021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

ادیت ویدر: چطور یک ماهی مرکب غول آسا پیدا کردیم

Edith Widder

How we found the giant squid

Humankind has been looking for the giant squid (Architeuthis) since we first started taking pictures underwater. But the elusive deep-sea predator could never be caught on film. Oceanographer and inventor Edith Widder shares the key insight -- and the teamwork -- that helped to capture the squid on film for the first time.


تگ های مرتبط :

Oceans, Submarine, Technology
"کراکن" جانور بسیار وحشتناکی‌ست که گفته میشه انسان و کشتی و نهنگ را می بلعد، و اونقدر عظیمه که می شه اونو بجای جزیره اشتباه گرفت. برای ارزیابی صحت این قصه ها، شاید عاقلانه باشه که حرف قایقران را بخاطر بسپاریم که تنها تفاوت بین قصه پریان و داستان دریا اینه که قصه پریان با این جمله اغاز می شه،؟ روزی روزگاری،" و داستان دریا با این جمله،" شوخی بردار نیست." (خنده) هر ماهی که جان سالم بدر ببره، با لحظات داستان پیش می ره. هر ماهی که جان سالم بدر ببره، با لحظات داستان پیش می ره. هرچند، غول پیکرهایی در اقیانوس وجود دارند، و ما هم اکنون برای اثبات آن، فیلم داریم،
همانطور که شماهایی که مستند کانال دیسکاوری را دیدید، بی شک از این موضوع آگاهید. من یکی از سه دانشمند این هیئت اعزامی بودم که تابستان گذشته بسمت ژاپن اعزام شد. من اون کوتاهه هستم. اون دو تای دیگه دکتر "سونمی کوبودرا" و دکتر "استیو اُشی" هستند. مشارکت من در این امر که امروزه یک واقعه تاریخی محسوب میشود را مدیون TED هستم. مشارکت من در این امر که امروزه یک واقعه تاریخی محسوب میشود را مدیون TED هستم. در سال ۲۰۱۲، یکی از برنامه های تد بنام "ماموریت آبی رنگ" در عرشه کشتی "لیند بلد اکسپلورر" در جزایر "گلپاگوس" انجام شد و اون بعنوان بخشی از تحقق بخشیدن به آرزوی "سیلویا ارل" در TED بود. من دربارۀ راه جدیدی برای کاوش در اقیانوس صحبت کردم،
راهی که بجای ترساندن و دور کردن حیوانات، روی جلب کردن آنها تمرکز دارد. "مایک دگروی" نیز دعوت داشت، و او با علاقه بسیار درمورد عشقش به اقیانوس صحبت کرد، وهمچنین با من دربارۀ بکارگیری روش من در موضوعی که مدت بسیار زیادی مشغول آن بود، گفتگو کرد، وهمچنین با من دربارۀ بکارگیری روش من در موضوعی که مدت بسیار زیادی مشغول آن بود، گفتگو کرد، که اون شکار ماهی مرکب غول آسا بود. این "مایک" بود که منو به سمینار ماهی مرکب دعوت کرد، گردهمایی متخصصان ماهی مرکب در کانال دیسکاوری که اون تابستان در "هفتۀ کوسه" برگزار شد. (خنده) گردهمایی متخصصان ماهی مرکب در کانال دیسکاوری که اون تابستان در "هفتۀ کوسه" برگزار شد. (خنده) من در مورد دیدن بی آنکه جلب توجه کنه و طعمه چشمی برای ماهی مرکب اعماق دریا، سخنرانی داشتم
و در آن روی اهمیت استفاده از ابزاربی صدا در کاوش و پژوهش بطوریکه جلب توجه نکند تاکید کردم. و در آن روی اهمیت استفاده از ابزاربی صدا در کاوش و پژوهش بطوریکه جلب توجه نکند تاکید کردم. این نتیجه صدها زیر ابی است که من رفتم، با این سکوها در تاریکی فس فس وقت گذراندم، با این سکوها در تاریکی فس فس وقت گذراندم، و برداشتم این بود که با زیر دریایی، جانوارن بیشتری دیدم و برداشتم این بود که با زیر دریایی، جانوارن بیشتری دیدم نسبت به زمانیکه با وسایل نقلیه که با کنترل از راه دور هدایت می شوند، کار می کردم. اما دلیلش می تونه فقط این باشه که وسعت دید زیر دریایی وسیعتر است. اما فکر کنم در مقایسه با "ونتانا"، با " تیبورون" جانوران بیشتری دیدم، اما فکر کنم در مقایسه با "ونتانا"، با " تیبورون" جانوران بیشتری دیدم،
دو وسیله با وسعت دید یکسان اما سیستم رانش متفاوت. دو وسیله با وسعت دید یکسان اما سیستم رانش متفاوت. بنابراین شک کردم که احتمالا" با صدای ایجاد شده، ربطی دارد. پس یک هیدروفون (گیرنده آبی) در ته اقانوس قرار دادم، و هر یک از اینها را با سرعت و مسافت یکسان براه انداخته و میزان صدایی که ایجاد می کنند را ثبت کردم. "جانسون سی-لینک" (صدای چرخشی) -- که احتمالا" اونو به سختی در اینجا می شنوید، در اون موتورهای تغییر جهت الکتریکی بکار رفته -- خیلی خیلی بی صداست. در "تیبورون" هم موتورهای تغییر جهت قدرتی الکتریکی بکار رفته. اونهم کاملا" بی صداست، ولی یه کمی صدادار تره. (صدای چرخشی بلندتر) اما امروزه بیشتر وسایل نقلیه اعماق آبی که با کنترل از راه دور هدایت می شوند، از هیدرولیک استفاده می کنند
و صدای اونها مثل "ونتانا" است. (صدای بیب بیب بسیار بلند) فکر کنم حتما" کلی از حیوانات را ترسانده و فراری بده. بنابراین برای شکار ماهی مرکب اعماق دریا، پشنهاد استفاده از طعمه چشمی که به یک صفحه دوربین وصل هست را دادم پشنهاد استفاده از طعمه چشمی که به یک صفحه دوربین وصل هست را دادم بدون هیچ موتور تغییر جهت، فقط یک دوربین باتری دار، و تنها نوری که از یک چراغ قرمز رنگ می یاد که برای اکثر جانوران اعماق دریا که با رنگ اصلی آبی سازگاری دارند، قابل رویت است. که برای اکثر جانوران اعماق دریا که با رنگ اصلی آبی سازگاری دارند، قابل رویت است. برای چشمان ما قابل رویت است، اما در عمق دریا، مثل اشعه مادون قرمزه.
بدین ترتیب این سکوی دوربین، که آنرا "مدوسا" نامیدیم، فقط می تونه از انتهای کشتی به آب انداخته بشه، سطح اون به یک شناور با بیش از ۲٫۰۰۰ فوت طناب وصل هست، و بی اختیار با امواج به اینطرف و آنطرف حرکت می کنه، و تنها نور قابل رویت برای جانداران در اعماق نور آبی طعمه چشمی خواهد بود، که ما آنرا چتر دریایی الکترونیک، یا e-jelly می نامیم، چون طوری طراحی شده بود که شبیه نور شبرنگی باشه که چتر دریایی "آتولا" که از جانوران متداول اعماق دریاست، از خود نشان می دهد. که چتر دریایی "آتولا" که از جانوران متداول اعماق دریاست، از خود نشان می دهد. حالا این گردونۀ نوری که "آتولا" صاتع می کنه به دزدگیر شبرنگ زیستی معروفه و نوعی سیستم دفاعی است.
به دزدگیر شبرنگ زیستی معروفه و نوعی سیستم دفاعی است. استفاده از چتر دریایی الکترونیکی بعنوان طعمه به این دلیل نیست که ماهی مرکب غول آسا، چتر دریایی می خورد، استفاده از چتر دریایی الکترونیکی بعنوان طعمه به این دلیل نیست که ماهی مرکب غول آسا، چتر دریایی می خورد، بلکه دلیلش اینه که چتر دریایی تنها زمانی به ایجاد نور روی می آورد که یک حیوان شکارچی مشغول جویدن آن است و تنها امیدش برای گریز اینه که شاید بتونه توجه یک حیوان شکارچی بزرگتر را جلب کنه تا به مهاجم اون حمله کرده و در نتیجه فرصتی برای فرار پیدا کنه. اون فریادیست برای کمک، تلاش آخرین نفس برای فراره، و راه متداول دفاع در اعماق دریاست. روش ما کار کرد.
درحالیکه همه هیئت های اعزامی قبلی در جمع آوری یک دونه فیلم نظر اجمالی از اون غول شکست خورده بودند، درحالیکه همه هیئت های اعزامی قبلی در جمع آوری یک دونه فیلم نظر اجمالی از اون غول شکست خورده بودند، ما توانستیم ۶ تا تهیه کنیم، و اولینش موجب هیجان شدیدی شد. "ادیت ویدر" (در فیلم): اوه خدای من. اوه خدای من! شوخی می کنی؟ دیگر دانشمندان: اوه اوه! درست اونجاست. "ادیت ویدر": انگار داشت با ما شوخی می کرد، یه جور رقص بادبزنی -- حالا منو می بینید، حالا نمی بینید -- و چهار بار مثل یک شوخی ظاهر شد، و سپس در پنجمین بار، اومد و کاملا" ما را شگفت زده کرد. (موزیک) گوینده: (به زبان ژاپنی) دانشمندان: اوه. بنگ! اوه خدای من! وای! (تشویق)
"ادیت ویدر": یه عالمه. چیزی که منو میخکوب کرد طوری بود که به سمت چتر دریایی الکترونیکی اومد و بعدش به یه چیز غول آسای کنار اون حمله کرد، که من فکر کردم اونو بجای حیوان شکارچی چتر دریایی الکترونیکی اشتباه گرفت. اما صحنه ای که از زیردریایی "ترتون" فیلمبرداری شده بود حتی باور نکردنی تر بود. اما صحنه ای که از زیردریایی "ترتون" فیلمبرداری شده بود حتی باور نکردنی تر بود. چیزی که در کانال دیسکاوری بهش اشاره نشده بود این بود که ماهی مرکبی که دکتر کوبودرا بعنوان طعمه استفاده کرده بود، یک ماهی مرکب به بلندی یک متر با پشت لوزی شکل که چراغی بهش وصل شده، ورجه وورجه می کنه از اونهایی که ماهیگیران در نخهای طولانی که قلابهای بسیار بهش وصله، استفاده میکنند،
و فکر کنم اون نور باعث جذب اون غول می شد. و فکر کنم اون نور باعث جذب اون غول می شد. حالا، چیزی که مشاهده می کنید تصویر دوربینه که با نور قرمز تقویت شده، و اون تنها چیزی بود که دکتر کوبودرا قادر به دیدنش بود وقتی که غول می یاد. و بعدش اون خیلی هیجان زده می شد، چراغ قوه اش را روشن می کرد چون می خواست بهتر ببینه، و غوله فرار نمی کرد، پس خطر را بجون می خرید و چراغهای سفید روی زیر دریایی را روشن می کرد، تا یک موجود افسانه ای را از تاریخی مبهم به معرض نمایش فیلمی با کیفیت بالا قرار بده. تا یک موجود افسانه ای را از تاریخی مبهم به معرض نمایش فیلمی با کیفیت بالا قرار بده. براستی بی نظیر بود،
و اگر بازوهای تغذیه ای این حیوان بصورت کامل کشیده باشه، و اگر بازوهای تغذیه ای این حیوان بصورت کامل کشیده باشه، به بلندی یک ساختمان دو طبقه است. چطور ممکنه حیوانی به این بزرگی در اقیانوس ما زندگی بکنه و تا بحال از چنگال فیلمبرداری در امان مونده باشه؟ چطور ممکنه حیوانی به این بزرگی در اقیانوس ما زندگی بکنه و تا بحال از چنگال فیلمبرداری در امان مونده باشه؟ ما فقط پنج درصد از اقیانوسمان را کاوش کردیم. هنوز کشفیات بزرگی برای یافتن در اون پایین وجود داره، موجودات شگفت انگیزی که نمایانگر میلیونها سال تکامل و احتمالا" ترکیبات بیواکتیو بوده موجودات شگفت انگیزی که نمایانگر میلیونها سال تکامل و احتمالا" ترکیبات بیواکتیو بوده که بصورتهایی که ما حتی قادر به تصورش هم نیستیم، برایمان مفید هستند.
با این وجود ما تنها بخش کوچکی از بودجه مالی را صرف کاوش اقیانوسی کردیم با این وجود ما تنها بخش کوچکی از بودجه مالی را صرف کاوش اقیانوسی کردیم نسبت به میزانی که صرف تحقیقات فضایی کردیم. ما نیازمند سازمانی شبیه ناسا برای کاوش اقیانوسی هستیم، چون می بایست سیستم های دفاعی زیستی مان را اینجا روی زمین مورد بررسی و حفاظت قرار دهیم. چون می بایست سیستم های دفاعی زیستی مان را اینجا روی زمین مورد بررسی و حفاظت قرار دهیم. ما می بایست -- متشکرم. (تشویق) کاوش ابزاری است که نوآوری را به ارمغان می آورد. نوآوری موجب پدید آمدن رشد اقتصادی می شود. پس بیایید همگی به کاوش روی بیاوریم، اما بیایید از راهی انجام دهیم که حیوانات را فراری ندهیم،
یا، همانطور که "مایک دگوروی" یکبار گفت، "اگه می خواهید برای استراحت به جای آرامی بروید و چیزی را ببینید که تا بحال ندیدید، یا شانس اینو داشته باشید چیزی را ببینید که هیچ کس تا بحال ندیده، به یک زیر دریایی بروید." او می بایست در این ماجراجویی همراه ما می بود. جایش خالیست. (تشویق)
The Kraken, a beast so terrifying it was said to devour men and ships and whales, and so enormous it could be mistaken for an island. In assessing the merits of such tales, it's probably wise to keep in mind that old sailor's saw that the only difference between a fairytale and a sea story is a fairytale begins, "Once upon a time," and a sea story begins, "This ain't no shit." (Laughter) Every fish that gets away grows with every telling of the tale. Nevertheless, there are giants in the ocean, and we now have video proof, as those of you that saw the Discovery Channel documentary are no doubt aware.
I was one of the three scientists on this expedition that took place last summer off Japan. I'm the short one. The other two are Dr. Tsunemi Kubodera and Dr. Steve O'Shea. I owe my participation in this now-historic event to TED. In 2010, there was a TED event called Mission Blue held aboard the Lindblad Explorer in the Galapagos as part of the fulfillment of Sylvia Earle's TED wish. I spoke about a new way of exploring the ocean, one that focuses on attracting animals instead of scaring them away. Mike deGruy was also invited, and he spoke with great passion about his love of the ocean,
and he also talked to me about applying my approach to something he's been involved with for a very long time, which is the hunt for the giant squid. It was Mike that got me invited to the squid summit, a gathering of squid experts at the Discovery Channel that summer during Shark Week. (Laughter) I gave a talk on unobtrusive viewing and optical luring of deep sea squid in which I emphasized the importance of using quiet, unobtrusive platforms for exploration. This came out of hundreds of dives I have made, farting around in the dark
using these platforms, and my impression that I saw more animals working from the submersible than I did with either of the remote-operated vehicles. But that could just be because the submersible has a wider field of view. But I also felt like I saw more animals working with the Tiburon than the Ventana, two vehicles with the same field of view but different propulsion systems. So my suspicion was that it might have something to do with the amount of noise they make. So I set up a hydrophone on the bottom of the ocean, and I had each of these fly by at the same speed and distance
and recorded the sound they made. The Johnson Sea-Link -- (whirring noise) -- which you can probably just barely hear here, uses electric thrusters -- very, very quiet. The Tiburon also uses electric powered thrusters. It's also pretty quiet, but a bit noisier. (Louder whirring noise) But most deep-diving ROVs these days use hydraulics and they sound like the Ventana. (Loud beeping noise) I think that's got to be scaring a lot of animals away. So for the deep sea squid hunt, I proposed using an optical lure attached to a camera platform
with no thrusters, no motors, just a battery-powered camera, and the only illumination coming from red light that's invisible to most deep-sea animals that are adapted to see primarily blue. That's visible to our eye, but it's the equivalent of infrared in the deep sea. So this camera platform, which we called the Medusa, could just be thrown off the back of the ship, attached to a float at the surface with over 2,000 feet of line, it would just float around passively carried by the currents, and the only light visible to the animals in the deep
would be the blue light of the optical lure, which we called the electronic jellyfish, or e-jelly, because it was designed to imitate the bioluminescent display of the common deep sea jellyfish Atolla. Now, this pinwheel of light that the Atolla produces is known as a bioluminescent burglar alarm and is a form of defense. The reason that the electronic jellyfish worked as a lure is not because giant squid eat jellyfish, but it's because this jellyfish only resorts to producing this light when it's being chewed on by a predator
and its only hope for escape may be to attract the attention of a larger predator that will attack its attacker and thereby afford it an opportunity for escape. It's a scream for help, a last-ditch attempt for escape, and a common form of defense in the deep sea. The approach worked. Whereas all previous expeditions had failed to garner a single video glimpse of the giant, we managed six, and the first triggered wild excitement. Edith Widder (on video): Oh my God. Oh my God! Are you kidding me?Other scientists: Oh ho ho! That's just hanging there. EW: It was like it was teasing us, doing a kind of fan dance --
now you see me, now you don't -- and we had four such teasing appearances, and then on the fifth, it came in and totally wowed us. (Music) Narrator: (Speaking in Japanese) Scientists: Ooh. Bang! Oh my God! Whoa! (Applause) EW: The full monty. What really wowed me about that was the way it came in up over the e-jelly and then attacked the enormous thing next to it, which I think it mistook for the predator on the e-jelly. But even more incredible was the footage shot from the Triton submersible.
What was not mentioned in the Discovery documentary was that the bait squid that Dr. Kubodera used, a one-meter long diamondback squid had a light attached to it, a squid jig of the type that longline fishermen use, and I think it was this light that brought the giant in. Now, what you're seeing is the intensified camera's view under red light, and that's all Dr. Kubodera could see when the giant comes in here. And then he got so excited, he turned on his flashlight because he wanted to see better, and the giant didn't run away,
so he risked turning on the white lights on the submersible, bringing a creature of legend from the misty history into high-resolution video. It was absolutely breathtaking, and had this animal had its feeding tentacles intact and fully extended, it would have been as tall as a two-story house. How could something that big live in our ocean and yet remain unfilmed until now? We've only explored about five percent of our ocean. There are great discoveries yet to be made down there, fantastic creatures representing millions of years of evolution
and possibly bioactive compounds that could benefit us in ways that we can't even yet imagine. Yet we have spent only a tiny fraction of the money on ocean exploration that we've spent on space exploration. We need a NASA-like organization for ocean exploration, because we need to be exploring and protecting our life support systems here on Earth. We need — thank you. (Applause) Exploration is the engine that drives innovation. Innovation drives economic growth. So let's all go exploring, but let's do it in a way that doesn't scare the animals away,
or, as Mike deGruy once said, "If you want to get away from it all and see something you've never seen, or have an excellent chance of seeing something that no one's ever seen, get in a sub." He should have been with us for this adventure. We miss him. (Applause)