021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

آلن سيوری: چگونه با بيابان‌زدايی، روند تغييرات آب‌وهوايی را معكوس كنيم؟

Allan Savory

How to fight desertification and reverse climate change

"Desertification is a fancy word for land that is turning to desert," begins Allan Savory in this quietly powerful talk. And it's happening to about two-thirds of the world's grasslands, accelerating climate change and causing traditional grazing societies to descend into social chaos. Savory has devoted his life to stopping it. He now believes -- and his work may show -- that a surprising factor can protect grasslands and even reclaim degraded land that was once desert. (NOTE: Statements in this talk have been challenged by scientists working in this field. Please read "Criticisms & Updates" below for more details.)


تگ های مرتبط :

Agriculture, Climate Change, Green
مرگبارترین سونامی تاریخ بشر بزرگترین توفان ممكن را داریم پشت سر می‌گذاریم توفان گسترده ای كه می‌تواند واقعیت شوم روزافزون را به رخ ما بكشد واقعیتی كه بسیار ساده‌انگارانه با آن برخورد می كنیم و امیدواریم به كمك فناوری، گشایشی برای آن بیابیم. قبل درک است این توفان گسترده ای که ما با آن روبرو هستیم نتیجه افزایش جمعیت ما در جهان است كه می‌رود به جمعیتی نزدیک به ۱۰ میلیارد نفر برسد زمین‌های زراعی دارد به بیابان تبدیل می‌شود و تغییرات آب‌وهوایی اجتناب‌ناپذیر شده است.
در حالی كه ما فقط می‌خواهیم همه مشكلات كنونی را به كمك فناوری و با جایگزین كردن سوخت‌های فسیلی از سر راه برداریم. اما سوخت‌های فسیلی، كربن، زغال سنگ و بنزین تنها چیزهایی نیستند كه می‌توانند تغییرات آب‌وهوایی را ایجاد كنند. بیابان‌زایی یا در واقع تبدیل زمین‌های زراعی به بیابان هم بخشی از این تغییرات است كه تنها زمانی رخ می دهد كه زمین های بایر بسیاری ایجاد كرده باشیم. هیچ دلیل دیگری وجود ندارد. به همین دلیل تصمیم گرفتم روی بخش عمده زمین‌های زراعی تمركز كنم كه دارند به بیابان تبدیل می‌شوند.
پیام ساده‌ای برای شما دارم كه بسیار امیدبخش است. ما محیط‌های زیستی داریم كه رطوبت تمام سال در آنها وجود دارد. و در نتیجه خلق زمین‌های گسترده بی‌آب‌ وعلف در آنها تقریبا غیرممكن است. مهم نیست چه بلایی سر زمین آورده باشید، طبیعت آنرا به سرعت ترمیم می‌كند. و زیست‌بوم‌های دیگری وجود دارند زمین‌هایی كه چندین ماه بارش و چندین ماه بی‌آبی را به دنبال آن تجربه می كنند، و اینجاست كه بیابان‌زایی اتفاق می‌افتد. خوشبختانه امروزه به كمك فناوری فضایی می‌توانیم به این زمین‌ها از آسمان نگاه كنیم
و ببینیم چه سهمی از زمین به بیابان تبدیل شده است. خوب طبیعتا بخش‌هایی كه به رنگ سبز می‌بینید دچار بیابان‌زایی نشده‌اند و بخش‌های قهوه‌ای به بیابان تبدیل شده كه سهم بزرگتری از زمین را به خود اختصاص داده‌ است. حدس می‌زنم بیابان‌زایی دارد در ۲/۳ پهنه زمین رخ می‌دهد. این عكس را در بیابان تیهاما گرفته‌ام جایی كه تنها ۲۵ میلیمتر باران در سال می‌بارد. حالا این بشكه‌های آب را در نظر بگیرید كه هر كدام حدود ۲۰۰ لیتر گنجایش دارند. بیش از ۱٫۰۰۰ بشكه در هر هكتار در یك روز آب ریخته شده و فردای آن باز هم زمین به این شكل بوده است.
فكر می‌كنید آب كجا رفته است؟ بخش كوچكی از آن روی زمین جاری شده و بخش عمده آن كه به زمین فرورفته و یا دوباره تبخیر شده است. درست مانند همان اتفاقی كه در باغچه شما رخ می‌دهد اگر خاك را عاری از پوشش گیاهی رها كنید. به این دلیل كه آب و كربن هر دو متصل به مواد آلی خاك هستند، زمانی كه خاك را از بین می بریم كربن را به جو بازخواهیم گرداند حالا باز هم بگویید بیابان‌زایی تنها در زمین‌هایی رخ می‌دهد كه لم‌یزرع و خشك یا درگیر كم‌آبی باشند و علفزارهایی مانند این نمونه كه از علف‌های بلند پوشیده شده
در مناطق پرباران با چنین مشكلی مواجه نخواهند بود. اما اگر از كمی نزدیك‌تر به این علفزار نگاه كنید می‌بینید كه بخش قابل‌توجهی از خاك در این منطقه فاقد پوشش گیاهی و پوشیده از لایه‌ای از خزه است كه تبخیر آب را بسیارساده خواهد كرد. این همان سرطانی است كه بیابان‌زایی نامیده می‌شود و تا علفزار را از بین نبرد، ما را متوجه خود نخواهد كرد. حالا به این نتیجه می‌رسیم كه دام‌ها عامل ایجاد بیابان‌زایی هستند اغلب گاوها، گوسفندان و بزها كه با خوردن حجم وسیعی از گیاهان خاك را عاری از پوشش گیاهی رها كرده و باعث تصاعد گاز متان شده‌اند. تقریبا هر كسی كه تصور كنید
از هر صنف و گروهی این را می‌داند یا همان‌طور كه من می‌دانستم، می‌دانسته كه این محیط‌ها مانند آنچه كه در تصویر می‌بینید و منطقه پر از گردوخاك آفریقا، جایی كه من بزرگ شدم، است من عاشق حیات وحش هستم و به همین خاطر با نفرت از دام‌ها بزرگ شدم به خاطر خرابی‌هایی كه به بار آورده بودند. و سپس تحصیلات دانشگاهی من به عنوان یك بوم‌شناس باز هم نفرت مرا بیشتر كرد. خوب، الان باید اعترافی بكنم. ما زمانی یقین داشتیم كه زمین گرد نیست. اشتباه می‌كردیم و باز هم ممكن است اشتباه كنیم.
بگذارید شما را به یك سفر بازآموزی و اکتشافی دعوت كنم. زمانی من مرد جوانی بودم یك زیست‌شناس تازه‌كار در آفریقا و در تبدیل زمین‌های بی‌نظیر به پارك‌های ملی آینده مشاركت داشتم. حدود دهه ۱۹۵۰ بود ما هر كاری كه فكر كنید برای محافظت از حیوانات انجام می‌دادیم و سپس اوضاع زمین‌ها بدتر از قبل شد اینجا می‌توانید پاركی كه ساختیم را ببینید. حالا هیچ دامی وجود نداشت تنها فیل‌ها بودند كه احساس كردیم تعدادشان بیش از اندازه زیاد است من با تحقیقی اثبات كردم كه تجمع فیل‌ها در منطقه بسیار بالاست
و پیشنهاد كردم از تعداد آنها كاسته شود تا به حدی برسد كه زمین گنجایش آنها را داشته باشد. می‌بایست تصمیم هولناكی می‌گرفتم، كه می‌توانست از لحاظ سیاسی هم خطرناك باشد. پس دولت تیمی از كارشناسان را تشكیل داد تا تحقیقاتم را بررسی كنند. آنها این كار را انجام دادند و نظراتم را تأیید كردند در نتیجه طی سال‌های بعد ما ۴۰ هزار فیل را كشتیم تا جلوی خرابی بیشتر زمین را بگیریم. و همه چیز بدتر شد، نه بهتر من عاشق فیل‌ها بودم و این‌كار به بزرگترین و غم‌انگیزترین اشتباه زندگی من تبدیل شد اشتباهی كه تا لحظه مرگ همراه من خواهد بود.
البته این اشتباه درس باارزشی برای من داشت. باعث شد كاملا مصمم شوم تا همه عمرم را وقف پیدا كردن راه حل بكنم. زمانی كه به آمریكا آمدم از دیدن اینكه پارك‌های ملی اینجا هم مانند این نمونه به بدی پارك‌های ملی آفریقا دچار بیابان‌زایی شده‌اند، شوكه شدم. هیچ دامی در كار نبود حداقل برای ۷۰ سال و متوجه شدم كه محققان آمریكایی هیچ توضیحی برای این مسئله ندارند مگر اینكه زمین خشك است و این اتفاق طبیعتا می افتد. پس من شروع به كاوش در میان تمام تحقیقات انجام شده در سراسر امریكای غربی كردم
جایی كه گاوها از زمین بیرون رانده شده بودند تا نقش آنها در بیابان‌زایی اثبات شود اما به نتیجه‌ای كاملا معکوس رسیدم همانطور كه شما هم می‌توانید ببینید این علفزار كه در سال ۱۹۶۱ سبز بوده تا سال ۲۰۰۲ به این روز افتاده است. كارشناسان تغییرات آب‌وهوایی و نویسندگان مقاله‌ای كه به خروج گاوها از منطقه منجر شده بود نام این تغییرات را «فرایند ناشناخته» گذاشته بودند. واقعیت اینست كه ما هرگز علل بیابان‌زایی را درك نكرده‌ایم پدیده‌ای كه بسیاری از تمدن‌ها را از بین برده و حالا دارد جهان ما را تهدید می‌كند
ما هرگز نمی‌توانیم از این دلایل سر دربیاوریم. یك مترمربع از خاك را انتخاب كنید و آنرا عاری از هر پوشش گیاهی رها كنید (مانند اینجا) به شما قول می‌دهم دمای آن اول صبح بسیار پایین باشد و تا ظهر بسیار گرمتر شود از زمین های اطراف خود كه از علف و بقایای گیاهان پوشیده شده است. شما آب‌وهوا را در یك سطح بسیاركوچك تغییر داده‌اید در حالی كه در همین زمان دارد سهم زمین‌های بایر از خاك زمین بزرگ و بزرگتر می‌شود بیش از نیمی از خاك زمین درگیر این تغییرات آب‌وهوایی عظیم شده است. با این حال باز هم نمی‌توانیم بفهمیم
چه چیزی این روند را ۱۰ هزار سال پیش آغاز كرده؟ و چرا در دهه‌های اخیر شتاب گرفته است؟ ما هیچ دركی از این موضوع نداشتیم. آن چیزی كه ما نتوانستیم بفهیم این بود كه دربخش‌هایی از زمین كه بارش و خشكسالی فصلی داشتند خاك و پوشش گیاهی را تعداد زیادی از حیوانات گیاهخوار حفظ كرده بودند كه با خود شكارچیان بسیاری را به منطقه می‌كشاندند. آنها بهترین راه را برای دفاع در برابر گوشتخواران انتخاب كرده و دسته‌جمعی حركت می‌كردند هر چقدر گله بزرگتر بود، اعضای آن ایمنی بیشتری داشتند. آنها ادرار و مدفوعشان را در حین حركت
به زمین بر‌می‌گرداندند و حركت مانع از این می‌شد كه پوشش گیاهی بیش از حد خورده شود و البته گیاهانی كه لگد شده بودند خاك را به خوبی می‌پوشاندند درست در مسیری كه گله عبور كرده بود. این تصویر یك علفزار فصلی معمولی را نشان می‌دهد كه در نتیجه تنها ۴ ماه بارش به وجود آمده و پس از ۸ ماه خشكسالی در این تصویر دیده می‌شود. می‌توانید تغییرات ایجاد شده در دوره خشكسالی طولانی را مشاهده كنید. حالا تمام این علف‌های خشك باید به شكل طبیعی تجزیه شده و پیش از فصل رویش آتی به خاك برگردند.
در غیر این صورت علفزار و خاك شروع به مردن خواهد كرد. حالا اگر این فرایند زیستی رخ ندهد علف‌ها شروع به اكسیدشدن می‌كنند كه فرایندی بسیاركند است علف‌ها را از بین می‌برد و آنها را تبدیل به ساقه‌های خشکی خواهد كرد. باز خاك عریان شده و شروع به آزاد كردن كربن می‌كند. برای جلوگیری از این اتفاق قرن‌هاست كه آتش را انتخاب كرده‌ایم اما آتش هم خاك را بایر و عاری از پوشش گیاهی رها خواهد كرد و بدتر اینكه سوزاندن یك هكتار علفزار می‌تواند طبیعت را بیش از ۶٫۰۰۰ خودرو آلوده و تخریب كند. در آفریقا هر سال علفزارها را می‌سوزانیم
چیزی بالای یك‌میلیارد هكتار از زمین و كسی تا به حال در این مورد حرفی نزده است. ما به عنوان محقق سوزاندن علفزارها را تأیید كرده‌ایم به این خاطر كه فكر می‌كنیم مواد مرده را حذف می‌كند و به گیاه شانس رشد دوباره را می‌دهد. حالا به این علفزار خشك نگاه كنید برای حفظ سلامت آن چه كاری می‌توانیم انجام بدهیم؟ به خاطر داشته باشید كه داریم در مورد بخش بزرگی از خاك حرف می‌زنیم خوب! دیدیم كه نمی‌توانیم تعداد حیوانات را كاهش بدهیم بدون اینكه موجب بیابان‌زایی و تغییرات آب‌وهوایی بیشتر شویم. نمی‌توانیم علف‌ها را بسوزانیم و باز هم بیابان‌زایی و تغییرات آب‌وهوایی را تشدید نكنیم.
پس چه كاری باید انجام بدهیم؟ تنها یك راه حل وجود دارد باور كنید، فقط یك راه حل برای ما محققان و اقلیم‌شناسان باقی‌مانده است یك راه باورنكردنی و آن استفاده از دام‌ها است در دسته های بزرگ و در حال حركت تا نقش گیاهخواران و گوشتخواران را بازی كنند و در حقیقت شیوه طبیعت تكرار شود. هیچ راه حل دیگری برای بشر باقی‌ نمانده است. پس بیایید این كار را شروع كنیم. ما این‌كار را در بخش كوچكی از این علفزار آغاز كردیم ما بخش ابتدایی آنرا از گاوها پر كردیم تا مانند طبیعت رفتار كنیم
حالا نتیجه كار را ببینید. تمام این علف‌ها خاك را پوشانده اند و مدفوع دام‌ها؛ ادرار و بقایای گیاهی زمین را پر كرده همان‌طور كه باغبان‌هایی كه اینجا نشسته‌اند، متوجه می‌شوند خاك آماده جذب باران و نگه‌داشتن آن شده و البته حفظ كربن و شكستن متان ما این كار را بدون استفاده از آتش برای تخریب خاك انجام دادیم و گیاهان حالا می‌توانند آزادانه به رشد خود ادامه بدهند. زمانی كه برای اولین بار متوجه شدم هیچ راهی جز استفاده از دام‌ها برای جلوگیری از بیابان‌زایی و تغییرات آب‌وهوایی باقی‌نمانده
با مسئله بغرنجی مواجه شده بودم. چگونه باید این كار را آغاز كنیم؟ ما تجربه و دانش ۱۰٫۰۰۰ ساله چوپان‌هایی را داشتیم كه دام‌ها را گله‌گله به چرا برده بودند اما در نهایت طبیعت را به یك بیابان بزرگ تبدیل كردند. محققانی با دانش ۱۰۰ ساله در زمینه بارش داشتیم كه به بیابان‌زایی شتاب داده بودند همان‌طور كه اولین بار در آفریقا كشف كریدم و سپس در آمریكا هم تأیید شد و می‌توانید در تصویر ببینید زمین‌هایی را كه دارند توسط دولت مدیریت می‌شوند. واضح بود كه به تعداد بیشتری حیوان برای چریدن و حركت نیاز داشتیم
و انسان طی هزاران سال هرگز نتوانسته بود با پیچیدگی‌های طبیعت كنار بیاید. ما زیست‌شناس‌ها و بوم‌شناس‌ها هم هرگز با چیزی پیچیده‌تر از طبیعت برخورد نكرده‌ایم. به همین خاطر هم من به جای اختراع دوباره چرخ به دنبال این رفتم كه ببینم كسی پیش از من آن را ساخته است یا نه. و تكنیك‌هایی را كشف كردم كه می‌توانستم آنها را با شرایط بیولوژیك منطقه سازگار كنم و با استفاده از آنها چیزی را تهیه كردم كه آنرا مدیریت كل‌نگر و تغذیه برنامه‌ریزی شده نام‌گذاری كردیم. به فرایند برنامه‌ریزی كه می توانست به همه پیچیدگی‌های طبیعت پاسخ دهد در حالی كه پیچیدگی‌های اجتماعی، محیط زیستی و اقتصادی ما را در نظر دارد.
امروزه زنان جوانی مانند این نمونه را داریم كه در روستاهای آفریقا به روستاییان آموزش می‌دهند چگونه دام‌های خود را در گله‌بزرگ جمع كنند و چریدن آنها را به شكلی برنامه‌ریزی كنند كه مطابق با طبیعت باشد نكته دیگر اینست كه دام‌ها را شب در جایی نگه‌ می‌داریم و آنها را مانند آنكه در معرض خطر شكار هستند به حركت درمی‌اوریم چون زمین‌های بسیاری در اختیار داریم و جایی آنها را در شب نگه‌داری می‌كنیم كه زمین را برای كشت محصول آماده كنند به این سادگی بازده محصولات ما رشد چشمگیری داشته است. بیایید به بخشی از نتایج این كار نگاه كنیم. اینجا زمینی نزدیك به زمین آزمایشی ما در زیمباوه است.
كه چهار ماه بارش بسیارعالی را تجربه كرده و باید منتظر فصل طولانی خشكسالی می‌باشد. اما همانطور كه می‌بینید، تقریبا همه آب باران از سطح خاك تبخیر شده است. رودخانه با اینكه بارش‌ها به تازگی تمام شده‌اند، خشك شده و ۱۵۰٫۰۰۰ نفر ساكنان منطقه كاملا وابسته به كمك‌های غذایی هستند. حالا بیایید در روزی مشابه به زمین ما برویم با همان میزان بارش و نگاهی به آن بیندازیم. رودخانه ما خروشان، سالم و پاك است. بسیارخوب! محصول بوته‌ها، علف‌ها، درخت‌ها و گیاهان خودرو و هر چیزی كه تصورش را بكنید بارورتر است
و هیچ نگرانی از سال‌های خشك وجود ندارد. این كار را تنها با افزایش تعداد گاوها و بزها انجام داده‌ایم ۴۰۰درصد و چریدن آنها را به نحوی طراحی كردیم كه از طبیعت تقلید شده باشد فیل‌ها و بوفالوها هم اضافه شدند زرافه‌ها و هر حیوان دیگری كه به آن دسترسی داشتیم. اما پیش از اینكه شروع كنیم، زمین ما چیزی شبیه به این بود. خاك عاری از پوشش گیاهی ۳۰ سال بود كه طی فرسایش داشت از بین می‌رفت و اهمیتی نداشت كه چقدر باران دریافت كرده است. خوب! درخت علامت‌گذاری شده و تغییرات را ببینید از زمانی كه به كمك دام‌ها روند طبیعی را آغاز كردیم. این منطقه دیگری است
كه زمانی بایر بوده و تحت اثر فرسایش قرار داشته كافی است به پای این درخت كوچك نگاه كنید تا ببینید ۳۰ سانتیمتر از خاك از دست رفته است. خوب! حالا دوباره به تغییرات نگاه كنید باز هم فقط از دام‌ها برای شبیه‌سازی طبیعت استفاده شده است. می‌بینید كه درخت‌های به زمین افتاده‌ای وجود دارند چون خاك حاصلخیزتر فیل‌ها را به سمت خود كشیده است. این زمین در مكزیك شرایط هولناكی داشت من ناچار شدم آن تپه را برای نشانه‌گذاری انتخاب كنم چون تغییرات بسیار شگرف بوده است. (دست‌زدن حاضران) از دهه ۱۹۷۰ كمك به خانواده‌ای در صحرای كارو را آغاز كردم
و بیابانی را كه در سمت راست می‌بینید به علفزار تبدیل كردیم حالا نوه‌های آنها در این زمین زندگی می‌كنند و به آینده بهتر امیدوار هستند. نگاهی هم به تغییرات فوق‌العاده در این زمین بیندازید جایی كه كاملا ترمیم شده‌ و هیچ چیزی جز شبیه‌سازی طبیعت آنرا به زندگی برنگردانده است. و دوباره نسل سومی از خانواده كه سرگرم زندگی در این محیط هستند. علفزارهای وسیع پاتاگونیا همان‌طور كه می‌بینید به بیابان تبدیل شده‌اند. مردی كه در وسط ایستاده، محققی آرژانتینی است كه در حال ثبت تخریب پایدار خاك منطقه
برای تمامی سال‌هایی كه تعداد گوسفندان مرتبا در منطقه كم شده است می باشد. آنها گله‌ای ۲۵٫۰۰۰تایی از گوسفندان را به این منطقه آوردند تا دقیقا شرایط طبیعی شبیه‌سازی شود و چیزی حدود ۵۰درصد افزایش در تولیدات منطقه را تنها در سال اول ثبت كردند. حالا اینجا در منطقه وحشی شاخ آفریقا هستیم چوپانان گله‌ها را برای شبیه‌سازی طبیعت آماده كرده‌اند و می‌گویند این تنها روزنه امید آنهاست برای نجات خانواده و فرهنگشان. ۹۵درصد از این زمین می‌تواند مردم را فقط به كمك دام‌ها تغذیه كند. به شما یادآوری می‌كنم كه دارم در مورد خاك زمین حرف می‌زنم كه سرنوشت ما را در دست دارد
و شامل مناطق بكر بسیاری روی زمین می‌شود مناطقی كه تنها دام‌ها می‌توانند مردم را سیر كنند از تقریبا ۹۵درصد زمین. آنچه كه همگی ما داریم در جهان انجام می‌دهیم می‌تواند مانند سوخت‌های فسیلی و حتی بیشتر از آنها موجب تغییرات آب‌وهوایی شود. اما بدتر از آن تبعات این تغییرات، یعنی فقر، گرسنگی خشونت، از هم پاشیدن اجتماعی و جنگ است. همین حالا كه دارم با شما صحبت می‌كنم میلیون‌ها زن، مرد و كودك رنج میبرند و در انتظار مرگ هستند. اگر این اوضاع ادامه پیدا كند دیگر قادر به توقف تغییرات آب‌وهوایی نخواهیم بود
حتی اگر مصرف سوخت‌های فسیلی را كنار بگذاریم. فكر می‌كنم به شما نشان دادم كه چطور می‌توانیم با طبیعت كنار بیاییم با هزینه‌ای بسیار اندك و همه چیز را به شكل اول خود برگردانیم. ما همین حالا هم كار مشابهی انجام داده‌ایم نزدیك به ۱۵میلیون هكتار زمین در ۵ قاره و كسانی كه بیشتر از من درباره كربن می دانند میزان حفظ آن در خاك را محاسبه كنند اگر ما كاری را كه برایتان توضیح دادم، انجام بدهیم می‌توانیم كربن كافی را از جو زمین بگیریم و به شیوه‌ای كاملا ایمن آنرا در خاك علفزارها نگهداری كنیم
برای هزاران سال و اگر تنها این كار را در نیمی از علفزارهای زمین انجام بدهیم همان‌طور كه دیدیم می‌توانیم بشر را به دوران پیش از انقلاب صنعتی برگردانیم در حالی كه غذای كافی برای همه انسان‌ها داریم. من به اندك تلاش و هزینه‌ای فكر می‌كنم كه می‌تواند امید بیشتری را برای سیاره ما به ارمغن بیاورد برای بچه‌های ما فرزندان آنها و همه بشریت. سپاسگزارم. (دست‌زدن حاضران) متشكرم. متشكرم كریس. كریس اندرسون: متشكرم
و مطمئنم همه كسانی كه اینجا هستند، مانند من صدها پرسش دارند و دلشان می‌خواهد صمیمانه از تو تشكر كنند. تنها یك سئوال كوتاه بپرسم. زمانی كه اولین‌بار گله‌ها را به زمین‌های بایر آوردی بیابان‌ بودند. چطور این دام‌ها را سیر می‌كردی؟ چطور كار را شروع كردی؟ آلن سیوری: خوب، زمان طولانی را صرف این كار كردیم و تنها دفعه‌ای كه ناچار به تهیه تغذیه برای دام‌ها شدیم در حین احیای معدنی بود كه زمین آن ۱۰۰درصد بایر بود. اما سال‌ها پیش بدترین زمین ممكن را در زیمباوه داشتیم من جایزه‌ای ۵ پوندی گذاشته بودم برای كسی كه در فاصله‌ای بیش از ۱۶۰ كیلومتر
بتواند یك گیاه پیدا كند كم نیست، مسافت ۱۶۰ كیلومتری، و در چنین زمینی ما تعداد دام‌ها را سه برابر كردیم در سال اول، بدون اینكه آنها را دستی تغذیه كنیم فقط با حركت و شبیه‌سازی طبیعت و البته قوانین و منحنی‌ها این كمی برای توضیح پیچیده است؛ اما چیز دیگری در كار نبود. سی.ای: عالی است، چه ایده جالب و حائز اهمیتی بهترین نویسندگان وبلاگ ما به سراغ شما می‌آیند تا با شما صحبت كنند و مایلم که بیشتر در این مورد بدانم و اطلاعات بیشتری رد وبدل شود. آ.اس: عالی است. سی.ای: این یك سخنرانی فوق‌العاده بود فكر می‌كنم كه بدانید ما همگی شما را تحسین می‌كنیم.
متشكرم. آ.اس: خوب! متشكرم. متشكرم. از تو هم متشكرم كریس. (
The most massive tsunami perfect storm is bearing down upon us. This perfect storm is mounting a grim reality, increasingly grim reality, and we are facing that reality with the full belief that we can solve our problems with technology, and that's very understandable. Now, this perfect storm that we are facing is the result of our rising population, rising towards 10 billion people, land that is turning to desert, and, of course, climate change.
Now there's no question about it at all: we will only solve the problem of replacing fossil fuels with technology. But fossil fuels, carbon -- coal and gas -- are by no means the only thing that is causing climate change. Desertification is a fancy word for land that is turning to desert, and this happens only when we create too much bare ground. There's no other cause. And I intend to focus on most of the world's land that is turning to desert. But I have for you a very simple message
that offers more hope than you can imagine. We have environments where humidity is guaranteed throughout the year. On those, it is almost impossible to create vast areas of bare ground. No matter what you do, nature covers it up so quickly. And we have environments where we have months of humidity followed by months of dryness, and that is where desertification is occurring. Fortunately, with space technology now, we can look at it from space, and when we do, you can see the proportions fairly well.
Generally, what you see in green is not desertifying, and what you see in brown is, and these are by far the greatest areas of the Earth. About two thirds, I would guess, of the world is desertifying. I took this picture in the Tihamah Desert while 25 millimeters -- that's an inch of rain -- was falling. Think of it in terms of drums of water, each containing 200 liters. Over 1,000 drums of water fell on every hectare of that land that day. The next day, the land looked like this. Where had that water gone?
Some of it ran off as flooding, but most of the water that soaked into the soil simply evaporated out again, exactly as it does in your garden if you leave the soil uncovered. Now, because the fate of water and carbon are tied to soil organic matter, when we damage soils, you give off carbon. Carbon goes back to the atmosphere. Now you're told over and over, repeatedly, that desertification is only occurring in arid and semi-arid areas of the world, and that tall grasslands like this one
in high rainfall are of no consequence. But if you do not look at grasslands but look down into them, you find that most of the soil in that grassland that you've just seen is bare and covered with a crust of algae, leading to increased runoff and evaporation. That is the cancer of desertification that we do not recognize till its terminal form. Now we know that desertification is caused by livestock, mostly cattle, sheep and goats, overgrazing the plants, leaving the soil bare and giving off methane. Almost everybody knows this,
from nobel laureates to golf caddies, or was taught it, as I was. Now, the environments like you see here, dusty environments in Africa where I grew up, and I loved wildlife, and so I grew up hating livestock because of the damage they were doing. And then my university education as an ecologist reinforced my beliefs. Well, I have news for you. We were once just as certain that the world was flat. We were wrong then, and we are wrong again. And I want to invite you now
to come along on my journey of reeducation and discovery. When I was a young man, a young biologist in Africa, I was involved in setting aside marvelous areas as future national parks. Now no sooner — this was in the 1950s — and no sooner did we remove the hunting, drum-beating people to protect the animals, than the land began to deteriorate, as you see in this park that we formed. Now, no livestock were involved, but suspecting that we had too many elephants now, I did the research and I proved we had too many,
and I recommended that we would have to reduce their numbers and bring them down to a level that the land could sustain. Now, that was a terrible decision for me to have to make, and it was political dynamite, frankly. So our government formed a team of experts to evaluate my research. They did. They agreed with me, and over the following years, we shot 40,000 elephants to try to stop the damage. And it got worse, not better. Loving elephants as I do, that was the saddest and greatest blunder of my life, and I will carry that to my grave.
One good thing did come out of it. It made me absolutely determined to devote my life to finding solutions. When I came to the United States, I got a shock, to find national parks like this one desertifying as badly as anything in Africa. And there'd been no livestock on this land for over 70 years. And I found that American scientists had no explanation for this except that it is arid and natural. So I then began looking at all the research plots I could
over the whole of the Western United States where cattle had been removed to prove that it would stop desertification, but I found the opposite, as we see on this research station, where this grassland that was green in 1961, by 2002 had changed to that situation. And the authors of the position paper on climate change from which I obtained these pictures attribute this change to "unknown processes." Clearly, we have never understood what is causing desertification, which has destroyed many civilizations
and now threatens us globally. We have never understood it. Take one square meter of soil and make it bare like this is down here, and I promise you, you will find it much colder at dawn and much hotter at midday than that same piece of ground if it's just covered with litter, plant litter. You have changed the microclimate. Now, by the time you are doing that and increasing greatly the percentage of bare ground on more than half the world's land, you are changing macroclimate.
But we have just simply not understood why was it beginning to happen 10,000 years ago? Why has it accelerated lately? We had no understanding of that. What we had failed to understand was that these seasonal humidity environments of the world, the soil and the vegetation developed with very large numbers of grazing animals, and that these grazing animals developed with ferocious pack-hunting predators. Now, the main defense against pack-hunting predators is to get into herds, and the larger the herd, the safer the individuals.
Now, large herds dung and urinate all over their own food, and they have to keep moving, and it was that movement that prevented the overgrazing of plants, while the periodic trampling ensured good cover of the soil, as we see where a herd has passed. This picture is a typical seasonal grassland. It has just come through four months of rain, and it's now going into eight months of dry season. And watch the change as it goes into this long dry season. Now, all of that grass you see aboveground has to decay biologically
before the next growing season, and if it doesn't, the grassland and the soil begin to die. Now, if it does not decay biologically, it shifts to oxidation, which is a very slow process, and this smothers and kills grasses, leading to a shift to woody vegetation and bare soil, releasing carbon. To prevent that, we have traditionally used fire. But fire also leaves the soil bare, releasing carbon, and worse than that, burning one hectare of grassland gives off more, and more damaging, pollutants than 6,000 cars.
And we are burning in Africa, every single year, more than one billion hectares of grasslands, and almost nobody is talking about it. We justify the burning, as scientists, because it does remove the dead material and it allows the plants to grow. Now, looking at this grassland of ours that has gone dry, what could we do to keep that healthy? And bear in mind, I'm talking of most of the world's land now. Okay? We cannot reduce animal numbers to rest it more without causing desertification and climate change. We cannot burn it without causing
desertification and climate change. What are we going to do? There is only one option, I'll repeat to you, only one option left to climatologists and scientists, and that is to do the unthinkable, and to use livestock, bunched and moving, as a proxy for former herds and predators, and mimic nature. There is no other alternative left to mankind. So let's do that. So on this bit of grassland, we'll do it, but just in the foreground. We'll impact it very heavily with cattle to mimic nature,
and we've done so, and look at that. All of that grass is now covering the soil as dung, urine and litter or mulch, as every one of the gardeners amongst you would understand, and that soil is ready to absorb and hold the rain, to store carbon, and to break down methane. And we did that, without using fire to damage the soil, and the plants are free to grow. When I first realized that we had no option as scientists but to use much-vilified livestock to address climate change and desertification,
I was faced with a real dilemma. How were we to do it? We'd had 10,000 years of extremely knowledgeable pastoralists bunching and moving their animals, but they had created the great manmade deserts of the world. Then we'd had 100 years of modern rain science, and that had accelerated desertification, as we first discovered in Africa and then confirmed in the United States, and as you see in this picture of land managed by the federal government. Clearly more was needed than bunching and moving the animals,
and humans, over thousands of years, had never been able to deal with nature's complexity. But we biologists and ecologists had never tackled anything as complex as this. So rather than reinvent the wheel, I began studying other professions to see if anybody had. And I found there were planning techniques that I could take and adapt to our biological need, and from those I developed what we call holistic management and planned grazing, a planning process, and that does address all of nature's complexity and our social, environmental, economic complexity.
Today, we have young women like this one teaching villages in Africa how to put their animals together into larger herds, plan their grazing to mimic nature, and where we have them hold their animals overnight -- we run them in a predator-friendly manner, because we have a lot of lands, and so on -- and where they do this and hold them overnight to prepare the crop fields, we are getting very great increases in crop yield as well. Let's look at some results. This is land close to land that we manage in Zimbabwe. It has just come through four months of very good rains
it got that year, and it's going into the long dry season. But as you can see, all of that rain, almost of all it, has evaporated from the soil surface. Their river is dry despite the rain just having ended, and we have 150,000 people on almost permanent food aid. Now let's go to our land nearby on the same day, with the same rainfall, and look at that. Our river is flowing and healthy and clean. It's fine. The production of grass, shrubs, trees, wildlife, everything is now more productive, and we have virtually no fear of dry years.
And we did that by increasing the cattle and goats 400 percent, planning the grazing to mimic nature and integrate them with all the elephants, buffalo, giraffe and other animals that we have. But before we began, our land looked like that. This site was bare and eroding for over 30 years regardless of what rain we got. Okay? Watch the marked tree and see the change as we use livestock to mimic nature. This was another site where it had been bare and eroding, and at the base of the marked small tree,
we had lost over 30 centimeters of soil. Okay? And again, watch the change just using livestock to mimic nature. And there are fallen trees in there now, because the better land is now attracting elephants, etc. This land in Mexico was in terrible condition, and I've had to mark the hill because the change is so profound. (Applause) I began helping a family in the Karoo Desert in the 1970s turn the desert that you see on the right there back to grassland, and thankfully, now their grandchildren are on the land
with hope for the future. And look at the amazing change in this one, where that gully has completely healed using nothing but livestock mimicking nature, and once more, we have the third generation of that family on that land with their flag still flying. The vast grasslands of Patagonia are turning to desert as you see here. The man in the middle is an Argentinian researcher, and he has documented the steady decline of that land over the years as they kept reducing sheep numbers. They put 25,000 sheep in one flock,
really mimicking nature now with planned grazing, and they have documented a 50-percent increase in the production of the land in the first year. We now have in the violent Horn of Africa pastoralists planning their grazing to mimic nature and openly saying it is the only hope they have of saving their families and saving their culture. Ninety-five percent of that land can only feed people from animals. I remind you that I am talking about most of the world's land here that controls our fate, including the most violent region of the world,
where only animals can feed people from about 95 percent of the land. What we are doing globally is causing climate change as much as, I believe, fossil fuels, and maybe more than fossil fuels. But worse than that, it is causing hunger, poverty, violence, social breakdown and war, and as I am talking to you, millions of men, women and children are suffering and dying. And if this continues, we are unlikely to be able to stop the climate changing, even after we have eliminated the use of fossil fuels.
I believe I've shown you how we can work with nature at very low cost to reverse all this. We are already doing so on about 15 million hectares on five continents, and people who understand far more about carbon than I do calculate that, for illustrative purposes, if we do what I am showing you here, we can take enough carbon out of the atmosphere and safely store it in the grassland soils for thousands of years, and if we just do that on about half the world's grasslands
that I've shown you, we can take us back to pre-industrial levels, while feeding people. I can think of almost nothing that offers more hope for our planet, for your children, and their children, and all of humanity. Thank you. (Applause) Thank you. (Applause) Thank you, Chris. Chris Anderson: Thank you. I have, and I'm sure everyone here has, A) a hundred questions, B) wants to hug you.
I'm just going to ask you one quick question. When you first start this and you bring in a flock of animals, it's desert. What do they eat? How does that part work? How do you start? Allan Savory: Well, we have done this for a long time, and the only time we have ever had to provide any feed is during mine reclamation, where it's 100 percent bare. But many years ago, we took the worst land in Zimbabwe, where I offered a £5 note in a hundred-mile drive if somebody could find one grass in a hundred-mile drive,
and on that, we trebled the stocking rate, the number of animals, in the first year with no feeding, just by the movement, mimicking nature, and using a sigmoid curve, that principle. It's a little bit technical to explain here, but just that. CA: Well, I would love to -- I mean, this such an interesting and important idea. The best people on our blog are going to come and talk to you and try and -- I want to get more on this that we could share along with the talk.AS: Wonderful. CA: That is an astonishing talk, truly an astonishing talk, and I think you heard that we all are cheering you on your way.
Thank you so much.AS: Well, thank you. Thank you. Thank you, Chris. (Applause)