021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

آیا باید روش کمک خیرخواهانه کردنمان را عوض کنیم؟

Joy Sun

Should you donate differently?

Technology allows us to give cash directly to the poorest people on the planet. Should we do it? In this thought-provoking talk, veteran aid worker Joy Sun explores two ways to help the poor.


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Global Issues, Money
به ظن من هر کمک رسانی در آفریقا در مسیر حرفه ایش به مرحله ای میرسه که میخواد همه پول پروژه اش برداره--- که احتمالا مدرسه یا برنامه آموزشی هست- بذاره تو چمدون، سواره هواپیمایی شه که بر فراز فقیرترین دهکده پرواز می کنه، و شروع به ریختن پول از پنجره به بیرون کنه. چون از دید یک کمک رسان کار کشته، فکر گذاشتن جرینگی پول نقد در دستان فقیرترین آدمای روی زمین دیوانه وار نیست، واقعا رضایت بخش هستش. چنین لحظه ای برای من ده سال پیش اتفاق افتاد
و خوشبختانه موقعی بود که همینطور فهمیدم که این ایده واقعا وجود داره، و ممکن است که درست همون چیزی باشه که سیستم کمک رسانی نیاز داره. اقتصاددانها اون رو انتقال بدون شرط پول نقد مینامند، و دقیقش همین که: پول نقد دادن بدون هیچ تعهدی. دولتها در کشورهای توسعه یافته دهها سال که این کار رو می کنند، و امروز تنها به لطف شواهد بیشتر و فناوری جدید که تبدیل اون به الگویی برای اعطای کمک میسر شده است. ایده نسبتا راحتیه، نه؟ خب، چرا ده سال وقتم رو صرف پرداختن به امور دیگه برای فقرا کردم؟
صادقانه باید بگم که باورم این بود که با اون پول می تونستم کار بیشتری برای فقرا کنم تا این که فقرا کاری برای خودشون کنند. دو تا فرضیه داشتم: یکی این که بخشی از فقیر بودن آدمهای فقیر بخاطر نداشتن تحصیلات و انتخابهای نادرستشون هست؛ دوم این که ما به آدمهای بیشتری مثل من نیاز داریم تا پی ببریم اونها به چی نیاز دارن و دستشون برسونیم. معلوم شد که شواهد چیز دیگری را میگن. در سالهای اخیر محققان به مطالعه پیامدهای دادن پول نقد به فقرا پرداخته اند. بررسیهای متعدد در این زمینه نشون داده
که مردم از انتقالات نقدی می تونند زندگیهای خودشون رو بهبود ببخشند. خانمهای باردار در اروگوئه غذای بهتری خریدند و بچه های سالمتری بدنیا آوردند. مردهای سریلانکای در تجارشون سرمایه گذاری کردند. محققانی که کار ما رو در کنیا بررسی کردند پی بردن که مردم اون در دارییهای مختلف از احشام رفته تا تجهیزات و نوسازی منزل سرمایه گذاری کردند و یکسال بعد از پول نقدی که فرستادیم شاهد افزایش در درآمد در تجارت و مزرعه داری بودند. هیچکدام از این بررسیها نشون نداده که مردم پول بیشتری رو خرج مشروب خوردن یا دود کردن می کنند
یا این که کمتر کار می کنند. در حقیقت، بیشتر هم کار می کنند. خب همه اینها نیازهای مادی هستند. در ویتنام، دریافت کنندهای سالخورده از سهمیه پولی نقدشون برای خرید تابوت استفاده می کردند. بعنوان کسی که با درست یا غلط بودن طرز فکر مزلو درگیره، گزینه ارجحیت قائل شدن برای نیازهای روحی را عمیقا خاضعانه یافتم. نمی دونم که انتخابم دادن غذا، تجهیزات یا تابوت می بود که مستلزم این سوال هست: ما چقدر در تخصیص منابع از طرف فقرا خوب عمل می کنیم؟ آیا ارزش این هزینه ها رو داریم؟
دوباره، می تونیم به بررسی شواهد آزمودی درباره این بپردازیم که در واقع چه اتفاقی میفته وقتی به افراد چیزهایی رو می دیم که انتخاب ما هستند. تحقیق بسیار تاثیرگذاری به بررسی برنامه ای در هند پرداخت که چارپایان را در اختیار به اصطلاح فراتر از فقرا می گذاشت و فهمیدند که ۳۰ درصد دریافت کننده ها چارپاهایی که به اونها داده شده بود را در ازای پول نقد فروخته بودند. کنایه اصلی به این برمی گرده که به ازای هر ۱۰۰ دلاری دارایی که این برنامه در اختیار افراد می گذاره، اونها ۹۹ دلار دیگر رو صرف انجامش می کنند. چی میشه اگر بجاش از فناوری برای گذاشتن پول نقد در دستان
فقرا استفاده کنیم، چه از طریق آژانسهای کمک رسان یا از طرف هر کدام از ما . امروزه در کنیا، از هر چهار نفر، سه تاشون از پول موبایل استفاده می کنند، که در واقع یک جور حساب بانکی که روی تلفن همراهی قابل اجراست. فرستنده می تونه هزینه ۱/۶ درصدی رو پرداخت کنه و با فشردن یک دکمه پول رو مستقیم بحساب دریافت کننده بدون هیچ واسطه ای ارسال کنه. عین فناوریهایی که برهم زننده صنایع در زندگیهای خودمون هستند، فناوی پرداخت در کشورهای فقیر می تونه کمک رسانی رو مختل کنه.
با چنان سرعتی در حال گسترش هست که احتمال تصور دستیابی به میلیاردها فقیر در جهان به این صورت وجود داره. این کاری که ما شروع به انجامش در گیودایرکتلی (پرداخت مستقیم) کردیم. ما اولین موسسه ای هستیم که به میسر کردن انتقالات نقدی به فقرا اختصاص پیدا کرده. ما پول نقد برای ۳۵٫۰۰۰ نفر در سرتاسر نواحی روستایی اوگاندا و کنیا ارسال کرده ایم، در پرداختهای ۱٫۰۰۰دلاری به هر خانواده در یک نوبت. تا کنون، بدنبال فقیرترین آدمها در فقیرترین روستاها بوده ایم، و در این بخش جهان اونها کسانی هستند که در خانه های کاهگلی
زندگی می کنند، نه سیمانی و آهنی. بیایید فکر کنیم که اون خونواده شما باشه. ما در خونتون با یک موبایل اندروییدی ظاهر میشیم. اسم و عکستون رو می گیریم و یک عکس همه از کلبه اتون و دستگاه مختصات جغراافیایی اون رو می گیریم. اون شب، همه داده ها رو به ابر فرستادیم، و همه بخشها از سوی تیم مستقلی بررسی شدند برای مثال با استفاده از تصاویر ماهواره ای. پس ما بر می گردیم، به شما یک گوشی موبایل اولیه می فروشیم، البته در صورتی که نداشته باشید،
و چند هفته بعد به اون پول می فرستیم. چیزی که پنج سال قبل، غیرممکن به نظر می تونست برسه رو ما اکنون کارآمدانه انجام میدیم و فارغ از فساد. با هر بار پول نقدی که به فقرا میدیم، و شواهدی دال بر موثر واقع شدنش، بیشتر باید شکلهای دیگه از کمکهامون رو مورد بررسی دوباره قرار بدیم. امروزه، منطقی که پشتش هست این که خب ما حداقل یه مقدار خوبی می کنیم. وقتی احساس از خود رضایتمندی با این کار می کنیم،
وقتی به خودمون میگیم که یاری رساندن بهتره از اصلا کمک نکردن، گرایش ما به سرمایه گذاری ناکاراست، در قالب اون ایده های از طرف ما که به نظرمون خلاقانه است، به هنگام نوشتن گزارشها، روی بلیط های هواپیما و یا توی اس یو وی. چطور میشد اگر منطق این بود که آیا کار می کنیم بهتر از مستقیما پول نقد دادن است؟ نهادها باید ثابت کنند که که کار خوبی بیشتری برای فقرا انجام میدن تا آنچه فقرای برای خودشون انجام میدن. البته، که دادن پول نقدخالق ابزار عمومی از قبیل قلع و قمع بیماریها یا ساخت نهادی قوی نمیشه
اما میتونه وسیله ای بهتری باشه برای این که چطور می تونیم به خوانواده ها بصورت مجزا کمک کنیم تا زندگیشون رو بهتر کنند. من به کمک معتقدم. معتقدم که بیشتر کمک ها بهتر از دور ریختن پول از تو هواپیما هست. همینطور کاملا یقین دارم که کلی از کمکهای امروزی بهتر از مستقیم پول دادن به فقرا نیست. امیدوارم که روزی اینطور شه. سپاسگذارم. (تشویق)
I suspect that every aid worker in Africa comes to a time in her career when she wants to take all the money for her project — maybe it's a school or a training program — pack it in a suitcase, get on a plane flying over the poorest villages in the country, and start throwing that money out the window. Because to a veteran aid worker, the idea of putting cold, hard cash into the hands of the poorest people on Earth doesn't sound crazy, it sounds really satisfying. I had that moment right about the 10-year mark,
and luckily, that's also when I learned that this idea actually exists, and it might be just what the aid system needs. Economists call it an unconditional cash transfer, and it's exactly that: It's cash given with no strings attached. Governments in developing countries have been doing this for decades, and it's only now, with more evidence and new technology that it's possible to make this a model for delivering aid. It's a pretty simple idea, right? Well, why did I spend a decade doing other stuff
for the poor? Honestly, I believed that I could do more good with money for the poor than the poor could do for themselves. I held two assumptions: One, that poor people are poor in part because they're uneducated and don't make good choices; two is that we then need people like me to figure out what they need and get it to them. It turns out, the evidence says otherwise. In recent years, researchers have been studying what happens when we give poor people cash.
Dozens of studies show across the board that people use cash transfers to improve their own lives. Pregnant women in Uruguay buy better food and give birth to healthier babies. Sri Lankan men invest in their businesses. Researchers who studied our work in Kenya found that people invested in a range of assets, from livestock to equipment to home improvements, and they saw increases in income from business and farming one year after the cash was sent. None of these studies found that people
spend more on drinking or smoking or that people work less. In fact, they work more. Now, these are all material needs. In Vietnam, elderly recipients used their cash transfers to pay for coffins. As someone who wonders if Maslow got it wrong, I find this choice to prioritize spiritual needs deeply humbling. I don't know if I would have chosen to give food or equipment or coffins, which begs the question: How good are we at allocating resources on behalf of the poor?
Are we worth the cost? Again, we can look at empirical evidence on what happens when we give people stuff of our choosing. One very telling study looked at a program in India that gives livestock to the so-called ultra-poor, and they found that 30 percent of recipients had turned around and sold the livestock they had been given for cash. The real irony is, for every 100 dollars worth of assets this program gave someone, they spent another 99 dollars to do it.
What if, instead, we use technology to put cash, whether from aid agencies or from any one of us directly into a poor person's hands. Today, three in four Kenyans use mobile money, which is basically a bank account that can run on any cell phone. A sender can pay a 1.6 percent fee and with the click of a button send money directly to a recipient's account with no intermediaries. Like the technologies that are disrupting industries in our own lives, payments technology in poor countries
could disrupt aid. It's spreading so quickly that it's possible to imagine reaching billions of the world's poor this way. That's what we've started to do at GiveDirectly. We're the first organization dedicated to providing cash transfers to the poor. We've sent cash to 35,000 people across rural Kenya and Uganda in one-time payments of 1,000 dollars per family. So far, we've looked for the poorest people in the poorest villages, and in this part of the world,
they're the ones living in homes made of mud and thatch, not cement and iron. So let's say that's your family. We show up at your door with an Android phone. We'll get your name, take your photo and a photo of your hut and grab the GPS coordinates. That night, we send all the data to the cloud, and each piece gets checked by an independent team using, for one example, satellite images. Then, we'll come back, we'll sell you a basic cell phone
if you don't have one already, and a few weeks later, we send money to it. Something that five years ago would have seemed impossible we can now do efficiently and free of corruption. The more cash we give to the poor, and the more evidence we have that it works, the more we have to reconsider everything else we give. Today, the logic behind aid is too often, well, we do at least some good. When we're complacent
with that as our bar, when we tell ourselves that giving aid is better than no aid at all, we tend to invest inefficiently, in our own ideas that strike us as innovative, on writing reports, on plane tickets and SUVs. What if the logic was, will we do better than cash given directly? Organizations would have to prove that they're doing more good for the poor than the poor can do for themselves. Of course, giving cash won't create public goods like eradicating disease or building strong institutions,
but it could set a higher bar for how we help individual families improve their lives. I believe in aid. I believe most aid is better than just throwing money out of a plane. I am also absolutely certain that a lot of aid today isn't better than giving directly to the poor. I hope that one day, it will be. Thank you. (Applause)