021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

پناهجویان توانمندسازی می‌خواهند، نه صدقه

Robert Hakiza

Refugees want empowerment, not handouts

The prevailing image of where refugees live is of temporary camps in isolated areas -- but in reality, nearly 60 percent of them worldwide end up in urban areas. TED Fellow Robert Hakiza takes us inside the lives of urban refugees -- and shows us how organizations like the one that he started can provide them with the skills they need to ultimately become self-sufficient.


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Refugees, Africa
در حال حاضر، بیشتر پناهجوها در شهرها زندگی می‌کنند نه در اردوگاه‌های پناهجوها ما ۶۰ درصد از کل پناهجوها را در جهان تشکیل می‌دهیم. با توجه به این که بیشتر پناهجوها در مناطق شهری زندگی می‌کنند، نیاز زیادی به تغییر الگو و تفکر جدید وجود دارد. به جای هدر دادن پول برای ساختن دیوارها، بهتر است که آن را صرف برنامه‌هایی کنیم که به پناهجویان کمک می‌کنند که بتوانند به خودشان کمک کنند. (صدای تشویق) ما همیشه مجبوریم همه دارایی‌های خود را رها کنیم. ولی مهارت‌ها و دانش خود را به همراه داریم. اگر پناهجوها اجازه داشتن یک زندگی سازنده را داشته باشند،
می‌توانند به خودشان کمک کنند و موجب توسعه کشور‌های میزبان خود شوند. من در شهری به نام بوکاوو به دنیا آمدم، در کیووی جنوبی، در جمهوری دموکراتیک کنگو. من پنجمین فرزند یک خانواده ۱۲ فرزندی هستم. پدر من که یک مکانیک حرفه‌ای بود، سخت کار کرد تا من را به مدرسه بفرستد. مانند سایر جوان‌ها، من برنامه‌ها و آرزو‌های زیادی داشتم. می‌خواستم تحصیلاتم را تمام کنم، یک شغل خوب پیدا کنم، ازدواج کنم و فرزندان خودم را داشته باشم و از خانواده‌ام حمایت کنم.
ولی این اتفاق نیفتاد. جنگ در سرزمینم، من را مجبور به فرار به اوگاندا در سال ۲۰۰۸ کرد، ۹ سال پیش. خانواده من به جمعیت ساکن پناهجویان در پایتخت اوگاندا، کامپالا، ملحق شدند. در کشور خودم، من در شهر زندگی می‌کردم، و ما احساس کردیم کامپالا خیلی بهتر از یک اردوگاه پناهندگان باشد. پناهجویان در شهرها همیشه از کمک‌های بین‌المللی محروم بوده‌اند، به رسمیت شناخته شدن توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در سال ۱۹۹۷. علاوه بر مشکل فقر که با آن مواجه بودیم مانند شهرنشینان فقیر محلی،
چالش‌هایی در ارتباط با وضعیت پناهندگی نیز داشتیم، مانند مشکل زبان. در کنگو، زبان رسمی فرانسوی است. ولی در اوگاندا، انگلیسی است. ما به خدمات آموزشی و بهداشتی دسترسی نداشتیم. ما در معرض آزار و اذیت، بهره‌کشی، ارعاب و تبعیض قرار داشتیم. سازمان‌های بشردوستانه بیشتر بر روی اسکان رسمی در مناطق غیرشهری متمرکز هستند، و هیچ کمکی برای ما وجود نداشت. ولی ما صدقه نمی‌خواستیم. ما می‌خواستیم کار کنیم و از خودمان حمایت کنیم. من به همراه دو همکار دیگر مهاجرم یک سازمان برای حمایت از پناهجوها تأسیس کردم.
یارید -- پناهجویان جوان آفریقایی برای توسعه یکپارچه -- که با گفتگو درون جامعه کنگویی‌ها شروع شد. ما از این جامعه پرسیدیم که چگونه می‌توانند خود را برای حل این چالش‌ها سازمان‌دهی کنند؟ برنامه‌های حمایتی یارید در هر مرحله تکامل یافت، (پناهندگان جوان آفریقایی برای توسعه یکپارچه،) از جامعه فوتبال به زبان انگلیسی و به دوزندگی برای امرار معاش پیشرفت کرد. فوتبال موجب تغییر انرژی جوانان بیکار و افراد مرتبط از جوامع مختلف شد. کلاس‌های رایگان زبان انگلیسی به تقویت افراد برای ارتباط برقرار کردن با جامعه اوگاندایی کمک کرد، و به آن‌ها امکان شناخت همسایه‌ها و فروش کالاها را داد.
برنامه‌های آموزشی فنی و حرفه‌ای، مهارت‌هایی برای امرار معاش و علاوه بر آن‌ها، فرصت‌های مهمی برای خودکفایی اقتصادی فراهم می‌کردند. ما خانواده‌های زیادی را دیدیم که خودکفا شدند. ما افرادی را دیدیم که دیگر به کمک ما نیازی نداشتند. با گسترش برنامه‌های یارید، این سازمان ملیت‌های بیشتری را در بر گرفت -- کنگو، رواندا، بروندی، سومالی، اتیوپی و سودان جنوبی. امروزه، یارید از بیش از ۳ هزار پناهجو در کامپالا حمایت کرده و به حمایت از افراد بیشتری ادامه می‌دهد. (صدای تشویق) پناهجوها توانمندسازی می‌خواهند، نه صدقه.
ما جامعه خود را بهتر از هر کسی می‌شناسیم. ما چالش‌ها و فرصت‌هایی را که برای مستقل شدن با آن‌ها مواجه هستیم را درک می‌کنیم. من ابتکارات خلق شده از کار‌های پناهجویان را بهتر از هر کسی می‌شناسم. آن‌ها نیاز دارند که در سطح جهان به رسمیت شناخته شده و حمایت شوند. حمایتی که مستحق آن هستیم را به ما ارائه کنید، و ما با علاقه آن را به شما باز می‌گردانیم. بسیار سپاسگزارم. (صدای تشویق)
Currently, most refugees live in the cities rather than in the refugee camps. We represent over 60 percent of the number of refugees globally. With the majority of refugees living in urban areas, there is a strong need for a paradigm shift and new thinking. Rather than wasting money on building walls, it would be better to spend on programs to help refugees to help themselves. (Applause) We always have to leave behind all our possessions. But not our skills and knowledge. If allowed to live a productive life,
refugees can help themselves and contribute to the development of their host country. I was born in the city called Bukavu, South Kivu, in the Democratic Republic of Congo. I am the fifth-born in a family of 12 children. My father, a mechanic by profession, worked very hard to send me to school. Just like other young people, I had a lot of plans and dreams. I wanted to complete my studies, get a nice job, marry and have my own children and support my family.
But this didn't happen. War in my homeland forced me to flee to Uganda in 2008, nine years ago. My family joined a steady exodus of refugees who settled in Uganda's capital, Kampala. In my country, I lived already in the city, and we felt Kampala was much better than a refugee camp. Refugees in the cities have always been denied international assistance, even after their recognition by UNHCR in 1997. In addition to the poverty problem we were confronted with as the local urban poor,
we were facing challenges due to our refugee status, such as a language barrier. In Congo, the official language is French. But in Uganda, it is English. We didn't have access to education and health. We were exposed to harassment, exploitation, intimidation and discrimination. Humanitarian organizations mostly focused on the formal settlement in rural areas, and there was nothing in place for us. But we didn't want handouts. We wanted to work and support ourselves. I joined my other two colleagues in exile
and set up an organization to support other refugees. YARID -- Young African Refugees for Integral Development -- began as a conversation within the Congolese community. We asked the community how they could organize themselves to solve these challenges. The YARID programs for support evolve in stages, progressing from soccer community, to English language to sewing livelihoods. The soccer changed the energy of unemployed youth and connected people from different communities. The free English classes help empower people to engage with the Ugandan community,
allowing them to get to know their neighbors and sell wares. The vocational training program offers livelihood skills, and with them, important opportunities for economic self-reliance. We've seen so many families become self-sustaining. We've seen who no longer needs our help. As YARID's programs have expanded, it has included an increasing range of nationalities -- Congolese, Rwandan, Burundian, Somalis, Ethiopian, South Sudanese. Today, YARID has supported over 3,000 refugees across Kampala and continues supporting more.
(Applause) Refugees want empowerment, not handouts. We know our community better than anyone. We understand the challenges and opportunities we face to become self-reliant. I know better than anyone that initiatives created by refugees work. They need to be internationally recognized and supported. Give us the support we deserve, and we will pay you back with interest. Thank you so much. (Applause)