021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چطور الهام بخش همه بچه‌ها باشیم که تا آخر عمر کتاب‌خوان باشند

Alvin Irby

How to inspire every child to be a lifelong reader

According to the US Department of Education, more than 85 percent of black fourth-grade boys aren't proficient in reading. What kind of reading experiences should we be creating to ensure that all children read well? In a talk that will make you rethink how we teach, educator and author Alvin Irby explains the reading challenges that many black children face -- and tells us what culturally competent educators do to help all children identify as readers.


تگ های مرتبط :

Children, Education, Identity
به عنوان یک معلم ابتدایی، مادرم هرکاری می‌توانست کرد تا مطمئن شود من مهارت‌های خوبی در خواندن دارم. این یعنی معمولاً آخر هفته‌ها باید سر میز آشپزخانه تمرین مطالعه می‌کردم، در حالی که دوستانم داشتند بیرون بازی می‌کردند. توانایی خواندن من بهتر شد، اما درواقع این درس‌های اجباری روخوانی عشقی به خواندن ایجاد نکردند. دبیرستان بود که همه چیز را تغییر داد. در کلاس دهم، در کلاس انگلیسی داستان کوتاه می‌خواندیم و هجی تمرین می‌کردیم. به دلیل خیلی حوصله سر بر بودن کلاس، درخواست کردم که به کلاس دیگری بروم. ترم بعد، به کلاس انگلیسی پیشرفته پیوستم. (خنده) آن فصل دو رمان خواندیم و دو نقد کتاب نوشتیم.
این تفاوت فاحش و سخت بین این دو کلاس انگلیسی مرا عصبانی کرد و سوالاتی مثل این برایم ایجاد کرد، "این همه سفیدپوست از کجا آمدند؟" (خنده) در دبیرستان ما بیش از ۷۰ درصد بچه‌ها سیاه پوست و لاتین تبار بودند، اما این کلاس انگلیسی پیشرفته پر بود از بچه‌های سفیدپوست. این مواجهه شخصی من با نژادپرستی رسمی رابطه من با مطالعه را برای همیشه دگرگون کرد. فهمیدم برای یادگرفتن آنچه لازم بود بدانم نمی‌توانستم به مدرسه، معلم، و برنامه تحصیلی تکیه کنم. و بیشتر از سر سرکشی تا روشن‌فکری، تصمیم گرفتم دیگر به کسی اجازه ندهم به من بگوید چه بخوانم و کی بخوانم.
و بدون اینکه بدانم، کلیدی پیدا کرده بودم که به بچه‌ها کمک کنم مطالعه کنند. هویت. به جای تثبیت مهارت‌ها و پیش بردن دانش‌آموزان از یک سطح مطالعه به سطح دیگر، یا مجبور کردن بچه‌هایی که در روخوانی ضعیف هستند به از بر کردن کلمات نامأنوس، باید این سوال را از خودمان بپرسیم: چطور می‌توانیم الهام بخش بچه‌ها باشیم تا به عنوان کتاب‌خوان شناخته شوند؟ دشان، یک شاگرد اول باهوش که در برانکس شاگرد من بود، به من کمک کرد بفهمم هویت چطور به آموزش شکل می‌دهد. یک روز سر کلاس ریاضی، بالای سر او رفتم و گفتم، "دشان، تو یک ریاضی‌دان فوق‌العاده‌ای."
به من نگاه کرد و در جواب گفت، "من ریاضی‌دان نیستم، من یک نابغه ریاضی هستم!" (خنده) خیلی خوب دشان، هان؟ مطالعه؟ داستان آن کاملاً متفاوت است. او می‌گفت، "آقای ایربی، من نمی‌توانم بخوانم. هیچ وقت یاد نمی‌گیرم بخوانم." من خواندن را به دشان یاد دادم، اما پسرهای سیاه بی‌شماری هستند که در دام بی‌سوادی باقی می‌مانند. طبق آمار اداره آموزش و پروش ایالات متحده، بیش از ۸۵ درصد پسرهای سیاه‌پوست کلاس چهارمی در خواندن ضعیف هستند. ۸۵ درصد!
هرچه بچه‌ها با چالش‌های بیشتری در خواندن مواجه باشند، آموزگاران بیشتر باید از نظر فرهنگی شایسته باشند. به خاطر اینکه در هشت سال گذشته شغل دوم من استندآپ کمدین بوده است، اهمیت شایستگی فرهنگی را کاملاً درک می‌کنم، که تعریف من از آن توانایی ترجمه چیزی که می‌خواهید دیگران هم بدانند یا بتوانند انجام دهند به ارتبط یا تجربه‌ای است که آنها آن را مرتبط و جذاب بدانند. پیش از رفتن روی صحنه، من مخاطب را ارزیابی می‌کنم. سفید پوست هستند، لاتین هستند؟ پیر هستند یا جوان، حرفه‌ای هستند، محافظه‌کار هستند؟ بعد لطیفه‌هایم را تنظیم می‌کنم و آنها را بر اساس آنچه فکر می‌کنم بیشترین خنده را تولید می‌کند تغییر می‌دهم.
وقتی در یک کلیسا برنامه دارم، می‌توانم جوک‌های می‌خانه‌ای بگویم. اما ممکن است به خنده منجر نشود. (خنده) به عنوان یک جامعه، داریم تجربه‌ای از مطالعه برای بچه‌ها ایجاد می‌کنیم که انگار داریم در کلیسا جوک‌های می‌خانه‌ای می‌گوییم. و بعد تعجب می‌کنیم از اینکه این همه بچه کتاب نمی‌خوانند. آموزگار و فیلسوف پائولو فریری باور داشت که آموزش و آموختن باید دوطرفه باشد. به دانش‌آموزها نباید مثل سطل‌هایی خالی نگاه کرد که با نکات پر می‌شوند بلکه باید آنها را سازندگان دانش دانست. برنامه‌های درسی و سیاست‌های خشک و بی‌انعطاف مدرسه که در آنها شاگرد باید مثل مجسمه ساکت بنشیند
یا در سکوت مطلق کار کند -- در این گونه محیط‌ها معمولاً نیازهای فردی آموزش، علاقه و استعداد بچه‌ها نادیده گرفته می‌شود. مخصوصاً پسران سیاه پوست. بسیاری از کتاب‌های کودکان که به پسران سیه‌پوست ارائه می‌شود بر موضوعات جدی مانند برده‌داری، حقوق مدنی و زندگی‌نامه تمرکز دارند. کمتر از دو درصد معلمان در ایالات متحده مردان سیاه پوست هستند. و اکثریت پسران سیاه را مادران تنها بزرگ می‌کنند. این‌ها واقعاً پسران سیاهی هستند که هرگز ندیده‌اند یک مرد سیاه‌پوست کتاب بخواند. یا هرگز مرد سیاه‌پوستی آنها را به مطالعه تشویق نکرده است. چه عوامل فرهنگی، چه راهنمایی‌های اجتماعی داریم که یک پسر سیاه پوست را به این نتیجه برساند
که حتی خواندن کاری است که او باید انجام دهد؟ به همین دلیل بود که کتاب‌های دکان سلمانی را ایجاد کردم. این یک کار به معنای واقعی غیرانتفاعی است که در آرایشگاه‌های مردانه محیط‌هایی مناسب برای مطالعه کودکان فرآهم می‌کند. مأموریت ساده است: به پسربچه‌های سیاه‌پوست کمک کنیم که هویت کتاب‌خوان پیدا کنند. بسیاری از پسرهای سیاه‌پوست یکی دو بار در ماه به آرایشگاه می‌روند. بعضی از آنها آرایشگرشان را بیشتر از پدرشان می‌بینند. کتاب‌های دکان سلمانی مطالعه را به یک محیط مرد محور پیوند می‌دهد و مردان سیاه‌پوست و اولین تجربه‌های مطالعه پسران سیاه‌پوست را با هم درگیر می‌کند. این برنامه مطالعه مبتنی بر هویت
از کتاب‌های کودکی استفاده می‌کند که پسران سیاه‌پوست پیشنهاد کرده‌اند. این‌ها کتاب‌هایی هستند که آنها واقعاً می‌خواهند بخوانند. گزارش کودک و خانواده سال ۲۰۱۶ شرکت اسکلاستیک کشف کرد که اولین چیزی که بچه‌ها در هنگام انتخاب کتاب جستجو می‌کنند کتابی است که آنها را بخنداند. پس وقتی در کمک به پسران سیاه‌پوست و سایر بچه‌ها برای مطالعه جدی هستیم وقتی که نیازی نیست، باید مدل‌های مطالعه مردانه مناسب را به اولین تجربه‌های کتاب‌خوانی وارد کنیم. و باید بعضی از کتاب‌های کودکان که بزرگسالان خیلی دوست دارند را با کتاب‌های خنده‌دار، احمقانه یا حتی چندش‌آور مانند «گرگ کثیف» عوض کنیم. (خنده)
«شما بهش می‌گویید آب دماغ، گرگ به آن می‌گوید شیرینی کوچک خوشمزه.» (خنده) آن خنده، آن واکنش مثبت یا چندشی که بعضی از شما نشان دادید، (خنده) پسرهای سیاه سزاوار آن هستند و به شدت نیاز دارند این چیزها را بیشتر داشته باشند. از بین بردن نابرابری وحشیانه‌ای که آموزش آمریکا را نابود می‌کند به ما نیاز دارد تا تجربیات کتاب خواندنی فرآهم کنیم که الهام بخش همه بچه‌ها باشد تا این سه کلمه را بگویند: من یک کتاب‌خوانم. متشکرم. (تشویق)
As an elementary school teacher, my mom did everything she could to ensure I had good reading skills. This usually consisted of weekend reading lessons at our kitchen table while my friends played outside. My reading ability improved, but these forced reading lessons didn't exactly inspire a love of reading. High school changed everything. In 10th grade, my regular English class read short stories and did spelling tests. Out of sheer boredom, I asked to be switched into another class. The next semester, I joined advanced English. (Laughter) We read two novels and wrote two book reports that semester.
The drastic difference and rigor between these two English classes angered me and spurred questions like, "Where did all these white people come from?" (Laughter) My high school was over 70 percent black and Latino, but this advanced English class had white students everywhere. This personal encounter with institutionalized racism altered my relationship with reading forever. I learned that I couldn't depend on a school, a teacher or curriculum to teach me what I needed to know. And more out of like, rebellion, than being intellectual, I decided I would no longer allow other people to dictate
when and what I read. And without realizing it, I had stumbled upon a key to helping children read. Identity. Instead of fixating on skills and moving students from one reading level to another, or forcing struggling readers to memorize lists of unfamiliar words, we should be asking ourselves this question: How can we inspire children to identify as readers? DeSean, a brilliant first-grader I taught in the Bronx, he helped me understand how identity shapes learning. One day during math, I walk up to DeSean, and I say,
"DeSean, you're a great mathematician." He looks at me and responds, "I'm not a mathematician, I'm a math genius!" (Laughter) OK DeSean, right? Reading? Completely different story. "Mr. Irby, I can't read. I'm never going to learn to read," he would say. I taught DeSean to read, but there are countless black boys who remain trapped in illiteracy. According to the US Department of Education, more than 85 percent of black male fourth graders are not proficient in reading.
85 percent! The more challenges to reading children face, the more culturally competent educators need to be. Moonlighting as a stand-up comedian for the past eight years, I understand the importance of cultural competency, which I define as the ability to translate what you want someone else to know or be able to do into communication or experiences that they find relevant and engaging. Before going on stage, I assess an audience. Are they white, are they Latino? Are they old, young, professional, conservative? Then I curate and modify my jokes
based on what I think would generate the most laughter. While performing in a church, I could tell bar jokes. But that might not result in laughter. (Laughter) As a society, we're creating reading experiences for children that are the equivalent of telling bar jokes in a church. And then we wonder why so many children don't read. Educator and philosopher Paulo Freire believed that teaching and learning should be two-way. Students shouldn't be viewed as empty buckets to be filled with facts but as cocreators of knowledge. Cookie-cutter curriculums and school policies
that require students to sit statue-still or to work in complete silence -- these environments often exclude the individual learning needs, the interest and expertise of children. Especially black boys. Many of the children's books promoted to black boys focus on serious topics, like slavery, civil rights and biographies. Less than two percent of teachers in the United States are black males. And a majority of black boys are raised by single mothers. There are literally young black boys who have never seen a black man reading. Or never had a black man encourage him to read. What cultural factors, what social cues are present
that would lead a young black boy to conclude that reading is even something he should do? This is why I created Barbershop Books. It's a literacy nonprofit that creates child-friendly reading spaces in barber shops. The mission is simple: to help young black boys identify as readers. Lots of black boys go to the barber shop once or twice a month. Some see their barbers more than they see their fathers. Barbershop Books connects reading to a male-centered space and involves black men and boys' early reading experiences. This identity-based reading program
uses a curated list of children's books recommended by black boys. These are the books that they actually want to read. Scholastic's 2016 Kids and Family Report found that the number one thing children look for when choosing a book is a book that will make them laugh. So if we're serious about helping black boys and other children to read when it's not required, we need to incorporate relevant male reading models into early literacy and exchange some of the children's books that adults love so much for funny, silly or even gross books, like "Gross Greg". (Laughter)
"You call them boogers. Greg calls them delicious little sugars." (Laughter) That laugh, that positive reaction or gross reaction some of you just had, (Laughter) black boys deserve and desperately need more of that. Dismantling the savage inequalities that plague American education requires us to create reading experiences that inspire all children to say three words: I'm a reader. Thank you. (Applause)