021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

ما چگونه برای بازسازی صخره‌های مرجانی بچه مرجان پرورش می‌دهیم

Kristen Marhaver

How we're growing baby corals to rebuild reefs

Kristen Marhaver studies corals, tiny creatures the size of a poppyseed that, over hundreds of slow years, create beautiful, life-sustaining ocean structures hundreds of miles long. As she admits, it's easy to get sad about the state of coral reefs; they're in the news lately because of how quickly they're bleaching, dying and turning to slime. But the good news is that we're learning more and more about these amazing marine invertebrates -- including how to help them (and help them help us). This biologist and TED Senior Fellow offers a glimpse into the wonderful and mysterious lives of these hard-working and fragile creatures.


تگ های مرتبط :

Animals, Biology, Environment
سخت‌ترین کاری که تا به حال انجام دادهاید چه بوده است؟ کار کردن زیر آفتاب؟ زحمت کشیدن برای تامین غذای یک خانواده یا یک جامعه کوچک؟ تلاش شبانه روزی برای حفاظت از جان و مال افراد؟ یا اینکه تنها کار کردن و یا کار کردن روی پروژه‌ای که تضمینی برای موفقیتش وجود نداشته است، اما ممکن بوده انجامش به بهبود سلامت بشر یا نجات جانی منتهی شود؟ یا اینکه سختترین کاری که کردهاید تلاش به هدف ساختن، خلق کردن، و یا آفرینش هنری بوده است؟ یا زحمت کشیدن برای چیزی که هرگز مطمئن نبودید آن را کاملاً درک کنند یا به خاطر آن به خوبی از شما قدردانی کنند؟ انسان‌هایی که در جوامع ما چنین کارهایی انجام میدهند شایسته توجه ما، عشق ما، و حمایت بی دریغمان هستند.
اما در جوامع ما تنها انسانها نیستند که چنین کارهای شاقی را انجام می‌دهند. گیاهان، حیوانات و اکوسیستم‌های سیاره ما هم چنین کارهایی میکنند، از جمله اکوسیستمهای مورد مطالعه من: صخرههای مرجانی استوایی. صخرههای مرجانی، کشاورزند. آنها تامین‌کننده خوراک، درآمد، و امنیت غذایی صدها میلیون نفر در سراسر جهان هستند. صخرههای مرجانی محافظ نیز هستند. سازههایی که تاسیس میکنند از سواحل ما در برابر حملات طوفان و امواج خروشان محافظت میکند، و نظامهای زیستیای که این صخرهها منزلگاهشان هستند آب را فیلتر کرده و آن را برای فعالیتها و تفریحات ما بی‌خطرتر میکنند.
صخرههای مرجانی شیمیدان هم هستند. مولکول‌هایی که بر روی صخره‌های مرجانی کشف میکنیم به طرز فزاینده‌ای در جستجو برای آنتی بیوتیکها و داروهای ضد سرطان جدید حائز اهمیتند. و صخرههای مرجانی هنرمند هستند. سازههایی که خلق میکنند از زیباترین چیزهای روی سیاره زمینند. و این زیبایی شالوده صنعت جهانگردی در بسیاری از کشورهایی است که تقریباً منابع طبیعی دیگری ندارند. بنابراین به خاطر تمام این دلایل، تمامی این خدمات اکوسیستمی، اقتصاد دانان ارزش صخره‌های مرجانی جهان را هزاران میلیارد دلار در سال تخمین میزنند. و با این وجود علی رغم تمام این کارهای سختی که برای ما انجام می‌شود
و همه ثروتی که نصیبمان میشود، تقریبا‌ً هر کاری که برای نابودی‌اش از دستمان برمیآمده انجام دادهایم. ماهیها را از اقیانوسها بیرون کشیدهایم و به اقیانوس کود، فاضلاب، مریضی، نفت، آلودگی، و رسوبات اضافه کردهایم. صخرههای مرجانی را عملاً با قایق‌ها، پرهها، بولدوزرهایمان له و لگدکوب کردهایم، و شیمی کل دریا را عوض کردهایم، آبها را گرم‌تر و طوفان‌ها را وخیمتر کردهایم. و هر یک از اینها به خودی خود نیز بد هست، اما این تهدیدها یکدیگر را تشدید میکنند و با هم در میآمیزند و همدیگر را بدتر میکنند. برایتان مثالی میزنم. آنجا که من کار میکنم، کوراسائو، چند سال پیش یک طوفان گرمسیری رخ داد.
و در منتهی‌الیه شرقی جزیره، آنجا که صخرههای مرجانی دستنخورده و در حال رشد و شکوفایی‌اند، تقریباً انگار طوفان گرمسیری اصلاً رخ نداده بود. اما در شهر، که مرجانها به خاطر صید بیرویه، و آلودگی از بین رفتهاند، طوفان گرمسیری مرجانهای مرده را بلند کرده و از آنها مثل چماق برای از بین بردن مرجانهای باقی مانده استفاده کرده بود. این مرجانی است که در دوره دکترا مورد مطالعه قرار دادم -- شناخت خیلی خوبی از آن پیدا کردم. و بعد از اینکه طوفان مذکور نصف بافتش را از بین برد، دچار عفونت جلبکی شد، و حجم جلبک بیشتر از حجم بافت مرجان شد و آن مرجان مرد. این شدت گرفتن تهدیدها، چند برابر شدن عوامل
همان چیزی است که جرمی جکسون از آن به عنوان "سراشیبی لغزنده منتهی به لجن" یاد میکند. تعریفی که دیگر حتی استعاری هم نیست چرا که بسیاری از دیوارههای مرجانی ما الان دیگر به معنای واقعی کلمه باکتری و جلبک و لجن شدهاند. خوب حالا، به جایی از سخنرانی رسیدیم که احتمالاً انتظار دارید من تقاضای خودم را برای نجات دیوارههای مرجانی مطرح کنم. اما باید به چیزی اعتراف کنم: این عبارت مرا دیوانه میکند. چه آن را در یک توییت ببینم، چه در عناوین خبری چه در صفحههای گلاسه یک بروشور محافظت از محیط زیست، این عبارت اذیتم می‌کند، چرا که ما محافظان محیط زیست زنگهای خطرِ
مرگ دیوارههای مرجانی را از دههها پیش به صدا در آوردهایم. و هنوز که هنوز است، تقریباً هر کسی را میبینم، هر چقدر هم تحصیلکرده، مطمئن نیست که مرجان چیست یا از کجا میآید. چگونه میتوانیم کاری کنیم که اشخاص به دیوارههای مرجانی جهان اهمیت بدهند وقتی که مرجان در ذهنشان چیزی انتزاعی است که حتی درست درک هم نمیشود؟ اگر آنها ندانند مرجان چیست یا از کجا میآید، یا چقدر بانمک یا جالب توجه یا زیباست، چرا باید ازشان انتظار داشته باشیم به نجاتش اهمیت بدهند؟ پس بیایید شرایط را تغییر بدهیم. مرجان چیست و از کجا میآید؟ مرجان‌ها به طرق مختلفی متولد میشوند، اما اغلب به واسطه تخمریزی انبوه به وجود میآیند: تک تک مرجانهای متعلق به یک گونه
یک شب در سال، کلیه گامتهایی را که در طول آن سال تولید کرده‌اند در ستون آب رها میکنند، که بستههای آمیخته تخمک‌ و اسپرم هستند. و آن بسته‌ها به سطح اقیانوس رفته و از هم باز می‌شوند. و چنانچه -- چنانچه -- بخت با آنها یار باشد در سطح اقیانوس، به تخمکها و اسپرم‌های دیگر مرجان‌ها برمی‌خورند. و به همین دلیل است که باید مرجان‌های بسیار زیادی بر یک دیواره داشته باشیم -- تا کلیه تخم‌ها بتوانند جفت خود را در سطح پیدا کنند. هنگامی که بارور شدند، مانند تخم دیگر حیوانات رفتار میکنند: به طور مکرر به دو نیمه تقسیم می‌شوند. همه ساله بردن این عکسها زیر میکروسکوپ
یکی از محبوب‌ترین و سحرآمیزترین لحظه‌های من در سال است. در پایان این تقسیم سلولی، آنها به لاروا (لیسه) تبدیل می‌شوند -- گلوله‌های چربی به اندازه دانه خشخاش، البته برخوردار از تمام سیستم‌های حسی که ما هم داریم. آنها می‌توانند رنگ و نور، بافت‌ها و سطوح، ترکیبهای شیمیایی، و پ.هاش را حس کنند. حتی میتوانند امواج فشاری را حس کنند؛ میتوانند صداها را بشنوند. و آنها این موهبتها را برای جستجو در کف دیواره و یافتن جایی به‌کار میگیرند که بتوان به آن چسبید و تا آخر عمر در آن زندگی کرد. حالا تصور کنید شما باید دنبال محلی میگشتید که بنا بود تا آخر عمر در آن زندگی کنید زمانی که فقط دو روز سن داشتید.
آنها به محلی میچسبند که به نظرشان از هر لحاظ مناسب است، یک شالوده اسکلتی زیر خودشان میسازند، دهان و شاخکهای حسی در میآورند، و سپس به کار دشوار ساختن صخرههای مرجانی جهان مشغول میشوند. یک پولیپ مرجانی به طور مکرر خودش را تقسیم میکند، اسکلتی از سنگ آهک در زیر خود بر جا میگذارد و رو به سوی خورشید رشد می‌کند. با گذشت صدها سال و با وجود گونههای متعدد، آنچه حاصل میشود یک سازه عظیم آهکی است که در بسیاری موارد از فضا نیز قابل رویت بوده، و پوشیده در پوسته نازک این جانوران است. حالا، تنها چندصد گونه مرجان روی کره زمین وجود دارد، شاید ۱٫۰۰۰ گونه.
اما نظام‌های حاصل منزلگاه میلیونها و میلیونها گونه از دیگر جانداران هستند، و همین تنوع زیستی است که موجب پایایی چنین نظام‌هایی شده، و موجبات دسترسی ما به داروهای نوین و منابع جدید غذایی را فراهم می‌کند. من خوش اقبالم که در جزیره کوراسائو کار میکنم، چون اینجا هنوز جزیرههایی داریم که این شکلی هستند. اما، در واقع، بخش عمده کارائیب و اکثر نقاط دنیا بیشتر شبیه این است. دانشمندان با دقت روزافزون به مطالعه از دست رفتن دیوارههای مرجانی جهان مشغول بوده، و با اطمینانی فزاینده در حال ثبت علل این واقعه بودهاند. اما من در پژوهش خود، علاقهای به واکاوی گذشته ندارم.
همکارانم و من در کوراسائو به آینده‌پژوهی و آنچه محتمل است علاقهمندیم. و دلیل خیلی کوچکی برای خوشبین بودن هم داریم. چراکه حتی در بعضی از این صخرهها که ظاهراً ارزششان را از مدتها پیش از دست داده بودند، گاهی اوقات میبینیم بچه مرجان‌هایی از راه می‌رسند و به هر وضع زنده می‌مانند. و داریم به این فکر می‌افتیم که شاید بچه‌ مرجانها قابلیت سازگار شدن با شرایطی را دارند که بزرگترها از عهده‌اش برنمیآیند. شاید آنها بتوانند هر چند به طور خیلی جزئی بهتر با سیاره انسانها سازگاری پیدا کنند. بنابراین در پژوهشی که من با همکارانم در کوراسائو انجام می‌دهیم، تلاش می‌کنیم نیازهای یک نوزاد مرجان را
در آن مرحله حساس اولیه درک کنیم، ببینیم دنبال چیست و ما چطور می‌توانیم در طی این فرایند به آن کمک کنیم. میخواهم به شما سه نمونه از کارهایی را که انجام داده‌ایم تا به پاسخ آن پرسشها برسیم نشان دهم. چند سال پیش یک چاپگر سه بعدی تهیه کردیم و در رابطه با ترجیحات مرجانها نظرسنجی‌هایی -- با رنگها و بافت‌های مختلف ساختیم، و به این صورت از مرجانها پرسیدیم کجا را برای سکونت ترجیح میدهند. و پی بردیم که، حتی وقتی متغیرهای زیستشناختی هم در میان نیستند، آنها باز سفید و صورتی، یعنی رنگ دیواره سالم را ترجیح می‌دهند. و همچنین به شکاف و شیار و حفره‌ها تمایل دارند، یعنی جایی که از له شدن و خورده شدن توسط شکارچیها در امانند.
پس ما میتوانیم از این دانش استفاده کنیم، برگردیم و بگوییم باید همین فاکتورها -- آن رنگ صورتی، آن رنگ سفید، آن شکاف‌ها، آن سطوح سخت را -- در طرح‌های حفاظتی خود به صخره‌ها برگردانیم. همچنین میتوانیم هنگامی که میخواهیم چیزی مثلاً یک دیوار دریایی یا اسکله زیر آب بگذاریم، این دانش را بهکار بگیریم. می‌توانیم به انتخاب خود مواد و رنگهایی را به کار بگیریم که شاید بشود به کمکشان نظام را بار دیگر در جهت ترغیب مرجانها تنظیم کرد. حالا علاوه بر سطوح، ما سیگنالهای شیمیایی و میکروبی را هم برای جذب مرجانها به صخرهها مطالعه میکنیم. از حدود شش سال پیش، من شروع کردم به کِشت باکتری
از سطوحی که مرجانها در آنها سکنی گزیده بودند. و تک تک آنها را امتحان کردم، تا باکتریهایی را پیدا کنم که مرجانها را به لانهگزینی و چسبیدن ترغیب میکنند. و ما الان در فریزرمان سویه باکتریهای زیادی داریم که مطمئناً موجب میشوند مرجانها فرایند اسکان و الصاق را انجام بدهند. حالا همزمان که ما داریم صحبت میکنیم، همکارانم در کوراسائو در حال آزمایش آن باکتریها هستند تا ببینند که میتوانند در پرورش مرجانهای سکنی‌گزین بیشتری در آزمایشگاه به ما کمک کنند، و اینکه آیا اینطوری میزان بقای آنها بالا میرود هنگامی که آنها را به زیر آب برمیگردانیم؟ حالا علاوه بر این ابزارها، ما در تلاش برای اکتشاف اسرار
گونههای کمتر مطالعه شده نیز هستیم. این یکی از مرجان‌های مورد علاقه من است، و همیشه بوده: دِندروجایرا سیلِندرِس، مرجان ستونی. عاشقش هستم چون به این شکل و شمایل خندهدار در میآید، چون شاخکهایش تُپل و پشمالوست. و چونکه کمیاب است. یافتن یکی از اینها روی یک صخره حکم جایزه را دارد. در واقع، آنقدر نادر است، که پارسال نامش در فهرست گونههای در معرض تهدید ثبت شد. و این تا حدی به این خاطر بود که در طول بیش از ۳۰ سال بررسیهای پژوهشی، دانشمندان هرگز به یک مورد بچه مرجان ستونی نیز بر نخورده بودند. ما حتی مطمئن نبودیم که آنها هنوز قادر به تولید مثل باشند،
یا اصلاً هنوز هم تولید مثل میکنند یا خیر. بنابراین چهار سال پیش، شروع کردیم به تعقیب آنها در شب و تماشایشان تا ببینیم آیا می‌توانیم از زمان تخم‌ریزیشان در کوراسائو مطلع شویم یا خیر. راهنماییهای خوبی از همکارانمان در فلوریدا گرفتیم، که یکی در سال ۲۰۰۷ دیده بودند، و یکی در ۲۰۰۸، و بالاخره فهمیدیم چه زمانی در کوراسائو تخم‌ریزی میکنند و گرفتیمش. سمت چپ یک ماده با چند تخمک در بافت خود میبینیم، که در شُرف رهاسازی آنها در آب دریاست. و در سمت چپ یک نر، در حال رهاسازی اسپرم. ما جمعآوریش کردیم، آن را به آزمایشگاه بردیم، بارورش کردیم و بچه مرجانهایی گیرمان آمد که در آزمایشگاه در حال شنا کردن هستند.
به لطف تلاش خالهها و عموهای تحقیقاتی‌مان، و به خاطر ۱۰ سال تمرینی که در کوراسائو در خلال پرورش دیگر گونههای مرجان دیده بودیم، کاری کردیم بعضی از آن لیسهها باقی فرایند را نیز طی کرده و ساکن شوند و بچسبند، و به مرجانهای دیگرگون تبدیل شوند. خوب این اولین بجه مرجان ستونی است که کسی تا به حال دیده. (تشویق) و باید بگویم -- اگر فکر می‌کنید بچه پانداها نازند، این بانمک‌‌تر است. (خنده) به این ترتیب ما دیگر داریم به رمز و رازهای این فرایند پی می‌بریم، به قِلِق‌های تولید مثل مرجان‌ها و اینکه ما چطور می‌توانیم کمک کنیم.
و این مسئله در سراسر جهان صادق است؛ دانشمندان در حال دست یافتن به شیوههای نوین برای رسیدگی به جنینهایشان، کمک به سکونتشان، و حتی دستیابی به روشهایی برای حفظ آنها در دمای پایین، به منظور حفظ تنوع ژنتیکی و انجام کار بیشتر با آنها هستند. اما فناوری به کار رفته در این شیوه‌ها هنوز خیلی سطح پایین است. ما محدودیم به فضای روی میزمان، تعداد دست‌های داخل آزمایشگاه و تعداد قهوه‌ای که در هر ساعت می‌توانیم بخوریم. حالا، این را مقایسه کنید با بحران‌های دیگر ما و زمینه‌های دیگر دغدغه‌هایمان به عنوان یک جامعه. ما فناوری پیشرفته پزشکی داریم، از فناوری دفاعی برخورداریم،
فناوری علمی پژوهشی داریم، حتی در زمینه هنر فناوری پیشرفته داریم. اما فناوریمان در حوزه حفاظت عقب است. حالا برگردید به سختترین کاری که تا به حال انجام دادهاید. خیلی از ما میگوییم پدر یا مادر بودن. مادر من مادر بودن را به صورت چیزی توصیف کرد که زندگی آدم را بسیار خارق‌العادهتر و بسیار مشکلتر از حد تصور میکند. الان ده سال است سعی من بر این بوده که به مرجانها کمک کنم پدر و مادر بشوند. و تماشای شگفتی زندگی مسلماً تا اعماق روح مرا سرشار از حیرت کرده است. اما همچنین دیدهام پدر و مادر شدن چقدر برای آنها سخت است. مرجانهای ستونی دو هفته پیش باز تخمریزی کردند،
و ما تخم‌هایشان را جمع کردیم و به آزمایشگاه آوردیم. و اینجا تقسیم شدن یک جنین را میبینید، در کنار ۱۴ تخم که بارور نشدند و خواهند ترکید. عفونت باکتریایی پیدا خواهند کرد، منفجر خواهند شد و آن باکتریها زندگی این یکدانه جنین را هم که فرصتی دارد به خطر خواهند انداخت. ما نمیدانیم ایراد از روش رسیدگیمان بوده و یا اینکه ایراد از خود این مرجان بر این صخره بوده، و از ابتدا مشکل باروری داشته. دلیلش هر چه باشد، کار زیادی پیش رو داریم تا بالاخره بتوانیم به مرحله‌ای برسیم که بچه مرجانها را برای رشد یا ترمیم یا، بله، شاید هم حفظ صخرههای مرجانی به کار ببریم.
پس بیایید به ارزش صدها میلیارد دلاری آنها کاری نداشته باشیم. صخرههای مرجانی حیوانات و گیاهان و میکروب‌ها و قارچ‌های سختکوش هستند. آنها برای ما هنر و غذا و دارو تدارک میبینند. و ما تقریباً یک نسل از آنها را به کلی ریشهکن کردیم. اما تعدادی از آنها هر طور شده زنده ماندند، علی‌ رغم تمامی تلاش‌های ما، و حالا زمان آن فرا رسیده که برای کارهایی که انجام داده‌اند از آنها قدردانی کنیم و بهشان به هر شیوه ممکن فرصت بدهیم دیوارههای مرجانی آینده را پرورش دهند، یعنی بچه‌ مرجانهایشان را. خیلی از شما متشکرم. (تشویق)
What was the most difficult job you ever did? Was it working in the sun? Was it working to provide food for a family or a community? Was it working days and nights trying to protect lives and property? Was it working alone or working on a project that wasn't guaranteed to succeed, but that might improve human health or save a life? Was it working to build something, create something, make a work of art? Was it work for which you were never sure you were fully understood or appreciated? The people in our communities who do these jobs deserve our attention, our love and our deepest support.
But people aren't the only ones in our communities who do these difficult jobs. These jobs are also done by the plants, the animals and the ecosystems on our planet, including the ecosystems I study: the tropical coral reefs. Coral reefs are farmers. They provide food, income and food security for hundreds of millions of people around the world. Coral reefs are security guards. The structures that they build protect our shorelines from storm surge and waves, and the biological systems that they house filter the water and make it safer for us to work and play.
Coral reefs are chemists. The molecules that we're discovering on coral reefs are increasingly important in the search for new antibiotics and new cancer drugs. And coral reefs are artists. The structures that they build are some of the most beautiful things on planet Earth. And this beauty is the foundation of the tourism industry in many countries with few or little other natural resources. So for all of these reasons, all of these ecosystem services, economists estimate the value of the world's coral reefs in the hundreds of billions of dollars per year. And yet despite all that hard work being done for us
and all that wealth that we gain, we have done almost everything we possibly could to destroy that. We have taken the fish out of the oceans and we have added in fertilizer, sewage, diseases, oil, pollution, sediments. We have trampled the reefs physically with our boats, our fins, our bulldozers, and we have changed the chemistry of the entire sea, warmed the waters and made storms worse. And these would all be bad on their own, but these threats magnify each other and compound one another and make each other worse. I'll give you an example.
Where I live and work, in Curaçao, a tropical storm went by a few years ago. And on the eastern end of the island, where the reefs are intact and thriving, you could barely tell a tropical storm had passed. But in town, where corals had died from overfishing, from pollution, the tropical storm picked up the dead corals and used them as bludgeons to kill the corals that were left. This is a coral that I studied during my PhD -- I got to know it quite well. And after this storm took off half of its tissue, it became infested with algae, the algae overgrew the tissue and that coral died.
This magnification of threats, this compounding of factors is what Jeremy Jackson describes as the "slippery slope to slime." It's hardly even a metaphor because many of our reefs now are literally bacteria and algae and slime. Now, this is the part of the talk where you may expect me to launch into my plea for us to all save the coral reefs. But I have a confession to make: that phrase drives me nuts. Whether I see it in a tweet, in a news headline or the glossy pages of a conservation brochure, that phrase bothers me,
because we as conservationists have been sounding the alarms about the death of coral reefs for decades. And yet, almost everyone I meet, no matter how educated, is not sure what a coral is or where they come from. How would we get someone to care about the world's coral reefs when it's an abstract thing they can barely understand? If they don't understand what a coral is or where it comes from, or how funny or interesting or beautiful it is, why would we expect them to care about saving them? So let's change that. What is a coral and where does it come from? Corals are born in a number of different ways,
but most often by mass spawning: all of the individuals of a single species on one night a year, releasing all the eggs they've made that year into the water column, packaged into bundles with sperm cells. And those bundles go to the surface of the ocean and break apart. And hopefully -- hopefully -- at the surface of the ocean, they meet the eggs and sperm from other corals. And that is why you need lots of corals on a coral reef -- so that all of their eggs can meet their match at the surface. When they're fertilized, they do what any other animal egg does: divides in half again and again and again.
Taking these photos under the microscope every year is one of my favorite and most magical moments of the year. At the end of all this cell division, they turn into a swimming larva -- a little tiny blob of fat the size of a poppy seed, but with all of the sensory systems that we have. They can sense color and light, textures, chemicals, pH. They can even feel pressure waves; they can hear sound. And they use those talents to search the bottom of the reef for a place to attach and live the rest of their lives. So imagine finding a place where you would live the rest of your life when you were just two days old.
They attach in the place they find most suitable, they build a skeleton underneath themselves, they build a mouth and tentacles, and then they begin the difficult work of building the world's coral reefs. One coral polyp will divide itself again and again and again, leaving a limestone skeleton underneath itself and growing up toward the sun. Given hundreds of years and many species, what you get is a massive limestone structure that can be seen from space in many cases, covered by a thin skin of these hardworking animals. Now, there are only a few hundred species of corals on the planet, maybe 1,000.
But these systems house millions and millions of other species, and that diversity is what stabilizes the systems, and it's where we're finding our new medicines. It's how we find new sources of food. I'm lucky enough to work on the island of Curaçao, where we still have reefs that look like this. But, indeed, much of the Caribbean and much of our world is much more like this. Scientists have studied in increasing detail the loss of the world's coral reefs, and they have documented with increasing certainty the causes. But in my research, I'm not interested in looking backward.
My colleagues and I in Curaçao are interested in looking forward at what might be. And we have the tiniest reason to be optimistic. Because even in some of these reefs that we probably could have written off long ago, we sometimes see baby corals arrive and survive anyway. And we're starting to think that baby corals may have the ability to adjust to some of the conditions that the adults couldn't. They may be able to adjust ever so slightly more readily to this human planet. So in the research I do with my colleagues in Curaçao, we try to figure out what a baby coral needs
in that critical early stage, what it's looking for and how we can try to help it through that process. I'm going to show you three examples of the work we've done to try to answer those questions. A few years ago we took a 3D printer and we made coral choice surveys -- different colors and different textures, and we simply asked the coral where they preferred to settle. And we found that corals, even without the biology involved, still prefer white and pink, the colors of a healthy reef. And they prefer crevices and grooves and holes, where they will be safe from being trampled or eaten by a predator.
So we can use this knowledge, we can go back and say we need to restore those factors -- that pink, that white, those crevices, those hard surfaces -- in our conservation projects. We can also use that knowledge if we're going to put something underwater, like a sea wall or a pier. We can choose to use the materials and colors and textures that might bias the system back toward those corals. Now in addition to the surfaces, we also study the chemical and microbial signals that attract corals to reefs. Starting about six years ago, I began culturing bacteria
from surfaces where corals had settled. And I tried those one by one by one, looking for the bacteria that would convince corals to settle and attach. And we now have many bacterial strains in our freezer that will reliably cause corals to go through that settlement and attachment process. So as we speak, my colleagues in Curaçao are testing those bacteria to see if they'll help us raise more coral settlers in the lab, and to see if those coral settlers will survive better when we put them back underwater. Now in addition to these tools, we also try to uncover the mysteries
of species that are under-studied. This is one of my favorite corals, and always has been: dendrogyra cylindrus, the pillar coral. I love it because it makes this ridiculous shape, because its tentacles are fat and look fuzzy and because it's rare. Finding one of these on a reef is a treat. In fact, it's so rare, that last year it was listed as a threatened species on the endangered species list. And this was in part because in over 30 years of research surveys, scientists had never found a baby pillar coral. We weren't even sure if they could still reproduce,
or if they were still reproducing. So four years ago, we started following these at night and watching to see if we could figure out when they spawn in Curaçao. We got some good tips from our colleagues in Florida, who had seen one in 2007, one in 2008, and eventually we figured out when they spawn in Curaçao and we caught it. Here's a female on the left with some eggs in her tissue, about to release them into the seawater. And here's a male on the right, releasing sperm. We collected this, we got it back to the lab, we got it to fertilize and we got baby pillar corals swimming in our lab.
Thanks to the work of our scientific aunts and uncles, and thanks to the 10 years of practice we've had in Curaçao at raising other coral species, we got some of those larvae to go through the rest of the process and settle and attach, and turn into metamorphosed corals. So this is the first pillar coral baby that anyone ever saw. (Applause) And I have to say -- if you think baby pandas are cute, this is cuter. (Laughter) So we're starting to figure out the secrets to this process, the secrets of coral reproduction and how we might help them.
And this is true all around the world; scientists are figuring out new ways to handle their embryos, to get them to settle, maybe even figuring out the methods to preserve them at low temperatures, so that we can preserve their genetic diversity and work with them more often. But this is still so low-tech. We are limited by the space on our bench, the number of hands in the lab and the number of coffees we can drink in any given hour. Now, compare that to our other crises and our other areas of concern as a society. We have advanced medical technology, we have defense technology,
we have scientific technology, we even have advanced technology for art. But our technology for conservation is behind. Think back to the most difficult job you ever did. Many of you would say it was being a parent. My mother described being a parent as something that makes your life far more amazing and far more difficult than you could've ever possibly imagined. I've been trying to help corals become parents for over 10 years now. And watching the wonder of life has certainly filled me with amazement to the core of my soul. But I've also seen how difficult it is for them to become parents.
The pillar corals spawned again two weeks ago, and we collected their eggs and brought them back to the lab. And here you see one embryo dividing, alongside 14 eggs that didn't fertilize and will blow up. They'll be infected with bacteria, they will explode and those bacteria will threaten the life of this one embryo that has a chance. We don't know if it was our handling methods that went wrong and we don't know if it was just this coral on this reef, always suffering from low fertility. Whatever the cause, we have much more work to do before we can use baby corals
to grow or fix or, yes, maybe save coral reefs. So never mind that they're worth hundreds of billions of dollars. Coral reefs are hardworking animals and plants and microbes and fungi. They're providing us with art and food and medicine. And we almost took out an entire generation of corals. But a few made it anyway, despite our best efforts, and now it's time for us to thank them for the work they did and give them every chance they have to raise the coral reefs of the future, their coral babies. Thank you so much. (Applause)