021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چگونه جِرمها با هواپیما در سفرند -- و چگونه جلوی اینکار را بگیریم

Raymond Wang

How germs travel on planes — and how we can stop them

Raymond Wang is only 17 years old, but he's already helping to build a healthier future. Using fluid dynamics, he created computational simulations of how air moves on airplanes, and what he found is disturbing -- when a person sneezes on a plane, the airflow actually helps to spread pathogens to other passengers. Wang shares an unforgettable animation of how a sneeze travels inside a plane cabin as well as his prize-winning solution: a small, fin-shaped device that increases fresh airflow in airplanes and redirects pathogen-laden air out of circulation.


تگ های مرتبط :

TEDYouth, Aircraft, Bacteria
میشه لطفا با بالا بردن دست نشون بدین چند نفر از شما در این سالن سال گذشته سوار هواپیما شدند؟ خیلی عالیه. خُب، معلوم شد شما هم تجربه ای همانند بیش از سه میلیارد نفردر هر سال داشتید. و وقتی اینهمه آدم را در چنین لوله های آهنی که سرتاسر دنیا پرواز می کند، قرار می دهیم، گاهی چنین چیزهایی رخ می دهد، و یک بیماری را همه گیر می کنید. در واقع اولین باری که درگیراین مسئله شدم وقتی بود که شیوع بیماری ایبولا در سال گذشته بگوشم رسید. و معلوم شد که، هرچند ایبولا از راههای تماس نزدیک
و تراوشات بزرگ تنفسی گسترش می‌یابد، کلی بیماریهای دیگری هستند که می توانند در کابین هواپیما پخش شوند. بدترین چیز، وقتی است که به برخی ارقام نگاهی می اندازیم، خیلی وحشتناکه. خُب در مورد H1N1، این آدم تصمیم گرفت سوار هواپیما بشه و در یک پرواز در واقع بیماری را به ١٧ نفر دیگر منتقل کرد. و یک نفر دیگر مبتلا به سارس (SARS)، در یک پرواز سه ساعته، بیماری را به ٢٢ نفر دیگر انتقال داد. این در واقع ایده من در مورد یک ابَر قدرت نیست. وقتی نگاهی به این می اندازیم، چیز دیگری که درمیابیم
این است که شناخت از پیش این بیماریها بسیار دشوار است. بنابراین وقتی کسی سوار هواپیما می شود، شاید بیمار باشد و شاید در دوره کمون بیماری باشد یعنی در واقع بیماری را داشته ولی نشانه های آن بروز نیافته است، ولی در عوض می تواند بیماری را به خیلی افراد دیگر در کابین انتقال دهد. اینطور اتفاق می افتد که هم اکنون هوا از بالای کابین و از طرفین کابین به داخل در جریان است، که آن را به رنگ آبی می بینید. و سپس، همان هوا از طریق این فیلترهای بسیار کارآمد بیرون می رود که ٩٩/٩٧ درصد عوامل بیماری زا را در مدخل خروجی خود از بین می برند.
هرچند آنچه هم اکنون اتفاق می افتد، اینه که ما چنین آمیزه ای از جریان هوا را داریم. بدین ترتیب اگر کسی قرار باشه عسطه کند، هوا چندین بار چرخش کرده قبل از اینکه بتواند از طریق فیلتر بیرون رود. پس فکر کردم: براستی این مسئله ای بسیار جدی است. پولی نداشتم که برم و یک هواپیما بخرم، پس تصمیم گرفتم که بجاش یک کامپیوتر بسازم. در واقع اینطور شد که با روشِ دینامیک سیالات عددی، قادر هستیم چنین شبیه سازیهایی ایجاد کنیم که تفکیک های مناسب تری در اختیار ما قرار می دهد تا اینکه بخواهیم شخصا داخل هواپیما رفته و محاسبات را بررسی کنیم.
و اساساً کارکرد آن بدین گونه است که با چنین طرحهای دو بعدی شروع می کنید آنها در مقالاتِ تخصصی در تمام اینترنت یافت می شوند. من آن را انتخاب و در این نرم افزار طراحی سه بعدی گذاشتم، اون مدل سه بعدی را واقعا ساختم. سپس اون مدلی که تازه ساخته بودم را به قطعات کوچکی تقسیم کردم، اساسا" آنرا ریز ریز کرده تا کامپیوتر بهتر آنرا تحلیل کند. بعد اطلاعات راه های ورود و خروج هوا در کابین را در کامپیوتر وارد کردم یکسری اطلاعات فیزیکی را وارد کردم و عملا نشستم و صبر کردم تا کامپیوتر شبیه سازی را محاسبه کند. بدین ترتیب، آنچه در واقع در کابین معمولی داریم اینه: می بینید که فرد وسطی عطسه می کند،
"اچو" -- صاف می ره به صورت مردم. خیلی چندش آوره. از روبرو، اون دو نفر رو می بینید که دو طرف فرد وسطی نشسته اند خیلی حال و روز خوبی ندارند. و وقتی از کنار به صحنه نگاه می کنیم، متوجه می شوید که اون عوامل بیماری زا در طول کابین پخش می شوند. اولین چیزی که به فکرم رسید: "این خوب نیست" پس در واقع بیش از ٣٢ شبیه سازی انجام دادم و در نهایت به این راه حل رسیدم. این چیزی است که آن را "هدایت کننده ورودی جهانی" می نامم - پروانه اختراع آن برای ثبت ارائه شده. با استفاده از این، قادریم انتقال عوامل بیماری زا را تا ٥٥ برابر کاهش داده،
و تنفس هوای تازه را تا حدود ١٩٠ درصد بیفزاییم. خُب چگونگی کار کرد آن بدین طریق است که این قطعه ساخته شده از مواد مختلف را در این قسمتهای موجود در هواپیما کار می گذاریم. نصب آن کم هزینه بوده و می توانیم یک شبه اینکار را انجام دهیم. تنها لازمه چند پیچ آنجا گذاشته و تمام. و نتیجۀ آن فوق العاده خواهد بود. بجای اون مدل گردش هوای مشکل آفرین، می توانیم چنین جدارهای هوا را بسازیم که هوا را مابین مسافرین جریان داده و فضای اختصاصی برای تنفس ایجاد می کند. بدین ترتیب ملاحظه می کنید که فرد وسطی مجدد عطسه می کند،
اما این بار، می توانیم آن هوا را به سمت پایین در جهت فیلترها هدایت کرده تا از بین برود. به همین صورت برای طرفین، مشاهده می کنید که عوامل بیماری زا را مستقیما" به پایین سوق می دهیم. بدین ترتیب اگر اکنون نگاهی مجدد به همان سناریو اما با این نوآوری نصب شده بکنید، فرد وسط را می بینید که عطسه می کند، و اینبار ما آنرا به سمت پایین در جهت منفذ خروجی سوق می دهیم قبل از اینکه فرصتی برای آلوده کردن دیگران پیدا کند. بدین ترتیب دو مسافر کناری اون فرد وسط را می بینید که بدون هیچ عامل بیماری زا در هوا، تنفس می کنند. از کنار هم نگاهی به آن بیندازید،
شاهد سیستم بسیار کارآمدی هستید. خلاصه، با این سیستم ما برنده ایم. وقتی به کارایی آن دقت می کنیم، ملاحظه می کنیم که این سیستم نه تنها برای عطسه های فرد وسط، بلکه برای عطسه های فرد کنار پنجره و فرد کنار راهرو نیز کارایی دارد. و بدین ترتیب معنی این راهکاربرای جهانیان چیست؟ خُب، وقتی نگاه خود را از شبیه سازی کامپیوتری به دنیای واقعی ببریم، دراین مدل سه بعدی که اینجا ساختم، و اساسا" از پرینتر سه بعدی استفاده کردم، همان مدل جریان هوا را می بینیم که به سمت مسافرین در حرکت است.
در گذشته، بیماری همه گیر سارس، عملا" حدود ٤٠ میلیارد دلار برای جهان هزینه داشت. و در آینده، یک شیوع بزرگ بیماری عملا می تواند بیش از سه تریلیون دلار برای جهان هزینه بردارد. قبلا" می بایست یک هواپیما را برای یک یا دو ماه از سرویس خارج می کردید، دهها هزار دلار نفر ساعت و چندین میلیون دلار دیگر هزینه کرده تا چیزی را عوض کنید. ولی اکنون، می توانیم چیزی به این مهمی را یک شبه نصب و نتیجه آنرا بلافاصله مشاهده کنیم. بدین ترتیب فقط مانده که مجوز آن صادر شده، در پرواز آزمایش شود،
و کلیه مراحل قانونی تایید را پشت سر بگذارد. اما براستی نشانگر آنست که گاهی اوقات بهترین راه حلها ساده ترین آنهاست. و حتی دو سال پیش، این پروژه اتفاق نمی افتاد، چون تکنولوژی در آنزمان قادر به حمایت آن نبود. اما حالا با وجود محاسبات پیشرفته و اینترنت توسعه یافته ما، واقعا" عصر طلایی اختراعات است. پس سوالی که امروز از همه شما دارم: چرا صبر کنیم؟ امروز با کمک هم می توانیم آینده را بسازیم. متشکرم.
Can I get a show of hands -- how many of you in this room have been on a plane in this past year? That's pretty good. Well, it turns out that you share that experience with more than three billion people every year. And when we put so many people in all these metal tubes that fly all over the world, sometimes, things like this can happen and you get a disease epidemic. I first actually got into this topic when I heard about the Ebola outbreak last year. And it turns out that, although Ebola spreads through these more range-limited,
large-droplet routes, there's all these other sorts of diseases that can be spread in the airplane cabin. The worst part is, when we take a look at some of the numbers, it's pretty scary. So with H1N1, there was this guy that decided to go on the plane and in the matter of a single flight actually spread the disease to 17 other people. And then there was this other guy with SARS, who managed to go on a three-hour flight and spread the disease to 22 other people. That's not exactly my idea of a great superpower.
When we take a look at this, what we also find is that it's very difficult to pre-screen for these diseases. So when someone actually goes on a plane, they could be sick and they could actually be in this latency period in which they could actually have the disease but not exhibit any symptoms, and they could, in turn, spread the disease to many other people in the cabin. How that actually works is that right now we've got air coming in from the top of the cabin and from the side of the cabin, as you see in blue. And then also, that air goes out through these very efficient filters
that eliminate 99.97 percent of pathogens near the outlets. What happens right now, though, is that we have this mixing airflow pattern. So if someone were to actually sneeze, that air would get swirled around multiple times before it even has a chance to go out through the filter. So I thought: clearly, this is a pretty serious problem. I didn't have the money to go out and buy a plane, so I decided to build a computer instead. It actually turns out that with computational fluid dynamics, what we're able to do is create these simulations that give us higher resolutions
than actually physically going in and taking readings in the plane. And so how, essentially, this works is you would start out with these 2D drawings -- these are floating around in technical papers around the Internet. I take that and then I put it into this 3D-modeling software, really building that 3D model. And then I divide that model that I just built into these tiny pieces, essentially meshing it so that the computer can better understand it. And then I tell the computer where the air goes in and out of the cabin, throw in a bunch of physics and basically sit there and wait until the computer calculates the simulation.
So what we get, actually, with the conventional cabin is this: you'll notice the middle person sneezing, and we go "Splat!" -- it goes right into people's faces. It's pretty disgusting. From the front, you'll notice those two passengers sitting next to the central passenger not exactly having a great time. And when we take a look at that from the side, you'll also notice those pathogens spreading across the length of the cabin. The first thing I thought was, "This is no good." So I actually conducted more than 32 different simulations and ultimately, I came up with this solution right here.
This is what I call a -- patent pending -- Global Inlet Director. With this, we're able to reduce pathogen transmission by about 55 times, and increase fresh-air inhalation by about 190 percent. So how this actually works is we would install this piece of composite material into these existing spots that are already in the plane. So it's very cost-effective to install and we can do this directly overnight. All we have to do is put a couple of screws in there and you're good to go. And the results that we get are absolutely amazing. Instead of having those problematic swirling airflow patterns,
we can create these walls of air that come down in-between the passengers to create personalized breathing zones. So you'll notice the middle passenger here is sneezing again, but this time, we're able to effectively push that down to the filters for elimination. And same thing from the side, you'll notice we're able to directly push those pathogens down. So if you take a look again now at the same scenario but with this innovation installed, you'll notice the middle passenger sneezes, and this time, we're pushing that straight down into the outlet
before it gets a chance to infect any other people. So you'll notice the two passengers sitting next to the middle guy are breathing virtually no pathogens at all. Take a look at that from the side as well, you see a very efficient system. And in short, with this system, we win. When we take a look at what this means, what we see is that this not only works if the middle passenger sneezes, but also if the window-seat passenger sneezes or if the aisle-seat passenger sneezes. And so with this solution, what does this mean for the world? Well, when we take a look at this
from the computer simulation into real life, we can see with this 3D model that I built over here, essentially using 3D printing, we can see those same airflow patterns coming down, right to the passengers. In the past, the SARS epidemic actually cost the world about 40 billion dollars. And in the future, a big disease outbreak could actually cost the world in excess of three trillion dollars. So before, it used to be that you had to take an airplane out of service for one to two months, spend tens of thousands of man hours and several million dollars
to try to change something. But now, we're able to install something essentially overnight and see results right away. So it's really now a matter of taking this through to certification, flight testing, and going through all of these regulatory approvals processes. But it just really goes to show that sometimes the best solutions are the simplest solutions. And two years ago, even, this project would not have happened, just because the technology then wouldn't have supported it. But now with advanced computing and how developed our Internet is,
it's really the golden era for innovation. And so the question I ask all of you today is: why wait? Together, we can build the future today. Thanks. (Applause)