021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

داستان‌های انسانی در پس بازداشت‌های بی‌رویه

Eve Abrams

The human stories behind mass incarceration

The United States locks up more people than any other country in the world, says documentarian Eve Abrams, and somewhere between one and four percent of those in prison are likely innocent. That's 87,000 brothers, sisters, mothers and fathers -- predominantly African American -- unnecessarily separated from their families, their lives and dreams put on hold. Using audio from her interviews with incarcerated people and their families, Abrams shares touching stories of those impacted by mass incarceration and calls on us all to take a stand and ensure that the justice system works for everyone.


تگ های مرتبط :

Activism, Community, Family
من تا به حال دستگیر نشده‌ام، هرگز یک شب هم در زندان نگذرانده‌ام، تا حالا کسی که دوست داشتم را در ماشین پلیس یا پشت میله‌های زندان نینداخته‌اند یا مورد بخشش سیستم ترسناک و گیج‌کننده واقع نشده‌ام که در بهترین حالت با بی‌تفاوتی، و در بدترین حالت ظالمانه رفتار می‌کند. ایالات متحده امریکا بیشترین تعداد زندانی را نسبت به ملل دیگر روی زمین دارد، و لوئیزیانا بزرگترین زندان ما است. بیشتر شما احتمالا مثل من خوش شانس هستید، نزدیکترین فاصله ما با جرم و مجازات آن چیزیست که در تلویزیون می‌بینیم
زمان ساخت «بدون زندان»، با زنی آشنا شدم که یکی مثل ما بود -- «شيلا فيپس». (ضبط شده) شیلا فیپس: قبل از زندانی شدن پسرم، عادت داشتم وقتی دعوای مردم را در تلویزیون می‌بینم، بگویم، «اوه، این شخص این کار را نکرده و بی‌گناه است.» و می‌دانید، یا از موضع بالا به آنها نگاه می‌کنیم یا سرزنششان می‌کنیم و مثل، «حالا، هر چی» اشتباه متوجه نشوید زندان بودن خیلی افراد به حق است. خیلی از خلافکاران آزاد هستند. اما افراد بی‌گناه زیادی هم در زندان‌ها هستند. ا ا: مکینلی پسر شیلا، یکی از افراد بی‌گناه است.
او ۱۷ سال از حکم ۳۰ ساله ای را به اتهام قتل عمد در زندان بوده است. هیچ سابقه محکومیت قبلی نداشت، هیچ مدرک قانونی در پرونده‌اش وجود نداشت. او تنها به علت شهادت یک شاهد عینی در دادگاه محکوم شده بود، و دهه‌ها تحقیق نشان داد که شهادت شاهد عینی به میزانی که ما باور داشتیم قابل اعتماد نیست. دانشمندان می‌گویند حافظه انسان دقیق نیست. شباهت کمی به به عقلب برگرداندن یک ویدئو، و شباهت زیادی به ساختن یک پازل دارد. از سال ۱۹۸۹، که برای‌ اولین بار از DNA برای آزادی زندانیان بی‌گناه استفاده شد، بیش از ۷۰ درصد احکام لغو شده، بر اساس شهادت شاهدان عینی بود.
سال گذشته، بازپرس بخش قضايى که پرونده مکینلی را پیگیری می‌کرد به فساد در احکام قضایی محکوم شد. وقتی بازپرس قضایی بعد از ۳۰ سال برکنار شد، شاهدین پرونده مکینلی جلو آمدند، و گفتند تحت فشار بازپرس در دادگاه شهادت داده بودند، فشاری که شامل تهدید به زندان بود. علیرغم این اعتراف، مکینلی هنوز در زندان است. (ضبط شده) ش پ: قبل از این اتفاق، هرگز به این فکر نکرده بودم. و حتی تصورش هم برایم سخت است که این اتفاق دارد می‌افتد، می‌دانید، تا اینکه این اتفاق برای پسرم افتاد.
واقعاً چشمایم را باز کرد. واقعاً، واقعاً آگاه شدم. به شما دروغ نمی‌گویم. تخمین از تعداد زندانیان بی‌گناه چیزی حدود یک تا چهار درصد است، درصدی که ممکن است زیاد به نظر نرسد، اما چیزی حدود ۸۷٫۰۰۰ نفر: مادران، پدران و فرزندان در زندان هستند، اغلب برای ده‌ها سال، به اتهام جرم‌هایی که مرتکب نشدند. و این حتی تقریبا نیم میلیون نفر هم نیست افرادی که بدون هیچ جرمی محکوم شدند -- افرادی که بی‌گناه محسوب می‌شوند، اما پولی برای وثیقه‌های زندان ندارند
و به همین خاطر هفته‌ها و ماه‌ها پشت میله‌های زندان می‌مانند، تا نوبت دادگاهشان برسد -- یا با احتمال خیلی زیاد، برای خروج از زندان تقاضای عفو مشروط کنند. همه این زندانیان خانواده‌ای بیرون از زندان دارند. (ضبط شده) کورتنی ویلیامز: برادرم جشن فارغ التحصیلی مرا از دست داد چون شب قبلش، به زندان افتاد. برادرم شام تولد مرا از دست داد چون در واقع در همان روز به زندان افتاد. برادرم شام تولد خودش را هم از دست داد چون در زمان اشتباه در مکان اشتباهی بود. (ضبط شده) ا ا: آیا همه این مواردی که به زندان ختم شد،
تفهیم اتهام می‌شد یا بدون تفهیم اتهام زندانی می‌شد؟ ک و: اتهامات بعداً اعلام می‌شد یا پست می‌شد، یا اتهام پس گرفته می‌شد ... چون مدرکی وجود نداشت. من کورتنی ویلیامز را وقتی برای صحبت درباره برنامه «بدون زندان» به کلاسشان رفته بودم دیدم. برای پایان یکی از قسمت‌های برنامه با خاله‌اش ترویلین رابرتسون، مصاحبه کرد. (ضبط شده) ک و: با همه اتفاقاتی که تجربه کردی با بچه‌هایت، چه توصیه‌ای برای من داری اگه من هم بچه‌ای داشتم؟ (ضبط شده) ترویلین رابرتسن: به تو می‌گویم وقتی آن‌ها در کنارت هستند،
اولین چیزی که به ذهنت می‌رسد عشق است و مراقبت از آن‌ها، اما این را هم خواهم گفت، حتی با همه مراقبتی که در زمان پرورش آن‌ها می‌کنی با علم به سیستم قضایی -- می‌دانی ما همیشه به بچه‌هایمان راجع به لولو خورخوره، آدم‌های بدی که باید حواسشان بهشان باشد هشدار می‌دهیم، اما هیچ وقت درباره اینکه باید حواسشان به سیستم قضایی باشد چیزی نمی‌گوییم. به دلیل روشی که بی‌عدالتی در سیستم قضایی ما رنگین‌پوستان را هدف گرفته است، برای جوانانی مثل کورتنی دانستن این موضوع چیز عجیبی نیست. وقتی شروع به رفتن به دبیرستان‌ها برای صحبت درباره «بدون زندان» کردم،
فهمیدم حدود یک سوم از افرادی که با آنها صحبت کردم عزیزی پشت میله‌های زندان دارند. (ضبط شده) دختر: سخت‌ترین قسمت این است که بفهمی او کجاست، یا تاریخ دادگاه چه روزی است. دختر: تو روز اولین تولد من زندان افتاد. پدر من به عنوان نگهبان کار می‌کرد. عموی منو تو زندان دید. اون حبس ابد خورده بود. ا ا: بر اساس بنیاد «انی ای. کیسی» تعداد افرادی که پدرشان زندانی شده است بین سالهای ۱۹۸۰ و ۲۰۰۰ ۵۰۰ درصد افزایش یافته است. بالغ بر پنج میلیون از کودکان امروز شاهد دستگیری والدینشان در نقطه‌ای از کودکی خود هستند.
اما این آمار در مورد کودکان آفریقایی آمریکایی متفاوت است. تا زمانیکه به سن ۱۴ سالگی برسند، یک کودک از هر چهار کودک شاهد به زندان رفتن پدرش است. در مقایسه با کودکان سفیدپوست این نسبت یک به ۳۰ است. نکته مهمی که تعیین‌کننده موفقیت در آینده زندانیان و فرزندانشان است این است که آیا زندانیان قادر به حفظ ارتباطات خانوادگی در طول دوره حبس باشند، اما هزینه برقراری تماس تلفنی از زندان ۲۰ تا ۳۰ برابر گران‌تر از یک تماس معمولی است، به همین خاطر بسیاری از خانواده‌ها از طریق نامه در ارتباط هستند. (ضبط شده: نامه در حال باز شدن) انیسا کریسمس: برادر بزرگ‌تر عزیز، دارم ۱۶ ساله می‌شوم، خنده با صدای بلند.
فکر کنم دیگر بچه نیستم. هنوز هم مرا به جشن آخر سال می‌بری؟ بدجور دلم برایت تنگ شده. تنها کسی هستی که سر حرفایش با من مانده. کاش اینجا بودی تا باهات یکم دردودل می کردم. از آخرین باری که دیدمت اتفاقات زیادی افتاده. (با صدای لرزان) خبر خوب اینکه در نمایشگاه علوم نفر اول شدم. من یه بچه درس خونم. قرار است مسابقات منطقه‌ای برویم، باورت نمی‌شود؟ دبیرستان با سرعت باد می‌گذرد. در کمتر از دو سال، امیدوارم به مراسم فارغ التحصیلی‌ام برسی. فکر کردم برایت نامه بنویسم تا آنجا حوصله‌ات سر نرود.
خواستم خنده به لبت بیاورم. انیسا این نامه را به برادرش نوشته وقتی که سال دوم دبیرستان بوده. انیسا نامه‌های برادرش را روی قاب آینه اتاقش چسبانده، و دوباره و دوباره نامه‌ها را می‌خواند. دوست دارم فکر کنم دلیل خوبی برای زندانی کردن برادرش وجود دارد. همه ما دوست داریم چرخ عدالت درست بچرخد، اما می‌فهمیم عدالتی که در دادگاه‌ها و زندان‌های ما در جریان است با ایده آلی که در مدرسه از عدالت یاد گرفته‌ایم به شدت متفاوت است. (ضبط شده) دنی انگلبرگ: شما وارد دادگاه می‌شوید و شما فقط --
با اینکه من برای مدتی این کار را کردم ولی باز هم نفستان می‌گیرد خواهید گفت، «چقدر رنگین‌پوست اینجا هست،» و هنوز این را می دانم که ۹۰ درصد مردم این شهر آفریقایی آمریکایی نیستند، پس چرا ۹۰ درصد نارنجی‌پوشان آفریفایی آمریکایی هستند؟ (ضبط شده) ا ا: وکیل مدافع دنی انگلبرگ تنها کسی نیست که به تعداد متهمان در دادگاهای ساختگی -- یا دادگاههای دیگر توجه کرد. قابل چشم پوشی نیست. چه کسانی در دادگاه منتظر قاضی نشسته‌اند؟ آن‌ها چه شکلی هستند؟ (ضبط شده) مرد: بیشترشان آفریقایی آمریکایی‌هایی مثل من هستند. مرد: می توانم بگویم حدوداً ۸۵ درصد سیاه‌پوست هستند.
همه افرادی که با لباس نارنجی زندان در سلولها می‌بینی. مرد: چه کسانی منتظرند؟ عموماً سیاهپوست‌ها. منظورم این است، چندتایی سفید پوست هم بینشان هست. زن: فکر کنم حدوداً ۸۵ درصد آفریقایی آمریکایی‌ها آنجا نشسته بودند. ا ا: یک جوان سیاه‌پوست در آمریکای امروز چطور با مفهموم عدالت آشنا می‌شود؟ یکی دیگر از داستان‌های «بدون زندان» درباره یک گروه رقص است گروه برای قطعه‌ای به اسم «هودز آپ» طراحی رقص کرد، که در حضور شورای شهر اجرا می‌شد. دوانته وایت در زمان اجرا کلاس هفتم بود. (ضبط شده) دوانته وایت: به خاطر تریون مارتین هودی‌های مشکی پوشیده بودیم،
چون وقتی کشته شد هودی پوشیده بود. با این حساب، ما هم گفتیم مثل ترویون مارتین هودی‌های مشکی بپوشیم. (ضبط شده) ا ا: ایده از کی بود؟ د و: کل گروه. همه موافق بودیم. من کمی مضطرب بودم اما باید پای تصمیم می‌ماندم، اما فکر می‌کردم کار خوبی است آن‌ها متوجه کار ما می‌شدند. (ضبط شده) ا ا: شریویل برون یکی دیگر از اعضای طراحی و اجرای رقص در «هودز آپ» بود. او می‌گوید پلیس از افرادی مثل او ایراد می‌گیرد. احساس می‌کند بخاطر کارهایی که ممکن است بقیه سیاه پوستان انجام داده باشند قضاوت می‌شود. دوست داری پلیس به تو چه دیدی داشته باشد،
و اینکه درباره‌ات چه فکر کند؟ ش ب: اینکه من تهدید نیستم. ا ا: چرا آنها تو را تهدید آمیز می بینند؟ مگر چه گفته‌ای، تو ۱۴ سال داری؟ ش ب: بله، من ۱۴ سالمه، اما چون او گفت بیشتر مردان سیاه پوست اراذل و اوباش و ازین چیزها هستند، اما من نمی خواهم آنها درباره من این طور فکر کنند. ا ا: برای افرادی مثل من، راحت‌ترین و آسوده‌ترین کار بی توجهی است -- و قبول این فرض که سیستم قضایی در حال انجام وظیفه‌اش است. اما اگر زیر سوال بردن این فرضیه وظیفه ما نیست، پس وظیفه کیست؟ یک پرستشگاه یهودی اینجا هست که مسئول تحقیق درباره دستگیری‌های گسترده است
و بسیاری از اعضای کنگره به این نتیجه رسیده‌اند که به خاطر دستگیری‌های وسیع زندگی افراد زیادی بهم ریخته، که در واقع جنایت بیشتری ایجاد می‌کند -- زندگی افراد را ناامن‌تر می‌کند. تری هانتر عضو کنگره می‌گوید قدم اول در راه عمل، باید درک کردن باشد. او می‌گوید: درک ارتباط ما با این موضوع توسط همه ما ضروری است حتی اگر در حال حاضر آشکار نباشد. (ضبط شده) تری هانتر: بار این مسئولیت به عهده ماست که از نبستن آن در و نگفتن «خوب، ما که جای آنها نیستیم» اطمینان حاصل کنیم. و همانطور که می دانید، به عنوان یهودی ما تجربه‌اش کرده‌ایم: «ما که جای اونا نیستیم.»
و اگر جامعه‌ای گروهی از مردمش را نادیده بگیرد ما شاهد نتایج این کار بوده‌ایم. و به عنوان یهودی مسئولیم و به عنوان اعضای این جامعه مسئولیم که جامعه‌مان را آگاه کنیم -- دست کم کنگره‌مان را -- در حد توان خودمان. ا ا: من از کلمات "ما" و "خودمان" استفاده می‌کنم چون این سیستم کیفری ماست و آنها فرزندان ما هستند. ما بازپرس‌های بخش قضایی را انتخاب می‌کنیم، قاضی و قانونگذارانی که این سیستم‌ها را اجرا می‌کنند برای مردم، برای خودمان. به عنوان یک جامعه، ما تمایل بیشتری به ریسک زندانی کردن افراد بی‌گناه
نسبت به آزاد کردن افراد مجرم داریم. سیاستمدارانی انتخاب می‌کنیم که هراس شناخته شدن بعنوان «منعطف با جنایت» دارند، آنها را تشویق به تصویب قوانین سخت گیرانه و تخصیص منابع هنگفت برای زندانی کردن افراد می‌کنیم. وقتی جنایتی اتفاق می‌افتد، ولع ما به مجازات سریع فرهنگ پلیس در پیدا کردن سریع مجرمان را تقویت می‌کند، اغلب بدون منابع کافی برای انجام تحقیقات کامل یا نظارت دقیق روی این تحقیقات‌. ما مجریان قانون را زیر نظر نمی‌گیریم. بیش از دو دهه گذشته در سراسر کشور، که جرائم مالی و جرائم خشونت‌بار کاهش داشته است، تعداد دادستان‌های استخدام شده و پرونده‌های پیگیری شده افزایش داشته است.
دادستان‌ها تصمیم می‌گیرند که قانونی رفتار کنند یا نه در مقابل افرادی که پلیس‌ها بازداشت می‌کنند و آنها تصمیم می‌گیرند چه اتهامی را به پرونده نسبت دهند، که به طور مستقیم بر مدت حبس متهم تأثیر می‌گذارد. یکی از رویکرهای ما در مقابل دادستان‌ها می‌تواند دفاع باشد. الهه آزادی را تصور کنید: زنی با چشمای بسته شده و ترازوی در دست به عنوان تعادلی نمادین در سیستم قضایی ماست. متاسفانه این ترازو کج شده است. اکثر متهمان در کشور ما وکیل مدافع‌شان توسط دولت منصوب می‌شود. بودجه وکلای مدافع عام حدود ۳۰ درصد کمتر از دادستان‌هاست.
و معمولا حجم پرونده‌های در دست آنها بسیار بیشتر از چیزی است که انجمن حقوقی آمریکا توصیه می‌کند. همانطور که شیلا فیپس گفت، جای بعضی افراد واقعاً زندان است، اما وقتی نتایج شبیه بهم هستند تشخیص گناهکار از بیگناه کار سختی است. همه ما خواستار عدالت هستیم. اما با ادامه این رویکرد بر علیه متهمان، نزدیک شدن به عدالت کار سختی است. نظام حقوقی کیفری ما برای افرادی مثل ما فعالیت می‌کند. اگر ما آنچه که اتفاق میفتد را نپسندیم، تغییر آن به عهده خود ماست. خیلی متشکرم.
(تشویق)
I have never been arrested, never spent a night in jail, never had a loved one thrown into the back of a squad car or behind bars, or be at the mercy of a scary, confusing system that at best sees them with indifference, and at worst as monstrous. The United States of America locks up more people than any other nation on the planet, and Louisiana is our biggest incarcerator. Most of you are probably like me -- lucky. The closest we get to crime and punishment is likely what we see on TV.
While making "Unprisoned," I met a woman who used to be like us -- Sheila Phipps. (Recording) Sheila Phipps: Before my son went to jail, I used to see people be on television, fighting, saying, "Oh, this person didn't do it and this person is innocent." And you know, you snub them or you dismiss them, and like, "Yeah, whatever." Don't get me wrong, there's a lot of people who deserve to be in prison. There's a lot of criminals out here. But there are a lot of innocent people that's in jail. EA: Sheila's son, McKinley, is one of those innocent people.
He served 17 years of a 30-year sentence on a manslaughter charge. He had no previous convictions, there was no forensic evidence in the case. He was convicted solely on the basis of eyewitness testimony, and decades of research have shown that eyewitness testimony isn't as reliable as we once believed it to be. Scientists say that memory isn't precise. It's less like playing back a video, and more like putting together a puzzle. Since 1989, when DNA testing was first used to free innocent people, over 70 percent of overturned convictions were based on eyewitness testimony.
Last year, the district attorney whose office prosecuted McKinley's case was convicted of unrelated corruption charges. When this district attorney of 30 years stepped down, the eyewitnesses from McKinley's case came forward and said that they had been pressured into testifying by the district attorneys, pressure which included the threat of jail time. Despite this, McKinley is still in prison. (Recording) SP: Before this happened, I never would've thought it. And well, I guess it's hard for me to imagine that these things is going on, you know,
until this happened to my son. It really opened my eyes. It really, really opened my eyes. I ain't gonna lie to you. EA: Estimates of how many innocent people are locked up range between one and four percent, which maybe doesn't sound like a lot, except that it amounts to around 87,000 people: mothers, fathers, sons locked up, often for decades, for crimes they did not commit. And that's not even counting the roughly half a million people who have been convicted of nothing --
those presumed innocent, but who are too poor to bail out of jail and therefore sit behind bars for weeks upon months, waiting for their case to come to trial -- or much more likely, waiting to take a plea just to get out. All of those people have family on the outside. (Recording) Kortney Williams: My brother missed my high school graduation because the night before, he went to jail. My brother missed my birthday dinner because that day, actually, he went to jail. My brother missed his own birthday dinner
because he was in the wrong place at the wrong time. (Recording) EA: So all these times when he ended up going to jail, were charges pressed or did he just get taken to jail? KW: The charges would be pressed and it would have a bond posted, then the charges will get dropped ... because there was no evidence. EA: I met Kortney Williams when I went to her college classroom to talk about "Unprisoned." She ended up interviewing her aunt, Troylynn Robertson, for an episode. (Recording) KW: With everything that you went through
with your children, what is any advice that you would give me if I had any kids? (Recording) Troylynn Roberston: I would tell you when you have them, you know the first thing that will initially come to mind is love and protection, but I would tell you, even much with the protection to raise them with knowledge of the judicial system -- you know, we always tell our kids about the boogeyman, the bad people, who to watch out for, but we don't teach them how to watch out for the judicial system. EA: Because of the way our criminal legal system
disproportionately targets people of color, it's not uncommon for young people like Kortney to know about it. When I started going into high schools to talk to students about "Unprisoned," I found that roughly one-third of the young people I spoke with had a loved one behind bars. (Recording) Girl: The hardest part is like finding out where he's at, or like, when his court date is. Girl: Yeah, he went to jail on my first birthday. Girl: My dad works as a guard. He saw my uncle in jail. He's in there for life. EA: According to the Annie E. Casey Foundation,
the number of young people with a father incarcerated rose 500 percent between 1980 and 2000. Over five million of today's children will see a parent incarcerated at some point in their childhoods. But this number disproportionately affects African American children. By the time they reach the age of 14, one in four black children will see their dad go off to prison. That's compared to a rate of one in 30 for white children. One key factor determining the future success of both inmates and their children is whether they can maintain ties during the parent's incarceration, but prisoners' phone calls home can cost 20 to 30 times more
than regular phone calls, so many families keep in touch through letters. (Recording: Letter being unfolded) Anissa Christmas: Dear big brother, I'm making that big 16 this year, LOL. Guess I'm not a baby anymore. You still taking me to prom? I really miss you. You're the only guy that kept it real with me. I wish you were here so I can vent to you. So much has happened since the last time I seen you. (Voice breaking up) I have some good news. I won first place in the science fair.
I'm a geek. We're going to regionals, can't you believe it? High school is going by super fast. In less than two years, I hope you'll be able to see me walk across the stage. I thought to write to you because I know it's boring in there. I want to put a smile on your face. Anissa wrote these letters to her brother when she was a sophomore in high school. She keeps the letters he writes to her tucked into the frame of her bedroom mirror, and reads them over and over again. I'd like to think that there's a good reason
why Anissa's brother is locked up. We all want the wheels of justice to properly turn, but we're coming to understand that the lofty ideals we learned in school look really different in our nation's prisons and jails and courtrooms. (Recording) Danny Engelberg: You walk into that courtroom and you're just -- I've been doing this for a quite a while, and it still catches your breath. You're like, "There are so many people of color here," and yet I know that the city is not made up of 90 percent African Americans, so why is it that 90 percent of the people who are in orange are African American?
(Recording) EA: Public defender Danny Engelberg isn't the only one noticing how many black people are in municipal court -- or in any court. It's hard to miss. Who's sitting in court waiting to see the judge? What do they look like? (Recording) Man: Mostly African-Americans, like me. Man: It's mostly, I could say, 85 percent black. That's all you see in the orange, in the box back there, who locked up. Man: Who's waiting? Mostly black. I mean, there was a couple of white people in there. Woman: I think it was about 85 percent African-American
that was sitting there. EA: How does a young black person growing up in America today come to understand justice? Another "Unprisoned" story was about a troupe of dancers who choreographed a piece called "Hoods Up," which they performed in front of city council. Dawonta White was in the seventh grade for that performance. (Recording) Dawonta White: We was wearing black with hoodies because Trayvon Martin, when he was wearing his hoodie, he was killed. So we looked upon that, and we said we're going to wear hoodies like Trayvon Martin. (Recording) EA: Who came up with that idea?
DW: The group. We all agreed on it. I was a little nervous, but I had stick through it though, but I felt like it was a good thing so they could notice what we do. (Recording) EA: Shraivell Brown was another choreographer and dancer in "Hoods Up." He says the police criticize people who look like him. He feels judged based on things other black people may have done. How would you want the police to look at you, and what would you want them to think? SB: That I'm not no threat. EA: Why would they think you're threatening? What did you say, you're 14?
SB: Yes, I'm 14, but because he said a lot of black males are thugs or gangsters and all that, but I don't want them thinking that about me. EA: For folks who look like me, the easiest and most comfortable thing to do is to not pay attention -- to assume our criminal legal system is working. But if it's not our responsibility to question those assumptions, whose responsibility is it? There's a synagogue here that's taken on learning about mass incarceration, and many congregants have concluded that because mass incarceration throws so many lives into chaos, it actually creates more crime --
makes people less safe. Congregant Teri Hunter says the first step towards action has to be understanding. She says it's crucial for all of us to understand our connection to this issue even if it's not immediately obvious. (Recording) Teri Hunter: It's on our shoulders to make sure that we're not just closing that door and saying, "Well, it's not us." And I think as Jews, you know, we've lived that history: "It's not us." And so if a society closes their back on one section, we've seen what happens. And so it is our responsibility as Jews and as members of this community
to educate our community -- at least our congregation -- to the extent that we're able. EA: I've been using the pronouns "us" and "we" because this is our criminal legal system and our children. We elect the district attorneys, the judges and the legislators who operate these systems for we the people. As a society, we are more willing to risk locking up innocent people than we are to let guilty people go free. We elect politicians who fear being labeled "soft on crime,"
encouraging them to pass harsh legislation and allocate enormous resources toward locking people up. When a crime is committed, our hunger for swift retribution has fed a police culture bent on finding culprits fast, often without adequate resources to conduct thorough investigations or strict scrutiny of those investigations. We don't put checks on prosecutors. Across the country, over the last couple of decades, as property and violent crimes have both fell, the number of prosecutors employed and cases they have filed has risen. Prosecutors decide whether or not to take legal action
against the people police arrest and they decide what charges to file, directly impacting how much time a defendant potentially faces behind bars. One check we do have on prosecutors is defense. Imagine Lady Liberty: the blindfolded woman holding the scale meant to symbolize the balance in our judicial system. Unfortunately, that scale is tipped. The majority of defendants in our country are represented by government-appointed attorneys. These public defenders receive around 30 percent less funding than district attorneys do,
and they often have caseloads far outnumbering what the American Bar Association recommends. As Sheila Phipps said, there are people who belong in prison, but it's hard to tell the guilty from the innocent when everyone's outcomes are so similar. We all want justice. But with the process weighed so heavily against defendants, justice is hard to come by. Our criminal legal system operates for we the people. If we don't like what's going on, it is up to us to change it. Thank you very much.
(Applause)