و من اون موقع فقط کپی می کردم. اما اون ترفند برای من، همچین احساسی ایجاد کرد. انگار یک پتانسیل بی نهایت در کنترل من بود. این غلیان احساسی هست که هکرها دارند. احساسی که مثل من کشف می کنند به قدرت های فرازمینی دسترسی دارند، که مستلزم مهارت و دشواری
فراست اونهاست. اما خوشبختانه، عنکبوتِ رادیواکتیوی در کار نیست. اما با قدرتِ زیاد مسئولیت زیاد همراهه. و همۀ شما دوست دارید فکر کنید اگر این قدرت رو داشتید، در راستای اهداف خوب ازش استفاده می کردید. حالا اگه می تونستید ایمیل های همسر قبلی تون رو بخونید چی؟ یا چند تا صفر به حساب بانکی تون اضافه کنید؟ اون وقت چه کار می کردید؟ در واقع بسیاری از هکرهای در مقابل این تمایلات مقاومت نمی کنند. و بنابراین به طریقی مسئولند در قبال میلیاردها دلاری که هر ساله گم می شن
به عنوان تقلب، بدافزار یا سرقت سادۀ هویت جعلی قدیمی، که مسئلۀ مهمی هست. در مقابل، هکرهای دیگر هم هستند، اون هایی که دلشون می خواد قفلها رو بشکنند، و دقیقاً همین دسته هستند که نقاط ضعف دنیاهامون رو پیدا می کنند و باعث می شن درست شون کنیم. این اتفاق پارسال افتاد: وقتی که یک محقق امنیتیِ دیگه به نام "کایل لاوِت" یک سوراخ امنیتی در طراحی روترهای بی-سیمِ خاصی کشف کرد، که شاید شما تو خونه یا دفترتون دارید. او متوجه شد که هرکسی می تونه از اینترنت
و از راه دور به این دستگاه ها متصل شه و از درایوهای متصل به روترها اطلاعات دانلود کنه، بدون داشتن کلمۀ رمز. البته او به شرکت سازنده گزارش داد، و اون ها اهمیتی ندادند! شاید فکر می کردند دسترسی جهانی، یک ویژگی محسوب میشه، نه اشکال! تا بالاخره ۲ ماه پیش گروهی از هکرها ازش استفاده کردند برای دسترسی به فایل های مردم. اما چیزی ندزدیدند. فقط یک یادداشت گذاشتند: روتر و اطلاعات شما در دسترس عموم دنیاست.
این کاریست که باید برای حل مشکل انجام دهید. امیدواریم کمکی کرده باشم. با این روش ورود به اطلاعات مردم، آره، اونها قانون شکنی کردند، اما اون شرکت رو هم ملزم به رفع اشکال محصولاتش کردند. به آشکارسازیِ آسیب پذیری برای عموم در اصطلاح هکرها افشای کامل گفته می شه. و خیلی جنجال برانگیزه. اما منو به فکر وا می داره که هکرها هر روز چه تاثیر مداومی روی فناوری های روزمره دارند. این کاری بود که خلیل کرد.
خلیل یک هکر فلسطینی و کارمند از کرانه باختری هست و یک شکاف امنتیتی جدی در فیسبوک پیدا کرد و تصمیم گرفت به قسمت اعلان اشکالات گزارش بده. این معمولاً راهکار خوبی هست که شرکت ها برای تشویق هکرها در راستای افشای آسیب های کدهاشون ار اون استفاده می کنند. متاسفانه، به دلیل پاره ای از مشکلات ارتباطی، گزارش اون تایید نشد. کلافه از این تبادلات، از یافته هاش برای ارسال پُست روی دیوار زاکربرگ استفاده کرد. طبعاً این توجه شون رو جلب کرد، و مشکل رو برطرف کردند،
اما چون او گزارش درستی نداده بود، از جایزه ای که معمولاً به این کشفیات تعلق می گیره بی نصیب موند. خوشبختانه برای خلیل، گروهی از هکرها به فکرش بودند. در واقع، بیش از ۱۳٫۰۰۰ دلار برایش جمع کردند. به عنوان پاداشی برای کشفش. بحث حیاتی در صنعت فناوری شکل گرفت، که چطور انگیزه ای برای هکرها فراهم کنیم که کارِ درست رو انجام بدن. اما به نظر من داستان بهتری هم وجود داره. حتا شرکت هایی که توسط هکرها تاسیس شده مثل فیس بوک، هنوز وقتی صحبت از هکرها می شه
روابط پیچیده ای دارند. و بنابراین برای شرکت های محافظه کارتر، سازگارپذیری و زمان لازمه تا فرهنگ هک رو بپذیرند، و آشفتگی خلاقانه ی همراهش رو. اما من فکر می کنم ارزش اش رو داره، چون راه جایگزین، نبرد کورکورانه با هکرهاست، نبردی علیه قدرتی غیر قابل کنترل به قیمت خفقان نوآوری و محدودیت دانش. اینها چیزهایی هستند که برمی گردند و گاز می گیرند. این بحث درست تر هم هست اگر به دنبال هکرهایی برویم
که آزادیِ خودشان را وقفِ ایده آل هایی مانند آزادیِ وب می کنند. مخصوصاً در این دوره، حتا همین امروز، که دولت ها و سازمان ها برای کنترل اینترنت می جنگند. به نظرم گیج کننده است که کسی از یک گوشۀ تاریک فضای مجازی می تونه صدای اعتراضش بشه، حتا واژۀ آخر دفاعش، شاید کسی مثل ناشناس، برند پیشروی جنبش جهانیِ هک. امروزه جنبش جهانی هکرها نیازی به معرفیِ هکرها ندارد. اما شش سال قبل فرهنگ آنچنانی برای اینترنت نبود
که آن هم صرف به اشتراک گذاشتن عکس های بامزۀ گربه ها و گشت و گذار در نت می شد. تغییر از اوایل ۲۰۰۸ شروع شد. هنگامی که کلیسای ساینتولوژی سعی بر حذف تعدادی ویدیوی نشت کرده از برخی سایتها کرد. در این زمان بود که گروه Anonymous (گمنامها) از مجموعه ای ظاهراً تصادفی از ساکنین اینترنت شکل گرفت. متوجه شدند، اینترنت دوست ندارد چیزهایی از آن را حذف کنند. و با حمله های سایبری عکس العمل نشان خواهد داد، و شوخی های استادانه،
و یا یک سری اعتراض های هماهنگ از همۀ دنیا. از شهر من، تل آویو، تا آدلاید در استرالیا. ثابت شد که گروهAnonymous و این ایده، می توانند توده ها را از صفحه کلیدها به خیابان ها بکشند، و پایه هایی بنا شد برای دهها اتفاق آینده در اعتراض به علیه بی عدالتیها در دنیای آنلاین یا آفلاین. از آن پس، آنها به دنبال اهداف زیادی رفتند. به افشای فساد و سوء استفاده پرداختند. پاپ ها و سیاستمداران را هک کردند،
و فکر می کنم تاثیرشان بزرگ تر است از حملۀ سادۀ قابل اغماض به سرویس هایی است که سایت ها رو از کار می اندازند، یا حتی اسناد حساس رو منتشر می کنند. به نظرم آنها مثل رابین هود، در کار توزیع مجددند. اما چیزی که به دنبال آن هستند، پول شما نیست. اسناد شما نیست. توجه شماست! توجه شما به دلایلی که حمایت می کنند، مجبورمان می کنند توجه کنیم، به عنوان ذره بینی جهانی عمل کنیم برای چیزهایی که به درستی نمی دانیم اما شاید لازم است بدانیم. انگ های مختلفی بهشان زدند
از مجرم گرفته تا تروریست، و من نمی توانم معانیِ غیرقانونی شان را توجیه کنم، اما ایده هایی که برای شان می جنگند، همان هایی ست که برای همۀ ما مهم اند. واقعیت این است که هکرها کارهایی خیلی بیشتر از شکستن چیزها انجام می دهند. می توانند مردم را دور هم جمع کنند. و اگه اینترنت خرسند نباشه، از این که چیزی رو ازش حذف کنند، عواقبش را ببینید وقتی سعی کردید اینترنت رو از کار بندازید. این اتفاق در ژانویه ۲۰۱۱ در مصر افتاد هنگامی که رئیس جمهور حسنی مبارک در یک تلاش بزرگ سعی کرد
انقلابِ در حال بزرگ شدن در خیابان های قاهره را سرکوب کند. وی شبانه گارد شخصی اش را به شرکت های ارائه دهندۀ اینترنت مصر فرستاد و مجبورشان کرد سوییچ های ارتباط کشور با دنیا را به صورت فیزیکی نابود کنند. انجام چنین کاری از سوی یک دولت، بی سابقه بود. و برای هکرها، موضوع شخصی شد. هکرهایی مانند گروه تِله کامیکس به صورت علنی فعالیت می کردند، به مصری ها کمک می کردند تا سانسور را دور بزنند با راهکارهای هوشمندانه ای مانند مورس و رادیو آماتوری. بازار داغِ فناوریِ قدیمی!
که دولت نمی توانست آن را مسدود کند. اما هنگامی که شبکه کاملاً قطع شد، تله کامیکس، اسلحه های بزرگ بیرون کشید. ارائه دهندگان اینترنت اروپایی را پیدا کردند که هنوز زیرساخت ۲۰ سالۀ دسترسی آنالوگِ دایال-آپ داشتند. آنها حدود ۳۰۰ خط را برای استفادۀ مصری ها باز کردند، که به مصری ها، سرعت پایین ولی شیرین اینترنت ارائه می داد. و موثر افتاد. در حقیقت خیلی هم موثر بود، حتا یک نفر از آن برای دانلود یه قسمت از سریال "چطور با مادرت آشنا شدم" استفاده کرد.
اما آیندۀ مصر هم چنان متزلزل است، وقتی همان اتفاق در سوریه می افتد تنها یک سال بعد، تله کامیکس به همان خطوط اینترنت مجهز بود و به طور ناشناس، شاید اولین گروه بین المللی بودند که رسماً رفتار ارتش سوریه را تقبیح کردند با دستکاریِ سایت شان. اما با این نوع قدرت، وابسته اید به مکانی که در آن هستید. چون قهرمان یک نفر، می تواند تبه کار نفر دیگر باشد. بنابراین ارتش الکترونیک سوریه گروهی از هکرهای اسدی ست
که رژیم ستیزه جویش را حمایت می کنند. آنها اهداف بزرگی را ساقط کردند در چند سال اخیر، شامل حساب توئیتر آسوشیتد پرس، و در آن پیامی گذاشتند در بارۀ حمله ای به کاخ سفید و مصدومیت رئیس جمهور اوباما. این توئیت البته واقعی نبود، اما سقوط سهام در شاخص داو جونز در همان روز چرا. و مردم زیادی مبالغ هنگفتی متضرر شدند. این قبیل اتفاقات امروزه در همه جای دنیا اتفاق می افتد. در درگیری های شبحه جزیرۀ کریمه یا آمریکای لاتین،
از اروپا تا ایالات متحده، هکرها، نیروهایی برای استفادۀ اجتماعی، سیساسی و نظامی هستند. به شکل فردی یا گروهی، داوطلبانه یا در گروهی نظامی، هکرها همه جا هستند. از هر طبقه ای هستند، می توانم اقوام، ایدئولوژی ها و جنسیت را نام ببرم. آنها اکنون جایگاه جهانی را شکل می دهند. هکرها نمایندۀ قدرتِ استثناییِ تغییر در قرن ۲۱ اند. به این خاطر که دسترسی به اطلاعات ارز مهمِ قدرت است چیزی که دولت می خواهد در کنترل داشته باشد،
چیزی که مثلاً به این روش انجامش می دهند: پکیج های آل-این-وان اما تحت کنترل! چیزی که به خاطرش به هکرها نیاز دارند. این شکل گیری زمان زیادی مثل رابطۀ عشق و نفرت بود زمانی که صحبت از هکرها می شد. چون کسانی که هک را تقبیح می کردند، به صورت گسترده ای از آن استفاده می کردند. دو سال پیش، ژنرال کیث الکساندر را دیدم. وی مدیر امنیت ملی و فرماندۀ سایبریِ آمریکاست. اما به جای یونیفورم چهار ستاره اش، تی شرت و جین به تن داشت. همایش آمادگی دفاعی بود، بزرگ ترین کنفرانس هکرهای جهان.
شاید ژنرال الکساندر هم آن روز مثل من، در وگاس ۱۲٫۰۰۰ مجرم ندید. فکر می کنم پتانسیل بکر دید. در حقیقت وی برای استخدام آنجا بود! او گفت: "امروز در این اتاق، استعدادی ست که نسل ما بدان نیاز دارد". و یک هکر از ردیف انتهایی پاسخ داد: "پس دستگیریِ ما را متوقف کنید". (تشویق حضار) در حقیقت سال ها، هکرها سوی اشتباه نرده ها بودند. به لطف آن چه امروز می دانیم، چه کسی بیشتر از همه مراقب دنیای آنلاین ماست؟ قوانین بازی دیگر به آن سادگی ها نیستند،
اما هکرها شاید تنها کسانی هستند که توانایی جدال با دُوَل تندرو را دارند و شرکت های محتکر اطلاعات در زمین بازی خودشان. برای من، این یعنی امید. سه دهۀ گذشته، هکرها کارهای زیادی کرده اند، اما بر آزادی های مدنی، نوآوری ها و آزادی اینترنت هم تاثیرگذار بودند. فکر می کنم زمان آن رسیده با بینش مثبت آنها را تصویر کنیم. چون اگر همیشه انتظار آدم بد بودن را از آنها داشته باشیم، چطور می توانند قهرمان هم بشوند؟ تجربۀ سال هایی که در دنیای هکرها داشتم
دو جنبۀ زشت و زیبای هکرها را به من آموخت: آنها نمی توانند چیز مشکل داری در جهان ببینند و از کنار آن رد شوند. مجبورند یا از آن استفاده کنند، یا تغییرش دهند. و بدین ترتیب جنبه های آسیب پزیرِ دنیای سریعاً متغیر ما را بیایند. مجبورمان می کنند، چیزها را درست کنیم. یا چیز بهتری تقاضا کنیم. و به نظرم به آنها نیاز داریم دقیقاً به همین منظور، چون در آخر، این اطلاعات نیست، که می خواهد آزاد باشد، ما هستیم.
بسیار سپاسگذارم. سپاسگزارم. (تشویق حضار) سیار
Four years ago, a security researcher, or, as most people would call it, a hacker, found a way to literally make ATMs throw money at him. His name was Barnaby Jack, and this technique was later called "jackpotting" in his honor. I'm here today because I think we actually need hackers. Barnaby Jack could have easily turned into a career criminal or James Bond villain with his knowledge, but he chose to show the world
his research instead. He believed that sometimes you have to demo a threat to spark a solution. And I feel the same way. That's why I'm here today. We are often terrified and fascinated by the power hackers now have. They scare us. But the choices they make have dramatic outcomes that influence us all. So I am here today because I think we need hackers, and in fact, they just might be the immune system for the information age.
Sometimes they make us sick, but they also find those hidden threats in our world, and they make us fix it. I knew that I might get hacked for giving this talk, so let me save you the effort. In true TED fashion, here is my most embarrassing picture. But it would be difficult for you to find me in it, because I'm the one who looks like a boy standing to the side. I was such a nerd back then that even the boys on the Dungeons and Dragons team
wouldn't let me join. This is who I was, but this is who I wanted to be: Angelina Jolie. She portrayed Acid Burn in the '95 film "Hackers." She was pretty and she could rollerblade, but being a hacker, that made her powerful. And I wanted to be just like her, so I started spending a lot of time on hacker chat rooms and online forums. I remember one late night I found a bit of PHP code. I didn't really know what it did,
but I copy-pasted it and used it anyway to get into a password-protected site like that. Open Sesame. It was a simple trick, and I was just a script kiddie back then, but to me, that trick, it felt like this, like I had discovered limitless potential at my fingertips. This is the rush of power that hackers feel. It's geeks just like me discovering they have access to superpower,
one that requires the skill and tenacity of their intellect, but thankfully no radioactive spiders. But with great power comes great responsibility, and you all like to think that if we had such powers, we would only use them for good. But what if you could read your ex's emails, or add a couple zeros to your bank account. What would you do then? Indeed, many hackers do not resist those temptations, and so they are responsible in one way or another to billions of dollars lost each year
to fraud, malware or plain old identity theft, which is a serious issue. But there are other hackers, hackers who just like to break things, and it is precisely those hackers that can find the weaker elements in our world and make us fix it. This is what happened last year when another security researcher called Kyle Lovett discovered a gaping hole in the design of certain wireless routers like you might have in your home or office. He learned that anyone could remotely connect
to these devices over the Internet and download documents from hard drives attached to those routers, no password needed. He reported it to the company, of course, but they ignored his report. Perhaps they thought universal access was a feature, not a bug, until two months ago when a group of hackers used it to get into people's files. But they didn't steal anything. They left a note: Your router and your documents
can be accessed by anyone in the world. Here's what you should do to fix it. We hope we helped. By getting into people's files like that, yeah, they broke the law, but they also forced that company to fix their product. Making vulnerabilities known to the public is a practice called full disclosure in the hacker community, and it is controversial, but it does make me think of how hackers have an evolving effect on technologies we use every day.
This is what Khalil did. Khalil is a Palestinian hacker from the West Bank, and he found a serious privacy flaw on Facebook which he attempted to report through the company's bug bounty program. These are usually great arrangements for companies to reward hackers disclosing vulnerabilities they find in their code. Unfortunately, due to some miscommunications, his report was not acknowledged. Frustrated with the exchange, he took to use his own discovery to post on Mark Zuckerberg's wall.
This got their attention, all right, and they fixed the bug, but because he hadn't reported it properly, he was denied the bounty usually paid out for such discoveries. Thankfully for Khalil, a group of hackers were watching out for him. In fact, they raised more than 13,000 dollars to reward him for this discovery, raising a vital discussion in the technology industry about how we come up with incentives for hackers to do the right thing. But I think there's a greater story here still.
Even companies founded by hackers, like Facebook was, still have a complicated relationship when it comes to hackers. And so for more conservative organizations, it is going to take time and adapting in order to embrace hacker culture and the creative chaos that it brings with it. But I think it's worth the effort, because the alternative, to blindly fight all hackers, is to go against the power you cannot control at the cost of stifling innovation and regulating knowledge.
These are things that will come back and bite you. It is even more true if we go after hackers that are willing to risk their own freedom for ideals like the freedom of the web, especially in times like this, like today even, as governments and corporates fight to control the Internet. I find it astounding that someone from the shadowy corners of cyberspace can become its voice of opposition, its last line of defense even, perhaps someone like Anonymous,
the leading brand of global hacktivism. This universal hacker movement needs no introduction today, but six years ago they were not much more than an Internet subculture dedicated to sharing silly pictures of funny cats and Internet trolling campaigns. Their moment of transformation was in early 2008 when the Church of Scientology attempted to remove certain leaked videos from appearing on certain websites. This is when Anonymous was forged out of the seemingly random collection
of Internet dwellers. It turns out, the Internet doesn't like it when you try to remove things from it, and it will react with cyberattacks and elaborate pranks and with a series of organized protests all around the world, from my hometown of Tel Aviv to Adelaide, Australia. This proved that Anonymous and this idea can rally the masses from the keyboards to the streets, and it laid the foundations
for dozens of future operations against perceived injustices to their online and offline world. Since then, they've gone after many targets. They've uncovered corruption, abuse. They've hacked popes and politicians, and I think their effect is larger than simple denial of service attacks that take down websites or even leak sensitive documents. I think that, like Robin Hood, they are in the business of redistribution, but what they are after isn't your money.
It's not your documents. It's your attention. They grab the spotlight for causes they support, forcing us to take note, acting as a global magnifying glass for issues that we are not as aware of but perhaps we should be. They have been called many names from criminals to terrorists, and I cannot justify their illegal means, but the ideas they fight for are ones that matter to us all. The reality is, hackers can do a lot more than break things. They can bring people together.
And if the Internet doesn't like it when you try to remove things from it, just watch what happens when you try to shut the Internet down. This took place in Egypt in January 2011, and as President Hosni Mubarak attempted a desperate move to quash the rising revolution on the streets of Cairo, he sent his personal troops down to Egypt's Internet service providers and had them physically kill the switch on the country's connection to the world overnight. For a government to do a thing like that
was unprecedented, and for hackers, it made it personal. Hackers like the Telecomix group were already active on the ground, helping Egyptians bypass censorship using clever workarounds like Morse code and ham radio. It was high season for low tech, which the government couldn't block, but when the Net went completely down, Telecomix brought in the big guns. They found European service providers that still had 20-year-old analog dial-up access infrastructure.
They opened up 300 of those lines for Egyptians to use, serving slow but sweet Internet connection for Egyptians. This worked. It worked so well, in fact, one guy even used it to download an episode of "How I Met Your Mother." But while Egypt's future is still uncertain, when the same thing happened in Syria just one year later, Telecomix were prepared with those Internet lines, and Anonymous, they were perhaps the first international group
to officially denounce the actions of the Syrian military by defacing their website. But with this sort of power, it really depends on where you stand, because one man's hero can be another's villain, and so the Syrian Electronic Army is a pro-Assad group of hackers who support his contentious regime. They've taken down multiple high-profile targets in the past few years, including the Associated Press's Twitter account, in which they posted a message
about an attack on the White House injuring President Obama. This tweet was fake, of course, but the resulting drop in the Dow Jones index that day was most certainly not, and a lot of people lost a lot of money. This sort of thing is happening all over the world right now. In conflicts from the Crimean Peninsula to Latin America, from Europe to the United States, hackers are a force for social, political and military influence. As individuals or in groups,
volunteers or military conflicts, there are hackers everywhere. They come from all walks of life, ethnicities, ideologies and genders, I might add. They are now shaping the world's stage. Hackers represent an exceptional force for change in the 21st century. This is because access to information is a critical currency of power, one which governments would like to control, a thing they attempt to do by setting up all-you-can-eat surveillance programs, a thing they need hackers for, by the way.
And so the establishment has long had a love-hate relationship when it comes to hackers, because the same people who demonize hacking also utilize it at large. Two years ago, I saw General Keith Alexander. He's the NSA director and U.S. cyber commander, but instead of his four star general uniform, he was wearing jeans and a t-shirt. This was at DEF CON, the world's largest hacker conference. Perhaps like me, General Alexander didn't see 12,000 criminals that day in Vegas.
I think he saw untapped potential. In fact, he was there to give a hiring pitch. "In this room right here," he said, "is the talent our nation needs." Well, hackers in the back row replied, "Then stop arresting us." (Applause) Indeed, for years, hackers have been on the wrong side of the fence, but in light of what we know now, who is more watchful of our online world? The rules of the game are not that clear anymore, but hackers are perhaps the only ones
still capable of challenging overreaching governments and data-hoarding corporates on their own playing field. To me, that represents hope. For the past three decades, hackers have done a lot of things, but they have also impacted civil liberties, innovation and Internet freedom, so I think it's time we take a good look at how we choose to portray them, because if we keep expecting them to be the bad guys, how can they be the heroes too? My years in the hacker world
have made me realize both the problem and the beauty about hackers: They just can't see something broken in the world and leave it be. They are compelled to either exploit it or try and change it, and so they find the vulnerable aspects in our rapidly changing world. They make us, they force us to fix things or demand something better, and I think we need them to do just that, because after all, it is not information that wants to be free, it's us.
Thank you very much. Thank you. (Applause) Hac