021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

کیف‌های تقلبی چطور بودجه تروریسم و جرائم سازمان‌یافته را تأمین می‌کند

Alastair Gray

How fake handbags fund terrorism and organized crime

What's the harm in buying a knock-off purse or a fake designer watch? According to counterfeit investigator Alastair Gray, fakes like these fund terrorism and organized crime. Learn more about the trillion-dollar underground economy of counterfeiting -- from the criminal organizations that run it to the child labor they use to produce its goods -- as well as measures you can take to help stop it. "Let's shine a light on the dark forces of counterfeiting that are hiding in plain sight," Gray says.


تگ های مرتبط :

Business, Corruption, Crime
دو سال پیش در مرکز لندن از مترو بیرون آمدم و به جایی در شرق شهر رسیدم و وارد یک مجموعه انبار شخصی شدم تا مردی را ببینم که ۲٫۰۰۰ پیراهن لوکس با مارک پولو برای فروش داشت. وقتی که وارد کوریدور شدم، یک نور کم‌رمقِ چشمک‌زن فضا را شبیه صحنه‌های کلیشه‌ای در فیلم‌های تبهکاری کرده بود. طرف ما زود سر قرار آمده بود، و منتظرم بود در مقابل واحدی که با چهار تا قفل چفت و محکم شده بود. در چند کلمه اولیه، همه چیز شبیه مسابقه چانه‌زنی بود که او مشت اول را زده بود. این که من کی بودم؟ کارت ویزیت دارم یا نه؟
و جنس را کجا خواهم فروخت؟ و بعد، شروع کرد به توضیح، و نوبت من شد. پیراهن‌های پولو از کجا آمده بودند؟ چه کاغذبازی‌هایی انجام داده بود؟ و محموله بعدی‌اش کی از راه می‌رسد؟ من بین خطوط را می‌خواندم از طریق سوالاتی کافی برای رسیدن به آنچه که دنبالش بودم و به اندازه‌ای که او مظنون نشود، چون آنچه که او نمی‌دانست این است که من یک کارآگاه مخفی هستم، (خنده حضار) بعد از حدود ۲۰ دقیقه سوال و جواب درباره جنس درباره دم خروس حاکی از جعلی بودن جنس -- یا همان دوخت‌ شلخته برای اتصال مارک یا نحوه بسته‌بندی
که لوگوی برند را در سایز بزرگ روی تمام بسته مهر زده بودند -- بالاخره آنجا را ترک کردم، اما او اصرار کرد که تا خیابان و تا ایستگاه مترو همراهم بیاید. احساسی که بعد از این جور ملاقات‌ها به آدم دست می‌دهد همیشه یکسان است: قلبم مثل طبل می‌زد، چون هیچوقت نمی‌دانی آیا واقعاً حرفت را باور کرده‌اند یا نه، یا این که تعقیبت می‌کنند تا ببینند حقیقتاً کی هستی. تنها وقتی خیالت راحت می‌شود که از اولین پیچ می‌پیچی و پشت سرت را نگاه می‌کنی، و کسی را آنجا نمی‌بینی. ولی آنچه که فروشنده تی‌شرت‌های جعلی پولو قطعاً نمی‌دانست این است که هرآنچه دیدم و شنیدم منجر به حمله به خانه‌اش خواهد شد،
هشت مرد در خانه‌اش را می‌زنند و از رختخواب بیرونش می‌کشند و تمام اجناسش توقیف خواهد شد. اما معلوم شد که او آلت دستی بیش نبود در انتهای یک شبکه اجناس جعلی که در سه کشور گسترش داشت، و او اولین سرنخ شُل بود که من کشیدم به این امید که همه چیز معلوم شود. اما این همه زحمت و گرفتاری برای چیست؟ خب، شاید تهیه جنس جعلی یک جنایت بدون قربانی باشد؟ این شرکت‌های بزرگ به اندازه کافی پول درمی‌آورند، پس می‌شود گفت، جنس جعلی فقط نوعی آزاد از تبلیغات است، نه؟ و مصرف‌کنندگان باور می‌کنند -- که خرید و فروش جنس قلابی مسئله بزرگی نیست.
اما من اینجا هستم تا به شما بگویم که این حقیقت ندارد. آنچه توریست‌ها موقع خرید کیف‌های جعلی در مسافرت نمی‌دانند این است که شاید این کیف را کودکی دوخته که از آغوش خانواده‌اش دزدیده و قاچاق شده باشد، و آنچه که صاحب تعمیرگاه اتومبیل درباره لنت ترمزهای قلابی نمی‌داند این است که شاید پولش دارد توی جیب‌ گشاد یک باند جنایات سازمان‌یافته می‌رود که در کار مواد مخدر و فحشا است. با این که این دو چیز، خود موضوعاتی وحشتناک هستند وضع از این هم بدتر می‌شود، چون تولید جنس تقلبی حتی از تروریسم هم حمایت مالی می‌کند. یک لحظه درباره‌اش تامل کنید.
تروریست‌ها برای تامین هزینه حملات، جنس تقلبی می‌فروشند، حملاتی در شهرهای ما، که همه ما قربانیانش هستیم. شما هیچ وقت عقرب زنده نمی‌خرید چون این احتمال هست که در مسیر خانه نیشتان بزند، اما هنوز حاضرید کیفی بخرید اگر بدانید که سودش کسی را قادر می‌سازد گلوله‌ای بخرد که شش ماه بعد شما و بی‌گناهان دیگر را بکشد؟ شاید نه. خب، وقت اعتراف فرارسیده. وقتی جوان بودم -- آره، ممکنه به نظر برسه که هنوز جوانم -- در سفری به جزایر قناری، ساعت تقلبی خریدم. اما چرا این را به شما می‌گویم؟
خب، همه ما این کار را کرده‌ایم، یا کسی را می‌شناسیم که این کار را کرده. و تا همین لحظه، شاید فکرش را هم نکرده باشید، من هم نکرده بودم، تا وقتی که به یک آگهی رمزگذاری شده ۲۰ کلمه‌ای پاسخ دادم تا بتوانم کارآگاه مالکیت معنوی شوم. آگهی می‌گفت: «آموزش کامل و برخی سفرهای بین‌المللی.» ظرف یک هفته، اولین اسم از چندین اسم مستعارم را درست کردم، و در ده سال بعد از آن، درباره قطعات یدکی تقلبی اتومبیل، رینگ لاستیک اتومبیل، وسایل آرایش و پیرایش، قطعات یدکی جعلی دوچرخه، و البته، گل سرسبد بازار تقلبی‌جات، کالاهای لوکس چرمی، کفش و لباس.
و آنچه در این ده سال کار و تحقیق درباره جنس تقلبی یادگرفتم این است که وقتی شروع می‌کنید به خراشیدن سطح، می‌بینید که فساد تا عمق آن، و افراد و سازمان‌هایی که از آن پول درمی‌آورند نفوذ کرده است. چرا که سود این فعالیت‌ها در مقیاس‌های بسیار بسیار بزرگ است. شما می‌توانید حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ درصد از فروش مواد مخدر در خیابان سود کنید. اما با فروش آنلاین جنس تقلبی می‌توانید تا ۲٫۰۰۰ درصد سود کنید با ریسک یا مجازات کمتر. و این پول آسان و سریع بعد صرف حمایت از انواع جرائم جدی‌تر می‌شود و راه را برای این سازمان‌ها، این سازمان‌های مجرمانه هموار می‌کند تا مشروع‌تر به نظر برسند.
بگذارید از یک پرونده زنده برایتان بگویم. پیشتر در سال جاری، رشته حملاتی رخ داد در یکی از تحقیقاتی که طولانی‌ترین زمان را صرفش کرده بودم. به پنج انبار در ترکیه حمله شد، و بیش از دو میلیون قطعه البسه تقلبی ناتمام توقیف شد، و این اجناس با ۱۶ کامیون از آنجا منتقل شد. اما این باند باهوش عمل کرد. آنها تا اینجا پیش رفته بودند که برندهای خودشان را درست کرده بودند، با نشان‌های بازرگانی ثبت شده. و حتی روی قایقی در ایتالیا از مدل‌ها عکس‌های تبلیغاتی گرفته بودند. و از این برندهای کاملاً ناشناس که شکی برنمی‌انگیزند به عنوان راهی برای انتقال کانتینرهای اجناس تقلبی
به شرکت‌های صوری که در اروپا تاسیس کرده‌اند، استفاده می‌کنند. اسنادی که در جریان حملات پیدا شد حاکی است که آنها اوراق نقل و انتقال را دستکاری کرده بودند، تا ماموران گمرک کوچکترین ظنی نداشته باشند از این که در مرحله اول، اجناس را چه کسی فرستاده. پلیس فقط با دست یافتن به یک حساب بانکی، حدود سه میلیون یورو یافت که در کمتر از دو سال از اسپانیا پولشویی شده بود، و فقط دو روز بعد از آن حملات، آن باند تبهکاری، برای بازپس‌گیری اجناسش در تلاش بود که به یک دفتر حقوقی رشوه بدهد. حتی اکنون، کوچکترین اطلاعی از اینکه آن پول به کجا رفت نداریم، و به چه کسی رسید،
ولی می‌توانید مطمئن باشید که هرگز در جهت منافع امثال من و شما نخواهد بود. اینها خلافکاران دون‌پایه خیابانی نیستند. اینها در کار تجارت حرفه‌ای هستند، و با پروازهای درجه یک مسافرت می‌کنند. این افراد سر کسب‌وکارهای مشروع با رسیدهای جعلی و اوراق تقلبی متقاعدکننده، کلاه می‌گذارند. بنابراین همه چیز واقعی به نظر می‌رسد، بعد نوبت می‌رسد به راه‌اندازی حساب‌های ای-بی و آمازون برای رقابت با همان‌هایی که پیشتر اجناس جعلی‌شان را بهشان فروخته‌اند. اما این اتفاق فقط در فضای آنلاین نمی‌افتد. من برای چند سال در نمایشگاه‌های تجاری اتومبیل نیز شرکت می‌کردم که در فضاهای نمایشی عظیم برگزار می‌شد، اما فراتر از اتومبیل‌های فراری و بنتلی و نورهای پر زرق و برق،
شرکت‌هایی هم بودند که اجناس تقلبی می‌فروختند: شرکت‌هایی که روی پیشخوان خود بروشور گذاشته بودند و اگر سوال درست را می‌پرسیدید، بروشور دیگری آن زیر داشتند. و قطعات یدکی تقلبی به من می‌فروختند، قطعات یدکی معیوب، که تخمین زده می‌شود عامل ۳۶٫۰۰۰ تا از موارد مرگ و میر است، مرگ و میرهای سالانه در جاده‌های ما. تولید اجناس تقلبی در مسیر تبدیل شدن به یک اقتصاد زیرزمینی ۲/۳ تریلیون دلاری است، و آسیبی که می‌‌تواند از چنین پولی وارد شود، حقیقتاً ترسناک است... چرا که جنس تقلبی، هزینه ترور می‌شود. کفش‌های ورزشی تقلبی در خیابان‌های پاریس، سیگار تقلبی در غرب آفریقا،
و سی‌دی‌ های موسیقی دزدی در آمریکا همه اینها صرف سفر به کمپ‌های آموزشی، خرید سلاح و مهمات، یا موارد اولیه انفجاری شده است. در ژوئن ۲۰۱۴، نهادهای امنیتی فرانسه کار نظارت بر ارتباطات سعید و شریف کواشی را متوقف کردند، دو برادری که برای سه سال اسمشان در فهرست نظارت بر تروریسم بود. اما آن تابستان، پلیس تنها متوجه این شد که شریف مشغول خریدن کفش ورزشی تقلبی از چین است، و این به معنای دور شدن از افراط گرایی و روی آوردن به چیزی بود که جرمی سطح پایین و جزئی تلقی می‌شد. تهدید رفع شده بود. هفت ماه بعد، دو برادر وارد دفتر نشریه شارلی ابدو شدند
۱۲ نفر را کشتند و ۱۱ نفر را مجروح کردند، با شلیک گلوله از تفنگ‌هایی که با پول آن اجناس تقلبی به دست آمده بود. این مشکلی دوردست نیست که در چین رخ می‌دهد. بلکه همینجا در حال وقوع است. و پاریس تنها نمونه نیست. ده سال پیش از آن در سال ۲۰۰۴، ۱۹۱ نفر بر اثر انفجار بمب در یک قطار شهری مادرید جان باختند. بخشی از بودجه این حمله از فروش سی‌دی غیرقانونی موسیقی در آمریکا آمده بود. دو سال قبل از آن، یک جزوه آموزشی القاعده صراحتا فروش اجناس تقلبی را به عنوان راهی برای حمایت از سلول‌های ترور پیشنهاد کرد. اما علی‌رغم این موضوع، علی‌رغم شواهد ارتباط تروریسم و جنس تقلبی
ما به خرید این اجناس ادامه می‌دهیم، و تقاضا را افزایش می‌دهیم تا جایی که حتی در ترکیه فروشگاهی هست به نام «من عاشق تقلبی اصل هستم.» و توریست‌ها عکسهای آن را روی وبسایت TripAdvisor پست می‌کنند، درباره‌اش نظرات مثبت می‌نویسند و پنج ستاره به آن می‌دهند. اما آیا همین توریست‌ها به فروشگاهی به نام «من عاشق قرص وایاگرای تقلبی اصل هستم» یا «من عاشق تامین بودجه تروریسم هستم» پا گذاشته‌اند؟ شک دارم. بسیاری از ما گمان می‌کنیم که در مقابله با جرائم سازمان یافته و تروریسم مطلقا چاره‌ای نداریم، و در مقابله با حمله بعدی کاری از ما ساخته نیست،
اما من معتقدم که اینطور نیست. شما هم می‌توانید کارآگاه بشوید. ما می‌توانیم با قطع بودجه، این شبکه‌ها را فلج کنیم، و این به معنای قطع تقاضا و تغییر این طرز فکر است که این یک جرم بدون قربانی است. بیایید همه با هم دست‌اندرکاران جنس تقلبی را شناسایی کنیم، و پولمان را به آنها ندهیم. حالا چند تا توصیه از یک کارآگاه به دیگری تا کار را شروع کنید. شماره یک: این یک وبسایت نمونه از اجناس تقلبی است. به URL توجه کنید. اگر دارید عینک آفتابی یا مثلاً لنز دوربین می‌خرید،
و از وبسایتی مثل این سر در آوردید medical-insurance-bankruptcy.com باید خیلی مشکوک شوید. (خنده حضار) تقلبی‌فروش‌ها از اسامی دامنه‌های منقضی شده استفاده می‌کنند تا از رتبه وبسایت قدیمی آن در گوگل بهره برداری کنند. شماره دو: آیا وبسایت مورد نظر فریاد می‌زند که همه چیز صد در صد اصل است، اما در عین حال روی تازه‌ترین مدل‌ها به شما ۷۵ درصد تخفیف می‌دهد؟ دنبال کلماتی از این قبیل باشید: «کپی ماهرانه،» «تولید مازاد بر سفارش،» «از تولید به مصرف.» ممکن است همه اینها را با خط «کمیک سنس» بنویسند، یعنی اینقدر همه چیزش شوخی است. (خنده حضار)
شماره سه: اگر تا مرحله صفحه آخر خرید پیش رفتید، و آن بالا https یا شکل قفل را کنار URL نمی‌بینید، باید خیلی جدی به فکر بستن صفحه باشید، چون همه این علامت‌های تمهیدات امنیتی فعال هستند که ایمنی اطلاعات شخصی و کارت اعتباری شما را تامین می‌کند. نکته آخر این که: دنبال صفحه «ارتباط با ما» بگردید. اگر فقط یک فرم عادی پیدا کردید، که نه اسم شرکت، نه شماره تلفن و آدرس ایمیل، و نه آدرس پستی دارد، تمام، پرونده مختومه است. شما یک شیاد را پیدا کرده‌اید. متاسفانه، باید برگردید به گوگل
و جستجوی خریدتان را از سر بگیرید، اما جیبتان را نزده‌اند، و این تنها نکته خوب ماجراست. به قول مشهورترین کارآگاه تخیلی جهان، (شرلوک هلمز) «واتسون، طعمه داره فرار می‌کنه.» فقط این بار، دوستان کارآگاه من، شکار به طرز جانکاهی واقعی است. پس دفعه بعد که خرید آنلاین می‌کنید، یا از هر فروشگاه دیگری، دقت کنید، کمی عمیق‌تر سوال کنید، از خودتان بپرسید -- قبل از این که پول را تحویل دهید یا روی «خرید» کلیک کنید، «آیا از اصل بودنش مطمئنم؟» به آن دوستی که مشتری ساعت‌های قلابی بود بگویید که احتمال دارد با این کارش، تاریخ حمله بعدی را یک روز به جلو انداخته باشد.
و اگر روی اینستاگرم به تبلیغ اجناس تقلبی برخوردید؛ سرسری از آن نگذرید، آن را به عنوان کلاهبرداری گزارش کنید. بیایید بر نیروهای تاریک شیادی که پیش چشم‌مان پنهان شده‌اند نور بیافکنیم. پس از شما خواهش می‌کنم، این حرف را به همه برسانید و دست از کارآگاه بودن نکشید. متشکرم. (
Two years ago, I set off from central London on the Tube and ended up somewhere in the east of the city walking into a self-storage unit to meet a guy that had 2,000 luxury polo shirts for sale. And as I made my way down the corridor, a broken, blinking light made it just like the cliche scene from a gangster movie. Our man was early, and he was waiting for me in front of a unit secured with four padlocks down the side. On our opening exchange, it was like a verbal sparring match where he threw the first punches. Who was I? Did I have a business card?
And where was I going to sell? And then, he just started opening up, and it was my turn. Where were the polo shirts coming from? What paperwork did he have? And when was his next shipment going to arrive? I was treading the fine line between asking enough questions to get what I needed and not enough for him to become suspicious, because what he didn't know is that I'm a counterfeit investigator, (Laughter) and after 20 minutes or so of checking over the product for the telltale signs of counterfeit production --
say, badly stitched labels or how the packaging had a huge brand logo stamped all over the front of it -- I was finally on my way out, but not before he insisted on walking down to the street with me and back to the station. And the feeling after these meetings is always the same: my heart is beating like a drum, because you never know if they've actually bought your story, or they're going to start following you to see who you really are. Relief only comes when you turn the first corner and glance behind, and they're not standing there. But what our counterfeit polo shirt seller certainly didn't realize
is that everything I'd seen and heard would result in a dawn raid on his house, him being woken out of bed by eight men on his doorstep and all his product seized. But this would reveal that he was just a pawn at the end of a counterfeiting network spanning three continents, and he was just the first loose thread that I'd started to pull on in the hope that it would all unravel. Why go through all that trouble? Well, maybe counterfeiting is a victimless crime? These big companies, they make enough money, so if anything, counterfeiting is just a free form of advertising, right?
And consumers believe just that -- that the buying and selling of fakes is not that big a deal. But I'm here to tell you that that is just not true. What the tourist on holiday doesn't see about those fake handbags is they may well have been stitched together by a child who was trafficked away from her family, and what the car repair shop owner doesn't realize about those fake brake pads is they may well be lining the pockets of an organized crime gang involved in drugs and prostitution. And while those two things are horrible to think about, it gets much worse,
because counterfeiting is even funding terrorism. Let that sink in for a moment. Terrorists are selling fakes to fund attacks, attacks in our cities that try to make victims of all of us. You wouldn't buy a live scorpion, because there's a chance that it would sting you on the way home, but would you still buy a fake handbag if you knew the profits would enable someone to buy bullets that would kill you and other innocent people six months later? Maybe not. OK, time to come clean. In my youth -- yeah, I might look like I'm still clinging on to it a bit --
I bought fake watches while on holiday in the Canary Islands. But why do I tell you this? Well, we've all done it, or we know someone that's done it. And until this very moment, maybe you didn't think twice about it, and nor did I, until I answered a 20-word cryptic advert to become an intellectual property investigator. It said "Full training given and some international travel." Within a week, I was creating my first of many aliases, and in the 10 years since, I've investigated fake car parts, alloy wheels, fake pet grooming tools,
fake bicycle parts, and, of course, the counterfeiter's favorite, fake luxury leather goods, clothing and shoes. And what I've learned in the 10 years of investigating fakes is that once you start to scratch the surface, you find that they are rotten to the core, as are the people and organizations that are making money from them, because they are profiting on a massive, massive scale. You can only make around a hundred to 200 percent selling drugs on the street. You can make 2,000 percent selling fakes online with little of the same risks or penalties.
And this quick, easy money then goes on to fund the more serious types of crime, and it pays the way to making these organizations, these criminal organizations, look more legitimate. So let me bring you in on a live case. Earlier this year, a series of raids took place in one of my longest-running investigations. Five warehouses were raided in Turkey, and over two million finished counterfeit clothing products were seized, and it took 16 trucks to take that all away. But this gang had been clever. They had gone to the lengths of creating their own fashion brands,
complete with registered trademarks, and even having photo shoots on yachts in Italy. And they would use these completely unheard-of and unsuspicious brand names as a way of shipping container loads of fakes to shell companies that they'd set up across Europe. And documents found during those raids found that they'd been falsifying shipping documents so the customs officials would literally have no idea who had sent the products in the first place. When police got access to just one bank account, they found nearly three million euros had been laundered out of Spain in less than two years,
and just two days after those raids, that gang were trying to bribe a law firm to get their stock back. Even now, we have no idea where all that money went, to who it went to, but you can bet it's never going to benefit the likes of you or me. But these aren't just low-level street thugs. They're business professionals, and they fly first class. They trick legitimate businesses with convincing fake invoices and paperwork, so everything just seems real, and then they set up eBay and Amazon accounts just to compete with the people they've already sold fakes to.
But this isn't just happening online. For a few years, I also used to attend automotive trade shows taking place in huge exhibition spaces, but away from the Ferraris and the Bentleys and the flashing lights, there'd be companies selling fakes: companies with a brochure on the counter and another one underneath, if you ask them the right questions. And they would sell me fake car parts, faulty fake car parts that have been estimated to cause over 36,000 fatalities, deaths on our roads each year. Counterfeiting is set to become a 2.3-trillion-dollar underground economy, and the damage that can be done with that kind of money,
it's really frightening ... because fakes fund terror. Fake trainers on the streets of Paris, fake cigarettes in West Africa, and pirate music CDs in the USA have all gone on to fund trips to training camps, bought weapons and ammunition, or the ingredients for explosives. In June 2014, the French security services stopped monitoring the communications of Said and Cherif Kouachi, the two brothers who had been on a terror watch list for three years. But that summer, they were only picking up that Cherif was buying fake trainers from China,
so it signaled a shift away from extremism into what was considered a low-level petty crime. The threat had gone away. Seven months later, the two brothers walked into the offices of Charlie Hebdo magazine and killed 12 people, wounded 11 more, with guns from the proceeds of those fakes. So whatever you think, this isn't a faraway problem happening in China. It's happening right here. And Paris is not unique. Ten years earlier, in 2004, 191 people lost their lives when a Madrid commuter train was bombed. The attack had been partly funded by the sale of pirate music CDs in the US.
Two years prior to that, an Al Qaeda training manual recommended explicitly selling fakes as a good way of supporting terror cells. But despite this, despite the evidence connecting terrorism and counterfeiting, we do go on buying them, increasing the demand to the point where there's even a store in Turkey called "I Love Genuine Fakes." And you have tourists posing with photographs on TripAdvisor, giving it five-star reviews. But would those same tourists have gone into a store called "I Love Genuine Fake Viagra Pills" or "I Genuinely Love Funding Terrorism"?
I doubt it. Many of us think that we're completely helpless against organized crime and terrorism, that we can do nothing about the next attack, but I believe you can. You can by becoming investigators, too. The way we cripple these networks is to cut their funding, and that means cutting the demand and changing this idea that it's a victimless crime. Let's all identify counterfeiters, and don't give them our money. So here's a few tips from one investigator to another to get you started.
Number one: here's a typical online counterfeiter's website. Note the URL. If you're shopping for sunglasses or camera lenses, say, and you come across a website like medical-insurance-bankruptcy.com, start to get very suspicious. (Laughter) Counterfeiters register expired domain names as a way of keeping up the old website's Google page ranking. Number two: is the website screaming at you that everything is 100 percent genuine, but still giving you 75 percent off the latest collection? Look for words like "master copy,"
"overruns," "straight from the factory." They could write this all in Comic Sans, it's that much of a joke. (Laughter) Number three: if you get as far as the checkout page, and you don't see "https" or a padlock symbol next to the URL, you should really start thinking about closing the tab, because these indicate active security measures that will keep your personal and credit card information safe. OK, last one: go hunting for the "Contact Us" page. If you can only find a generic webform, no company name, telephone number, email address, postal address --
that's it, case closed. You found a counterfeiter. Sadly, you're going to have to go back to Google and start your shopping search all over again, but you didn't get ripped off, so that's only a good thing. As the world's most famous fictional detective would say, "Watson, the game is afoot." Only this time, my investigator friends, the game is painfully real. So the next time you're shopping online, or perhaps wherever it is, look closer, question a little bit deeper, and ask yourself -- before you hand over the cash or click "Buy,"
"Am I sure this is real?" Tell your friend that used to buy counterfeit watches that he may just have brought the next attack one day closer. And, if you see an Instagram advert for fakes, don't keep scrolling past, report it to the platform as a scam. Let's shine a light on the dark forces of counterfeiting that are hiding in plain sight. So please, spread the word and don't stop investigating. Thank you. (Applause)