021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

آمریکا چطور باید از جایگاه ابرقدرتی خود استفاده کند

Ian Bremmer

How the US should use its superpower status

Americanization and globalization have basically been the same thing for the last several generations. But the US's view of the world -- and the world's view of the US -- is changing. In a fast-paced tour of the current state of international politics, Ian Bremmer discusses the challenges of a world where no single country or alliance can meet the challenges of global leadership and asks if the US is ready to lead by example, not by force.


تگ های مرتبط :

Business, China, Asia
وقتی که به تد اکس می‌آیید، معمولا فکر می‌کنید در مورد فناوریه، دنیا داره تغییر می‌کنه، و خلاقیت داره بیشتر میشه، در مورد چیزهای خودران فکر می‌کنید. این روزها همه دارند در مورد خودرو‌های خودران حرف می‌زنند، و من از ساخته شدن خودروی خودران خوشم میاد، اما وقتی که توی یکیش برم، می‌دونی، دوست دارم واقعا یواش بره، دوست دارم دستم روی فرمون باشه و پام روی ترمز، اگه چیزی شد. شما رو نمی‌دونم، اما سوار اتوبوس خودران نمی‌شم. و هنوز سوار هواپیمای خودران هم نمی‌شم. اما نظرتون در مورد جهان خودران چیه؟ به این خاطر این رو می‌پرسم چون هر روز این موضوع بیشتر میشه.
قرار نبود اینجوری بشه. ما رتبه اول دنیاییم، ایالات متحده بزرگه و رئیسه. آمریکایی شدن و جهانی شدن در چند نسل گذشته اساسا یک معنی داشته‌اند. درسته؟ حالا چه سازمان تجارت جهانی باشه یا صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی، سیستم ارزی «برتن وود»، اینها سازمانهایی آمریکایی بودند، ارزش‌های ما، دوستان ما، هم‌ پیمان‌های ما، پول ما، معیار‌های ما. دنیا اینجوری عمل می‌کرد. پس به نظرم جالبه، بخواین بدونین که حالا آمریکا چطوری به نظر می‌رسه، اینجاست. این نگاه ما به نحوه کارکرد دنیاست.
پرزیدنت اوباما روزی فرش قرمز داشت، از هواپیمای رئیس‌جمهوری پایین میآمد، و کلی کیف می‌ده، خیلی راحته. خوب نمی‌دونم چند نفرتون «مسافرت چین» رو هفته پیش دیدین و برنامه گروه ۲۰ رو. خدای من، درسته؟ ما اینجوری فرود آمدیم برای مهمترین جلسه رهبران دنیا در چین. مشاور امنیت ملی واقعاً داشت فحش می‌داد روی باند -- فرش قرمزی هم نبود، یک جوری انگار زیر هواپیما مونده بود همراه خبرنگار‌ها و دیگران. بعداً در گروه ۲۰،
خوب اوباما اینجاست. ( خنده حضار ) سلام جرج، سلام، نرمن. به نظر همین الان می‌خوان برن توی رینگ بوکس، نه؟ و رفتند، ۹۰ دقیقه طول کشید، و درباره سوریه صحبت کردند. این چیزی بود که پوتین می‌خواست در باره‌اش صحبت کنه. بیشتر و بیشتر فکر می‌کنه رئیسه. کسی است که می‌خواد کار‌هایی اونجا انجام بده. علایق مشترک یا اعتماد زیادی وجود نداره، اما اینجوری نیست که آمریکایی‌ها بهش بگن که چکار کنه. اما وقتی که همه ۲۰ تا با هم جمع بشوند چی؟ مطمئنا، وقتی که همه رهبران روی صحنه هستند،
آمریکایی‌ها مشغول وزن کشی هستن. اوه- اوه. ( خنده حضار ) ژی لین پینگ به نظر خوب می‌رسه. آنگلا مرکل -- همیشه -- اینجوری نگاه می‌کنه، همیشه اینجوری. اما پوتین به رئیس‌جمهور ترکیه اردوغان میگه که چکار کنه، و انگار اوباما با خودش می‌گه اونجا دیگه چه خبره؟ ببینید، مسئله اینه که این دیگه گروه ۲۰ نیست، مشکل اینه که ما دیگه در دنیای گروه صفر زندگی می‌کنیم، یک نظم جهانی که دیگر هیچ کشوری یا پیمانی به تنهایی نمی‌تواند چالش‌های رهبری جهانی را بپذیرد. گروه ۲۰ دیگه کار نمی‌کنه،
گروه ۷ که همگی دوستان ما هستند به تاریخ پیوسته. و جهانی شدن ادامه داره. کالا‌ها و خدمات و مردم و سرمایه از مرز‌ها خارج می‌شوند با سرعتی خیلی بیشتر از قبل، اما آمریکایی شدن نه. پس اگه متقاعد شدین، می‌خواهم دو موضوع رو در ادامه صحبتم بگم. می‌خوام در مورد پیامد‌های اون صحبت کنم برای همه دنیا. در اطرافش صحبت می‌کنم. و بعد می‌خوام در این مورد بگم که ما اینجا در آمریکا و نیویورک چی فکر می کنیم. پس چرا؟ پیامد‌های آن چیست، و چرا اینجاییم؟
خوب ما اینجاییم چون در ایالات متحده، ما دو تریلیون دلار در جنگهای عراق و افغانستان هزینه کردیم که شکست خوردند. ما دیگه نمی‌خواهیم این کار رو بکنیم. ما تعداد زیادی از قشر متوسط و کارگر داریم که حس می‌کنند وعده‌های جهانی شدن براشون سودی نداشته، پس مشخصا اون رو نمی‌خوان. و یک انقلاب انرژی داریم که دیگه احتیاجی به اپک یا خاورمیانه به شکلی که عادت داشتیم نداریم. و خودمون همینجا در ایالات متحده تولید می‌کنیم. پس آمریکایی‌ها دیگه نمی‌خوان کلانتر امنیت جهانی باشند یا معمار تجارت جهانی.
آمریکایی‌ها حتی دیگه نمی‌خوان مشوق ارزشهای جهانی باشند. خوب، حالا به اروپا نگاه کن، مهمترین پیمان جهانی روابط دوسوی اقیانوس اطلس بوده. اما حالا ضعیف تر از هر زمانی پس از جنگ دوم جهانی است، این همه بحران، مذاکرات خروج انگلیس از اروپا، مذاکرات مصونیت تجاری میان فرانسه و روسیه، یا آلمانی ها و ترک‌ها، انگلیسی‌ها و چینی‌ها. چین به دنبال نقش بیشتری در رهبری است. این را می‌خواهد، اما تنها در زمینه‌های تجاری، بدنبال ارزش‌ها، اسناندارد‌ها و پول خودشون در رقابت با همین‌های آمریکا هستند. روس‌ها هم بدنبال رهبری بیشتر هستند،
این رو در اوکراین می‌بینید. در کشور‌های حوزه بالتیک، در خاور‌میانه، اما نه آمریکایی‌ها. اون‌ها مزایا و نظم خودشون رو می‌خوان. به این دلیل اینجاییم. خوب جلوتر چه اتفاقی می‌افته؟ بگذارید ساده شروع کنیم، با خاور‌میانه. ( خنده حضار ) می‌دونین، من یک موضوع رو حذف کردم، ولی کلیت موضوع رو می‌فهمید. ببینین، سه دلیل وجود داره که چرا خاورمیانه قبلا باثبات بوده. درست؟ اول اینکه قبلاً اراده‌ای برای ایجاد
اندازه‌ای از امنیت نظامی توسط آمریکا و متحدینش وجود داشت. دوم اینکه، بیرون آوردن پولِ ارزان و زیاد از زمین کار ساده‌ای بود چون نفت گران بود. و سوم اینکه مهم نبود که رهبران چقدر بدند، مردم نسبتا خاموش بودند. امکانش رو نداشتند، و خیلی‌ها هم اراده‌اش رو نداشتند تا واقعاً در برابرشون برخیزند. خوب، می‌تونم بگم که، در دنیای گروه صفر، هر سه این موارد دیگه درست نیستند، و به این خاطر کشور‌های بحران زده، تروریسم، پناهندگان و مابقی ایجاد شده. آیا تمام خاورمیانه متلاشی خواهد شد؟ نه، کرد‌ها ، و عراق، اسرائیل و ایران به تدریج بهتر می‌شوند.
اما اگه بخواهیم کلی بگیم، این تصویر خوبی نیست. خوب، در مورد ایشون چی؟ با دست خالی خوب بازی می کنه. معلومه که این بیشتر از قد و قامتش هست.. اما در دراز مدت -- منظورم این نبود. اما در دراز مدت، دراز مدت، اگه فکر کنید که روس‌ها مورد تهدید آمریکا و اروپا و ناتوی در حال توسعه تا مرزهاشون هستند وقتی که می‌گیم که نخواهند کرد، و اتحادیه اروپا تجاوز خواهد کرد، یه کم صبر کنید تا چینی‌ها چند صد میلیارد دلار در کشور‌های اطراف روسیه که فکر می‌کنند رابطه دارند سرمایه گزاری کنند، چینی‌ها دارند مسلط می‌شوند. و روس‌ها دارند خورده‌ها رو جمع می‌کنند.
در دنیای گروه صفر، ۱۰ سال خیلی سختی برای آقای پوتین خواهد بود. همه‌اش هم بد نخواهد بود. درسته؟ آسیا واقعاً خیلی بهتر به نظر می‌رسه. رهبر‌های واقعی در اون وجود دارند. و از دید سیاسی هم خیلی باثباتند. مدتی است که اونجاند. آقای مودی در هند، آقای آبه، که احتمالاً داره دوره سومش در حزب لیبرال دمکرات ژاپن ثبت می‌شه، و البته ژی جینپینگ که قدرت زیادی رو تحکیم کرده، قدرتمند‌ترین رهبر چین بعد از مائو. اینها سه اقتصاد مهم آسیا هستند. ببیینید مشکلاتی هم در آسیا هست.
ما شاهد مجادلاتی در دریای چین جنوبی هستیم. می‌بینیم که کیم جونگ اون، درست همین چند روز پیش، یک سلاح اتمی دیگه رو آزمایش کرده، اما رهبران دیگر آسیا نیازی حس نمی‌کنند تا دفاع بکنند، دچار هراس بشند، تا واقعاً باعث تشدیدِ تنش‌های ژئوپلیتیک و مرزی بشند. آنها می‌خواند تا روی ثبات و رشد اقتصادی بلند مدت تمرکز کنند. و این کاریه که واقعاً می‌کنند. بریم سراغ اروپا. اروپا کمی در این محیط ترسان به نظر می‌رسه. این چیزهایی که در خاورمیانه اتفاق می‌افته کاملاً به مرز‌های اروپا کشیده می‌شه.
خروج انگلیس از اتحادیه اروپا و نگرانی از پوپولیسم (عوام‌گرایی) را در تمامی قسمت‌های اروپا می‌بینید. بگذارید تا بگم که در دراز مدت، در دنیای گروه صفر، توسعه اروپا به نظر کمی بیش از حد می‌رسه. اروپا درست تا روسیه رفته، و از پایین تا خاورمیانه ادامه پیدا کرده، و اگه دنیا واقعا یکپارچه و آمریکایی می‌شد، این مشکل زیادی نبود، اما در دنیای گروه صفر، این کشور‌های نزدیک روسیه و نزدیک خاورمیانه در واقع توانایی‌های اقتصادی متفاوتی دارند، ثبات اجتماعی متفاوتی و سیستم‌ها و اولویت‌های سیاسی متفاوتی نسبت به مرکز اروپا.
پس اروپا واقعا توانست توسط گروه ۷ توسعه پیدا کنه، اما تحت گروه صفر، اروپا کوچکتر می‌شه. هسته اروپا در اطراف آلمان و فرانسه و مابقی همچنان کار می‌کنه، و فعال خواهد ماند، با ثبات، پولدار و منسجم. اما درمرز‌ها، کشور‌هایی مانند یونان ترکیه و بقیه، اصلاً به نظر خوب نخواهند رسید. آمریکای لاتین، مقدار زیادی پوپولیسم، باعث شده تا اقتصاد اصلاً خوب نباشه. برای دهه‌ها ضدیت زیادی با آمریکا داشته‌اند. و به تدریج دارند بر می‌گردند. این رو در آرژانتین می‌بینیم.
این بازشدن رو در کوبا می‌بینیم. در ونزوئلا خواهیم دید وقتی مادورو سقوط کنه. در برزیل خواهیم دید بعد از اعلام جرم و وقتی که نهایتاً یک رئیس‌جمهور قانونی و منتخب جدید در آنجا داشته باشیم. تنها جایی که می‌بینیم در جهت دیگه می‌ره عدم محبوبیت رئیس جمهور مکزیک پنیا نیتو است. اونجا واقعاً جدایی از ایالات متحده رو در سال‌های بعد خواهید دید. انتخابات آمریکا در مورد این یکی هم، جداً مهمه. ( خنده حضار ) آفریقا، درسته؟ خیلی از مردم گفتن که این دهه‌ی آفریقا خواهد بود، نهایتاً. در یک دنیای گروه صفر، قطعاً زمان شگفت‌انگیزی است
برای کشور‌های آفریقایی، آن‌هایی که به سمت مدیریتی خوب و شهری شدن گسترده پیش می‌روند، کلی آدم باهوش، زنان وارد فضا‌های کاری می‌شوند، کارآفرینی داره راه می‌افته. اما در بیشتر کشور‌های آفریقایی، وضعیت خطرناکتر می‌شه: شرایط آب‌وهوایی غیر معمول، افراط گرایی اسلامی و نیز مسیحی، و حکومت‌های خیلی ضعیف، مرز‌های غیر قابل دفاع، مهاجرت‌های اجباری. این کشور‌ها می‌تونند از نقشه حذف بشند. کاملاً مشخصه که یک جدایی مفرط درحال انجامه بین برنده‌ها و بازنده‌های آفریقا.
و در آخر، برگردیم به ایالات متحده. نظرم در مورد خودمون چیه؟ چون کلی آدم سرخورده اینجان، البته نه اینجا در تداکس، می‌دونم، اما در ایالات متحده، خدای من، بعد از ۱۵ ماه مبارزات انتخاباتی، باید هم سرخورده باشیم. این رو می‌فهمم. اما خیلی از مردم سرخورده‌اند چون می‌گند، « واشنگتن داغون شده، ما دیگه اعتقادی به ساختار نداریم، از رسانه‌ها متنفریم.» جهنم، حتی طرفداران جهانی‌سازی‌ای مثل من هم این بدبختی رو قبول دارند. ببینید، به نظرم باید بپذیریم، دوستان عزیز من که چادر زدید، وقتی که یک خرس دنبالتونه،
در فضای بین‌المللی، نباید از خرسه فرار کنید، فقط باید از دست هم‌چادری‌هاتون فرار کنین. ( خنده حضار ) حالا، براتون از هم چادری‌هاتون گفتم. درسته؟ و از این دیدگاه به نظر کارمون درسته. خیلی‌ها در این زمینه می‌گند، «بگذارید دلارش کنیم. بیاید بریم سراغ املاک نیویورک. بیایید بچه‌هامون رو بفرستیم دانشگاه‌های آمریکایی». می‌دونید ما همسایه‌های خیلی خوبی داریم: کانادا، مکزیک و دو تا دریای بزرگ. می‌دونین چقدر ترکیه دلش می‌خواست همچین همسایه‌هایی داشته باشه؟
این‌ها همسایه‌های خیلی خوبی هستند. تروریسم یک مشکل در آمریکاست. خدا خودش می‌دونه که ما اون رو اینجا در نیویورک می‌فهمیم. اما به نسبت آمریکا در اروپا مشکل خیلی بزرگتریه. در خاورمیانه هم مشکل خیلی بزرگتریه نسبت به اروپا. این‌ها عوامل خیلی بزرگی هستند. ما تازه ۱۰٬۰۰۰ پناهنده سوری رو پذیرفتیم، و به تلخی ازش شکایت می‌کنیم. می‌دونین چرا؟ چون نمی‌تونن تا اینجا شنا کنند. درسته؟ منظورم اینه که ترک ها خیلی دوست داشتند تا فقط ۱۰٬۰۰۰ پناهنده سوری داشتند اردنی‌ها، آلمانی‌ها، انگلیسی‌‌ها. درسته؟ اما اوضاع اینطور نیست. این واقعیتی در آمریکاست.
به نظر خیلی خوب میاد. اما چالش اینجاست. در دنیای گروه صفر، باید خودت یک الگو برای رهبری باشی. اگه بدونیم که دیگه نمی‌خواهیم پلیس جهانی باشیم، اگه بدونیم که نمی‌خواهیم معمار تجارت جهانی باشیم، که دیگه نمی‌خواهیم مشوق ارزش‌های جهانی باشیم، دیگه نمی‌خواهیم کارهایی که عادت کرده بودیم رو انجام بدیم، قرن ۲۱ درحال تغییره، ما باید از راه الگو بودن رهبری کنیم -- تا راضی کننده باشیم که همه آدم‌های دیگه همچنان بگویند، که اون‌ها فقط سریعتر نبودند. حتی وقتی که خرس دنبالمونه، اینجا هنوز هم جای خوبیه.
می‌خواهیم باهاشون رقابت کنیم. فرایند انتخابات امسال مثال خوبی از رهبری از طریق الگو شدن نیست. هیلاری کلینتون می‌گوید قراره مثل دهه ۹۰ بشیم. هنوز می‌تونیم مشوق ارزش‌ها باشیم. هنوز می‌تونیم معمار تجارت جهانی باشیم. هنوز می‌تونیم کلانتر جهانی باشیم. و دونالد ترامپ می‌خواد ما رو به دهه ۳۰ برگردونه. میگه، «راه فقط راه ماست. دوست نداری، به سلامت.» درسته؟ هیچ‌کدومشون اینکه گروه صفر یک حقیقت بنیادی است رو قبول ندارند، که اگرچه آمریکا هنوز در سقوط نیست، مشخصاً هر روز سخت‌تر می‌شه تا آمریکایی‌ها خواسته هاشون رو تحمیل کنند،
حتی تاثیرگذاری بیشتری داشته باشند، در نظم جهانی. آیا ما واقعاً آماده‌ی رهبری از راه الگو بودن هستیم؟ برای درست کردنش بعد از انتخابات نوامبر چکار باید بکنیم، بعد از اینکه رئیس‌جمهور بعدی آمد؟ خوب، یا باید یک بحران دیگه داشته باشیم تا ما رو مجبور به حرکت کنه. یک رکود اقتصادی دیگه می‌تونه. یک بحران جهانی مالی دیگه می‌تونه این کار رو بکنه. خدا نکنه، ولی یک یازده سپتامبر دیگه می‌تونه این کار رو بکنه. یا بحران هویت، باید ببینیم که حذف توان تولیدی کشور، نابرابری، چالش‌هایی که هر روزه در ایالات متحده بزرگ و بزرگتر می‌شوند،
خودشان به اندازه‌ای اضطراری هستند تا رهبران ما را مجبور به تغییر کنند، و اینکه ما صداهایی داریم، از طریق تلفن‌های همراهمان، یا هرکدام از ما، توان این را داریم که آن‌ها را متقاعد به تغییر کنیم. البته، انتخاب سومی هم هست، شاید محتمل‌ترین انتخاب، و آن اینکه هیچ کاری نکنیم، و ظرف چهار سال شما من رو دوباره دعوت کنین، و من این سخن‌رانی رو دوباره انجام می‌دهم. از شما خیلی، خیلی متشکرم. (
When you come to TEDx, you always think about technology, the world changing, becoming more innovative. You think about the driverless. Everyone's talking about driverless cars these days, and I love the concept of a driverless car, but when I go in one, you know, I want it really slow, I want access to the steering wheel and the brake, just in case. I don't know about you, but I am not ready for a driverless bus. I am not ready for a driverless airplane. How about a driverless world? And I ask you that because we are increasingly in one.
It's not supposed to be that way. We're number one, the United States is large and in charge. Americanization and globalization for the last several generations have basically been the same thing. Right? Whether it's the World Trade Organization or it's the IMF, the World Bank, the Bretton Woods Accord on currency, these were American institutions, our values, our friends, our allies, our money, our standards. That was the way the world worked. So it's sort of interesting, if you want to look at how the US looks, here it is.
This is our view of how the world is run. President Obama has got the red carpet, he goes down Air Force One, and it feels pretty good, it feels pretty comfortable. Well, I don't know how many of you saw the China trip last week and the G20. Oh my God. Right? This is how we landed for the most important meeting of the world's leaders in China. The National Security Advisor was actually spewing expletives on the tarmac -- no red carpet, kind of left out the bottom of the plane
along with all the media and everybody else. Later on in the G20, well, there's Obama. (Laughter) Hi, George. Hi, Norman. They look like they're about to get into a cage match, right? And they did. It was 90 minutes long, and they talked about Syria. That's what Putin wanted to talk about. He's increasingly calling the shots. He's the one willing to do stuff there. There's not a lot of mutual like or trust, but it's not as if the Americans are telling him what to do.
How about when the whole 20 are getting together? Surely, when the leaders are all onstage, then the Americans are pulling their weight. Uh-oh. (Laughter) Xi Jinping seems fine. Angela Merkel has -- she always does -- that look, she always does that. But Putin is telling Turkish president Erdogan what to do, and Obama is like, what's going on over there? You see. And the problem is it's not a G20, the problem is it's a G-Zero world that we live in,
a world order where there is no single country or alliance that can meet the challenges of global leadership. The G20 doesn't work, the G7, all of our friends, that's history. So globalization is continuing. Goods and services and people and capital are moving across borders faster and faster than ever before, but Americanization is not. So if I've convinced you of that, I want to do two things with the rest of this talk. I want to talk about the implications of that for the whole world. I'll go around it.
And then I want to talk about what we think right here in the United States and in New York. So why? What are the implications. Why are we here? Well, we're here because the United States, we spent two trillion dollars on wars in Iraq and Afghanistan that were failed. We don't want to do that anymore. We have large numbers of middle and working classes that feel like they've not benefited from promises of globalization, so they don't want to see it particularly. And we have an energy revolution
where we don't need OPEC or the Middle East the way we used to. We produce all that right here in the United States. So the Americans don't want to be the global sheriff for security or the architect of global trade. The Americans don't want to even be the cheerleader of global values. Well, then you look to Europe, and the most important alliance in the world has been the transatlantic relationship. But it is now weaker than it has been at any point since World War II, all of the crises, the Brexit conversations, the hedging going on between the French and the Russians, or the Germans and the Turks, or the Brits and the Chinese.
China does want to do more leadership. They do, but only in the economic sphere, and they want their own values, standards, currency, in competition with that of the US. The Russians want to do more leadership. You see that in Ukraine, in the Baltic states, in the Middle East, but not with the Americans. They want their own preferences and order. That's why we are where we are. So what happens going forward? Let's start easy, with the Middle East.
(Laughter) You know, I left a little out, but you get the general idea. Look, there are three reasons why the Middle East has had stability such as it is. Right? One is because there was a willingness to provide some level of military security by the US and allies. Number two, it was easy to take a lot of cheap money out of the ground because oil was expensive. And number three was no matter how bad the leaders were, the populations were relatively quiescent. They didn't have the ability, and many didn't have the will
to really rise up against. Well, I can tell you, in a G-Zero world, all three of those things are increasingly not true, and so failed states, terrorism, refugees and the rest. Does the entire Middle East fall apart? No, the Kurds will do better, and Iraq, Israel, Iran over time. But generally speaking, it's not a good look. OK, how about this guy? He's playing a poor hand very well. There's no question he's hitting above his weight. But long term -- I didn't mean that. But long term, long term,
if you think that the Russians were antagonized by the US and Europe expanding NATO right up to their borders when we said they weren't going to, and the EU encroaching them, just wait until the Chinese put hundreds of billions of dollars in every country around Russia they thought they had influence in. The Chinese are going to dominate it. The Russians are picking up the crumbs. In a G-Zero world, this is going to be a very tense 10 years for Mr. Putin. It's not all bad. Right? Asia actually looks a lot better. There are real leaders across Asia, they have a lot of political stability.
They're there for a while. Mr. Modi in India, Mr. Abe, who is probably about to get a third term written in in the Liberal Democratic Party in Japan, of course Xi Jinping who is consolidating enormous power, the most powerful leader in China since Mao. Those are the three most important economies in Asia. Now look, there are problems in Asia. We see the sparring over the South China Sea. We see that Kim Jong Un, just in the last couple of days, tested yet another nuclear weapon. But the leaders in Asia do not feel the need
to wave the flag, to go xenophobic, to actually allow escalation of the geopolitical and cross-border tensions. They want to focus on long-term economic stability and growth. And that's what they're actually doing. Let's turn to Europe. Europe does look a little scared in this environment. So much of what is happening in the Middle East is washing up quite literally onto European shores. You see Brexit and you see the concerns of populism across all of the European states. Let me tell you that over the long term,
in a G-Zero world, European expansion will be seen to have gone too far. Europe went right up to Russia, went right down to the Middle East, and if the world were truly becoming more flat and more Americanized, that would be less of a problem, but in a G-Zero world, those countries nearest Russia and nearest the Middle East actually have different economic capabilities, different social stability and different political preferences and systems than core Europe. So Europe was able to truly expand under the G7, but under the G-Zero, Europe will get smaller.
Core Europe around Germany and France and others will still work, be functional, stable, wealthy, integrated. But the periphery, countries like Greece and Turkey and others, will not look that good at all. Latin America, a lot of populism, made the economies not go so well. They had been more opposed to the United States for decades. Increasingly, they're coming back. We see that in Argentina. We see it with the openness in Cuba. We will see it in Venezuela when Maduro falls. We will see it in Brazil after the impeachment
and when we finally see a new legitimate president elected there. The only place you see that is moving in another direction is the unpopularity of Mexican president Peña Nieto. There you could actually see a slip away from the United States over the coming years. The US election matters a lot on that one, too. (Laughter) Africa, right? A lot of people have said it's going to be Africa's decade, finally. In a G-Zero world, it is absolutely an amazing time for a few African countries, those governed well with a lot of urbanization,
a lot of smart people, women really getting into the workforce, entrepreneurship taking off. But for most of the countries in Africa, it's going to be a lot more dicey: extreme climate conditions, radicalism both from Islam and also Christianity, very poor governance, borders you can't defend, lots of forced migration. Those countries can fall off the map. So you're really going to see an extreme segregation going on between the winners and the losers across Africa. Finally, back to the United States. What do I think about us?
Because there are a lot of upset people, not here at TEDx, I know, but in the United States, my God, after 15 months of campaigning, we should be upset. I understand that. But a lot of people are upset because they say, "Washington's broken, we don't trust the establishment, we hate the media." Heck, even globalists like me are taking it on the chin. Look, I do think we have to recognize, my fellow campers, that when you are being chased by the bear, in the global context, you need not outrun the bear, you need to only outrun your fellow campers.
(Laughter) Now, I just told you about our fellow campers. Right? And from that perspective, we look OK. A lot of people in that context say, "Let's go dollar. Let's go New York real estate. Let's send our kids to American universities." You know, our neighbors are awesome: Canada, Mexico and two big bodies of water. You know how much Turkey would love to have neighbors like that? Those are awesome neighbors. Terrorism is a problem in the United States.
God knows we know it here in New York. But it's a much bigger problem in Europe than the US. It's a much bigger problem in the Middle East than it is in Europe. These are factors of large magnitude. We just accepted 10,000 Syrian refugees, and we're complaining bitterly about it. You know why? Because they can't swim here. Right? I mean, the Turks would love to have only 10,000 Syrian refugees. The Jordanians, the Germans, the Brits. Right? That's not the situation. That's the reality of the United States. Now, that sounds pretty good.
Here's the challenge. In a G-Zero world, the way you lead is by example. If we know we don't want to be the global cop anymore, if we know we're not going to be the architect of global trade, we're not going to be the cheerleader of global values, we're not going to do it the way we used to, the 21st century is changing, we need to lead by example -- be so compelling that all these other people are going to still say, it's not just they're faster campers. Even when the bear is not chasing us, this is a good place to be.
We want to emulate them. The election process this year is not proving a good option for leading by example. Hillary Clinton says it's going to be like the '90s. We can still be that cheerleader on values. We can still be the architect of global trade. We can still be the global sheriff. And Donald Trump wants to bring us back to the '30s. He's saying, "Our way or the highway. You don't like it, lump it." Right? Neither are recognizing a fundamental truth of the G-Zero, which is that even though the US is not in decline, it is getting objectively harder
for the Americans to impose their will, even have great influence, on the global order. Are we prepared to truly lead by example? What would we have to do to fix this after November, after the next president comes in? Well, either we have to have another crisis that forces us to respond. A depression would do that. Another global financial crisis could do this. God forbid, another 9/11 could do that. Or, absent crisis, we need to see that the hollowing out, the inequality, the challenges
that are growing and growing in the United States, are themselves urgent enough to force our leaders to change, and that we have those voices. Through our cell phones, individually, we have those voices to compel them to change. There is, of course, a third choice, perhaps the most likely one, which is that we do neither of those things, and in four years time you invite me back, and I will give this speech yet again. Thank you very, very much. (Applause)