021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

موضوع تغییر ژنتیکی غذایمان

Pamela Ronald

The case for engineering our food

Pamela Ronald studies the genes that make plants more resistant to disease and stress. In an eye-opening talk, she describes her decade-long quest to isolate a gene that allows rice to survive prolonged flooding. She shows how the genetic improvement of seeds saved the Hawaiian papaya crop in the 1990s — and makes the case that modern genetics is sometimes the most effective method to advance sustainable agriculture and enhance food security for our planet’s growing population.


تگ های مرتبط :

Agriculture, Food, Global Issues
من نسل شناس گیاه هستم. ژنهایی را مطالعه میکنم که گیاهان را در مقابل بیماری مقاوم میکنند. و مقاوم در برابر استرس. در سالهای اخیر، میلیونها نفر در سراسر جهان به این باور رسیده اند که چیزی شرورانه در مورد تغییر ژن وجود دارد. امروز میخواهم دیدگاه متفاوتی را ارائه کنم. ابتدا اجازه دهید همسرم رآول را معرفی کنم. کشاورز اورگانیک است. در مزرعه اش محصولات مختلفی میکارد. این یکی از بسیار روشهای موجود در کشاورزی اکولوژیک است که او با استفاده از آن مزرعه اش را سالم نگه می دارد. برخی از عکس العملهایی که میبینیم را تصور کنید:
واقعا؟ کشاورز اورگانیک و نسل شناس گیاه؟ شما بر سر چیزی به توافق میرسید؟ خوب، ما می‌توانیم و سخت نیست. چون هدفی مشترک داریم. میخواهیم کمک کنیم تا جمعیت رو به رشد را تغذیه کنیم بدون آسیب رساندن بیشتر به محیط‌ زیست. فکر میکنم این بزرگترین چالش زمان ماست. اکنون، تغییرات ژنتیکی جدید نیست؛ کمابیش هر چیزی که ما میخوریم از نظر ژنتیکی تغییر کرده در بعضی حالات. اجازه بدهید چند مثال بزنم. سمت چپ تصویری است از نیاکان باستانی ذرت مدرن. میبینید که یک دانه غلات با پوسته سختی پوشیده شده.
اگر چکش نداشته باشید ذرت مکزیکی برای پختن تورتیلا مناسب نیست. حالا به اجداد باستانی موز نگاه کنید. میتونید دانه های درشت را ببینید. و کلم بروکسل بیمزه، و بادمجان، خیلی زیبا. اکنون، برای بوجود آوردن این گونه ها، پرورش دهنده ها سالها تکنیکهای بسیاری استفاده کردند. بعضی نسبتا خلاقانه بودن. مثل ترکیب کردن دو گونه مختلف با هم دیگر استفاده از روشی که قلمه نام دارد. برای بوجود آوردن این نوع که نیمی گوجه و نیمی سیب زمینی آنها از تکنیکهای ژنتیکی دیگر هم استفاده کرده اند،
مانند جهش ژنتیکی تصادفی که جهش غیر معمول را در گیاهان القا میکند. برنج داخل خوراک غله که به کودکانمان میدهیم به این روش رشد یافته. امروزه پرورش دهنده ها انتخابهای بیشتری دارند بعضی از آنها فوق‌العاده دقیق هستند. میخواهم دو مثال از کارهای خودم بزنم. من روی برنج کار کردم که غذای بیشتر از نیمی از مردم جهان است. هر ساله، ۴۰ درصد برداشت بالقوه بخاطر آفت و مریضی از بین میرود. بهمین خاطر، کشاورزان انواع برنجی میکارند که حامل ژنهای مقاوم باشد این روش در حدود ۱۰۰ سال استفاده شده است.
بله، وقتی فوق لیسانسم را شروع کردم، هیچکس نمیدانست این ژنها چه بودند. تا دهه ۹۰ میلادی که دانشمندان آن را آشکار کردند، اساس مقاومت ژنتیکی. در آزمایشگاهم، ما ژنی را برای مصونیت ضد بیماریهای باکتریایی در آفریقا و آسیا جدا کردیم. مفهمیدیم که میتونیم ژنی را در انواع برنج معمولی تغییر دهیم که بصورت طبیعی مستعد بود، اون دو تا برگ را در انتها میبینید، شدیدا در مقابل عفونت مقاوم هستند. اکنون, در همان ماه که آزمایشگاه ام اکتشاف ژن مصونیت برنج را منتشر کرد, دوست و همکارم دیو مکیل به دفترم آمد.
گفت: "۷۰ میلیون کشاورز با پرورش برنج مشکل دارند." چون مزرعه شان را سیل برمیدارد آنها با روزی کمتر از دو دلار زندگی میکنند. هرچند برنج در آب راکد بهتر رشد میکند، بیشتر انواع از بین میروند اگر زیر آب بروند بیشتز از ۳ روز انتظار میره سیل یک مشکل روزافزون باشد، همینطور که آب و هوا تغییر می‌کند. او گفت که شاگرد فوق لیسانسش کنوگ خو و خودش برنج قدیمی را مطالعه میکردند که دارای خاصیت عجیبی بوده است. که میتوانست دو هفته کامل زیر آب بودن را تحمل کند. از من خواست که اگر بخوام بهشون در جدا کردن ژن کمک کنم. گفتم بله، خیلی خوشحال بودم، چون میدونستم که اگر ما موفق بشیم
بالقوه به میلیونها کشاورز کمک میکردیم که برنج پرورش دهند. حتی اگر مزرعه شان را سیل میبرد. کنونگ ۱۰ سال بدنبال این ژن بود تا اینکه یک روز گفت، "بیا به این آزمایش نگاه کن. باید ببینی." رفتم گلخانه و دیدم که نوع معمولی ۱۸ روز زیر سیل بوده از بین رفته، اما نوع برنجی که ما ژنتیکی تغییر داده بودیم با ژن جدیدی که کشف کرده بودیم به اسم «ساب۱» سالم بود. من و کنونگ هیجان زده و خوشحال بودیم که یک ژن ساده یک همچین اثری قوی دارد. اما این فقط آزمایش گلخانه ایست. آیا در مرزعه همینطور عمل میکند؟
الان به شما ویدیوی چهار ماهه ای نشان خواهم داد که در انستیتو تحقیق برنج بین‌المللی گرفته شده. پرورش دهندگان نوع برنجی که حامل ژن ساب ۱ است را رشد دادند با استفاده از یک تکنیک ژنتیکی دیگربنام بارآوری دقیق. سمت چپ، شما نوع ساب۱ را میبینید وسمت راست، نوع معمولی. هر دو نوع ابتدا خیلی خوب عمل کردند، اما مزرعه را ۱۷ روزآب گرفت. میبینید که ساب۱ عالی عمل کرده. درحقیقت، ۳/۵ برابر بیشترغله تولید کرده از نوع معمولی. من این ویدیو را دوست دارم. چون قدرت علم ژنتیک گیاه را برای کمک به کشاورزان نشان می‌دهد.
پارسال با کمک بنیاد بیل و ملیندا گیتس ۳/۵ میلیون کشاورز برنج ساب۱ پرورش دادند. (تشویق حضار) متشکرم. اکنون برای بسیاری وقتی پای جابجایی ژنهای برنج یا ژنهای برنج در گیاهان برنج یا حتی وقتی مبحث ترکیب کردن گونه ها با هم بمیان میاید با قلمه یا جهش تصادفی، تغییرات ژنتیکی مهم نیست. وقتی مبحث گرفتن ژن از ویروسها و باکتریها بوجود میاد و قرار دادن آنها در گیاهان افراد زیادی میگویند "اه" چرا اینکار را انجام میدهید؟ دلیلش اینست که بعضی اوقات ارزانترین و امنترین
و موثرترین تکنولوژی برای افزایش امنیت غذا و پیشرفت کشاورزی ماندگاراست. ۳ مثال برایتان خواهم زد. اول، به پاپایا نگاه کنید. خوشمزه اس، درسته؟ اما حالا باین پاپایا نگاه کنید. این با ویروس رینگ اسپات پاپایا آلوده شده است. در دهه ۱۹۵۰،این ویروس تقریبا تمام محصول پاپایا را از بین برد در جزیره اواهو در هاوایی. بسیاری فکر کردن پاپایای هاوائی نفرین شده اما بعد یه فرد محلی هاوایی، یک پاتولوژیست گیاه بنام دنیس گاناسلیو تصمیم گرفت با این بیماری با تغییر ژنتیک مبارزه کند. او مقدار ناچیزی از دی ان ای ویروسی را گرفت و آن را وارد
ژنوم پاپایا کرد. این عمل مثل واکسیناسیون انسان است. حالا به مرزعه آزمایشی نگاه کنید. میتوانید پاپایای ژنتیکی تغییر یافته را در مرکز ببینید. که در برابر آلودگی مصون است. پاپایای سنتی بیرونش شدیدا آلوده به ویروس است . عمل پیشروی دنیس با نجات صنعت پاپایا اعتبار بدست اورده است. امروز،20 سال دیگر،هنوز راهی برای کنترل این بیماری وجود ندارد. هیچ روش اورگانیک وجود ندارد. روش سنتی هم وجود ندارد. ۸۰ درصد پاپایای هاوایی ژنتیکی تغییر یافته اند. اکنون شاید تعدادی از شما از ژنهای ویروسی در غدایتان احساس تهوع کنید، اما این را در نظر بگیرید:
پاپایای ژنتیکی تفییریافته فقط حامل ردپایی از ویروس است. اگر یک پاپایای اورگانیک یا سنتی گاز بزنید که آلوده به ویروس است، شما ده برابر بیشتر پروتین ویروسی جویده اید. حالا به این ضیافت آفتها روی بادمجان نگاه کنید. چیز قهوه ای که میبینید مدفوع است، چیزی که از پشت حشرات بیرون میاید. برای کنتری این آفت جدی، که میتواند کل محصول بادمجان بنگلادش را از بین ببرد، مردم بنگلادش حشره کش میزنند دو یا سه بار در هفته، گاهی دوبار در روز،وقتی فشار آفت زیاد است اما میدونیم که برخی از حشره کشها برای سلامت انسان مضرند،
بخصوص وقتی کشاورزان و خانواده هاشان استطاعت حفاظت صحیح را ندارند، مثل این بچه ها. در کشورهای کمتر رشد یافته، تخمین زده شده که ۳۰۰٫۰۰۰ نفر هرساله بخاطر سوء استعمال از حشره کش و در معرض بودن میمیرند. دانشمندان کورنل و بنگلادشی تصمیم گرفتند که با این بیماری مبارزه کنند. با استفاده از تکنیک ژنتیکی که بروش مژرعه داری اورگانیک ساخته شده. کشاورزی اورگانیک مثل شوهرم راول حشره کشی بنام بی تی زد، که براساس باکتری ساخته شده بود. این آفتکش مخصوص آفت کرم ابریشم است، و در حقیقت برای انسان، ماهی و پرندگان غیر سمی است. از نمک کمتر سمی است. اما این روش در بنگلادش خوب جواب نمیدهد،
چون این اسپریهای حشره کش پیدا کردنش سخت است و گرانند، و از ورود حشرات به گیاهان جلوگیری نمیکند. به روش کلی، دانشمندان ژن را از باکتری ها خارج کردند و مستقیم وارد ژنوم بادمجان کردند. آیا این باعث کاهش اسپری در بنگلادش میشه؟ کاملا. فصل گذشته، کشاورزان گزارش کردند که توانستند استفاده اسپری را کاهش دهند به مقدار زیاد و تقریبا به صفر. توانستند برداشت و کاشت دوباره داشته باشند. حالا من چند تا مثال از چگونگی استفاده از مهندسی ژنتیکی داده ام برای مبارزه با آفتها و بیماریها و کاهش استفاده از حشره کشها.
مثال نهایی من مثالیست که تغییر ژنتیک میتواند سوءتغذیه را کاهش دهد در کشورهای کمتر پیشرفت کرده ۵۰۰٫۰۰۰ بچه بخاطر نبود ویتامین دی کور میشوند بیشتر از نیمی میمیرند. بخاطر همین، دانشمندانی که توسط بنیاد راکرفلر حمایت میشوند یک برنج طلایی را از نظر ژنتیکی تغییر دادند که بتاکارتین تولید کنند که ماده متشکله ویتامین آ است. این رنگدانه ایست که ما در هویج پیدا میکنیم. محققین تخمین زدند که فقط یک فنجان برنج طلایی در روز جان هزاران بچه را نجات خواهد داد، اما با آن صورت کینه ورزانه ای مخالفت شده توسط کسانی که مخالف تغییرات ژنتیک هستند
تنها سال گذشته، فعالان به مزارع آزمایشی در فیلیپین حمله کردند و آنها را نابود کردند. وقتی در مورد این نابودی شنیدم، تعجب کردم که اگر بدانند که آنها بیشتر از یک پروژه تحقیقی علمی را نابود کردند، آنها داروهای بچه هایی را نابود کردند که شدیدا نیاز داشتند که بینایی و زندگیشان نجات داده شود برخی از دوستان و خانواده ام هنوز نگرانند: چطور میدانید که ژنهای موجود در غذاها خوردنشان بی خطر است؟ من مهندسی ژنتیک را توضیح دادم، روش انتقال ژن ها بین گونه‌ها، بیشتر از ۴۰ سال استفاده شده است در مشروبات، داروها، گیاهان، پنیرها
در تمام این زمانها، یک مورد مضر هم نبوده است برای محیط و سلامت انسان. اما من میگم. ببینید. من نمیخوام شما منو باور کنید. علم سیستم اعتقادی نیست. عقیده من مهم نیست. به شواهد نگاه کنید. بعد از ۲۰ سال مطالعه جدی و مرور جدی دو نفره توسط هزاران دانشمند مستقل، هر سازمان علمی مهم در دنیا به نتیجه رسیده که محصولات کنونی در بازار، خوردنشان بی خطر است و روش مهندسی ژنتیک خطرناکتر از روشهای تغییرات ژنتیکی قدیمی تر نیست. دقیقا سازمانهای مشابه ی وجود دارد که ما بآنها اعتماد داریم
وقتی موضوعات دیگر علمی بمیان میآید مثل تغییرات جوی جهانی و بیخطری واکسنها راول ومن معتقدیم بجای نگرانی برای ژنها در غذایمان باید ب اینکه کودکانمان چطور سلامت رشد کنند تمرکز کنیم. باید بپرسیم که ایا مزرعه داران در اجتماعات غیرشهری میتوانند تلاش کنند و آیا همه استطاعت غذا را دارند. باید تلاش کنیم تا آسیب محیطی را کم کنیم. چیزی که من را در مورد اطلاعات غلط و بحثها درباره ژنتیک گیاهان میترساند اینکه که فقیرترین افرادی که بیشتر به تکنولوژی نیاز دارند دستیابیشان دیده نشده اونهم بخاطر تعصب و ترس مبهم از آنهایی که برای خوردن, مقدار کافی دارند.
ما چالش بزرگی در پیش رویمان داریم. بگذارید نوآوری علمی را جشن بگیریم و از آن استفاده کنیم. وظیفه ماست تا هر کاری کنیم تا رنج بشر را کاهش دهیم. و از محیط‌ زیست محافظت کنیم. متشکرم. (تشویق حاضران) متشکرم. کریس آندرسون: بحث جدی‌ای بود. افرادی که برخلاف جانداران دستکاری‌شده ژنتیکی حرف میزنند، اینطور که فهمیدم از دو چیز نشات میگیرد. یک، پیچیدگی و پیامدهای غیر منتظره. طبیعت این ماشین پیچیده باورنکردن است. اگر ما ژنهای خیلی جدیدی که ساختیم را منتشر کنیم
که توسط سالها تکامل به چالش کشیده نشده اند، و آنها با بقیه چیزهایی که در حال اتفاقند مخلوط شوند، نمیتوانند باعث بدبختی و مشکل شوند، وقتی انگیزهای بازرگانی را اضافه کنید که برخی شرکتها آنها را منتشر کرده اند؟ ترس این است که آن انگیزه ها بمعنی آن است که آنها کاملا بر طبق زمینه های فقط علمی پایگذاری نشده اند، و حتی اگر هم بود، پیامدهای غیرمنتظره داشت، چطور مبدانیم ریسک برخی از پیامدهای غیرمنتظره وجود ندارد؟ اغلب دخالتهایمان در طبیعت منجر به پیامدهای غیر منتظره و بازتابهای زنجیروار میشوند. پ‍املا رونالد: باشه. پس برای جوانب تجاری،
یک چیزی که فهمیدنش مهم است این است که در کشورهای توسعه یافته، کشاورزان در آمریکا تقریبا همه آنها، چه اورگانیک، چه سنتی بذرهای تولید شده توسط شرکتهای بذر را میخرند. بنابراین سود زیادی در فروختن مقدارزیادی بذرهاست. خوشبختانه بذرهایی را میفروشند که کشاورزان میخواهند بخرند. در کشورهای کمتر توسعه یافته متفاوت است. کشاورزان آنجا استطاعت بذر خریدن ندارند. این بذرها فروخته نمی شوند. این بذرها مجانی توزیع می شوند، از سوی انواع سنتی گروه های مجوزدار، درنتیجه در کشورهای کمتر توسعه یافته خیلی مهم است که بذرها بطور مجانی دردسترس باشد.
سی اس: آیا برخی از فعالان نخواهند گفت که این یک توطئه است؟ این استراتژی هروئین است. بذر میدهی و مردم هم هیچ انتخاب دیگری ندارند جز وابستگی به این بذرها برای همیشه؟ مطمئنا تئوری های توطئه بسیاری وجو.د دارد، اما اینطوری کارساز نیست برای مثال بذر توزیع شده، برنج مقاوم در برابر سیل مجانی توزیع شده، توسط نماینده گیهای مجاز هندی و بنگلادشی پس هیچ سود تجاری وجود ندارد. رشد برنج طلایی توسط بنیاد راکرفلر حمایت شد. دوباره مجانی توزیع شد. هیچ سود تجاری در این وضعیت نیست.
و حالا در مورد سوال دیگرتون مخلوط کردن ژنها، پیامدهای غیرمنتظره وجود ندارد؟ دقیقا، هر موقع که ما کار متفاوتی انجام میدیم، یک پیامد غیر منتظره وجود دارد، یکی از نکته هایی که تلاش میکنم انجام دهم اینکه ما کاری دیوانه واری با گیاهانمان انجام داده ایم، جهش ژن با استفاده از اشعه و جهش ژنتیکی شیمیایی. اینها هزاران جهش ناخواسته را القا میکند، که حتی ریسک بالاتری از پیامدهای غیر منتظره از بسیاری از روشهای جدید را داراست. و خیلی مهم است که از عبارت جانداران دستکاری‌شده ژنتیکی استفاده نشود چون از نظر علمی بی معنی است.
احساس میکنم خیلی مهمه در مورد محصولی خاص صحبت کنیم و یک محصول خاص، وتفکر در مورد نیاز مشتری. کریس اندرسون: قسمتی از آنچه در حال اتفاق افتادنه مدل ذهنی بسیاری از افراد است که طبیعت طبیعت است و دست نخورده و ناب هست، کلانجار رفتن با آن تخریب کننده است. چیزی را میسازه که کاملا خطرناکه، و فکر می‌کنم داری میگی که کل اون مدل نمیفهمد که طبیعت چگونه است. طبیعت یک فعل و انفعال بهم ریخته تر از تغییرات ژنتیکی است که داره همیشه اتفاق می افته. پی ار:کاملا درسته،هیچی به اندازه غذا خالص نیست. منظورم اینه نمیتونید به بادمجان حشره کش بزنید
یا ژنتیکی تغییرش دهید ولی مجبورید مدفوع حشره بخورید. درنتیجه پاکی وجود نخواهد داشت. کریس اندرسن: پم رونالدو، ممنونم. بحث خوبی بود. پی ار: ممنونم. واقعا ممنونم. (تشویق)
I am a plant geneticist. I study genes that make plants resistant to disease and tolerant of stress. In recent years, millions of people around the world have come to believe that there's something sinister about genetic modification. Today, I am going to provide a different perspective. First, let me introduce my husband, Raoul. He's an organic farmer. On his farm, he plants a variety of different crops. This is one of the many ecological farming practices he uses to keep his farm healthy. Imagine some of the reactions we get:
"Really? An organic farmer and a plant geneticist? Can you agree on anything?" Well, we can, and it's not difficult, because we have the same goal. We want to help nourish the growing population without further destroying the environment. I believe this is the greatest challenge of our time. Now, genetic modification is not new; virtually everything we eat has been genetically modified in some manner. Let me give you a few examples. On the left is an image of the ancient ancestor of modern corn. You see a single roll of grain that's covered in a hard case.
Unless you have a hammer, teosinte isn't good for making tortillas. Now, take a look at the ancient ancestor of banana. You can see the large seeds. And unappetizing brussel sprouts, and eggplant, so beautiful. Now, to create these varieties, breeders have used many different genetic techniques over the years. Some of them are quite creative, like mixing two different species together using a process called grafting to create this variety that's half tomato and half potato. Breeders have also used other types of genetic techniques,
such as random mutagenesis, which induces uncharacterized mutations into the plants. The rice in the cereal that many of us fed our babies was developed using this approach. Now, today, breeders have even more options to choose from. Some of them are extraordinarily precise. I want to give you a couple examples from my own work. I work on rice, which is a staple food for more than half the world's people. Each year, 40 percent of the potential harvest is lost to pest and disease. For this reason, farmers plant rice varieties
that carry genes for resistance. This approach has been used for nearly 100 years. Yet, when I started graduate school, no one knew what these genes were. It wasn't until the 1990s that scientists finally uncovered the genetic basis of resistance. In my laboratory, we isolated a gene for immunity to a very serious bacterial disease in Asia and Africa. We found we could engineer the gene into a conventional rice variety that's normally susceptible, and you can see the two leaves on the bottom here are highly resistant to infection.
Now, the same month that my laboratory published our discovery on the rice immunity gene, my friend and colleague Dave Mackill stopped by my office. He said, "Seventy million rice farmers are having trouble growing rice." That's because their fields are flooded, and these rice farmers are living on less than two dollars a day. Although rice grows well in standing water, most rice varieties will die if they're submerged for more than three days. Flooding is expected to be increasingly problematic as the climate changes. He told me that his graduate student Kenong Xu and himself
were studying an ancient variety of rice that had an amazing property. It could withstand two weeks of complete submergence. He asked if I would be willing to help them isolate this gene. I said yes -- I was very excited, because I knew if we were successful, we could potentially help millions of farmers grow rice even when their fields were flooded. Kenong spent 10 years looking for this gene. Then one day, he said, "Come look at this experiment. You've got to see it." I went to the greenhouse and I saw that the conventional variety that was flooded for 18 days had died, but the rice variety that we had genetically engineered
with a new gene we had discovered, called Sub1, was alive. Kenong and I were amazed and excited that a single gene could have this dramatic effect. But this is just a greenhouse experiment. Would this work in the field? Now, I'm going to show you a four-month time lapse video taken at the International Rice Research Institute. Breeders there developed a rice variety carrying the Sub1 gene using another genetic technique called precision breeding. On the left, you can see the Sub1 variety, and on the right is the conventional variety. Both varieties do very well at first,
but then the field is flooded for 17 days. You can see the Sub1 variety does great. In fact, it produces three and a half times more grain than the conventional variety. I love this video because it shows the power of plant genetics to help farmers. Last year, with the help of the Bill and Melinda Gates Foundation, three and a half million farmers grew Sub1 rice. (Applause) Thank you. Now, many people don't mind genetic modification when it comes to moving rice genes around, rice genes in rice plants,
or even when it comes to mixing species together through grafting or random mutagenesis. But when it comes to taking genes from viruses and bacteria and putting them into plants, a lot of people say, "Yuck." Why would you do that? The reason is that sometimes it's the cheapest, safest, and most effective technology for enhancing food security and advancing sustainable agriculture. I'm going to give you three examples. First, take a look at papaya. It's delicious, right? But now, look at this papaya. This papaya is infected with papaya ringspot virus.
In the 1950s, this virus nearly wiped out the entire production of papaya on the island of Oahu in Hawaii. Many people thought that the Hawaiian papaya was doomed, but then, a local Hawaiian, a plant pathologist named Dennis Gonsalves, decided to try to fight this disease using genetic engineering. He took a snippet of viral DNA and he inserted it into the papaya genome. This is kind of like a human getting a vaccination. Now, take a look at his field trial. You can see the genetically engineered papaya in the center. It's immune to infection.
The conventional papaya around the outside is severely infected with the virus. Dennis' pioneering work is credited with rescuing the papaya industry. Today, 20 years later, there's still no other method to control this disease. There's no organic method. There's no conventional method. Eighty percent of Hawaiian papaya is genetically engineered. Now, some of you may still feel a little queasy about viral genes in your food, but consider this: The genetically engineered papaya carries just a trace amount of the virus. If you bite into an organic or conventional papaya that is infected with the virus, you will be chewing on tenfold more viral protein.
Now, take a look at this pest feasting on an eggplant. The brown you see is frass, what comes out the back end of the insect. To control this serious pest, which can devastate the entire eggplant crop in Bangladesh, Bangladeshi farmers spray insecticides two to three times a week, sometimes twice a day, when pest pressure is high. But we know that some insecticides are very harmful to human health, especially when farmers and their families cannot afford proper protection, like these children. In less developed countries, it's estimated that 300,000 people
die every year because of insecticide misuse and exposure. Cornell and Bangladeshi scientists decided to fight this disease using a genetic technique that builds on an organic farming approach. Organic farmers like my husband Raoul spray an insecticide called B.T., which is based on a bacteria. This pesticide is very specific to caterpillar pests, and in fact, it's nontoxic to humans, fish and birds. It's less toxic than table salt. But this approach does not work well in Bangladesh. That's because these insecticide sprays are difficult to find, they're expensive, and they don't prevent the insect from getting inside the plants.
In the genetic approach, scientists cut the gene out of the bacteria and insert it directly into the eggplant genome. Will this work to reduce insecticide sprays in Bangladesh? Definitely. Last season, farmers reported they were able to reduce their insecticide use by a huge amount, almost down to zero. They're able to harvest and replant for the next season. Now, I've given you a couple examples of how genetic engineering can be used to fight pests and disease and to reduce the amount of insecticides. My final example is an example where genetic engineering can be used to reduce malnutrition.
In less developed countries, 500,000 children go blind every year because of lack of Vitamin A. More than half will die. For this reason, scientists supported by the Rockefeller Foundation genetically engineered a golden rice to produce beta-carotene, which is the precursor of Vitamin A. This is the same pigment that we find in carrots. Researchers estimate that just one cup of golden rice per day will save the lives of thousands of children. But golden rice is virulently opposed by activists who are against genetic modification. Just last year,
activists invaded and destroyed a field trial in the Philippines. When I heard about the destruction, I wondered if they knew that they were destroying much more than a scientific research project, that they were destroying medicines that children desperately needed to save their sight and their lives. Some of my friends and family still worry: How do you know genes in the food are safe to eat? I explained the genetic engineering, the process of moving genes between species, has been used for more than 40 years in wines, in medicine, in plants, in cheeses.
In all that time, there hasn't been a single case of harm to human health or the environment. But I say, look, I'm not asking you to believe me. Science is not a belief system. My opinion doesn't matter. Let's look at the evidence. After 20 years of careful study and rigorous peer review by thousands of independent scientists, every major scientific organization in the world has concluded that the crops currently on the market are safe to eat and that the process of genetic engineering is no more risky than older methods of genetic modification.
These are precisely the same organizations that most of us trust when it comes to other important scientific issues such as global climate change or the safety of vaccines. Raoul and I believe that, instead of worrying about the genes in our food, we must focus on how we can help children grow up healthy. We must ask if farmers in rural communities can thrive, and if everyone can afford the food. We must try to minimize environmental degradation. What scares me most about the loud arguments and misinformation about plant genetics is that the poorest people who most need the technology may be denied access because of the vague fears and prejudices
of those who have enough to eat. We have a huge challenge in front of us. Let's celebrate scientific innovation and use it. It's our responsibility to do everything we can to help alleviate human suffering and safeguard the environment. Thank you. (Applause) Thank you. Chris Anderson: Powerfully argued. The people who argue against GMOs, as I understand it, the core piece comes from two things. One, complexity and unintended consequence. Nature is this incredibly complex machine.
If we put out these brand new genes that we've created, that haven't been challenged by years of evolution, and they started mixing up with the rest of what's going on, couldn't that trigger some kind of cataclysm or problem, especially when you add in the commercial incentive that some companies have to put them out there? The fear is that those incentives mean that the decision is not made on purely scientific grounds, and even if it was, that there would be unintended consequences. How do we know that there isn't a big risk of some unintended consequence? Often our tinkerings with nature do lead to big, unintended consequences
and chain reactions. Pamela Ronald: Okay, so on the commercial aspects, one thing that's really important to understand is that, in the developed world, farmers in the United States, almost all farmers, whether they're organic or conventional, they buy seed produced by seed companies. So there's definitely a commercial interest to sell a lot of seed, but hopefully they're selling seed that the farmers want to buy. It's different in the less developed world. Farmers there cannot afford the seed. These seeds are not being sold. These seeds are being distributed freely
through traditional kinds of certification groups, so it is very important in less developed countries that the seed be freely available. CA: Wouldn't some activists say that this is actually part of the conspiracy? This is the heroin strategy. You seed the stuff, and people have no choice but to be hooked on these seeds forever? PR: There are a lot of conspiracy theories for sure, but it doesn't work that way. For example, the seed that's being distributed, the flood-tolerant rice, this is distributed freely through Indian and Bangladeshi seed certification agencies, so there's no commercial interest at all.
The golden rice was developed through support of the Rockefeller Foundation. Again, it's being freely distributed. There are no commercial profits in this situation. And now to address your other question about, well, mixing genes, aren't there some unintended consequences? Absolutely -- every time we do something different, there's an unintended consequence, but one of the points I was trying to make is that we've been doing kind of crazy things to our plants, mutagenesis using radiation or chemical mutagenesis. This induces thousands of uncharacterized mutations,
and this is even a higher risk of unintended consequence than many of the modern methods. And so it's really important not to use the term GMO because it's scientifically meaningless. I feel it's very important to talk about a specific crop and a specific product, and think about the needs of the consumer. CA: So part of what's happening here is that there's a mental model in a lot of people that nature is nature, and it's pure and pristine, and to tinker with it is Frankensteinian. It's making something that's pure dangerous in some way, and I think you're saying that that whole model
just misunderstands how nature is. Nature is a much more chaotic interplay of genetic changes that have been happening all the time anyway. PR: That's absolutely true, and there's no such thing as pure food. I mean, you could not spray eggplant with insecticides or not genetically engineer it, but then you'd be stuck eating frass. So there's no purity there. CA: Pam Ronald, thank you. That was powerfully argued. PR: Thank you very much. I appreciate it. (Applause)