021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

بیایید مدار زمین را از زباله‌های فضایی خالی کنیم

Natalie Panek

Let's clean up the space junk orbiting Earth

Our lives depend on a world we can't see: the satellite infrastructure we use every day for information, entertainment, communication and so much more. But Earth orbit isn't a limitless resource, and the problem of space debris will get worse without a significant change to our behavior. Natalie Panek challenges us to consider the environmental impact of the satellites we rely on. Our orbital environment is breathtakingly beautiful and our gateway to exploration, she says. It's up to us to keep it that way.


تگ های مرتبط :

Communication, Engineering, Environment
زندگی ما وابسته به دنیایی است که نمی‌توانیم ببینیم. به هفته‌ای که داشتید فکر کنید. آیا تلویزیون تماشا کردید، از جی‌پی‌اس استفاده کردید نگاهی به وضع هوا انداختید یا غذایی خوردید؟ این همه کار که زندگی روزانه‌ی ما را تشکیل می‌دهند به طور مستقیم یا غیر مستقیم به ماهواره‌ها وابسته‌اند. و درحالی‌که ما متوجه نیستیم ماهواره‌ها چه خدماتی به ما می‌دهند، خود آن‌ها نیازمند توجه ما هستند چرا که نشانی همیشگی از خود در مدارشان به جا می‌گذارند. مردم سراسر دنیا همه روزه به زیرساخت ماهواره‌ها وابسته هستند
برای اطلاعات، سرگرمی و برقراری ارتباطات. برای کشاورزی و پایش محیط زیست ارتباطات اینترنتی و راهبری. ماهواره‌ها حتی این موارد هم نقش دارند: در کارکرد بازارهای انرژی و مالی‌مان. ولی این ماهواره‌ها که بهشان وابسته‌ایم امروز و هر روز عمر محدودی دارند. شاید سوخت حرکت‌شان تمام شود، دچار نقص فنی بشوند، یا به طور طبیعی به پایان عمر کاری خود برسند. حالا، این ماهواره‌ها به زباله‌های فضایی تاثیرگذاری بدل می‌شوند که محیط مداری را آشفته می‌کند. حال تصور کنید در روزی آفتابی، در بزرگراه رانندگی می‌کنید
که کارتان را انجام دهید. ضبط را روشن کرده‌اید، شیشه‌ها را کشیده‌اید پایین، نسیم خنکی هم وارد موهایتان می‌شود. حال خوبیه، نه؟ همه چیز روان پیش می‌رود تا اینکه ماشین‌تان خراب و متوقف می‌شود درست وسط بزرگراه. خب راهی ندارید به جز ترک ماشین‌تان که وسط جاده مانده. شاید آنقدر خوش‌شانس باشید که بتوانید حرکتش داده و به شانه‌ی جاده منتقلش کنید تا مزاحم حرکت بقیه نباشد. چند ساعت قبل، خودروی شما ماشین مفیدی بود که هر روز زندگی‌تان به آن وابسته بودید.
حالا، آهن‌پاره‌ای بی‌مصرف است که در شبکه‌ی ارزشمند حمل‌ونقل فقط فضا را اشغال کرده. و تصور کنید مسیرهای بین‌المللی را که از وسایل خراب‌شده پر شده‌اند که سد راه دیگر ماشین‌ها هستند. و تصور کنید تکه‌پاره‌هایی را که همه‌جا پخش هستند اگر برخوردی صورت بگیرد، هزاران تکه‌ی کوچکتر نخاله به معضلی نو بدل می‌شوند. این مثالی از صنعت ماهواره‌هاست. ماهواره‌هایی که دیگر کار نمی‌کنند معمولاً برای سال‌های متوالی در مدار رها شده، یا به عنوان راه حلی موقت تنها به کناری رانده می‌شوند. و در فضا قانونی بین‌المللی هم نیست
که پسماندهایمان را حتماً جمع کنیم. خب نخستین ماهواره‌ی دنیا، اسپوتنیک ۱ در سال ۱۹۵۷ پرتاب شد، و در آن سال، تنها سه پرتاب صورت گرفت. ده‌ها سال بعد و ده‌ها کشور از سراسر دنیا هزاران ماهواره‌ی دیگر را به مدار فرستاده‌اند، و تعداد پرتاب‌ها در آینده نیز تنها افزایش خواهد یافت، خصوصاً اگر مسائلی را نیز در نظر بگیرید از قبیل احتمال پرتاب بیش از ۹۰۰ گروه از ماهواره‌ها. حالا، ماهواره‌ها را به مدارهای متفاوتی می‌فرستیم بسته به اینکه کارشان چیست. یکی از ساده‌ترین مقاصدی که ماهواره‌ها را می‌فرستیم مدار پایینی زمین است،
احتمالاً برای تصویر برداری از زمین در حداکثر ارتفاع ۲/۰۰۰ کیلومتری. ماهواره‌ها در آنجا به طور طبیعی در تماس با جو زمین هستند، پس ارتفاع مدارشان هم کم می‌شود، و در نهایت می‌سوزند، احتمالاً ظرف چند دهه. جای ساده‌ی دیگری که ماهواره‌ها را می‌فرستیم مدار زمین‌آهنگ (زمین‌ثابت) است در ارتفاع حدوداً ۳۵/۰۰۰ کیلومتری. این ماهواره‌ها درحالی‌که زمین می‌چرخد بالای یک نقطه از زمین ثابت می‌مانند، که برای مثال کارهایی از قبیل ارتباط رسانی و پخش تلویزیونی را ممکن می‌کند. ماهواره‌ها در مدارهای بلندی مثل این می‌توانند قرن‌ها همانجا بمانند.
و بعد این مدار است که «گورستان» آن‌ها می‌شود زباله‌های شوم یا مدارهای نابودشده، جایی که ماهواره‌ها به این قصد تزریق شده‌اند که در پایان عمرشان سر راه دیگر مدارهای عملیاتی رایج نباشند. از حدود ۷/۰۰۰ ماهواره‌ای که بعد از اواخر دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی پرتاب شده‌اند، تنها یک هفتم‌شان در حال حاضر فعال هستند، و علاوه‌بر ماهواره‌هایی که دیگر کار نمی‌کنند، صدها هزار تکه‌ی اندازه شن هم هست و نیز میلیون‌ها خرده‌ریزه اندازه‌ی ماسه که به دور زمین در حال گردش‌اند. نخاله‌های فضایی خطر بزرگی برای ماموریت‌های فضایی است، اما برای ماهواره‌هایی که هر روز و همه‌روزه به آن‌ها وابسته‌ایم هم همین‌طور است.
حالا، چون نخاله‌ها و لاشه‌های فضایی به نگرانی فزاینده‌ای تبدیل شده‌اند، تلاش‌هایی ملی و بین‌المللی به وجود آمده که استانداردهای فنی ایجاد شوند تا کمک کنند تولید نخاله‌های بیشتر را محدود کنیم. برای مثال: توصیه‌نامه‌هایی هست برای فضاپیماهای مدارپایین زمین که کمتر از ۲۵ سال در مدار بمانند، اما این باز هم زمان واقعاً درازی است، خصوصاً اگر یک ماهواره سال‌ها غیرفعال مانده باشد. قانونی هم داریم که برای فضاپیماهای زمین‌آهنگ مرده است که باید به یک مدار گورستان منتقل شوند. اما هیچ یک از این راهکارها توسط قوانین بین‌المللی اجباری نیستند،
و باید دانست که این قوانین بوسیله‌ی مکانیزم‌های ملی اجرا می‌شوند. همچنین این راهکارها بلند مدت نیستند، این‌ها پیشگیرانه نیستند، نه حتی کاری به پسمانده‌های فضایی دارند. این‌ها فقط آمده‌اند تا تولید نخاله‌های بیشتر را محدود کنند. مسئولیت نخاله‌های فضایی با کسی نیست. کوه اورست مقایسه‌ی جالبی است از راهی جدید در رابطه با چگونگی رفتارمان با محیط زیستمان، چرا که معمولاً مفتخر بوده است به این که بلندترین زباله‌دان دنیاست. دهه‌ها پس از فتح قله‌ی بلندترین در دنیا، چندین تن زباله توسط کوهنوردان رها شد که بعد نگرانی ساز شد،
و شاید در اخبار خوانده باشید که گمان می‌رود نپال به الزامات سختگیرانه‌تری برای کوهنوردها در تنبیه و مجازات‌های قانونی اقدام خواهد کرد. هدف البته، ترغیب کوهنوردان به پاکسازی زباله‌های خودشان است، پس شاید سازمان‌های محلی غیرانتفاعی برای بازگرداندن بیشتر زباله‌ها پول پرداخت کنند، یا هیئتی اعزامی تشکیل دهند برای سفرهای داوطلبانه‌ی پاکسازی. ولی بازهم خیلی از کوهنوردان حس می‌کنند این گروه‌های مستقل هم خودشان نیازمند نظارت هستند. جواب ساده یا آسانی ندارد، و حتی تلاش‌های با نیت خیر در نگهبانی هم اغلب به مشکلات می‌انجامند.
اما به این معنی نیست که نباید در حد توانمان کار کنیم تا از محیط زیستی محافظت کنیم که به آن متکی و وابسته هستیم، و مثال اورست، مکان‌یابی از دور و زیرساخت‌های ناقص برای محیط مداری حل یک مشکل اساسی را ضایع می‌کند. ولی ساده نمی‌توانیم به ارتفاعات بالا برسیم و باز هم یک زباله‌دان مرتفع‌تر بسازیم، زباله‌دانی خارج از این دنیا. واقعیت فضا این است که اگر عضوی از یک ماهواره خراب شود شانس کمی برای تعمیرش هست، و فقط هم با هزینه‌های هنگفت. اما اگر در طراحی ماهواره‌ها باهوش‌تر بودیم چی؟
چه می‌شد اگر همه‌ی ماهواره‌ها، فارغ از اینکه در چه کشوری ساخته شده‌اند، حتماً به شکلی استاندارد می‌شدند که بازیافت، خدمات‌دهی یا به زمین بازگردانده شوند؟ چه می‌شد اگر قوانین سرسختی وجود داشت که انهدام پایان عمر ماهواره‌ها را اجباری می‌کرد به جای اینکه کنارشان بزنند برای راه حلی موقتی؟ یا شاید زیرساخت‌های ماهواره‌ای نیازمند گذاشتن یک ودیعه هستند تا بشود یک ماهواره را به مدار فرستاد، و این ودیعه تنها زمانی بازگردانده می‌شود که ماهواره به طور کامل از میان برداشته شود
یا اگر بخشی از خرده‌پاره‌ها را جمع کردند. یا شاید یک ماهواره نیازمند داشتن فناوری همراه خود است که کاهش ارتفاع مدارش را شتاب ببخشد. این‌ها نشانه‌هایی دل‌گرم‌کننده هستند. مثلاً ماهواره‌ی- آزمایش‌فناوری-۱ متعلق به بریتانیا که در سال ۲۰۱۴ پرتاب شد، برای انهدام در پایان عمرش طراحی شده بود با یک بادبادن فرسایش کوچک. این برای این ماهواره راهگشاست چون کوچک است، اما ماهواره‌هایی که بلندترند یا در مدارهای بزرگتری هستند یا خیلی خیلی بزرگ هستند، مثلا اندازه یک اتوبوس مدرسه، به گزینه‌های انهدام دیگری نیاز دارند. پس شاید به فکر استفاده از لیزرهای پرقدرت باشید
یا متوقف کردنشان با طناب یا تور، و از این دست روش‌ها در کوتاه مدت. و بعد یک امکان خیلی جالب ایده‌ی یدک‌کش مداری یا تعمیرکار فضایی است. تصور کنید که یک بازوی رباتیک روی یک جور یدک‌کش فضایی می‌تواند قسمت‌های خرابی یک ماهواره را تعمیر کند، تا دوباره قابل استفاده شوند. یا چه می‌شه اگر همان بازوی رباتیک بتواند از یک فضاپیما سوخت‌گیری کند که با پیشران شیمیایی حرکت می‌کند درست مثل سوختگیری که در خودروهای‌مان انجام می‌دهیم؟ تعمیر و نگهداری به‌وسیله ربات‌ها
می‌تواند عمر صدها ماهواره‌ی در مدار را بیشتر کند. هر گزینه‌ای که برای انهدام یا پاکسازی به ذهنمان برسد، واضح است که این مشکل فنی نیست. قوانین پیچیده‌ی فضا هم هست و سیاست‌هایی که باید شناسایی شوند ساده بگم، هنوز راهی برای استفاده‌ی دائمی از فضا نیافته‌ایم. کاوشگری، نوآوری برای دگرگون کردن شیوه‌ی کار و زندگی‌مان کار ذاتی ماست، و در کاوشگری در فضا، داریم از مدارهای زمین فراتر می‌رویم. اما درحالی‌که مرزهای فضا را به اسم یادگیری و نوآوری جلو می‌رانیم، نباید فراموش کنیم که مسئولیت محیط زیستی‌مان همیشه هست. شکی نیست که در مدارهای پایین زمین و زمین‌آهنگ ازدحام است،
و نمی‌توان به پرتاب ماهواره‌های جدید ادامه داد که جایگزین ازکار افتاده‌ها شوند مگر اینکه اول این‌ها جدا شوند، درست مثل اینکه نمی‌توانیم یک خودروی خراب را وسط بزرگراه رها کنیم. دفعه‌ی بعد که از گوشی‌تان استفاده می‌کنید، یا وضع هوا را می‌بینید یا از جی‌پی‌اس استفاده می‌کنید به فناوری‌های ماهواره‌ای فکر کنید که این کارها را ممکن می‌کنند. همچنین به تأثیری فکر کنید که ماهواره‌ها روی محیط پیرامون زمین می‌گذارند، و کمک کنید این پیام منتشر شود که با هم دیگر باید تأثیرمان را کم کنیم مدار زمین فوق‌العاده زیباست و دروازه‌ی ما به کاوشگری است.
وظیفه‌ی ماست که این‌طور حفظش کنیم. ممنونم. (تشویق)
Our lives depend on a world we can't see. Think about your week so far. Have you watched TV, used GPS, checked the weather or even ate a meal? These many things that enable our daily lives rely either directly or indirectly on satellites. And while we often take for granted the services that satellites provide us, the satellites themselves deserve our attention as they are leaving a lasting mark on the space they occupy. People around the world rely on satellite infrastructure every day
for information, entertainment and to communicate. There's agricultural and environmental monitoring, Internet connectivity, navigation. Satellites even play a role in the operation of our financial and energy markets. But these satellites that we rely on day in and day out have a finite life. They might run out of propellant, they could malfunction, or they may just naturally reach the end of their mission life. At this point, these satellites effectively become space junk, cluttering the orbital environment.
So imagine you're driving down the highway on a beautiful, sunny day out running errands. You've got your music cranked, your windows rolled down, with the cool breeze blowing through your hair. Feels nice, right? Everything is going smoothly until suddenly your car stutters and stalls right in the middle of the highway. So now you have no choice but to abandon your car where it is on the highway. Maybe you were lucky enough to be able to move it out of the way and into a shoulder lane
so that it's out of the way of other traffic. A couple of hours ago, your car was a useful machine that you relied on in your everyday life. Now, it's a useless hunk of metal taking up space in a valuable transportation network. And imagine international roadways all cluttered with broken down vehicles that are just getting in the way of other traffic. And imagine the debris that would be strewn everywhere if a collision actually happened, thousands of smaller pieces of debris becoming new obstacles. This is the paradigm of the satellite industry.
Satellites that are no longer working are often left to deorbit over many, many years, or only moved out of the way as a temporary solution. And there are no international laws in space to enforce us to clean up after ourselves. So the world's first satellite, Sputnik I, was launched in 1957, and in that year, there were only a total of three launch attempts. Decades later and dozens of countries from all around the world have launched thousands of more satellites into orbit, and the frequency of launches is only going to increase in the future, especially if you consider things like the possibility
of 900-plus satellite constellations being launched. Now, we send satellites to different orbits depending on what they're needed for. One of the most common places we send satellites is the low Earth orbit, possibly to image the surface of Earth at up to about 2,000 kilometers altitude. Satellites there are naturally buffeted by Earth's atmosphere, so their orbits naturally decay, and they'll eventually burn up, probably within a couple of decades. Another common place we send satellites is the geostationary orbit
at about 35,000 kilometers altitude. Satellites there remain in the same place above Earth as the Earth rotates, which enables things like communications or television broadcast, for example. Satellites in high orbits like these could remain there for centuries. And then there's the orbit coined "the graveyard," the ominous junk or disposal orbits, where some satellites are intentionally placed at the end of their life so that they're out of the way of common operational orbits. Of the nearly 7,000 satellites launched since the late 1950s, only about one in seven is currently operational,
and in addition to the satellites that are no longer working, there's also hundreds of thousands of marble-sized debris and millions of paint chip-sized debris that are also orbiting around the Earth. Space debris is a major risk to space missions, but also to the satellites that we rely on each and every day. Now, because space debris and junk has become increasingly worrisome, there have been some national and international efforts to develop technical standards to help us limit the generation of additional debris. So for example, there are recommendations for those low-Earth orbiting spacecraft
to be made to deorbit in under 25 years, but that's still a really long time, especially if a satellite hasn't been working for years. There's also mandates for those dead geostationary spacecraft to be moved into a graveyard orbit. But neither of these guidelines is binding under international law, and the understanding is that they will be implemented through national mechanisms. These guidelines are also not long-term, they're not proactive, nor do they address the debris that's already up there. They're only in place to limit the future creation of debris. Space junk is no one's responsibility.
Now, Mount Everest is actually an interesting comparison of a new approach to how we interact with our environments, as it's often given the dubious honor of being the world's highest garbage dump. Decades after the first conquest of the world's highest peak, tons of rubbish left behind by climbers has started to raise concern, and you may have read in the news that there's speculation that Nepal will crack down on mountaineers with stricter enforcement of penalties and legal obligations. The goal, of course, is to persuade climbers to clean up after themselves,
so maybe local not-for-profits will pay climbers who bring down extra waste, or expeditions might organize voluntary cleanup trips. And yet still many climbers feel that independent groups should police themselves. There's no simple or easy answer, and even well-intentioned efforts at conservation often run into problems. But that doesn't mean we shouldn't do everything in our power to protect the environments that we rely and depend on, and like Everest, the remote location and inadequate infrastructure of the orbital environment make waste disposal a challenging problem.
But we simply cannot reach new heights and create an even higher garbage dump, one that's out of this world. The reality of space is that if a component on a satellite breaks down, there really are limited opportunities for repairs, and only at great cost. But what if we were smarter about how we designed satellites? What if all satellites, regardless of what country they were built in, had to be standardized in some way for recycling, servicing or active deorbiting?
What if there actually were international laws with teeth that enforced end-of-life disposal of satellites instead of moving them out of the way as a temporary solution? Or maybe satellite manufacturers need to be charged a deposit to even launch a satellite into orbit, and that deposit would only be returned if the satellite was disposed of properly or if they cleaned up some quota of debris. Or maybe a satellite needs to have technology on board to help accelerate deorbit. There are some encouraging signs. The UK's TechDemoSat-1, launched in 2014, for example,
was designed for end-of-life disposal via a small drag sail. This works for the satellite because it's small, but satellites that are higher or in larger orbits or are larger altogether, like the size of school buses, will require other disposal options. So maybe you get into things like high-powered lasers or tugging using nets or tethers, as crazy as those sound in the short term. And then one really cool possibility is the idea of orbital tow trucks or space mechanics. Imagine if a robotic arm on some sort of space tow truck
could fix the broken components on a satellite, making them usable again. Or what if that very same robotic arm could refuel the propellant tank on a spacecraft that relies on chemical propulsion just like you or I would refuel the fuel tanks on our cars? Robotic repair and maintenance could extend the lives of hundreds of satellites orbiting around the Earth. Whatever the disposal or cleanup options we come up with, it's clearly not just a technical problem. There's also complex space laws and politics that we have to sort out. Simply put, we haven't found a way to use space sustainably yet.
Exploring, innovating to change the way we live and work are what we as humans do, and in space exploration, we're literally moving beyond the boundaries of Earth. But as we push thresholds in the name of learning and innovation, we must remember that accountability for our environments never goes away. There is without doubt congestion in the low Earth and geostationary orbits, and we cannot keep launching new satellites to replace the ones that have broken down without doing something about them first, just like we would never leave a broken down car in the middle of the highway.
Next time you use your phone, check the weather or use your GPS, think about the satellite technologies that make those activities possible. But also think about the very impact that the satellites have on the environment surrounding Earth, and help spread the message that together we must reduce our impact. Earth orbit is breathtakingly beautiful and our gateway to exploration. It's up to us to keep it that way. Thank you. (Applause)