021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چطور از هنر برای پل زدن بر سوءتفاهم استفاده می‌کنم

Adong Judith

How I use art to bridge misunderstanding

Director and playwright Adong Judith creates provocative art that sparks dialogue on issues from LGBTQ rights to war crimes. In this quick but powerful talk, the TED Fellow details her work -- including the play "Silent Voices," which brought victims of the Northern Ugandan war against Joseph Kony's rebel group together with political, religious and cultural leaders for transformative talks. "Listening to one another will not magically solve all problems," Judith says. "But it will give a chance to create avenues to start to work together to solve many of humanity's problems."


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Activism, Theater
من یک کارگردان-نویسنده هستم که داستان‌های متحول کننده جامعه تعریف می‌کند، چون من باور دارم که داستان‌ها بر ما اثر می‌گذارند و ما را تکان می‌دهند. داستان‌ها انسانی می‌کنند و به ما یاد می‌دهند که همدردی کنیم. داستان‌ها ما را عوض می‌کنند. وقتی من نمایش‌ها را می‌نویسم و کارگردانی می‌کنم، صدای گروه‌های محروم را تقویت می‌کنم، با خودسانسوری مبارزه می‌کنم که از زمان آزار و اذیت هنرمندان توسط رئیس جمهور سابق اوگاندا، ایدی امین بسیاری از هنرمندان اوگاندا را از نمایش اجتماعی، سیاسی دور کرده است. و از همه مهم‌تر، من سکوت را می‌شکنم و به بحث‌های پرمعنا درباره مسائل تابو دامن می‌زنم، جایی که «سکوت طلایی است» قانون انگشت شصت است.
گفتگوها مهم هستند چون ذهن ما را آگاه می‌کند و به فکر وامی‌دارد و تغییر با تفکر آغاز می‌شود. یکی از مشکلات ما با فعالیت طبیعت معمولاً یک طرفانه آن است که ما را نسبت به نگاه جایگزین کور می‌کند، حس همدردی ما را کرخت می‌کند، و باعث می‌شود کسانی که نگاه متفاوتی به مسئله دارند را نادان، خود متنفر، شستشوی مغزی شده، خود فروخته یا ساده و احمق بدانیم. من باور دارم که هیچ کس نادان نیست. همه ما متخصص هستیم منتها در زمینه‌های متفاوت. و به همین دلیل است که برای من، این که می‌گویند، «در حقیقت خود باقی بمانید» گمراه کننده است. چون اگر قرار باشد در حقیقت خود باقی بمانید
منطقی به نظر نمی‌رسد که کسی که فکر می‌کنید اشتباه می‌کند هم در حقیقت خود باقی بماند؟ پس، چیزی که دارید دو جبهه افراطی است که تمام راه‌های ممکن برای گفتگو را می‌بندند. من نمایش و فیلم محرک می‌سازم، تا تأثیر بگذارم، انسانی کنم و احزاب مخالف را پای میز گفتگو ببرم و بر سوءتفاهم پل بزنم. می‌دانم اینکه به هم گوش کنیم به طرز معجزه‌آسایی مشکلات را حل نمی‌کند. اما فرصت ساختن راه‌هایی را می‌دهد تا برای حل بسیاری از مشکلات بشریت شروع کنیم و با هم کار کنیم. با نمایش اول من، «صداهای خاموش،» که بر اساس مصاحبه‌های قربانیان جنگ اوگاندای شمالی
میان دولت و گروه شورشی ارتش مقاومت خدای جوزف کنی بود، من قربانیان، رهبران سیاسی، رهبران دینی، رهبران فرهنگی، کمیسیون عفو عمومی و رهبری قابل انتقال قضایی را برای گفتگوی بحرانی درباره مسئله عدالت برای قربانیان جنایات جنگی گرد هم آوردم -- که اولین در نوع خود در تاریخ اوگاندا بود. و اتفاقات قدرتمند بسیاری افتاد، که حتی نمی‌توانم همه آنها را اینجا پوشش بدهم. به قربانیان فرصت داده شد تا با رهبران کمیسیون عفو عمومی سر یک میز بنشینند، و بی‌عدالتی بزرگی که از آن رنج می‌بردند را بیان کنند در حالی که کمیسیون آنها را نادیده می‌گرفت و در عوض جابجایی مجرمان جنگ را تسهیل می‌کرد.
و کمیسیون عفو عمومی رنج قربانیان را تصدیق کرد و طرز فکر پشت رویکردهای معیوب‌شان را شرح داد. اما یکی از چیزهایی که با من مانده است وقتی است که در زمان برگزاری تور شمال اوگاندای نمایش، مردی نزد من آمد و خود را به عنوان یک سرباز شورشی سابق جوزف کنی معرفی کرد. او به من گفت که نمی‌خواهد به خاطر آنچه فکر می‌کردم خنده بی‌موقع بود، آنجا را سرخورده ترک کنم. او توضیح داد که خنده او از سر شرمساری بود و شناخت شرمساری خودش. او خودش را با بازیگران روی صحنه دید و شاهد پوچی اعمال گذشته‌اش بود. پس من می‌گویم: حقایقتان را به اشتراک بگذارید.
به حقایق بقیه گوش کنید. حقیقتی را در میانه خواهید یافت که با قدرت بیشتری باعث اتحاد می‌شود. زمانی که در ایالات متحده زندگی می‌کردم، بسیاری از دوستان آمریکایی‌ام از نادانی من نسبت به غذاهای پرزرق و برق غربی مثل لازانیا شوکه می‌شدند. (خنده) و سوال من برای آنها این بود، «خوب، شما اصلاً می‌دانید مالاکوانگ چیست؟» و بعد درباره مالاکوانگ برای آنها توضیح می‌دادم، یک غذای سبزیجاتی پرزرق و برق از فرهنگ من. و آنها درباره لازانیا برایم می‌گفتند. و ما افرادی غنی‌تر و پرتر بودیم وقتی یکدیگر را ترک می‌کردیم.
بنابراین، دستورالعمل حقیقتتان را به اشتراک بگذارید. با این کار وعده بهتری خواهید داشت. متشکرم. (تشویق)
I'm a writer-director who tells social-change stories, because I believe stories touch and move us. Stories humanize and teach us to empathize. Stories change us. When I write and direct plays, I'm amplifying voices of disadvantaged groups, I'm fighting the self-censorship that has kept many Ugandan artists away from social, political theater since the persecution of artists by former Ugandan president, Idi Amin. And most importantly, I am breaking the silence and provoking meaningful conversations on taboo issues, where often "Silence is golden" is the rule of thumb.
Conversations are important because they inform and challenge our minds to think, and change starts with thinking. One of my struggles with activism is its often one-sided nature that blinds us to alternative view, that numbs our empathy, that makes us view those who see issues differently as ignorant, self-hating, brainwashed, sellout or plain stupid. I believe no one is ignorant. We are all experts, only in different fields. And this is why, for me, the saying "stay in your truth" is misleading. Because if you're staying in your truth,
isn't it logical that the person you believe is wrong is also staying in their truth? So, what you have is two extremes that shut out all possible avenues of conversations. I create provocative theater and film to touch, humanize and move disagreeing parties to the conversation table to bridge misunderstandings. I know that listening to one another will not magically solve all problems. But it will give a chance to create avenues to start to work together to solve many of humanity's problems. With my first play, "Silent Voices," based on interviews with victims of the Northern Uganda war
between the government and Joseph Kony's LRA rebel group, I brought together victims, political leaders, religious leaders, cultural leaders, the Amnesty Commission and transitional justice leadership for critical conversations on issues of justice for war crime victims -- the first of its kind in the history of Uganda. And so many powerful things happened, that I can't even cover them all right now. Victims were given the opportunity to sit at the table with Amnesty Commission leadership, and they expressed the big injustice they suffered when the Commission ignored them and instead facilitated the resettlement of the war perpetrators.
And the Amnesty Commission acknowledged the victims' pain and explained the thinking behind their flawed approaches. But one of the things that has stayed with me is when, during my Northern Uganda tour of the play, a man approached me and introduced himself as a former rebel soldier of Joseph Kony. He told me that he didn't want me to leave feeling disappointed, due to some of what I considered inappropriate laughter. He explained that his was a laughter of embarrassment and a recognition of his own embarrassment. He saw himself in the actors onstage and saw the meaninglessness of his past actions.
So I say: share your truths. Listen to one another's truths. You will discover a more powerfully uniting truth in the middle ground. When I lived in the USA, many of my American friends would be shocked at my ignorance at fancy Western dishes like lasagna, for instance. (Laughter) And my question to them would be, "Well, do you know malakwang?" And then I would tell them about malakwang, a fancy vegetable dish from my culture. And they would tell me about lasagna.
And we would leave richer and fuller individuals. Therefore, share your recipe truth. It makes for a better meal. Thank you. (Applause)