021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

بشریت علیه ابولا. استراتژیهای برنده درجنگی دهشت زا

Bruce Aylward

Humanity vs. Ebola. How we could win a terrifying war

"Ebola threatens everything that makes us human," says Bruce Aylward of the World Health Organization. And when the Ebola epidemic exploded in 2014, it caused a worldwide panic. But humanity can beat Ebola -- and Aylward shows four strategies that show how we are succeeding. The fight against Ebola is not yet won, he says, but it can be.


تگ های مرتبط :

TEDx, Disease, Ebola
زمانی که دو ماه پیش از من برای این سخنرانی دعوت شد، با سازمان دهندگان این برنامه درباره عناوینی مختلفی بحث کردیم، همینطور آیتم های مختلفی مورد بحث و بررسی قرار گرفتند. اما هیچکس این را پیشنهاد نداد، و دلیلش این بود که دوماه پیش، ابولا رشد فزاینده تصاعدی داشت و در حال گسترش یافتن در مناطق جغرافیایی بود که قبلا شاهدش نبودیم، و دنیا بواسطه این مرض چنان وحشت زده، نگران و گوش به زنگ بود که در تاریخ معاصر ندیده بودیم. اما امروز، میتوانم اینجا بایستم و با شما درباره شکست دادن ابولا حرف بزنم این بخاطر مردمی است که هرگز درباره آنها نشنیده اید، آدمهایی از قبیل پیتر کلمنت، پزشک لیبریایی که در لوفا کانتی کار می کند،
جایی در لیبریا که اکثریت شما احتمالا پیش از این اسمش را نشنیده اید. دلیل اهمیت فراوان لوفا کانتی به این خاطر است که پنج ماه قبل زمانی که این مرض مسری تازه شروع به گسترش کرد، لوفا کانتی درست در مرکز آن بود، مرکز این اپیدمی بود. در آن زمان پزشکان بدون مرز و مرکز درمانی آنجا، هر روز دهها بیمار را ویزیت می کردند، و با گذر زمان، این بیماران و این جوامع بیشتر و بیشتر از این مرض و کاری که این بیماری با خوانواده هایشان، جوامعشان، فرزندان و خویشانشان انجام می داد، وحشت زده می شدند. خُب این پیتر کلمنت می بایستی در جاده ۱۲ ساعتی خاکی از مونورویا پایتخت به لوفا کانتی برود،
تا این اپیدمی در حال گسترش را مهار کند. وچیزی که پیتر موقع رسیدن به آنجا پیداکرد، همین وحشتی بود که برایتان ذکر کردم. پس با مقامات محلی نشستی ترتیب داد و به حرفهایشان گوش داد. و آنچه شنید قلبش را به دردآور بود. درباره تباهی و استیصالی که این بیماری بر مردم گذاشته بود، شنید. قصه هایی دردناک درباره آنچه نه تنها ابولا با آدمها انجام داده بود، بلکه آنچه با خانواده ها و جوامع آنها انجام داده بود. و به حرفهای روسای محلی آنجا گوش داد و آنچه آنها به او گفتند-- آنها گفتند، " وقتی کودکان ما بیمارند، وقتی در حال مردن هستند، ما حتی نمی توانیم در این لحظه ای که باید کنارشان باشیم بغلشان کنیم.
وقتی خویشاوندان ما میمیرند، نمی توانیم طبق سنت و آیینمان از آنها مراقبت کنیم. ما اجازه نداریم اجسادشان را قبل از دفن بشوریم، چیزی که جوامع و آیینهای ما آن را طلب می کند. و بهمین دلیل، عمیقا آزار دیده بودند، بشدت گوش به زنگ بودند و این اپیدمی همچنان مقابلشان جولان می داد. مردم جذب کارکنان خدمات درمانی آمده به آنجا میشدند، قهرمانانی که در تلاش جهت کمک رسانی و نجات جامعه بودند، تا به انها در کارشان کمک کنند و در دسترسی به آنها ناموفق بودند. و اتفاق بعدی که افتاد این بود که پیتر وضعیت را برای رهبران شرح داد. رهبران گوش کردند. برنامه ها را تغییر دادند. و پیتر توضیح داد که ابولا چیست. و از بلایی که سر جوامع میاورد گفت.
و توضیح داد که ابولا تهدید کننده همه آنچه بود که از ما بشریت را میساخت. ابولا یعنی شما نمی توانید فرزندتان را در آغوش بگیرید، کاری در شرایط مشابه انجام می دهید. مردهایتان را به شیوه ای که عادت داشتید دفن نکنید. باید برای انجام این کار به آدمهایی اعتماد کنید که لباس فضایی ها را به تن دارند. و خانمها و آقایان، آنچه بعد اتفاق افتاد، در عوض خارق العاده بود: جامعه و کارکنان خدمات درمانی و پیتر با هم نشستند و طرحی نو برای مهار ابولا در لوفا کانتی درانداختند. و دلیل این که این موضوع بسیار حائز اهمیت است این است که امروز این کانتی که درست در مرکز این مرض مسری قرار دارد که در روزنامه هاخبرش را دیده اید و خواندید، یا بر صفحه تلویزیونتان مشاهده کرده اید،
امروز نزدیک به هشت هفته است که حتی یک مورد مبتلا به ابولا در آن گزارش نشده. (تشویق) حالا این مسلما به معنای تمام شدن ماموریت ما نیست. هنوز با ریسک بالای وقوع موارد اضافه تر در آنجا مواجه هستیم. اما آنچه به ما میاموزد این است که ابولا شکست دادنی است. این نکته کلیدی است. حتی در این مقیاس، حتی با این رشد سریعی که در محیط اینجا شاهد بودیم، ما اکنون می دانیم که ابولا را می توان شکست داد. وقتی جوامع با کارکنان خدمات درمانی متحد می شوند و با هم کار می کنند، این زمانی است که مرض را بتوان متوقف کرد. اما در وهله اول چطور در لوفا کانتی متوقف شد؟
خب، برای جواب، نخست باید به ۱۲ ماه قبل برگردیم که این اپیدمی شروع شد. و همانطور که بیشتر شما می دانید این ویروس ناشناخته ماند، بمدت سه تا چهار ماه از شروعش تشخیص داده نشد. چون بیماری غرب آفریقا نبود، بیماری آفریقای مرکزی بود، یعنی نصف قاره آن طرفتر. مرئم قبلا با این مرض مواجه نشده بودند؛ کارکنان خدمات درمانی قبلا این مرض را ندیده بودند. نمی دانستند که با چه سروکار دارند، و آنجه که بیشتر به پیچیدگی آن دامن می زد، خود ویروس بود که علائم بیماری بود که حالتی برای نشان دادن خودش بود که جز علائم کلاسیک بیماری نبود. پس حتی آن مردمی که با ابولا آشنایی داشتند هم قادر به تشخیصش نبودند.
به همان دلیل تشخیص مرض را تا مدتی به تعویق انداخت، اما برخلاف باور عمومی حاکم بر این روزها وقتی ویروس تشخیص داده شد، موج سریعی از پشتیبانی به راه افتاد. همانطور که می دانید در این ناحیه پزشکان بدون مرز، مرکز تداوی ابولا را دایر کردند. سازمان بهداشت جهانی و شرکایی که با آنها همکاری می کرد نهایتا صدها تن را طی دو ماه بعدی استخدام کرد تا به آنها در ردیابی ویروس کمک کنند. مشکل، خانمها و آقایان در آن زمان این بود که این ویروس معروف به ابولا خیلی گسترش یافته بود. طوری که در آن زمان از یکی بزرگترین اقدامات صورت گرفته در مقابه با حمله ابولا پیشی گرفته بود. تا وسط سال، نه فقط گینه
بلکه سیرالئون و لیبریا هم مبتلا شده بودند. همانطور که ویروس از جنبه جغرافیایی گسترده تر میشد، شمار مبتلایان بیشتر میشد و همزمان نه فقط صدها تن مبتلا شده بودند و از مرض میمردند، بلکه از همه مهمتر خط شکنان جبهه، کسانی که برای کمک رفته بودند، کارکنان خدمات درمانی و سایز مبارزان همچان بیمار شده بودند و میمرند. روسای جمهور این کشورها ضرورتها را تشخیص دادند. در آن زمانی به درستی با هم ملاقات کردند، بر سر اقدامی مشترک موافقت کردند و با یکدیگر مرکز عملیات مشترک فوری را کوناکری تاسیس کردند تا برای پایان دادن به این مرض و بکارگیری استراتژیهایی
که از آن صحبت کردیم، باهم کار کنند. اما چیزی که بعد اتفاق افتاد را هرگز قبل از ابولا مشاهده نکرده بودیم. آنچه رخ داد ویروس بود یا شخص مبتلا به ویروس که سوار هواپیما شده و به کشوری دیگر پرواز می کردند، و برای بار نخست، شاهد آن بروز دوباره ویروس در کشوری دوردست بودیم. این بار در نیجریه رخ داد، در کلانشهر پرجمعیت لائوس، با ۲۱ میلیون آدم. حالادیگر ویروس در آن محیط بود. و همانطور که می توان انتظار داشت، هشدار بین المللی محسوب میشد، نگرانی بین المللی در مقیاسی که در سالهای اخیر کمتر از طرف بیماری شاهدش بودیم. سازمان جهانی بهداشت فوری گروهی از متخصصان را فرا خواند تا
وضعیت موجود را بررسی کنند، وضعیت فوری بین المللی اعلام شد. و با این کا، انتظار می رفت که با فوران عظیمی از کمکهای بین المللی به این کشورها روبرو شویم کشورهایی که شدیدا در آن زمان نگرانی و مشکل داشتند. اما شاهد چیزی کاملا متفاوت بودیم. برخی واکنشها فوق العاده بود. تعدادی از کشورها برای کمک آمدند، خیلی از سازمان های غیردولتی و دیگران، همانطور که می دانید، اما همزمان، خلاف آن در بسیاری جاها رخ داد. هشدارها افزایش یافتند، و خیلی زود این کشورها خود را در موقعیتی دریافتند که در آن خبری از دریافت پشتیبانی مد نظر نبود، شدیدا ایزوله شدند. آنچه دیدیم خطوط هوایی تجاری بودند که شروع به پرواز به این کشورها کردند
و مردمی که در معرض ویروس قرار نگرفته بودند دیگر اجازه مسافرت ردن نداشتند. این نه تنها باعث بروز مشکلات برای خود آن کشورها میشد، بلکه برای مقابله با آن نیز. آن نهادهایی که تلاش می کردند تا برای مقابله با این حمله کمک و نیرو بیاورند، قادر به سوار کردن افراد در هواپیماها نبودن، نمی توانستند آنها را به کشورهایی که باید کمک رسانی انجام میشد، برسانند. در آن شرایط، خانمها و آقایان، ویروسی مثل ابولا سوئ استفاده می کند. و آنچه شاهدش بودیم چیزی نبود که قبلا دیده باشیم. این ویروس نه فقط در جاهایی که قبلا شیوع پیدا کرده بود ادامه پیدا کرد بلکه بعدا شروع به رشد تصاعدی کرد
و شاهد این آماری شدیم که الان در اختیار شما است، چیزی که قبلا در این مقیاس شاهد آن نبودیم، افزایش تصاعدی موارد ابولا نه فقط در این کشورها یا نواحی که پیش از آن آلوده شده بودند اما گسترش و شیوع هر چه بیشتر آن در این کشورها بودیم. خانمها و آقایان، این یکی از مهمترین دغدغه های فوریتهای بین المللی در بهداشت عمومی است که تا بحال مشاهده کردیم. و چیزی که در ادامه در این کشورها رخ داد، که شما باز هم شاهد آن در تلویزیون بودید و درباره اش در روزنامه ها خواندید، شاهد فروپاشی نظام سلامت تحت فشار این اپیدمی بودیم. شاهد بسته شدن مدارس بودیم، بازارها دیگر باز نشدند، فاقد کارایی قبلی لازم خود در این کشورها.
دیدیم که اطلاعات غلط و پیش داوریها با شتاب هر چه بیشتر در این جوامع پراکنده شد، طوریکه حتی بیش از پیش درباره این وضعیت حالت هشداری گرفتند. شروع به فاصله گرفتن از این مردمانی کردند که در لباسهای فضانوردان بودند، که همانطور که می گفتند برای کمک به انها آمده بودند. و بعد اوضاع خرابتر هم شد. کشورها مجبور به اعلام وضعیت فوری شدند. جمعیتهای بیشتری لازم به قرنطینه شدن بودند و شورش رخ داد. وضعیت خیلی خیلی هولناکی بود. در سراسر دنیا، خیلی از مردم شروع کردند به گفتن این که آیا ابئلا را میشد با چنین سرعتی که در حال گسترش بود، متوقف کنیم؟ و شروع کردن به پرسیدن در این باره که آیا واقعا شناخت خوبی از این ویروس داشتیم. واقعیت این است که آن را تا حد زیادی نمی شناسیم.
با توجه به دانسته هایمان مرض نسبتا مدرنی محسوب میشود. این مرض را تنها ۴۰ سالی است که می شناسیم، از اولین ظهورش در آفریقای مرکزی در ۱۹۷۶. اما علی رغم این، چیزهای زیادی میدانیم: می دانیم که این ویروس احتمالا در نوع خاصی از خفاشها بقاء میابد. می دانیم که احتمالا وارد جمعیت انسانی می شود زمانی که با حیوانی وحشی تماس پیدا کنیم که آلوده به این ویروس شده و احتمالا بواسطه آن بیمار شدیم. بعد می دانیم که ویروس از شخصی به شخص از طریق مایعات جسمی آلوده منتقل ی شود. و همانطور که مشاهده کرده اید، مرض هولناکی را می شناسیم که در انسانها بوجود میاورد،
آنجایی که شاهد هستیم این مرض باعث تب شدید، اسهال و استفراغ و بعد متاسفانه در ۷۰ درصد موارد یا بطور معمول بیشتر منجر به مرگ می گردد. مرضی بسیار کشنده، خطرناک و ضعیف کننده. اما با وجود این حقیقت که ما برای مدت طولانی خاصی از این مرض بی اطلاع بودیم، و همه چیز را درباره آن نمی دانیم، نمی دانیم که چطور باید آن را متوقف کرد. چهار نکته کلیدی درباره متوقف کردن ابولا وجود دارد. نخستین و مهمترین آن، جوامع باید این مرض را بفهمند، باید بفهمند که چطور شیوع میابد و چطور متوقفش کنند. بعد باید قادر به داشتن سیستمهایی باشیم که تک تک موارد بیماری را پیدا کنند، هر تماسی که از سوی آن مواردانجام شده، و شروع به ردیابی زنجیرهای انتقال کنیم تا انتقال متوقف شود.
باید مراکز تداوی داشته باشیم، مراکز مختص به درمان ابولا، جایی که بتوان از کارکنان حفاظت کرد، هنگامی که سعی دارند از افراد آلوده شده مراقبت کنند، تا به این طریق شاید از این مرض زنده بمانند. و بعد برای کسانی که میمیرند، یقین حاصل کنیم که مراسم تدفین ایمن اما در عین حال در شان آنها داشته باشیم، بنابراین در آنموقع هم از شیوع آن جلوگیری می شود. پس می دانیم چطور ابولا را متوقف کنیم، و این استراتژیها کار می کند، خانمها و آقایان. ویروس در نیجریه با این چهار استراتژی و مردمی که مشخصا آنها را بکار بردند، متوقف شد. در سنگال متوقف شد، جاییکه گسترش یافته بود و همینطور در کشورهای دیگری که تحت تاثیر این ویروس در این دوره از ظهور آن قرار گرفتند.
بنابراین سوالی در این باره که این استراتژیها در واقع چطور کار می کنند، وجود ندارد. سوال اصلی، خانمها و آقایان، این بود که آیا این استراتژیها کارآمدی کافی در این مقیاس، با این شرایط، با این همه کشوری که با این نرخ رشد فزاینده درگیر بیماری شده اند و شاهدش هستند را دارند. این مهمترین سوالی است که همین دو تا سه قبل با آن مواجه بودیم. امروز دیگر جواب آن سوال را می دانیم. و دانستن پاسخ را مدیونکار خارق العاده گروه شگفت آوری از سازمان های غیردولتی، دولتها و رهبران محلی، آزانسهای سازمان ملل و سایر موسسات اقدامات بشردوستانه ای هستیم که آمدند و به این مبارزه ملحق شدند و تلاش کردند و ابولا را در آفریقای غربی متوقف کردند. اما آنچه باید آنجا انجام میشد کمی متفاوت بود.
این کشورها استراتژیهایی که به شما نشان دادم را اتخاذ کردند؛ مشارکت جامعه، پیدا کردن موارد مبتلا به بیماری، ردیابی تماسهایشان و غیره، و در ذهنشان آنها را ملکه کردند. بیماری گسترده بود، از رویکردی متفاوت استفاده کردند. چیزی که تصمیم گرفتند انجام دهند این بود که نخست سعی کردند تا سرعت مسری شدن آن را با ساخت سریع حتی المکان تختهای فروان در مراکز مخصوص تداوی کنند کنند به این ترتیب قادر بودند از انتقال بیماری از افراد مبتلا ممانعت کنند. آنها با سرعت تیمهای متعدد تدفین را تشکیل می دادند تا به طریقی ایمن با اجساد سروکار داشته باشند، و با آن کار سعی داشتند این حمله را آسته کنند تا بعد ببیند با استفاده از رویکرد قدیمی شناسایی بیمار و ردیابی تماسهایشان
میشود آن را مهار کنند. و هنگامی که سه ماه قبل به افریقای غربی رفتم، وقتی آنجا بودم،آنچه دیدم فوق العاده بود. روسای جمهوری را دیدم که مراکز عملیات اضطراری خودشان را علیه ابولا باز کردند، بنابراین می توانستند شخصا این موج پشتیبانی بین المللی در جهت توقف کردن این مرض را هماهنگی و سرپرستی کرده و آن را به مبارزه بگیرند. نظامیانی را دیدیم که از خود این کشورها و یا از جاهی دورتر میامدند تا در ساخت مراکز تداوی ابولا کمک کنند تا از آنها برای جداسازی افراد بیمار استفاده شود. شاهد همکاری صلیب سرخ با آزانسهای همتایش در این زمینه بودیم تا به جوامع در دفن کردن ایمن اجسادشان به شیوه ای موقر آموزش دهند.
و آزانسهای سازمان ملل ، و برنامه جهانی غذا را دیدم که پل هوای عالی را ساختند تا رساندن کمک به گوشه و کنار این کشورها با سرعت بیشتر انجام شود و به این صورت بتوانیم این استراتژیهایی که صحبتش را کردم بکار گیریم. آنچه دیدیم، انمها و آقایان که احتمالا از همه بیشتر تاثیر گذار بود کار فوق العاده ای بود که دولتها انجام دادند، از سوی رهبران این کشورها در رابطه با جوامعی که سعی کردن مردم را در شناخت این مرض قانع کنند، در فهمیدن چیزهای فوق العاده ای که در متوقف کردن ابولا کمک می کرد. و در نتیجه، خانمها و آقایان، ما شاهد چیزی بودیم که دو ماه، سه ماه پیشتر نمی دانستیم، این که امکان پذیر باشد یا نه.
آنچه شاهدش بودیم و شما الان در این نمودار می بینید نتیجه بررسی دقیق ما در اول دسامبر است. خلاصه آنچه شاهد بودیم این است که می توانیم شرایط را در جهت مثبت تغییر دهیم، این رشد تصاعدی را تغییر دهیم، و کمی امید به توانایی خویش در مهار این بیماری بروز کرده بیاوریم. و بهمی خاطر، خانمها و آقایان اینک مطلقا پرسشی در زمینه این که بتوانیم حریف حمله صورت گرفته از سوی این بیماری در آفریقای غربی شویم و آن را شکست دهیم وجود ندارد. هر چند سوال اصلی که اکنون از سوی خیلی مطرح است، حتی با این که این این آمارها را دیده اند، این است که؛ "خب، یک لحظه صبر کنید-- خیلی عالی هست که شما توانستید سرعت آن را کند کنید، اما آیا واقعا می توانید به صفر برسانیدش؟"
در ابتدای این سخنرانی در واقع جواب سوال را دادیم، وقتی درباره لوفا کانتی در لیبریا حرف زدم. برایتان داستان اینکه چطور شد لوفا کانتی به موقعیتی رسید که هشت هفته است ر آن موردی از ابولا مشاهده نشده را گفتیم. اما داستانهایی مشابه ای از کشورهای دیگر هم هست. از گوئکدو در گینه، اولین منطقه ای که در آن نخستین مورد ابتلا به بیماری تشخیص داده شد. ما شاهد ماورد بسیار بسیار اندکی در دو ماه گذشته بودیم، و اینجا در کنئما در سیرالئون، منطقه ای دیگر در مرکزاپیدمی بیش از دو هفته است که نشاه ای از بیماری ندیده ایم-- البته خیلی خیلی زود است که اعلام پیروزی کنیم، اما شواهد، خانمها و آقایان،
نه تنها حاکی از سبقت گرفتن مرض را نشان می دهد بلکه این مرض را می توان به صفر رساند. چالش ما اینک، به انجام رساندن این مساله در مقیاس لازم در این سه کشور است، و چاش عظیمی است. چون وقتی برای مدت طولانی درگیر چیزی با این مقیاس باسید، تا دو تهدید بزرگ میاید تا به این ویروس ملحق شود. اولین آنها رضایتمندی است. ریسک این که منحنی بیماری شروع به خم شدن کرده، رساناها حواسشان معطوف به جای دیگر است، جهان حواسش به جای دیگری است. رضایتمندی همیشه ریسکی است. و ریسک دیگر، البته، وقتی است که رووی یزی برای مدت خیلی طولانی کار می کنید و در ماههای گذشته ساعتهای خیلی کمی خوابیدید،
آدمها خسته می شوند، انرژیشان تمام می شود، و این ریسکهای تازه شروع به تاثیر گذاشتن می کند. خانمها و آقایان، امروز می توان برایتان بگویم که اخیرا از آفریقای غربی برگشتم. مردم این کشورها، رهبران این کشورها، ناخشنود نیستند. میخواهند نرخ ابولا را در کشورشان به صفر برسانند. و این آدمها، بله، آنها خسته اند، اما از پا در نیامده اند. انرژی دارند و جسارت، هنوز توان برای یکسره کردن کار را دارند. خانمها و آقایان، آنچه انها در این مرحله نیاز دارند حمایت قاطع و متداوم جامعه بین المللی است، تا در کنار آنها بیاستند،
آنها را تقویت کنند و حتی حمایت بیشتری را در این برهه از خود نشان دهند تا کار یکسره شود. چون یکسره کردن کار ابولا در حالا حاضر به معنای تغییر برنامه ها در براره این ویروس است و شروع کردن به شکار آن. بخاط داشته باشید، این ویروس، تمام این فاجعه، در عوض با ابتلا یک مورد شروع شد و قرار هست با یک مورد تمام شود. اما تنها زمانی به پایان می رسد که این کشورها اِپیدمیولوژیست کافی، کارکان سلامت کافی، آمایشگر کافی و سایر مردمانی که با آنها کار کنند تا در پیدا کردن تک تک این موارد و ردیابی کسانی با آنها در تماس بوده اند موفق شوند و اطمینان حاصل شود که این مرض یکبار و برای همیشه متوقف شده است. خانمها و آقایان، ابولا شکست دادنی است. اکنون وقت آن است که این داستان را برای مردمانی که گوش شنوا دارند بگویید
و به آنها آموزش دهید که به معنای شکست دادن ابولا است، و از همه مهمتر، نیازمند حمایت از کسانی هستیم که به ما در گردآوردی منابع برای این کشورهایی که باید این مرض را در آنها شکست دهیم یاری می کنند. آدمهای زیادی آن بیرون هستند که زنده خواهند ماند و موفق خواهند شد که البته بخشی از آن بخاطر کمکی است که شما به ما در شکست دادن ابولا انجام می دهید. متشکرم. (تشویق)
When I was invited to give this talk a couple of months ago, we discussed a number of titles with the organizers, and a lot of different items were kicked around and were discussed. But nobody suggested this one, and the reason for that was two months ago, Ebola was escalating exponentially and spreading over wider geographic areas than we had ever seen, and the world was terrified, concerned and alarmed by this disease, in a way we've not seen in recent history. But today, I can stand here and I can talk to you about beating Ebola because of people whom you've never heard of, people like Peter Clement, a Liberian doctor who's working in Lofa County,
a place that many of you have never heard of, probably, in Liberia. The reason that Lofa County is so important is because about five months ago, when the epidemic was just starting to escalate, Lofa County was right at the center, the epicenter of this epidemic. At that time, MSF and the treatment center there, they were seeing dozens of patients every single day, and these patients, these communities were becoming more and more terrified as time went by, with this disease and what it was doing to their families, to their communities, to their children, to their relatives. And so Peter Clement was charged with driving that 12-hour-long rough road
from Monrovia, the capital, up to Lofa County, to try and help bring control to the escalating epidemic there. And what Peter found when he arrived was the terror that I just mentioned to you. So he sat down with the local chiefs, and he listened. And what he heard was heartbreaking. He heard about the devastation and the desperation of people affected by this disease. He heard the heartbreaking stories about not just the damage that Ebola did to people, but what it did to families and what it did to communities. And he listened to the local chiefs there and what they told him -- They said, "When our children are sick, when our children are dying,
we can't hold them at a time when we want to be closest to them. When our relatives die, we can't take care of them as our tradition demands. We are not allowed to wash the bodies to bury them the way our communities and our rituals demand. And for this reason, they were deeply disturbed, deeply alarmed and the entire epidemic was unraveling in front of them. People were turning on the healthcare workers who had come, the heroes who had come to try and help save the community, to help work with the community, and they were unable to access them. And what happened then was Peter explained to the leaders. The leaders listened. They turned the tables.
And Peter explained what Ebola was. He explained what the disease was. He explained what it did to their communities. And he explained that Ebola threatened everything that made us human. Ebola means you can't hold your children the way you would in this situation. You can't bury your dead the way that you would. You have to trust these people in these space suits to do that for you. And ladies and gentlemen, what happened then was rather extraordinary: The community and the health workers, Peter, they sat down together and they put together a new plan for controlling Ebola in Lofa County. And the reason that this is such an important story, ladies and gentlemen,
is because today, this county, which is right at the center of this epidemic you've been watching, you've been seeing in the newspapers, you've been seeing on the television screens, today Lofa County is nearly eight weeks without seeing a single case of Ebola. (Applause) Now, this doesn't mean that the job is done, obviously. There's still a huge risk that there will be additional cases there. But what it does teach us is that Ebola can be beaten. That's the key thing. Even on this scale, even with the rapid kind of growth that we saw in this environment here, we now know Ebola can be beaten.
When communities come together with health care workers, work together, that's when this disease can be stopped. But how did Ebola end up in Lofa County in the first place? Well, for that, we have to go back 12 months, to the start of this epidemic. And as many of you know, this virus went undetected, it evaded detection for three or four months when it began. That's because this is not a disease of West Africa, it's a disease of Central Africa, half a continent away. People hadn't seen the disease before; health workers hadn't seen the disease before. They didn't know what they were dealing with,
and to make it even more complicated, the virus itself was causing a symptom, a type of a presentation that wasn't classical of the disease. So people didn't even recognize the disease, people who knew Ebola. For that reason it evaded detection for some time, But contrary to public belief sometimes these days, once the virus was detected, there was a rapid surge in of support. MSF rapidly set up an Ebola treatment center, as many of you know, in the area. The World Health Organization and the partners that it works with deployed eventually hundreds of people over the next two months to be able to help track the virus.
The problem, ladies and gentlemen, is by then, this virus, well known now as Ebola, had spread too far. It had already outstripped what was one of the largest responses that had been mounted so far to an Ebola outbreak. By the middle of the year, not just Guinea but now Sierra Leone and Liberia were also infected. As the virus was spreading geographically, the numbers were increasing and at this time, not only were hundreds of people infected and dying of the disease, but as importantly, the front line responders, the people who had gone to try and help, the health care workers, the other responders
were also sick and dying by the dozens. The presidents of these countries recognized the emergencies. They met right around that time, they agreed on common action and they put together an emergency joint operation center in Conakry to try and work together to finish this disease and get it stopped, to implement the strategies we talked about. But what happened then was something we had never seen before with Ebola. What happened then was the virus, or someone sick with the virus, boarded an airplane, flew to another country, and for the first time, we saw in another distant country the virus pop up again.
This time it was in Nigeria, in the teeming metropolis of Lagos, 21 million people. Now the virus was in that environment. And as you can anticipate, there was international alarm, international concern on a scale that we hadn't seen in recent years caused by a disease like this. The World Health Organization immediately called together an expert panel, looked at the situation, declared an international emergency. And in doing so, the expectation would be that there would be a huge outpouring of international assistance to help these countries which were in so much trouble and concern at that time.
But what we saw was something very different. There was some great response. A number of countries came to assist -- many, many NGOs and others, as you know, but at the same time, the opposite happened in many places. Alarm escalated, and very soon these countries found themselves not receiving the support they needed, but increasingly isolated. What we saw was commercial airlines [stopped] flying into these countries and people who hadn't even been exposed to the virus were no longer allowed to travel. This caused not only problems, obviously, for the countries themselves, but also for the response.
Those organizations that were trying to bring people in, to try and help them respond to the outbreak, they could not get people on airplanes, they could not get them into the countries to be able to respond. In that situation, ladies and gentleman, a virus like Ebola takes advantage. And what we saw then was something also we hadn't seen before. Not only did this virus continue in the places where they'd already become infected, but then it started to escalate and we saw the case numbers that you see here, something we'd never seen before on such a scale, an exponential increase of Ebola cases
not just in these countries or the areas already infected in these countries but also spreading further and deeper into these countries. Ladies and gentleman, this was one of the most concerning international emergencies in public health we've ever seen. And what happened in these countries then, many of you saw, again, on the television, read about in the newspapers, we saw the health system start to collapse under the weight of this epidemic. We saw the schools begin to close, markets no longer started, no longer functioned the way that they should in these countries. We saw that misinformation and misperceptions started to spread even faster through the communities, which became even more alarmed about the situation.
They started to recoil from those people that you saw in those space suits, as they call them, who had come to help them. And then the situation deteriorated even further. The countries had to declare a state of emergency. Large populations needed to be quarantined in some areas, and then riots broke out. It was a very, very terrifying situation. Around the world, many people began to ask, can we ever stop Ebola when it starts to spread like this? And they started to ask, how well do we really know this virus? The reality is we don't know Ebola extremely well. It's a relatively modern disease in terms of what we know about it.
We've known the disease only for 40 years, since it first popped up in Central Africa in 1976. But despite that, we do know many things: We know that this virus probably survives in a type of a bat. We know that it probably enters a human population when we come in contact with a wild animal that has been infected with the virus and probably sickened by it. Then we know that the virus spreads from person to person through contaminated body fluids. And as you've all seen, we know the horrific disease that it then causes in humans, where we see this disease cause severe fevers, diarrhea, vomiting,
and then unfortunately, in 70 percent of the cases or often more, death. This is a very dangerous, debilitating, and deadly disease. But despite the fact that we've not known this disease for a particularly long time, and we don't know everything about it, we do know how to stop this disease. There are four things that are critical to stopping Ebola. First and foremost, the communities have got to understand this disease, they've got to understand how it spreads and how to stop it. And then we've got to be able to have systems that can find every single case, every contact of those cases, and begin to track the transmission chains so that you can stop transmission.
We have to have treatment centers, specialized Ebola treatment centers, where the workers can be protected as they try to provide support to the people who are infected, so that they might survive the disease. And then for those who do die, we have to ensure there is a safe, but at the same time dignified, burial process, so that there is no spread at that time as well. So we do know how to stop Ebola, and these strategies work, ladies and gentlemen. The virus was stopped in Nigeria by these four strategies and the people implementing them, obviously. It was stopped in Senegal, where it had spread, and also in the other countries
that were affected by this virus, in this outbreak. So there's no question that these strategies actually work. The big question, ladies and gentlemen, was whether these strategies could work on this scale, in this situation, with so many countries affected with the kind of exponential growth that you saw. That was the big question that we were facing just two or three months ago. Today we know the answer to that question. And we know that answer because of the extraordinary work of an incredible group of NGOs, of governments, of local leaders, of U.N. agencies and many humanitarian and other organizations that came and joined the fight to try and stop Ebola in West Africa.
But what had to be done there was slightly different. These countries took those strategies I just showed you; the community engagement, the case finding, contact tracing, etc., and they turned them on their head. There was so much disease, they approached it differently. What they decided to do was they would first try and slow down this epidemic by rapidly building as many beds as possible in specialized treatment centers so that they could prevent the disease from spreading from those were infected. They would rapidly build out many, many burial teams so that they could safely deal with the dead, and with that, they would try and slow this outbreak
to see if it could actually then be controlled using the classic approach of case finding and contact tracing. And when I went to West Africa about three months ago, when I was there what I saw was extraordinary. I saw presidents opening emergency operation centers themselves against Ebola so that they could personally coordinate and oversee and champion this surge of international support to try and stop this disease. We saw militaries from within those countries and from far beyond coming in to help build Ebola treatment centers that could be used to isolate those who were sick. We saw the Red Cross movement working with its partner agencies on the ground there
to help train the communities so that they could actually safely bury their dead in a dignified manner themselves. And we saw the U.N. agencies, the World Food Program, build a tremendous air bridge that could get responders to every single corner of these countries rapidly to be able to implement the strategies that we just talked about. What we saw, ladies and gentlemen, which was probably most impressive, was this incredible work by the governments, by the leaders in these countries, with the communities, to try to ensure people understood this disease, understood the extraordinary things they would have to do to try and stop Ebola.
And as a result, ladies and gentlemen, we saw something that we did not know only two or three months earlier, whether or not it would be possible. What we saw was what you see now in this graph, when we took stock on December 1. What we saw was we could bend that curve, so to speak, change this exponential growth, and bring some hope back to the ability to control this outbreak. And for this reason, ladies and gentlemen, there's absolutely no question now that we can catch up with this outbreak in West Africa and we can beat Ebola. The big question, though, that many people are asking,
even when they saw this curve, they said, "Well, hang on a minute -- that's great you can slow it down, but can you actually drive it down to zero?" We already answered that question back at the beginning of this talk, when I spoke about Lofa County in Liberia. We told you the story how Lofa County got to a situation where they have not seen Ebola for eight weeks. But there are similar stories from the other countries as well. From Gueckedou in Guinea, the first area where the first case was actually diagnosed. We've seen very, very few cases in the last couple of months, and here in Kenema, in Sierra Leone, another area in the epicenter,
we have not seen the virus for more than a couple of weeks -- way too early to declare victory, obviously, but evidence, ladies and gentlemen, not only can the response catch up to the disease, but this disease can be driven to zero. The challenge now, of course, is doing this on the scale needed right across these three countries, and that is a huge challenge. Because when you've been at something for this long, on this scale, two other big threats come in to join the virus. The first of those is complacency, the risk that as this disease curve starts to bend, the media look elsewhere, the world looks elsewhere.
Complacency always a risk. And the other risk, of course, is when you've been working so hard for so long, and slept so few hours over the past months, people are tired, people become fatigued, and these new risks start to creep into the response. Ladies and gentlemen, I can tell you today I've just come back from West Africa. The people of these countries, the leaders of these countries, they are not complacent. They want to drive Ebola to zero in their countries. And these people, yes, they're tired, but they are not fatigued. They have an energy, they have a courage,
they have the strength to get this finished. What they need, ladies and gentlemen, at this point, is the unwavering support of the international community, to stand with them, to bolster and bring even more support at this time, to get the job finished. Because finishing Ebola right now means turning the tables on this virus, and beginning to hunt it. Remember, this virus, this whole crisis, rather, started with one case, and is going to finish with one case. But it will only finish if those countries have got enough epidemiologists, enough health workers, enough logisticians and enough other people working with them
to be able to find every one of those cases, track their contacts and make sure that this disease stops once and for all. Ladies and gentleman, Ebola can be beaten. Now we need you to take this story out to tell it to the people who will listen and educate them on what it means to beat Ebola, and more importantly, we need you to advocate with the people who can help us bring the resources we need to these countries, to beat this disease. There are a lot of people out there who will survive and will thrive, in part because of what you do to help us beat Ebola. Thank you.
(Applause)