021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

رهبرانی که آفریقا را تخریب کردند، و نسلی که می تواند آن را اصلاح کند

Fred Swaniker

The leaders who ruined Africa, and the generation who can fix it

Before he hit eighteen, Fred Swaniker had lived in Ghana, Gambia, Botswana and Zimbabwe. What he learned from a childhood across Africa was that while good leaders can't make much of a difference in societies with strong institutions, in countries with weak structures, leaders could make or break a country. In a passionate talk the entrepreneur and TED Fellow looks at different generations of African leaders and imagines how to develop the leadership of the future.


تگ های مرتبط :

Africa, TED Fellows, Entrepreneur
اولین تجربه ام از کودتا در سن چهار سالگی بود. به دلیل کودتا، خانواده ام مجبور به ترک وطنم غنا شدند و به گامبیا رفتند. از شانس ما، شش ماه بعد از اینکه ما به آنجا رسیدیم آنها هم یک کودتای نظامی داشتند. به روشنی به خاطر دارم که ما در نیمه شب بیدار شدیم و چیزهایی که داشتیم را جمع و جور کردیم و به مدت دو ساعت راه رفتیم تا به خانه ای امن رسیدیم. برای یک هفته، ما در زیر تختخواب ها میخوابیدیم چون نگران بودیم مبادا گلوله ها از پنجره به داخل بیایند. سپس، در سن هشت سالگی،
ما به بتسووانا نقل مکان کردیم. این بار، متفاوت بود. در آنجا کودتایی وجود نداشت. همه چیز درست بود. تحصیل عالی. آنها زیرساختارهای بسیار خوبی داشتند؛ طوریکه حتی در آن زمان سیستم تلفن فیبرنوری داشتند، خیلی زودتر از ایننکه به کشورهای غربی برسد. تنها چیزی که نداشتند این بود که آنها ایستگاه تلویزیون ملی نداشتند، خُب به خاطر دارم ما تلویزیون کشوره همسایه آفریقای جنوبی را تماشا می کردیم، و دیدن نلسون ماندلا در زندان که به او فرصت آزادی داده شده بود
البته اگر از مبارزه علیه آپارتاید (نژادپرستی) دست بر میداشت. اما او نپذیرفت. او نپذیرفت که اینکار را کند تا واقعا به هدفش برای آزادی آفریقای جنوبی از آپارتاید رسید. و من احساس اینکه یک رهبر خوب چگونه می تواند چنین تفاوت عظیمی را در آفریقا ایجاد کند را به خاطر دارم. در سن ۱۲ سالگی، خانواده ام مرا به دبیرستانی در زیمباوه فرستادند نخست، این بسیار جالب بود: اقتصاد در حال رشد، زیربناهای عالی، و به نظر می رسید که این مدلی برای توسعه اقتصادی در آفریقا بود. من از دبیرستانی در زیمباوه فارغ التحصیل شدم
و به کالج رفتم. شش سال بعد، به کشور بازگشتم. همه چیز تغییر کرده بود. کشور تکه تکه شده بود. میلیونها نفر مهاجرت کرده بودند، و اقتصاد به کشتارگاهی تبدیل شده بود، و به نظر می رسید همه آن ۳۰ سال توسعه در یک لحظه پاک شده است. چگونه یک کشور میتواند به این سرعت تخریب شود؟ بیشتر مردم هم رای بودند که این به دلیل رهبری است. یک مرد، رئیس جمهور رابرت موگابه، تقریبا به تنهایی مسئول تخریب کشور است.
خُب، تمامی آن تجربیات برای زندگی در مناطق مختلف آفریقا دو چیز را در من ایجاد کرد. اول اینکه مرا عاشق آفریقا کرد. هر کجایی که رفتم، زیبایی شگفت انگیزی از قاره ام را تجربه کردم و شاهد انعطاف پذیری و روح بزرگ مردم بودم، و آنوقت پی بردم که می خواهم همه زندگیم را برای بزرگی این قاره وقف کنم. اما متوجه این هم شدم که بزرگ کردن آفریقا نیاز به پرداختن به موضوع رهبری دارد. بله می بینید که، همه این کشورها که من در آنها زندگی کردم، کودتا داشتند و فساد دولتی که در غنا و گامبیا
و زیمباوه دیدم، مقابل نمونه های بسیار شگفت انگیزی بود که در بوتسووانا و آفریقای جنوبی از رهبری دیده بودم. این باعث شد که من بفهمم که آفریقا به دلیل رهبرانش می تواند پیشرفت کند یا به زوال رود. خُب شاید فکر کنید که البته رهبری در همه جا اهمیت دارد. اما اگر تنها یک چیز از سخنان امروز من شما دریافت کنید، این است: در آفریقا ، بیشتر از هر جای دیگری در جهان، یک رهبر خوب می تواند تفاوت های بزرگتری را از هر جای دیگر ایجاد کند، به دلیلی که اشاره می کنم. زیرا در آفریقا، ما نهادهای اجتماعی ضعیفی داریم، مانند قوه قضایه، قانون اساسی،
جامعه مدنی و غیره. خُب این در اینجا قاعده کلی است که من به آن باور دارم: هنگامی که جوامع نهادهای قوی دارند، تفاوتی که یک رهبر می تواند [در کشور] ایجاد کند محدود است، اما هنگامی که نهاد های اجتماعی ضعیفی دارید، تنها یک رهبر خوب می تواند کشور را بسازد و یا نابودش کند. بگذارید روشن تر توضیح دهم. تو رئیس جمهور آمریکا می شوی. با خودتان فکر می کنید، "خُب به هدف زدم. من قدرتمندترین مرد جهان هستم." بنابر این تصمیم می گیرید که قانونی را تصویب کنید. ناگهان، کنگره می زند روی شانه ات
و می گوید،"نه ، نه، نه، تو نمی توانی اینکار را بکنی." تو می گویی،" بگذارید این را امتحان کنیم." سنا می آید جلو و می گوید،" نه، فکر نمیکنم تو بتوانی اینکار را بکنی." تو می گویی ، " بگذارید اسکناس چاپ کنیم من فکر می کنم اقتصاد نیاز به محرکه دارد." رئیس بانک مرکزی فکر میکند تو دیوانه ای. ممکن است برای اینکار استیضاح شوی. اما اگر رئیس جمهور زیمباوه بشوی، و بگویی، "می دانید، من واقعا این کار را دوست دارم. و می خواهم تا ابد در این شغل بمانم." ( خنده تماشاگران) خُب میتوانی اینکار را بکنی. تصمیم میگیری که پول چاپ کنی.
رئیس بانک مرکزی را صدا می زنی و می گویی، "لطفا چاپ اسکناس را دوبرابر کن" او می گوید،" بسیار خوب، چشم قربان، کار دیگری هست که بتوانم برای شما انجام دهم؟" این قدرتیست که رهبران افریقایی دارند، و به همین دلیل است که آنها می توانند تفاوتهای بزرگ در این قاره ایجاد کنند. خبر خوب این است که کیفیت رهبری در آفریقا بهبود یافته است. به نظر من ما سه نسل از رهبران را داشته ام. نسل اول کسانی اند که در دهه پنجاه و شصت میلادی ظهور کردند. این افراد مانند قوام نکرومه در عنا
و ٓجولیوس نییرور در تانزانیا . میراثی که آنها استقلال برای آفریقا بود. آنها ما را از استعمار نجات دادند، و اجازه دهید برایشان اعتبار قائل شویم. نسل دوم بعد از آنها آمد. این افراد هیچ چیزی برای آفریقا نیاورند به جز ویرانی. فکر کنید به این همه جنگ، فساد، نقض حقوق بشر. این کلیشه ای عمومی از رهبران آفریقا که ما معمولا درباره آنها فکر می کنیم: موبوتو سسه سوکو از زئیر، سانی آباچا از نیجریه. خبر خوب آنکه بیشتر این رهبران کنار رفتند، و نسل سوم رهبران جایگزین آنها شدند.
افرادی مانند نلسون ماندلا و بیشتر رهبرانی که امروزه در آفریقا می بینیم، مانند پُل کاگامه و غیره این رهبران بی نقص نیستند، ولی یکی از چیزهایی که انجام دادند این است که بیشتر خربکاری هایی که نسل دوم رهبران انجام داده اند را پاک کرده اند. آنها جنگ را متوقف کردند، من به آنها نسل تثبیت کننده می گویم. این رهبران در نظر مردم قابل اعتمادتر هستند، آنها سیاستهای اقتصاد کلان را بهبود بخشیده اند، و برای اولین بار می بینیم آفریقا رشد اقتصادی دارد، در حقیقت دومین رشد اقتصادی منطقه ای در جهان را داراست.
خُب این بدین معنا نیست که این رهبران کامل و بی نقص هستند، بلکه آنها به اذن افراد زیادی بهترین رهبرانی هستند که ما در پنجاه سال گذشته دیدیم. خُب از کجا به اینجا رسیدیم؟ به عقیده من که نسل آینده که بعد از این نسل روی کار میایند، نسل چهارم، یک فرصت منحصر بفرد برای دگرگونی این قاره دارند. بویژه، آنها می توانند دو کار را انجام دهند که نسل قبلی آنها را انجام نداده. اولین کاری که باید بکنند این است برای این قاره رفاه و ثروت ایجاد کنند. چرا رفاه و ثروت بسیار مهم است؟
زیرا هیچ یک از نسلهای گذشته قادر به مقابله با فقر نبودند آفریقا امروز سریعترین رشد جمعیتی جهان را داراست، ولی فقیرترین هم هست. تا سال ۲۰۳۰، آفریقا نیروی کاری بیشتری از چین خواهد داشت، و تا سال ۲۰۵۰، آفریقا بیشترین نیروی کار جهان را خواهد داشت. در آفریقا یک میلیارد نفر به کار نیاز خواهند داشت، پس اگر اقتصاد ما با سرعت کاقی رشد نکند، ما روی یک بمب ساعتی خواهیم نشست، این نه تنها برای آفریقا بلکه برای همه جهان خواهد بود. اجازه دهید به شما یک نمونه نشان دهم فردی که زندگی میکند تا
رفاه و ثروت را به عنوان میراثی بیافریند: لاتیتیا لاتیتیا زن جوانی اهل کنیاست که در سن سیزده سالگی مدرسه را ترک کرد زیرا خانواده اش قادر نبودند هزینه مدرسه اش را بپردازند. خُب او کسب و کار خودش که پرورش خرگوش بود را شروع کرد که اتفاقا خوراک لذیذی در این بخش از کنیا که او اهل آنجاست، شده است. عملکرد تجارت او در طی یکسال چنان خوب بود، که پانزده زن را استخدام کرد و توانست درامد کافی بدست آورد تا هزینه مدرسه اش رابپردازد وبه مدرسه رود، و از طریق این زنان ۶۵ کودک دیگر را به مدرسه بفرستد.
او ازسودی که حاصل کرد، برای ساخت یک مدرسه استفاده کرد، و امروز او تحصیل ۴۰۰ کودک در جامعه خودشان را بعهده دارد. و او فقط ۱۸ سالش است. ( تشویق تماشاگران) نمونه دیگر اریک راجونری هست اریک اهل ماداگاسکار است. او تشخیص که کشاورزی میتواند کلیدی برای ایجاد شغل در مناطق روستایی ماداگاسکار باشد، او نیز متوجه شد این شد که کود برای بیشتر کشاورزان ماداگاسکاری بسیار گران قیمت است. ماداگاسکار دارای نوعی خفاش بخصوص است
که مولد فضولاتی است که دارای مواد بسیارمغذی برای زمین است. در سال ۲۰۰۶، اریک از شغلش به عنوان حسابدار خبره استعفاء داد و یک شرکت تولید کود از فضولات خفاشها ایجاد کرد، امروز، اریک تجارتی را ایجاد کرده که چندین میلیون دلار درآمد دارد، و ۷۰ نفر را تمام وقت در استخدام دارد و ۸۰۰ نفر کارمند در فصلی که خفاشها بیشترین فضولات را تولید میکنند در آن کار می کنند. چیزی که من درباره این موضوع دوست دارم این است که این نشان میدهد که فرصتهایی برای ایجاد ثروت وجود دارد که میتواند در هرجایی آنها را یافت.
اریک به عنوان مرد خفاشی مشهور شده. ( خنده تماشاگران) چه کسی می توانست فکر کند که شما بتوانید کاری با درآمدی چندین میلیون دلاری را داشته باشید و افراد زیادی برای شما کار کنند تنها با فضله خفاش؟ دومین چیزی که این نسل [ از رهبران] می بایستی انجام دهند ایجاد نهادهای اجتماعی برای ما هستند. آنها می بایستی نهادهایی ایجاد کنند که ما دیگر هرگز خون بهایی گزاف را بواسطه وجود افرادی مانند رابرت موگابه نپردازیم. خُب، همه اینها به نظر عالی می ایند، اما این نسل چهارم رهبران را از کجا خواهیم آورد؟ آیا باید تنها بنشینیم و امیدوار باشیم که شانسی این افراد ظاهر شوند،
ویا اینکه خداوند به ما این رهبران را بدهد؟ نه، من اینطور فکر نمی کنم. این برای ما بسیار پر اهمیت است که بخواهیم آن را به شانس بسپاریم. من معتقدم نیاز داریم که نهادهای آفریقایی را ایجاد کنیم، که این رهبران را بطور سیستماتیک و کاربردی شناسایی و رشد دهند، رشدی منطقه ای. ما این کار را طی ده سال گدشته از طریق آکادمی رهبری آفریقا انجام داده ایم. لاتیتتیا یکی از رهبران ماست. امروز ما ۷۰۰ نفر از آنها را داریم که برای قاره آفریقا تربیت می شوند، و در ۵۰ سال آینده، ما انتظار داریم که حدود ۶٫۰۰۰ نفر را در آنجا داشته باشیم.
اما یک چیز مرا اذیت می کند. ما حدود ۴٫۰۰۰ تقاضا در سال دریافت می کنیم و تنها ۱۰۰ نفر رهبر جوان را می توانیم در این آکادمی جذب کنیم، و خُب شاهد ولعی شگرف برای این آموزشی که برای رهبری ارائه می شود، هستم. اما نمیتوانیم آن را برآورده کنیم. خُب امروز، برای اولین بار در عموم اعلام می کنم چشم اندازی برای گسترش آکادمی رهبری آفریقایی را درنظر داریم. قصد داریم ۲۵ دانشگاه جدید را بسازیم که رهبران نسل جدید آفریقا را پرورش خواهد داد. هر یک از دانشگاه ها در هر مقطع زمانی ۱۰٫۰۰۰ رهبر را آموزش خواهند داد
بنابراین ما به آموزش و گسترش ۲۵۰٫۰۰۰ رهبری جدید در هر مقطع زمانی اقدام خواهیم کرد. ( تشویق تماشاگران) در طول پنجاه سال آینده، این نهاد ۳ میلیون رهبر دگرگون کننده برای این قاره خواهد آفرید. و امید من این است که نیمی از این افراد تبدیل به کار آفرین هایی شوند که نیاز داریم، تا بتوانند مشاغل مورد نیاز را ایجاد کنند، و نیم دیگر به بخش دولتی و غیر انتفاعی رو بیاورند، و نهاد های اجتماعی مورد نیاز را ایجاد کنند. اما آنها تنها روشهای آکادمیک را نمی آموزند.
بلکه فرا میگیرند که چگونه رهبر باشند، آنها مهارتهای شان را به عنوان کارآفرین گسترش میدهند. خُب من این را به عنوان لیگ آیوی آفریقا در نظر می گیرم ولی به جای اینکه مبنای پذیرش افراد به دلیل نمره دبیرستانی و یا به دلیل اینکه چقدر پول دارند یا اینکه از چه خانواده ای آمدند، باشد معیارهای اصلی برای ورود به این دانشگاه این است که پتانسیل شما برای دگرگون کردن آفریقا چه خواهد بود؟ اما آنچه که ما قصد دایم انجام دهیم تنها یک گروه از نهاد هاست. ما خودمان نمی توانیم آفریقا را دگرگون کنیم. امید من این است که نهادهای منطقه ای
آفریقایی بسیار زیادی در آینده شکوفا شوند، و این نهاد ها همه با هم یک دیدگاه مشترک برای ایجاد و گسترش نسل جدید رهبران آفریقا، نسل چهارم، داشته باشند، و آنها این پیام مشترک را به این رهبران بیاموزانند: شغل بیافرینید، نهادهای خودتان را ایجاد کنید. نلسون ماندلا یکبار گفت، "اکنون و پس از این، نسلی بزرگ خوانده خواهد شد. شما می توانید این نسل بزرگ باشید." من معتقدم که اگر ما به دقت، نسل جدید رهبران آفریقا را شناسایی کنیم وآنها را پرورش دهیم، بعدا با این نسل چهارم، رهبرانی خواهند آمد که
بزرگترین نسل رهبران آفریقا خواهند شد که بی شک جهان تا آن زمان خواهد دید. سپاسگزارم. ( تشو
I experienced my first coup d'état at the age of four. Because of the coup d'état, my family had to leave my native home of Ghana and move to the Gambia. As luck would have it, six months after we arrived, they too had a military coup. I vividly remember being woken up in the middle of the night and gathering the few belongings we could and walking for about two hours to a safe house. For a week, we slept under our beds because we were worried that bullets might fly through the window.
Then, at the age of eight, we moved to Botswana. This time, it was different. There were no coups. Everything worked. Great education. They had such good infrastructure that even at the time they had a fiber-optic telephone system, long before it had reached Western countries. The only thing they didn't have is that they didn't have their own national television station, and so I remember watching TV from neighboring South Africa, and watching Nelson Mandela in jail
being offered a chance to come out if he would give up the apartheid struggle. But he didn't. He refused to do that until he actually achieved his objective of freeing South Africa from apartheid. And I remember feeling how just one good leader could make such a big difference in Africa. Then at the age of 12, my family sent me to high school in Zimbabwe. Initially, this too was amazing: growing economy, excellent infrastructure, and it seemed like it was a model for economic development in Africa.
I graduated from high school in Zimbabwe and I went off to college. Six years later, I returned to the country. Everything was different. It had shattered into pieces. Millions of people had emigrated, the economy was in a shambles, and it seemed all of a sudden that 30 years of development had been wiped out. How could a country go so bad so fast? Most people would agree that it's all because of leadership. One man, President Robert Mugabe, is almost single-handedly responsible
for having destroyed this country. Now, all these experiences of living in different parts of Africa growing up did two things to me. The first is it made me fall in love with Africa. Everywhere I went, I experienced the wonderful beauty of our continent and saw the resilience and the spirit of our people, and at the time, I realized that I wanted to dedicate the rest of my life to making this continent great. But I also realized that making Africa great would require addressing this issue of leadership. You see, all these countries I lived in,
the coups d'état and the corruption I'd seen in Ghana and Gambia and in Zimbabwe, contrasted with the wonderful examples I had seen in Botswana and in South Africa of good leadership. It made me realize that Africa would rise or fall because of the quality of our leaders. Now, one might think, of course, leadership matters everywhere. But if there's one thing you take away from my talk today, it is this: In Africa, more than anywhere else in the world, the difference that just one good leader can make is much greater than anywhere else, and here's why.
It's because in Africa, we have weak institutions, like the judiciary, the constitution, civil society and so forth. So here's a general rule of thumb that I believe in: When societies have strong institutions, the difference that one good leader can make is limited, but when you have weak institutions, then just one good leader can make or break that country. Let me make it a bit more concrete. You become the president of the United States. You think, "Wow, I've arrived. I'm the most powerful man in the world."
So you decide, perhaps let me pass a law. All of a sudden, Congress taps you on the shoulder and says, "No, no, no, no, no, you can't do that." You say, "Let me try this way." The Senate comes and says, "Uh-uh, we don't think you can do that." You say, perhaps, "Let me print some money. I think the economy needs a stimulus." The central bank governor will think you're crazy. You might get impeached for that. But if you become the president of Zimbabwe, and you say, "You know, I really like this job. I think I'd like to stay in it forever." (Laughter)
Well, you just can. You decide you want to print money. You call the central bank governor and you say, "Please double the money supply." He'll say, "Okay, yes, sir, is there anything else I can do for you?" This is the power that African leaders have, and this is why they make the most difference on the continent. The good news is that the quality of leadership in Africa has been improving. We've had three generations of leaders, in my mind. Generation one are those who appeared
in the '50s and '60s. These are people like Kwame Nkrumah of Ghana and Julius Nyerere of Tanzania. The legacy they left is that they brought independence to Africa. They freed us from colonialism, and let's give them credit for that. They were followed by generation two. These are people that brought nothing but havoc to Africa. Think warfare, corruption, human rights abuses. This is the stereotype of the typical African leader that we typically think of: Mobutu Sese Seko from Zaire,
Sani Abacha from Nigeria. The good news is that most of these leaders have moved on, and they were replaced by generation three. These are people like the late Nelson Mandela and most of the leaders that we see in Africa today, like Paul Kagame and so forth. Now these leaders are by no means perfect, but the one thing they have done is that they have cleaned up much of the mess of generation two. They've stopped the fighting, and I call them the stabilizer generation. They're much more accountable to their people, they've improved macroeconomic policies,
and we are seeing for the first time Africa's growing, and in fact it's the second fastest growing economic region in the world. So these leaders are by no means perfect, but they are by and large the best leaders we've seen in the last 50 years. So where to from here? I believe that the next generation to come after this, generation four, has a unique opportunity to transform the continent. Specifically, they can do two things that previous generations have not done.
The first thing they need to do is they need to create prosperity for the continent. Why is prosperity so important? Because none of the previous generations have been able to tackle this issue of poverty. Africa today has the fastest growing population in the world, but also is the poorest. By 2030, Africa will have a larger workforce than China, and by 2050, it will have the largest workforce in the world. One billion people will need jobs in Africa, so if we don't grow our economies fast enough, we're sitting on a ticking time bomb,
not just for Africa but for the entire world. Let me show you an example of one person who is living up to this legacy of creating prosperity: Laetitia. Laetitia's a young woman from Kenya who at the age of 13 had to drop out of school because her family couldn't afford to pay fees for her. So she started her own business rearing rabbits, which happen to be a delicacy in this part of Kenya that she's from. This business did so well that within a year, she was employing 15 women and was able to generate enough income
that she was able to send herself to school, and through these women fund another 65 children to go to school. The profits that she generated, she used that to build a school, and today she educates 400 children in her community. And she's just turned 18. (Applause) Another example is Erick Rajaonary. Erick comes from the island of Madagascar. Now, Erick realized that agriculture would be the key to creating jobs in the rural areas of Madagascar,
but he also realized that fertilizer was a very expensive input for most farmers in Madagascar. Madagascar has these very special bats that produce these droppings that are very high in nutrients. In 2006, Erick quit his job as a chartered accountant and started a company to manufacture fertilizer from the bat droppings. Today, Erick has built a business that generates several million dollars of revenue, and he employs 70 people full time and another 800 people during the season when the bats drop their droppings the most.
Now, what I like about this story is that it shows that opportunities to create prosperity can be found almost anywhere. Erick is known as the Batman. (Laughter) And who would have thought that you would have been able to build a multimillion-dollar business employing so many people just from bat poo? The second thing that this generation needs to do is to create our institutions. They need to build these institutions such that we are never held to ransom again by a few individuals like Robert Mugabe.
Now, all of this sounds great, but where are we going to get this generation four from? Do we just sit and hope that they emerge by chance, or that God gives them to us? No, I don't think so. It's too important an issue for us to leave it to chance. I believe that we need to create African institutions, home-grown, that will identify and develop these leaders in a systematic, practical way. We've been doing this for the last 10 years through the African Leadership Academy. Laetitia is one of our young leaders. Today, we have 700 of them that are being groomed
for the African continent, and over the next 50 years, we expect to create 6,000 of them. But one thing has been troubling me. We would get about 4,000 applications a year for 100 young leaders that we could take into this academy, and so I saw the tremendous hunger that existed for this leadership training that we're offering. But we couldn't satisfy it. So today, I'm announcing for the first time in public an extension to this vision for the African Leadership Academy. We're building 25 brand new universities in Africa
that are going to cultivate this next generation of African leaders. Each campus will have 10,000 leaders at a time so we'll be educating and developing 250,000 leaders at any given time. (Applause) Over the next 50 years, this institution will create three million transformative leaders for the continent. My hope is that half of them will become the entrepreneurs that we need, who will create these jobs that we need, and the other half will go into government
and the nonprofit sector, and they will build the institutions that we need. But they won't just learn academics. They will also learn how to become leaders, and they will develop their skills as entrepreneurs. So think of this as Africa's Ivy League, but instead of getting admitted because of your SAT scores or because of how much money you have or which family you come from, the main criteria for getting into this university will be what is the potential that you have for transforming Africa? But what we're doing is just one group of institutions.
We cannot transform Africa by ourselves. My hope is that many, many other home-grown African institutions will blossom, and these institutions will all come together with a common vision of developing this next generation of African leaders, generation four, and they will teach them this common message: create jobs, build our institutions. Nelson Mandela once said, "Every now and then, a generation is called upon to be great. You can be that great generation."
I believe that if we carefully identify and cultivate the next generation of African leaders, then this generation four that is coming up will be the greatest generation that Africa and indeed the entire world has ever seen. Thank you. (Applause)