021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

درسهایی امیدوار کننده از مبارزه برای نجات جنگلهای استوایی

Tasso Azevedo

Hopeful lessons from the battle to save rainforests

"Save the rainforest" is an environmental slogan as old as time — but Tasso Azevedo catches us up on how the fight is actually going these days. Spurred by the jaw-dropping losses of the 1990s, new laws (and transparent data) are helping slow the rate of deforestation in Brazil. Is it enough? Not yet. He has five ideas about what we should do next. And he asks if the lessons learned in Brazil could be applied to an even bigger problem: global climate change.


تگ های مرتبط :

Climate Change, Politics, Science
وقتی حدود۵۰۰ سال پیش ، پرتغالی ها به آمریکای لاتین رسیدند، جنگلهای استوایی شگفت آوری را کشف کردند. درمیان تمام تنوع زیستی که هرگزندیده بودند یک گونه توجه آنها را به سرعت جلب کرد: دراین گونه٬با قطع تنه یک صمغ بسیار قرمزخواهید یافت که برای نقاشی٬ رنگ زدن پارچه و درست کردن لباس بسیار مناسب است مردم بومی این گونه را پاوبرسیل نامیدند. به همین دلیل این سرزمین اول برسیل و بعدها برزیل نامیده شد. برزیل تنها کشورجهان است که به اسم یک درخت است. بنابراین جنگلبان بودن در برزیل باید کار جالبی باشه. درکنار تمام دلایل دیگر! محصولات جنگلی در اطراف ما یافت می شوند
جدای ازاین محصولات جنگل در تنظیم آب و هوا نقش مهمی دارد دربرزیل٬ تقریبا ۷۰ درصد تبخیری که باران را می سازد از جنگل می آید. آمازون به تنهایی ٬ روزانه ۲۰ میلیارد تن آب به اتمسفر می فرستد. این حتی ازآب رودخانه آمازون بیشتر است. این بزرگ ترین رودخانه جهان ، روزانه ۱۷ میلیارد تن آب به دریا می ریزد. اگربخواهیم با جوشاندن آب چنین تبخیری داشته باشیم٬ به شش ماه تولید کامل انرژی در جهان نیاز خواهیم داشت. بنابراین این یک خدمت بزرگ برای همه ماست. حدود چهار میلیارد هکتارجنگل در دنیا داریم. این کم و بیش به اندازه کل چین ٬ ایالات متحده٬ کانادا و برزیل است٬
برای اینکه تصوری از بزرگی آن داشته باشید. سه چهارم این مقدار در مناطق معتدله و تنها یک چهارم آن در مناطق استوایی . اما بیشترین تنوع زیستی درهمین یک چهارم است وحتی مهمتر٬پنجاه درصد توده زیستی یعنی کربن در این بخش است. تا دوهزار سال قبل شش میلیارد هکتارجنگل داشتیم -- یعنی پنجاه درصد بیشتر ازآنچه امروز داریم. در طی دو هزارسال حدود دومیلیارد هکتار از دست دادیم اما نصف این مقدار را در ۱۰۰ سال گذشته از دست داده ایم. این زمانی اتفاق افتاد که ما از جنگل زدایی مناطق معتدله به جنگل زدایی مناطق استوایی رو آوردیم. بنابراین به این فکر کنید: درطول صد سال
ماهمان مقدار جنگل استوایی از دست دادیم که در طول ۲٫۰۰۰ سال از جنگلهای مناطق معتدله . این سرعت تخریب را نشان می دهد. برزیل بخشی مهم در این پازل است. بعد از روسیه٬ دومین جنگل بزرگ جهان را داریم. یعنی ۱۲ درصد از کل جنگلهای جهان در برزیل هستند و بیشترشان در آمازون. این بزرگترین جنگلیست که ما داریم. می بینید که بسیاری از کشورهای اروپایی در آن جا می شوند. ماهنوز ۸۰ درصداین پوشش جنگلی را داریم که این خبر خوبی ست. اما ما ۱۵ درصد آن را در سی سال اخیر از دست داده ایم و اگر باهمین سرعت پیش برویم٬
بزودی این نیروی قدرتمند آمازون که آب و هوای ما را تنظیم می کند را از دست خواهیم داد. در پایان دهه نود و در آغاز سال دوهزار٬ جنگل زدایی به سرعت و با شتاب رشد کرد. - (صدای اره برقی) - - ( صدای سقوط یک درخت ) - بیست و هفت هزار کیلومتر مربع در یک سال این برابر با ۲/۷ میلیون هکتار است. این تقریبا برابر نیمی از کاستاریکا در هرسال است. بنابراین در این زمان- حدود سالهای ۲۰۰۳ و۲۰۰۴ من در بخش دولتی شروع بکار کردم. و بهمراه همکارانم در دپارتمان ملی جنگل ازماخواسته شد تا در قالب یک تیم٬ دلایل جنگل زدایی را بیابیم
و برنامه ای برای مبارزه با آن در سطح ملی تهیه کنیم که دولتهای محلی٬ جامعه شهری٬ شرکتها٬ انجمن های محلی٬ برای از بین بردن این دلایل تلاش کنند. در نتیجه برنامه ای با ۱۴۴ ماده در نواحی مختلف آماده کردیم. لابد میگید الان میخوام همه آنها را بررسی کنم-- نه! تنها چند نمونه از آنچه در این چند سال انجام دادیم را میگم. در قدم اول٬ به کمک آژانس ملی فضایی٬ سیستمی رو طراحی کردیم که در واقع میتوانست هر اقدام برای جنگل زدایی رو تقریبا در آن واحد تشخیص بده. الان در برزیل این سیستم را داریم جایی که هر یکی دوماه یک بار اطلاعات مناطقی که جنگل زدایی در آنها رخ می دهد را می گیریم
اینجوری قادریم همزمان عکس العمل نشان بدهیم و تمام اطلاعات چنان شفاف است که دیگران هم می توانند درهمه سیستم ها آنرا شبیه سازی کنند. علاوه بر این موارد٬ ما می توانیم ۱/۴ میلیون متر مکعب از تصرفات غیرقانونی را تشخیص بدیم. بخشی از تملکات و درآمدهای بدست آمده در قالب صندوقی در آمد که منابع مالی پروژه های حفاظتی در جوامع محلی را تامین میکند. با کمک این صندوق عملیات وسیعی برای مقابله با اعمال غیر قانونی و فساد انجام دادیم، که نتیجه اش زندانی شدن ۷۰۰ نفر من جمله تعداد زیادی از کارمندان دولتی است همچنین کلیه نواحی غیر قانونی را از هر گونه اعتبار مالی یا کمک های مالی محروم کردیم.
این کاراز طریق سیستم بانکی و اتصال آن به بخش نهایی صورت گرفت بنابراین سوپرمارکت ها٫ کشتارگاه ها و... که محصولات خودرا از این نواحی تهیه می کنند باید در برابرجنگلزدایی مسئول باشند. همه این تلاشها برای کاستن مشکل است. بر روی اراضی اجاره ای هم کار زیادی انجام دادیم. که ار لحاظ برخی مشکلات دارای اهمیت است. پنجاه میلیون هکتار اراضی حفاظت شده است - به بزرگی کشور اسپانیا - از این مقدار٬هشت میلیون هکتار متعلق به بومیان بود حالا نتایج را می بینیم: در ده سال گذشته جنگل زدایی در برزیل هفتاد و پنج درصد کاهش یافته است.
- (تشویق حضار) - حالااگر این مقدار را با میانگین جنگل زدایی در دهه گذشته مقایسه کنیم حدود ۸/۷ میلیون هکتار را نجات داده ایم. برابر وسعت اتریش اما از آن مهمتر٬ از انتشار سه میلیارد تن دی اکسید کربن در جو زمین جلوگیری شده است. که این تاکنون٬ بزرگترین تلاش برای مقابله با گازهای گلخانه ای بوده. تا به امروز- به عنوان عاملی مثبت. ممکن است فکرکنید وقتی اینگونه کارها را برای کاهش جنگل زدایی انجام دهید برروی اقتصاد تاثیر خواهد گذاشت چون فعالیت افتصادی نخواهید داشت اما جالب است بدانید که واقعیت تقریبا برعکس است.
در واقع در مدتی که جنگلزدایی کاهش شدیدی داشته رشد اقتصادی بطور متوسط دوبرابردهه قبل که جنگل زدایی روبه افزایش بود گردید بنابراین ، این درس خوبی برای ماست شاید این کاملا بی ارتباط باشد، که فقط با کاهش جنگلزدایی این را یاد گرفته باشیم. خب این یک خبرخوب و درواقع یک دستاورد است٬ که باید واقعا به آن افتخار کنیم. اما این هنوز تا حد کافی نزدیک هم نشده است درواقع اگر جنگل زدایی آمازون درسال ۲۰۱۳در نظر بگیرید -که بیش از یک میلیون هکتاربوده است- این به این معناست که درهردقیقه - فقط درسال گذشته - مساحتی به بزرگی دو زمین فوتبال
از جنگل های آمازون قطع شده است - فقط در یک سال. که اگر این را با جنگلزدایی درسایر نواحی برزیل جمع بزنیم این بزرگترین جنگلزدایی درجهان خواهد بود این کم و بیش شبیه این است که ما حامیان جنگل هنوز قهرمانان جنگلزدایی هستیم! بنابراین حتی به سطح رضایتمندی نزدیک هم نشدیم. به نظر من گام بعدی مبارزه برای رساندن جنگزدایی به مقدار صفر وتبدیل آن به هدف برای سال ۲۰۲۰ است. این گام بعدی ماست. من همواره به رابطه بین تغییرات آب و هوا و جنگل ها علاقه داشتم. چونکه اولا ۱۵ درصد تولید گازهای گلخانه ای از جنگل زدایی ایجاد میشه.
که این بخش بزرگی از مشکل است. اما جنگل خودش می تواند بخش بزرگی از راه حل باشد چون بهترین راه ته نشین شدن این گازها٬ گرفتن و ذخیره کردن کربن است. حالا یک رابطه دیگه بین تغییرات آب و هوایی و جنگل ها که در سال ۲۰۰۸ چنان روی من اثر گذاشت که مجبور شدم کارم را از زمینه جنگل به کار با تغییرات آب و هوایی تغییر دهم. من برای بازدیدی از بریتیش کلمبیا به همراه روسای جنگلبانی سایر کشورها به کانادا رفتم کشورهای هم پیمانی همچون کانادا٬روسیه٬هند٬چین و امریکا زمانی که آنجا بودیم متوجه این سوسک کاج شدیم که در واقع محل تغذیه اش جنگل های کاناداس در اینجا می بیند٬ درختهای قهوه ای درواقع درختهای مرده هستند
آنها بخاطر لارو این سوسک٬ پابرجا هستن ولی مرده اند. آنچه اتفاق افتاده این است که این سوسک تحت تاثیر سرمای در زمستان است اما حالا سالهاست که٬ هوای سرد کافی برای کنترل جمعیت این سوسک ها وجود نداشته. و تبدیل به بیماری ای شده که در حال از بین بردن میلیاردها درخت است. حال من برمی گردم به این مفهوم که جنگل یکی از اولین قربانیان تغییرات آب وهوایی است بنابراین به این فکر افتادم هرچند من و همکارانم در جلوگیری از جنگلزدایی موفق شدیم٬ اما درآینده ای نزدیک در برابر این سوسکها شکست می خوریم. برای مثال با سیلابها٬ گرما٬ آتش وامثال آن.
بنابراین تصمیم گرفتم جنگلبانی را ترک کرده مستقیما روی تغییرات آب و هوایی کار کنم. تا راهی برای فهمیدن این چالش و مسیری که باید پیموده شود بیابیم. این چالش تا حدی واضح و روشن است: هدف روشن است: می خواهیم که بالا رفتن میانگین درجه حرارت زمین را تا ۲ درجه سانتیگراد نگه داریم. چندین دلیل برای این کار وجود دارد. الان دربارش صحبت نمی کنم. اما برای رسیدن به این حد ۲ درجه که حد ممکن برای نجات از این شرایط است طبق تعریف هیات دولتی تغییرات آب و هوایی تنها بودجه لازم برای ۱۰۰۰ میلیارد تن دی اکسید کربن
تا پایان این قرن را خواهیم داشت. که اگر این مقدار را بر سالها تقسیم کنیم میانگین ۱۱ میلیاردتن دی اکسید کربن برای هرسال خواهیم داشت. حالا یک تن دی اکسید کربن چقدره؟ تقربیا به اندازه گاز منتشر شده یک ماشین در مسافت 20 کیلومتر در روز که ما این رو در یک سال خواهیم داشت یا در حد یک پرواز یکطرفه ازسائو پائولو به ژوهانسبورگ یا لندن. اگردوطرفه باشد دو تن و ۱۱ میلیارد تن دوبرابراین مقدار خواهد بود. در حال حاظر این میزان ۵۰ میلیاردتن است و مدام افزایش می یابد. به طوری که احتمالا به ۶۱ میلیارد تن تا سال ۲۰۵۰ برسد. در حالیکه این مقدار باید ۱۰ میلیارد تن باشد.
وقتی این حالت رخ بدهد جمعیت از ۷ به ۹ میلیارد نفر افزایش خواهد یافت. رشد اقتصادی هم از ۶۰ تریلیون دلار در سال ۲۰۱۰ به۲۰۰ تریلیون دلار خواهد رسید. چیزی که ما نیاز داریم روشی کارآمد برای کاهش سرانه ۷ تن کربن درهرسال برای هرشخص به چیزی حدود یک تن است. باید انتخاب کنید: با خودرو می روید یا با هواپیما؟ حالا آیا این شدنی است؟ این دقیقا همان سوالیست که وقتی شروع به برنامه ریزی برای مبارزه با جنگلزدایی کردم به ذهنم خطور کرد. سوال خطیری است. آیا شدنی است به نظر من میشه. به این فکر کنید:
جنگلزدایی باعث انتشار ۶۰ درصد گازهای گلخانه ای در برزیل طی ده سال گذشته است. هم اکنون این مقداربه سی درصد رسیده است. دردنیا٬این شصت درصد به معنی انرژي است. پس اگر بتوانیم انرژی را کنترل کنیم٬ به همان طریق میتوانیم جنگلزدایی را کنترل کنیم. در این صورت شاید شانسی داشته باشیم. پنج مورد هست که باید انجام داد: نخست باید جلوی پیشرفت انتشار کربن را بگیریم نباید برای رشد کار و کشاورزی و اقتصاد جنگل ها را از بین ببریم. این قبلا اثبات شده که با کاهش جنگل زدایی رشد اقتصاد متوقف نمی شود.
این مورد در بخش انرژی هم مصداق دارد. دوم ٬ باید انگیزه ها را به راه درست هدایت کنیم. سالانه پانصد میلیارد دلارصرف پرداخت یارانه سوخت فسیلی میشود. چرا کربن را قیمت گذاری نکرده و در آمدش را صرف انرژی تجدید پذیر نکینم؟ سوم، این مورد باید دقیقا شفاف سازی شود که کجا٬ چه زمانی و چه کسی بیشتر گاز گلخانه ای منتشر می کند؟ اینگونه می تونیم در برابر هر کدام جداگانه عمل کنیم چهارم باید از منابع پیشرفت پیشی بگیریم یعنی مثلا قبل از داشتن خط تلفن به موبایل دسترسی داشته باشیم. الزاما نباید به میلیاردها مردمی که به انرژی دسترسی ندارند
سوخت فسیلی دهیم. و مورد پنجم و پایانی٬ باید مسولیت را بین دولت ها شرکتها و مردم جامعه تقسیم کنیم. همه باید دراین زمینه کار کنند و ما به همه احتیاج داریم. و نتیجه گیری: به نظر من آینده از پیش مقدر نشده همانطور که همه چیزی در حال حرکت است ما هم باید حرکت کنیم باید جرات تغییر سرمایه گذاری بر منابع جدید را داشته باشیم. ایمان داشته باشیم که می توانیم تغییر ایحاد کنیم. درست مثل جنگلزدایی که در برزیل انجام می دهیم امیدوارم همین کار را با تغییر آب و هوا در دنیا انجام بدهیم.
سپاسگزارم. (تشویق حضار)
When the Portuguese arrived in Latin America about 500 years ago, they obviously found this amazing tropical forest. And among all this biodiversity that they had never seen before, they found one species that caught their attention very quickly. This species, when you cut the bark, you find a very dark red resin that was very good to paint and dye fabric to make clothes. The indigenous people called this species pau brasil, and that's the reason why this land became "land of Brasil," and later on, Brazil. That's the only country in the world that has the name of a tree. So you can imagine that it's very cool to be a forester in Brazil, among other reasons.
Forest products are all around us. Apart from all those products, the forest is very important for climate regulation. In Brazil, almost 70 percent of the evaporation that makes rain actually comes from the forest. Just the Amazon pumps to the atmosphere 20 billion tons of water every day. This is more than what the Amazon River, which is the largest river in the world, puts in the sea per day, which is 17 billion tons. If we had to boil water to get the same effect as evapotranspiration, we would need six months of the entire power generation capacity of the world. So it's a hell of a service for all of us.
We have in the world about four billion hectares of forests. This is more or less China, U.S., Canada and Brazil all together, in terms of size, to have an idea. Three quarters of that is in the temperate zone, and just one quarter is in the tropics, but this one quarter, one billion hectares, holds most of the biodiversity, and very importantly, 50 percent of the living biomass, the carbon. Now, we used to have six billion hectares of forest -- 50 percent more than what we have -- 2,000 years ago. We've actually lost two billion hectares in the last 2,000 years. But in the last 100 years, we lost half of that.
That was when we shifted from deforestation of temperate forests to deforestation of tropical forests. So think of this: In 100 years, we lost the same amount of forest in the tropics that we lost in 2,000 years in temperate forests. That's the speed of the destruction that we are having. Now, Brazil is an important piece of this puzzle. We have the second largest forest in the world, just after Russia. It means 12 percent of all the world's forests are in Brazil, most of that in the Amazon. It's the largest piece of forest we have. It's a very big, large area. You can see that you could fit many of the European countries there.
We still have 80 percent of the forest cover. That's the good news. But we lost 15 percent in just 30 years. So if you go with that speed, very soon, we will loose this powerful pump that we have in the Amazon that regulates our climate. Deforestation was growing fast and accelerating at the end of the '90s and the beginning of the 2000s. (Chainsaw sound) (Sound of falling tree) Twenty-seven thousand square kilometers in one year. This is 2.7 million hectares. It's almost like half of Costa Rica every year.
So at this moment -- this is 2003, 2004 -- I happened to be coming to work in the government. And together with other teammates in the National Forest Department, we were assigned a task to join a team and find out the causes of deforestation, and make a plan to combat that at a national level, involving the local governments, the civil society, business, local communities, in an effort that could tackle those causes. So we came up with this plan with 144 actions in different areas. Now I will go through all of them one by one -- no, just giving some examples of what we had done in the next few years.
So the first thing, we set up a system with the national space agency that could actually see where deforestation is happening, almost in real time. So now in Brazil, we have this system, DETER, where every month, or every two months, we get information on where deforestation is happening so we can actually act when it's happening. And all the information is fully transparent so others can replicate that in independent systems. This allows us, among other things, to apprehend 1.4 million cubic meters of logs that were illegally taken. Part of that we saw and sell, and all the revenue becomes a fund
that now funds conservation projects of local communities as an endowment fund. This also allows us to make a big operation to seize corruption and illegal activities that ended up having 700 people in prison, including a lot of public servants. Then we made the connection that areas that have been doing illegal deforestation should not get any kind of credit or finance. So we cut this through the bank system and then linked this to the end users. So supermarkets, the slaughterhouses, and so on that buy products from illegal clear-cut areas, they also can be liable for the deforestation. So making all these connections to help to push the problem down.
And also we work a lot on land tenure issues. It's very important for conflicts. Fifty million hectares of protected areas were created, which is an area the size of Spain. And of those, eight million were indigenous lands. Now we start to see results. So in the last 10 years, deforestation came down in Brazil 75 percent. (Applause) So if we compare it with the average deforestation that we had in the last decade, we saved 8.7 million hectares, which is the size of Austria. But more importantly, it avoided the emission
of three billion tons of CO2 in the atmosphere. This is by far the largest contribution to reduce greenhouse gas emissions, until today, as a positive action. One may think that when you do these kinds of actions to decrease, to push down deforestation, you will have an economic impact because you will not have economic activity or something like that. But it's interesting to know that it's quite the opposite. In fact, in the period when we have the deepest decline of deforestation, the economy grew, on average, double from the previous decade, when deforestation was actually going up.
So it's a good lesson for us. Maybe this is completely disconnected, as we just learned by having deforestation come down. Now this is all good news, and it's quite an achievement, and we obviously should be very proud about that. But it's not even close to sufficient. In fact, if you think about the deforestation in the Amazon in 2013, that was over half a million hectares, which means that every minute, an area the size of two soccer fields is being cut in the Amazon last year, just last year. If we sum up the deforestation we have in the other biomes in Brazil,
we are talking about still the largest deforestation rate in the world. It's more or less like we are forest heroes, but still deforestation champions. So we can't be satisfied, not even close to satisfied. So the next step, I think, is to fight to have zero loss of forest cover in Brazil and to have that as a goal for 2020. That's our next step. Now I've always been interested in the relationship between climate change and forests. First, because 15 percent of greenhouse gas emissions come from deforestation, so it's a big part of the problem.
But also, forests can be a big part of the solution since that's the best way we know to sink, capture and store carbon. Now, there is another relationship of climate and forests that really stuck me in 2008 and made me change my career from forests to working with climate change. I went to visit Canada, in British Columbia, together with the chiefs of the forest services of other countries that we have a kind of alliance of them, like Canada, Russia, India, China, U.S. And when we were there we learned about this pine beetle that is literally eating the forests in Canada. What we see here, those brown trees, these are really dead trees.
They are standing dead trees because of the larvae of the beetle. What happens is that this beetle is controlled by the cold weather in the winter. For many years now, they don't have the sufficient cold weather to actually control the population of this beetle. And it became a disease that is really killing billions of trees. So I came back with this notion that the forest is actually one of the earliest and most affected victims of climate change. So I was thinking, if I succeed in working with all my colleagues to actually help to stop deforestation, maybe we will lose the battle later on for climate change
by floods, heat, fires and so on. So I decided to leave the forest service and start to work directly on climate change, find a way to think and understand the challenge, and go from there. Now, the challenge of climate change is pretty straightforward. The goal is very clear. We want to limit the increase of the average temperature of the planet to two degrees. There are several reasons for that. I will not get into that now. But in order to get to this limit of two degrees, which is possible for us to survive, the IPCC, the Intergovernmental Panel on Climate Change,
defines that we have a budget of emissions of 1,000 billion tons of CO2 from now until the end of the century. So if we divide this by the number of years, what we have is an average budget of 11 billion tons of CO2 per year. Now what is one ton of CO2? It's more or less what one small car, running 20 kilometers a day, will emit in one year. Or it's one flight, one way, from São Paulo to Johannesburg or to London, one way. Two ways, two tons. So 11 billion tons is twice that. Now the emissions today are 50 billion tons, and it's growing.
It's growing and maybe it will be 61 by 2020. Now we need to go down to 10 by 2050. And while this happens, the population will grow from seven to nine billion people, the economy will grow from 60 trillion dollars in 2010 to 200 trillion dollars. And so what we need to do is to be much more efficient in a way that we can go from seven tons of carbon per capita per person, per year, into something like one. You have to choose. You take the airplane or you have a car. So the question is, can we make it? And that's the exactly the same question
I got when I was developing a plan to combat deforestation. It's such a big problem, so complex. Can we really do it? I think so. Think of this: Deforestation means 60 percent of the greenhouse gas emissions in Brazil in the last decade. Now it's a little bit less than 30 percent. In the world, 60 percent is energy. So if we can tackle directly the energy, the same way we could tackle deforestation, maybe we can have a chance. So there are five things that I think we should do. First, we need to disconnect development from carbon emissions.
We don't need to clear-cut all the forests to actually get more jobs and agriculture and have more economy. That's what we proved when we decreased deforestation and the economy continued to grow. Same thing could happen in the energy sector. Second, we have to move the incentives to the right place. Today, 500 billion dollars a year goes into subsidies for fossil fuels. Why don't we put a price on carbon and transfer this to the renewable energy? Third, we need to measure and make it transparent where, when and who is emitting greenhouse gases so we can have actions specifically for each one of those opportunities.
Fourth, we need to leapfrog the routes of development, which means, you don't need to go to the landline telephone before you get to the mobile phones. Same way we don't need to go to fossil fuels to the one billion people who don't have access to energy before we get to the clean energy. And fifth and last, we need to share responsibility between governments, business and civil society. There is work to do for everybody, and we need to have everybody on board. So to finalize, I think the future is not like a fate that you have to just go as business as usual goes.
We need to have the courage to actually change the route, invest in something new, think that we can actually change the route. I think we are doing this with deforestation in Brazil, and I hope we can do it also with climate change in the world. Thank you. (Applause)