021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

فقر را چطور کاهش دهیم؟ با تعمیر منازل

Paul Pholeros

How to reduce poverty? Fix homes

In 1985, architect Paul Pholeros was challenged to "stop people getting sick" in a small indigenous community in south Australia. And it meant thinking way beyond medicine. In this sparky, interactive talk, Pholeros shares his work with Healthabitat, which works to reduce poverty through practical design fixes -- in Australia and beyond.


تگ های مرتبط :

TEDx, Architecture, Design
تفكر ریشه كن كردن فقر هدف بسیار بزرگی است. فكر نمی‌كنم كسی در این اتاق مخالفت كند. آنچه من را نگران مى‌‌كند زمانی است كه سیاستمداران پولدار و ستارگان جذاب موسیقی راك تنها شعار می‌دهند، همه اینها خیلی، خیلی ساده به نظر می‌آید. حال، من امروز پول خاصی در دست و بالم ندارم و سیاستی برای منتشر كردن ندارم، و مطمئناً گیتار هم ندارم. این‌ها را به بقیه واگذار می‌كنم. اما من یك ایده و تفكر دارم، و نام این ایده خانه‌سازی برای سلامتی است. خانه‌سازی سلامت به كار فقیران می‌آید. در جاهایی كه زندگی می‌كنند به كار می‌آید،
و این كار برای ارتقای سلامت آنان انجام می‌پذیرد. طی ۲۸ سال گذشته، این امر سخت، پر زحمت و كثیف عملاً توسط هزاران نفر در سر تا سر استرالیا، و اخیراً در خارج از کشور انجام شده است و فعالیت آنان ثابت كرده است كه طراحی متمركز حتی می‌تواند فقیرترین محیط‌های زندگی را ارتقا بخشد. می تواند سلامتی را بهبود بخشد، و نقشی در كاهش دادن، در صورت ریشه كن نكردن، فقر ایفا كند. می‌خواهم از ابتدای ماجرا شروع كنم، سال ۱۹۸۵، در استرالیای مركزی. فردی بنام یامی لستر، یك مرد بومی، خدمات سلامت را ارائه می‌داد.
۸۰ درصد آنچه از در داخل می‌شد، به لحاظ بیماری، امراض مسری جهان سومی و دنیای در حال توسعه بود كه از محیط زندگی فقیر ایجاد شده بود. یامی تیمی را در آلیس اسپرینگز تشكیل داد. او یك دكتر علوم پزشكی استخدام كرد و همچنین یك متخصص بهداشت و درمان محیط زیست. و گروهی از افراد بومی محلی را گلچین كرد تا روی پروژه او فعالیت كنند. یامی در همان جلسه اول به ما گفت كه پولی در این كار نیست. همیشه در یك شروع خوب، خبری از پول نیست. شما ۶ ماه فرصت در اختیار دارید. و من می‌خواهم شما پروژه‌ای را آغاز كنید كه در زبانش
آن را «اووانكارا پالیانكو كانیانتجاكو» نام می‌برد كه، ترجمه آن «نقشه‌ای برای جلوگیری از مریض شدن افراد است»، یك خلاصه عمیق. این وظیفه ما بود. پله اول، دكتر پزشكی برای حدود ۶ ماه رفت، و روی چیزی كار كرد كه قرار بود ۹ هدف سلامتی باشد، آنچه ما به سویش نشانه رفته بودیم. بعد از ۶ ماه فعالیت، او به دفتر من آمد و ۹ كلمه نوشته شده روی كاغذ را به من ارائه داد. [شستشو، لباس‌ها، فاضلاب، مواد مغذی...] من اصلاً تحت تاثیر قرار نگرفته بودم. آخر این چه وضعشه. ایده‌های بزرگ نیاز به واژه‌های بزرگ
و ترجیحاً در تعداد زیاد دارند. این انتظارات را بر آورده نمی‌كند. آنچه من نمی‌توانستم ببینم و شما نمی‌توانید ببینید این است كه او هزاران صفحه گردآوری كرده بود از تحقیقات محلی، ملی و بین‌المللی این معما را حل می‌كرد كه چرا اینها هدف‌های سلامت بودند. اینكه عكس‌ها با اندكی تاخیر به دست من رسید دلیل بسیار ساده‌ای داشت. مردم محلی كه رؤسای ما بودند به همراه افراد ارشد معمولاً بی سواد بودند، بنابراین داستان باید به روایت تصویر گفته می‌شد كه این اهداف ما چه هستنند.
ما با انجمن كار كردیم، در حالی كه از آنچه قرار بود اتفاق بیافتد بی خبر بودند به زبانی كه آنها متوجه نمی‌شدند. بنابراین اهداف پیش رویمان بود، و هر یك از این هدف‌ها - و من به سراغ تك تك آنها نمی‌روم - فردی را با موضوع سلامتي‌اش در مركز قرار می‌دهد، و بعد آنها را به ذره‌هایی از محیط فیزیكی كه در واقع نیاز است تا سلامتی آنان حفظ شود، متصل می‌كند. كه در واقع نیاز است تا سلامتی آنان حفظ شود، متصل می‌كند. و بالاترین اولویت، همان طور كه در صفحه می‌بینید، شستن افراد روزی یكبار است، خصوصاً كودكان. حال من امید دارم كه خیلی از شماها دارید فكر می‌كنید،
«چی؟ این به نظر ساده می‌رسد.» حال، من از همه شما یك سوال كاملاً خصوصی می‌پرسم. امروز صبح، پیش از آنكه به اینجا بیایید، چه كسی ممكن است با استفاده از دوش خودش را شسته باشد؟ من از شما نمی‌پرسم كه آیا دوش گرفتید، بدلیل اینكه من بسیار مؤدب هستم. همین. (خنده) باشه. خیلی خب. فكر می‌كنم منصفانه باشد كه بگوییم، اكثر افراد اینجا ممكن است امروز صبح دوش گرفته باشند. می‌خواهم از شما تقاضا كنم كه كار بیشتری انجام دهید. از همه شما می‌خواهم تا یكی از خانه‌ها را انتخاب كنید از میان ۲۵ خانه‌ای كه در صفحه می‌بینید. می‌خواهم یكی از آنها را انتخاب كنید و
محل آن خانه را یادداشت كنید و آن را در ذهن‌تان نگه دارید. همه شما خانه‌ای را انتخاب كردید؟ از شما می‌پرسم كه برای چند ماهی در آنجا زندگی كنید، پس مطمئن شوید كه به درستی انتخاب‌تان را كرده‌اید. در شمال غربی استرالیای غربی است، جای بسیار دل انگیزی است. خب. ببینیم كه آیا دوش شما در آن خانه كار می‌كند. من چندین صدای "وای" و چندین صدای "اها" می‌شنوم. اگر شما تیك سبز رنگی بگیرید، دوش‌تان كار می‌كند. شما و كودكان‌تان سالم هستید. اگر ضربدر قرمز رنگ بگیرید، خب، من به دقت اتاق را بررسی كردم و برای این گروه فرق خاصی نخواهد كرد. چرا؟ بدلیل اینكه شما خیلی پیر هستید.
و من می‌دانم كه برای عده‌ای از شما شوك آور خواهد بود، اما پیر هستید. حال پیش از آنكه به شما بر بخورد و بروید، من باید بگویم كه زیادی پیر بودن در این مورد به معنای آن است كه تقریباً تمامی افراد در این اتاق، فكر می‌كنم، بالای سن پنج سالگی است. ما خیلی نگران كودكان تا سن پنج سال هستیم. و چرا؟ استحمام پادزهر نوعی حشره است، علت عفونت شایع چشم‌ها، گوش‌ها، سینه و پوست كه، اگر در پنج سال ابتدایی زندگی رخ بدهد، به طور دائمی به این اعضا آسیب می‌زند. اثری مادام العمر باقی می‌گذارد.
این به معنای آن است كه، در سن پنج سالگی، شما دیگر نمی‌توانید تا آخر عمرتان ببینید. همچنین نخواهید توانست كه تا آخر عمرتان چیزی بشنوید. نفس هم نمی توانید بكشید. یك ثلث ظرفیت شش‌هایتان را تا سن پنج سالگی از دست داده‌اید. و حتی عفونت پوست، كه ما در ابتدا گمان می‌كردیم مشكل آنقدر بزرگی نیست، عفونت‌های پوستی خفیف تا پیش از سن پنج سالگی احتمال نارسایی كلیوی را بسیار افزایش می‌دهد، تا در سن ۴۰ سالگی نیاز به دیالیز داشته باشید. این معضل بزرگی است، بنابراین تیك‌ها و ضربدرهای روی صفحه در واقع برای كودكان جوان شما حیاتی است. آن تیك‌ها و ضربدرها نماینده ۷٫۸۰۰ خانه‌ای هستند
كه ما در سراسر كشور استرالیا گشتیم، به نسبت یكسان. آنچه در صفحه می‌بینید - ۳۵ درصد از خانه‌های نه چندان معروف كه ۵۰٫۰۰۰ فرد بومی در آن سكونت دارند ۳۵ درصد دوش سالم داشتند. ده درصد از همان ۷٫۸۰۰ خانه سیستم برق كشی ایمنی داشتند، و ۵۸ درصد این خانه‌ها سرویس بهداشتی سالم داشتند. این‌ها به واسطه آزمون ساده استاندارد صورت گرفت: اگر دوش حمام دارند، آیا آب داغ و سرد دارد، دو شیر حمامی كه كار می‌كنند، یك دوش كه آب را روی سر شما بریزد، یا روی بدن‌تان، و یك چاه كه آب را تخلیه كند؟
بدون طراحی خوب، یا هر گونه زیبایی، نه چندان شیك تنها اینكه عمل كنند. و همین آزمون برای سیستم برقی و توالت‌ها. خانه‌سازی برای پروژه‌های سلامت درباره اندازه‌گیری شكست نیست. در واقع راجع به بهبود خانه‌هاست. ما در طول روز یکی از این پروژه‌ها را شروع می‌کنیم--ما آموخته‌ایم، ما وعده نمى‌‌دهیم، گزارش تهیه نمى‌‌كنیم. با كلى ابزار و تجهیزات صبح هنگام می‌رسیم و یک تیم محلی را در روز نخست برای شروع کار آموزش می دهیم. در شامگاه روز نخست، تعداد معدودی از خانه‌ها در آن جامعه بهتر هستند در قیاس با آنچه در صبح شروع کردیم.
آن کار بمدت ۶ تا ۱۲ ماه ادامه میابد تا این که همه خانه‌ها بهتر شده اند و ما کل بودجه ۷٫۵۰۰ دلاریمان را صرف تک تک این خانه‌ها کرده‌ایم. این متوسط بودجه ماست. ودر خاتمه ماه ششم تا یک سال، آن خانه‌ها را مجددا بررسی می‌کنیم. خرج کردن پول آسان است. بهبود کارکرد تمامی آن قسمتهای خانه کار بسیار مشکلی است، و برای کل یک خانه، ۹ تمرین زندگی سالم، ما ۲۵۰ وسیله را در هر خانه آزمایش، بررسی و تعمیر کردیم. و اینها نتایجى هستند كه ما مى‌‌توانیم با ٧٫٥٠٠ دلار بدست بیاوریم.
می‌توانیم کار کنیم که دوشها تا ۸۵ درصد کار کنند. سیستمهاى الكتریكى تا ٧٧ درصد کار کنند. و مى‌‌توانیم ٩٠ درصد توالت‌‌هارا داشته باشیم كه در آن ٧٫٥٠٠ خانه كار كنند. متشكرم. (تشویق) تیم‌ها کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهند، و این کار آن‌هاست. فکر می کنم سوال بدیهی وجود داشته باشد که امیدوارم درباره‌ش فکر کنید. چرا باید این کار را کنیم؟ چرا آن خانه‌ها در شرایطی فقیرانه هستند؟ هفتاد درصد کاری که ما انجام دادیم ناشی از فقدان تعمییر و نگهداری معمول است، انواع پیشامدهایی که در منازلمان اتفاق می‌افتند.
وسایل فرسوده می شوند. باید حکومت محلی یا حکومت سراسری این کارها را انجام می‌داد. اما خیلی ساده این کار را نکرده بودند، خانه‌ها کارایی نداشتند. بیست و یک در صد چیزهایی که تعمیر کردیم ساختاری معیوب داشتند، به عبارتی چیزهایی که واونه و پشت و رو ساخته می‌شوند. کارایی ندارند. باید درستشان کرد. و اگر در ۳۰ سال اخیر در استرالیا زندگی کرده باشید، هدف نهایی-- چیزیی که همواره خواهید شنید این است که مردم بومی خانه‌ها را به زباله‌دانی تبدیل می‌کنند. این یکی از آن ادله تقریبا خدشه‌ناپذیری است که هیچگاه شاهدی برایش ندیده‌ام، که همیشه به‌عنوان مشکل مرتبط با اسکان بومی‌ها خاطر نشان شده است.
خب، نه درصد آنچه ما صرف می‌کنیم، آسیب، سواستعمال یا سواستفاده در هر شکلی است. ما قویاً ادعا می‌کنیم که مشکل از آدم‌هایی نیست که در این خانه زندگی می‌کنند. ما قویاً ادعا می‌کنیم که مشکل از آدم‌هایی نیست که در این خانه زندگی می‌کنند. و خیلی فراتر از آن می‌رویم. آدمهایی که در این خانه‌ها زندگی می‌کنند در واقع بخش اصلی راه حل هستند. ٪۷۵ از تیم ملی ما در استرالیا، بیش از ۷۵٪ نفر در حال حاضر در واقع مردمی محلی و بومی از جوامعی هستند که در آن‌ها کار می‌کنیم. آن‌ها همه جوانب کار را انجام می‌دهند. (تشویق)
در ۲۰۱۰، برای مثال، ۸۳۱ نفر در سراسر استرالیا، و جزایر توره استریت، تمامی ایالات، در کار بودند تا خانه‌هایی را بهتر کنند که خود و خانواده هایشان در آنجا زندگی می‌کردند، و این نکته مهمی است. تمرکز کار ما همواره روی بهداشت بوده است. این کلید کار ماست. بیماری تراخم ناشی از حشرات در دنیای در حال توسعه، باعث کوری می شود. آن بیمارىِ دنیاى در حال توسعه است، و هنوز، تصویرى كه آن پشت مشاهده مى‌‌كنید یك جامعه بومی در اواخر دهه ١٩٩٠ است جایى كه ٩٥ درصد از بچه‌‌هاى مدرسه‌‌اى تراخم فعال داشتند كه به چشمانشان آسیب مى‌‌رساند. خب، باید چكار كنیم؟
خب، نخستین كارى كه باید كنیم، دوش‌ها را راه بیاندازیم. چرا؟ چون شرّ حشرات موذى را كم مى‌‌كند. تسهیلات شستشو را نیز در مدارس فراهم کردیم، بنابراین بچه‌ها می‌توانستند صورت‌هایشان را در طی روز چند بار بشورند. حشره موذی را شستیم. دوم، چشم‌پزشکان به ما می‌گویند که گرد و غبار توی چشم را می‌گردد و اجازه می‌دهدحشره سریعا داخل شود. پس چکار باید کرد؟ ما دکتر گردو غبار را فرا می‌خوانیم، و همچین شخصی وجود دارد. از سوی یک کمپانی استخراج معدن به ما قرض داده شد. او گرد و غبار را در محل‌های شرکت معدنکاری کنترل می‌کند، و او آمد و ظرف یک روز فهمید که بیشتر گرد وغبار توی این جامعه
توی یک متری زمین بود، گرد و غبار آمده با باد، بنابراین پیشنهاد ساختن خرپشته برای مهار گرد وغبار را داد قبل از این که وارد محدوده خانه شود و بر چشمان بچه‌ها اثر گذارد. بنابراین از کثافت برای متوقف کردن گرد و غبار استفاده کردیم. آن کار را کردیم. مانیتورهای گرد و غبار را برایمان فراهم کرد. ما آزمایش کردیم و گرد و غبار را کاهش دادیم. سپس ما میخواستیم کلا از شر حشرات موذی راحت شویم. این کار را چطور انجام می‌دهیم؟ خب، ما دکتر مگس‌ها را فرا می‌خوانیم، و بله، دکتر مگس‌ها وجود دارد. همانطوری که رفیق بومی ما گفت، «شما رفقای سفید پوست باید بیشتر بیرون برید.»
(خنده) و دکتر مگس‌ها خیلی سریع تعیین کرد که تنها یک مگس بود که این حشره موذی را منتقل می‌کرد. او توانست به بچه‌های مدرسه‌ای در این جامعه این تله مگس زیبایی که در این اسلاید می‌بینید را دهد. آنها می‌توانستند مگس‌ها را به دام بیندازند، برای او در "پِرت" بفرستند، وقتی حشره‌ در روده بود، او در عوض با پست تعدادی سرگین غلتان می‌فرستاد. سرگین غلتان‌ها سرگین شتر میخوردند، مگسها بخاطر فقدان غذا مردند، و تراخم کم شد. و در طی سال، تراخم بشدت در این محل کاهش یافت و پایین ماند.
ما محیط را تغییر دادیم، نه اینکه فقط چشم‌ها را بشوریم. و سرانجام دید خوبی پیدا کردیم. تمام این دستاوردهای بهداشتی کوچک و تکه‌های کوچک پازل منجر به تفاوت بزرگی شد. دپارتمان بهداشت نیو ساوت ولز، آن نهاد تندرو، آزمایش مستقل سه ساله‌ای را انجام داد تا نگاهی به کار ده ساله‌ای که در پروژه‌هایی از این دست در نیو ساوت ولز، انجام داده بودیم بیندازد. و کاهشی ۴۰ درصدی در پذیرش‌های بیمارستانی برای بیماری‌هایی یافتند که می‌توانستید به محیط‌های فقیرانه نسبت دهید. یک کاهش ۴۰ درصدی.
(تشویق) فقط برای این که نشان دهیم می‌توان آن اصولی را که در استرالیا استفاده کردیم را نیز در جاهای دیگر استفاده کنیم، تنها به یک جای دیگر سر می‌زنم، و آنجا نپال است، و چه جای زیبایی برای رفتن بود. یک دهکده کوچک ۶۰۰ نفری از ما خواست برویم و در جایی توالت بسازیم که اصلا وجود نداشت، بهداشت ضعیف بود. بدون هیچ طرح یا وعده بزرگی ازیک برنامه بزرگ پیش رفتیم، فقط با پیشنهاد ساخت توالت برای دو خانواده. طی طراحی برای نخستین توالت بود که به ناهاری رفتم که از سوی خانواده در
اتاق اصلی منزلشان دعوت شده بودم. با دود خفه می شد. آدم‌ها با تنها منبع سوختشان یعنی الوار سبز پخت و پز می‌کردند. دودی که از الوارها بلند می‌شود خفه کننده است، و در خانه بسته مانع نفس کشیدن می‌شود. بعداً فهمیدیم که دلیل اصلی بیماری و مرگ در این منطقه خاص از طریق ناکارآمدی تنفسی است. بنابراین یکباره دو مشکل داشتیم. ما در اصل آنجا بودیم تا نگاهی به توالت‌ها بیندازیم و فضولات انسانی را از زمین جمع کنیم. این خوب بود. اما ناگهان با مشکل دومی مواجه هستیم. این که چطور در واقع دود را کم کنیم؟ بنابراین دو مشکل هست و طراحی باید درباره بیش از یک چیز باشد.
راه‌حل: فضولات انسانی و حیوانی را بردارید و توی اتاقی قرار دهید و از آنها زیست گاز را استخراج کنید، گاز متان. با این گاز می‌شود سه تا چهار ساعت بطور مجانی برای خانواده بدون دود و آلایندگی پخت و پز کرد. (تشویق) شما بگویید، آیا این حذف کردنِ فقر است؟ و پاسخ تیم نپالی که در این لحظه مشغول کار است این خواهد بود که مسخره بازی در نیاورید. ما سه میلیون توالت دیگر برای ساختن داریم قبل از این که حتی بتوانیم درباره آن ادعا اقدامی صورتی دهیم. و من چیزی دیگر را وانمود نمی‌کنم. اما همانطور که امروز اینجا نشسته‌ایم،
بیش از ۱۰۰ توالت در این دهکده و روستاهای دوروبر ساخته شده است. خب بیش از ۱٫۰۰۰ نفر از آن توالتها استفاده می‌کنند. یامی لاما، پسری کوچک است. بطور حائر اهمیتی کمتر دچار عفونت روده می‌شود چون الان صاحب توالت شده و فضولات انسانی روی زمین نیست. کانجی مایا، مادری با افتخار است. او شاید در حال حاضر مشغول پختن ناهار برای خانواده‌اش با زیست گاز است، سوخت بدون دود. ریه‌هایش بهتر شدند، و با گذر زمان هم بهتر خواهند شد، زیرا در همان دود دیگر پخت و پز نمی‌کند. سوریا فضولات را از اتاق زیست گاز بیرون می برد
هنگامی که گاز را متصاعد کردند، آنها روی محصولات می‌ریزد. درآمدش از محصولاتش را سه برابر کرده، غذا و پول بیشتری برای خانواده‌اش. و سرانجام بیشنو، رهبر تیم، اکنون فهمیده که نه تنها ما توالت‌ها را ساخته‌ایم، بلکه تیمی را هم ساخته‌ایم و آن تیم اکنون در روستا کار می‌کند جایی‌که آنها دو روستای بعدی را آموزش می‌دهند تا به گسترش کار ادامه دهیم. و آن برای من کلید است. (تشویق) آدم‌ها مشکل نیستند. هیچوقت به این نرسیدیم.
مشکل: محیط زندگی فقیرانه، مسکن فقیرانه، و حشراتی است که به مردم آسیب می‌رسانند. هیچکدامشان بواسطه جغرافیا، رنگ پوست یا مذهب محدود نمی‌شوند. هیچکدامشان. ارتباط معمول بین همه‌ی کاری که ما انجام داده ایم یک چیز است، و آن فقر است. نلسون ماندلا در میانه‌ی دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی در جایی نه چندان دور از اینجا، گفت درست مثل برده‌داری و آپارتاید، «فقر طبیعی نیست. ساخت دست بشر است و می‌توان بواسطه اقدامات بشر بر آن غلبه کرد.» میخواهم با گفتن اینکه در واقع با اقدامات صورت گرفته از سوی هزاران انسان معمولی،
به اعتقاد من البته، اقدامات خارق‌العاده در واقع وضعیت سلامت بهبود یافته، و شاید تنها به طریقی کوچک، فقر کاهش یافته است. بسیار از شما بخاطر وقتتان متشکرم. (تشویق)
The idea of eliminating poverty is a great goal. I don't think anyone in this room would disagree. What worries me is when politicians with money and charismatic rock stars -- (Laughter) use the words, " ... it all just sounds so, so simple." Now, I've got no bucket of money today and I've got no policy to release, and I certainly haven't got a guitar. I'll leave that to others. But I do have an idea, and that idea is called Housing for Health. Housing for Health works with poor people.
It works in the places where they live, and the work is done to improve their health. Over the last 28 years, this tough, grinding, dirty work has been done by literally thousands of people around Australia and, more recently, overseas, and their work has proven that focused design can improve even the poorest living environments. It can improve health and it can play a part in reducing, if not eliminating, poverty. I'm going to start where the story began -- 1985, in Central Australia. A man called Yami Lester, an Aboriginal man,
was running a health service. Eighty percent of what walked in the door, in terms of illness, was infectious disease -- third world, developing world infectious disease, caused by a poor living environment. Yami assembled a team in Alice Springs. He got a medical doctor. He got an environmental health guy. And he hand-selected a team of local Aboriginal people to work on this project. Yami told us at that first meeting, "There's no money," -- always a good start -- " ... no money, you have six months,
and I want you to start on a project --" which, in his language, he called "Uwankara Palyanku Kanyintjaku," which, translated, is "a plan to stop people getting sick" -- a profound brief. That was our task. First step, the medical doctor went away for about six months. And he worked on what were to become these nine health goals -- what were we aiming at? After six months of work, he came to my office and presented me with those nine words on a piece of paper. [The 9 Healthy Living Practices: Washing, clothes, wastewater, nutrition, crowding, animals, dust, temperature, injury]
I was very unimpressed. Big ideas need big words, and preferably a lot of them. This didn't fit the bill. What I didn't see and what you can't see was that he'd assembled thousands of pages of local, national and international health research that filled out the picture as to why these were the health targets. The pictures that came a bit later had a very simple reason. The Aboriginal people who were our bosses and the senior people were most commonly illiterate, so the story had to be told in pictures of what these goals were.
We worked with the community, not telling them what was going to happen in a language they didn't understand. So we had the goals and each one of these goals -- and I won't go through them all -- puts at the center the person and their health issue, and it then connects them to the bits of the physical environment that are actually needed to keep their health good. And the highest priority, you see on the screen, is washing people once a day, particularly children. And I hope most of you are thinking, "What? That sounds simple."
Now, I'm going to ask you all a very personal question. This morning before you came, who could have had a wash using a shower? I'm not going to ask if you had a shower, because I'm too polite. That's it. (Laughter) All right, I think it's fair to say most people here could have had a shower this morning. I'm going to ask you to do some more work. I want you all to select one of the houses of the 25 houses you see on the screen. I want you to select one of them and note the position of that house and keep that in your head.
Have you all got a house? I'm going to ask you to live there for a few months, so make sure you've got it right. It's in the northwest of Western Australia, very pleasant place. OK. Let's see if your shower in that house is working. I hear some "Aw!" and I hear some "Ah!" If you get a green tick, your shower's working. You and your kids are fine. If you get a red cross, well, I've looked carefully around the room and it's not going to make much difference to this crew. Why? Because you're all too old. I know that's going to come as a shock to some of you, but you are.
And before you get offended and leave, I've got to say that being too old, in this case, means that pretty much everyone in the room, I think, is over five years of age. We're really concerned with kids naught to five. And why? Washing is the antidote to the sort of bugs, the common infectious diseases of the eyes, the ears, the chest and the skin that, if they occur in the first five years of life, permanently damage those organs. They leave a lifelong remnant. That means that by the age of five,
you can't see as well for the rest of your life. You can't hear as well for the rest of your life. You can't breathe as well. You've lost a third of your lung capacity by the age of five. And even skin infection, which we originally thought wasn't that big a problem, mild skin infections naught to five give you a greatly increased chance of renal failure, needing dialysis at age 40. This is a big deal, so the ticks and crosses on the screen are actually critical for young kids. Those ticks and crosses represent the 7,800 houses
we've looked at nationally around Australia, the same proportion. What you see on the screen -- 35 percent of those not-so-famous houses lived in by 50,000 indigenous people -- 35 percent had a working shower. Ten percent of those same 7,800 houses had safe electrical systems. And 58 percent of those houses had a working toilet. These are by a simple, standard test. In the case of the shower: does it have hot and cold water, two taps that work, a shower rose to get water onto your head or onto your body, and a drain that takes the water away?
Not well-designed, not beautiful, not elegant -- just that they function. And the same tests for the electrical system and the toilets. Housing for Health projects aren't about measuring failure -- they're actually about improving houses. We start on day one of every project. We've learned -- we don't make promises, we don't do reports. We arrive in the morning with tools, tons of equipment, trades, and we train up a local team on the first day to start work. By the evening of the first day, a few houses in that community are better than when we started in the morning.
That work continues for six to 12 months, until all the houses are improved and we've spent our budget of 7,500 dollars total per house. That's our average budget. At the end of six months to a year, we test every house again. It's very easy to spend money. It's very difficult to improve the function of all those parts of the house. And for a whole house, the nine healthy living practices, we test, check and fix 250 items in every house. And these are the results we can get with our 7,500 dollars. We can get showers up to 86 percent working,
we can get electrical systems up to 77 percent working and we can get 90 percent of toilets working in those 7,500 houses. (Applause) Thank you. (Applause) The teams do a great job, and that's their work. I think there's an obvious question that I hope you're thinking about. Why do we have to do this work? Why are the houses in such poor condition? Seventy percent of the work we do is due to lack of routine maintenance -- the sort of things that happen in all our houses.
Things wear out, should have been done by state government or local government, simply not done, the house doesn't work. Twenty-one percent of the things we fix are due to faulty construction -- literally things that are built upside down and back to front. They don't work, we have to fix them. And if you've lived in Australia in the last 30 years, the final cause -- you will have heard always that indigenous people trash houses. It's one of the almost rock-solid pieces of evidence which I've never seen evidence for, that's always reeled out as "That's the problem with indigenous housing." Well, nine percent of what we spend is damage,
misuse or abuse of any sort. We argue strongly that the people living in the house are simply not the problem. And we'll go a lot further than that; the people living in the house are actually a major part of the solution. Seventy-five percent of our national team in Australia -- over 75 at the minute -- are actually local, indigenous people from the communities we work in. They do all aspects of the work. (Applause) In 2010, for example, there were 831, all over Australia, and the Torres Strait Islands, all states, working to improve the houses where they and their families live,
and that's an important thing. Our work's always had a focus on health. That's the key. The developing world bug, trachoma, causes blindness. It's a developing-world illness, and yet, the picture you see behind is in an Aboriginal community in the late 1990s, where 95 percent of school-aged kids had active trachoma in their eyes, doing damage. OK, what do we do? Well, first thing we do, we get showers working. Why? Because that flushes the bug out. We put washing facilities in the school as well,
so kids can wash their faces many times during the day. We wash the bug out. Second, the eye doctors tell us that dust scours the eye and lets the bug in quick. So what do we do? We call up the doctor of dust, and there is such a person. He was loaned to us by a mining company. He controls dust on mining company sites. And he came out and, within a day, it worked out that most dust in this community was within a meter of the ground, the wind-driven dust -- so he suggested making mounds to catch the dust before it went into the house area and affected the eyes of kids.
So we used dirt to stop dust. We did it. He provided us dust monitors. We tested and we reduced the dust. Then we wanted to get rid of the bug generally. So how do we do that? Well, we call up the doctor of flies -- and, yes, there is a doctor of flies. As our Aboriginal mate said, "You white fellows ought to get out more." (Laughter) And the doctor of flies very quickly determined that there was one fly that carried the bug. He could give school kids in this community the beautiful fly trap you see above in the slide.
They could trap the flies, send them to him in Perth. When the bug was in the gut, he'd send back by return post some dung beetles. The dung beetles ate the camel dung, the flies died through lack of food, and trachoma dropped. And over the year, trachoma dropped radically in this place, and stayed low. We changed the environment, not just treated the eyes. And finally, you get a good eye. All these small health gains and small pieces of the puzzle make a big difference. The New South Wales Department of Health, that radical organization,
did an independent trial over three years to look at 10 years of the work we've been doing in these sorts of projects in New South Wales. And they found a 40 percent reduction in hospital admissions for the illnesses that you could attribute to the poor environment -- a 40 percent reduction. (Applause) Just to show that the principles we've used in Australia can be used in other places, I'm just going to go to one other place, and that's Nepal. And what a beautiful place to go. We were asked by a small village of 600 people
to go in and make toilets where none existed. Health was poor. We went in with no grand plan, no grand promises of a great program, just the offer to build two toilets for two families. It was during the design of the first toilet that I went for lunch, invited by the family into their main room of the house. It was choking with smoke. People were cooking on their only fuel source, green timber. The smoke coming off that timber is choking, and in an enclosed house, you simply can't breathe. Later we found the leading cause of illness and death
in this particular region is through respiratory failure. So all of a sudden, we had two problems. We were there originally to look at toilets and get human waste off the ground, that's fine. But all of a sudden now there was a second problem: How do we actually get the smoke down? So two problems, and design should be about more than one thing. Solution: Take human waste, take animal waste, put it into a chamber, out of that, extract biogas, methane gas. The gas gives three to four hours cooking a day -- clean, smokeless and free for the family.
(Applause) I put it to you: is this eliminating poverty? And the answer from the Nepali team who's working at the minute would say, don't be ridiculous -- we have three million more toilets to build before we can even make a stab at that claim. And I don't pretend anything else. But as we all sit here today, there are now over 100 toilets built in this village and a couple nearby. Well over 1,000 people use those toilets. Yami Lama, he's a young boy. He's got significantly less gut infection because he's now got toilets,
and there isn't human waste on the ground. Kanji Maya, she's a mother, and a proud one. She's probably right now cooking lunch for her family on biogas, smokeless fuel. Her lungs have got better, and they'll get better as time increases, because she's not cooking in the same smoke. Surya takes the waste out of the biogas chamber when it's shed the gas, he puts it on his crops. He's trebled his crop income, more food for the family and more money for the family. And finally Bishnu, the leader of the team, has now understood that not only have we built toilets,
we've also built a team, and that team is now working in two villages where they're training up the next two villages to keep the work expanding. And that, to me, is the key. (Applause) People are not the problem. We've never found that. The problem: poor living environment, poor housing and the bugs that do people harm. None of those are limited by geography, by skin color or by religion. None of them. The common link between all the work we've had to do
is one thing, and that's poverty. Nelson Mandela said, in the mid-2000s, not too far from here, he said that like slavery and apartheid, "Poverty is not natural. It is man-made and can be overcome and eradicated by the actions of human beings." I want to end by saying it's been the actions of thousands of ordinary human beings doing -- I think -- extraordinary work, that have actually improved health, and, maybe only in a small way, reduced poverty. Thank you very much for your time. (Applause)