021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

اندام مصنوعی که به ما اجازه می دهد بدویم، صعود کنیم و برقصیم

Hugh Herr, Adrianne Haslet-Davis

The new bionics that let us run, climb and dance

Hugh Herr is building the next generation of bionic limbs, robotic prosthetics inspired by nature's own designs. Herr lost both legs in a climbing accident 30 years ago; now, as the head of the MIT Media Lab's Biomechatronics group, he shows his incredible technology in a talk that's both technical and deeply personal — with the help of ballroom dancer Adrianne Haslet-Davis, who lost her left leg in the 2013 Boston Marathon bombing, and performs again for the first time on the TED stage.


تگ های مرتبط :

Dance, Prosthetics, Technology
نگاه ژرفی به درون طبیعت از طریق ذره بین علم، طراحان اصول، فرایند و موادی که در تشکیل گرفتن اولیه روشهای طراحی موثرند را از ساختاری مصنوعی که شبیه مواد طبیعی هستند است را به روشهای محاسباتی که شبیه سازی فرایندهای عصبی هستند استخراج می کنند، طبیعت نیروی محرکه طراحی است. وهمجنین طراحی نیروی محرکه طبیعت است. در عرصه ژنیتیک، پرشکی احیا کننده و زیست شناسی مصنوعی، طراحان در حال رشد فنآوری هایی هستند که در طبیعت پیش بینی نشده اند. علم بیوتیک به بررسی اثر تقابل
بین بیولوژی و طراحی میپردازد. همانطور که می بینید، پاهای من بیوتیک هستند. امروز من داستان ادغام انسان با بیوتیک ( اندام مصنوعی) را میگویم، که چگونه الکترومکانیک به بدن انسان متصل می شود و در درون بدن کاشته میشود و پلی برای پوشاندن شکاف بین ناتوانایی و توانایی بین محدودیتهای انسان و توانایهای انسان می باشد. بیوتیک تعیین کنند فیزیک بدن من است. در سال ۱۹۸۲، هر دو پای من براثر آسیب بفتی ناشی از یخ زدگی در یک حادثه کوه نوردی
قطع شدند. در آن زمان، من بدن را به عنوان بدنی در هم شکسته ندیدم. من استدلال می کردم که انسان هرگز درهم شکسته نمی شود. تکنولوژی ناتوان است. تکنولوژی ناتوان و ناکافی است. ایدهای ساده ولی قوی فراخوانی برای مجهز شدن به تکنولوژی پیشرفته ای برای از بین بردن ناتوانایی خودم و در نهایت از کار افتادگیم دیگران بود. من شروع به گسترش اندامهای ویژه ای کردم که اجازه می داد که به دنیای عمودی صخره ها و یخ نوردی برگردم.
من خیلی زود متوجه شدم که بخش مصنوعی بدنم نرم و قابل انعطاف هستند و این امکان هست که آنها را به هر شکلی دربیاورم، برای هر نوع عملکردی، یک کف توخالی که از طریق آن شاید می توانستیم ساختاری فراتر از توانایی بیولوژیکی گسترش دهیم من قدم را قابل تنظیم کردم. می توانستم از حدود یک متر و نیم تا قدی که می خواستم کوتاه و بلندش کنم. ( خنده تماشاگران) بنابراین هنگامی که درباره خودم احساس بدی داشتم، ناامنی، قدم را بلند می کردم، اما هنگامی احساس اعتماد به نفس و ایمنی می کردم قدم را به اندازه یک چوب خط کوتاه میکردم
که شانسی به رقیب داده باشم. ( خنده) ( تشویق) پاشنه پای باریک به من اجازه بالا رفتن از صخره های شیبدار را می داد جایی که کف پای انسان نمیتواند وار وارد شکاف شود، و کف پای میخدار مرا قادر ساخته بود که از دیوارهای عمودی یخی بدون خستگی ساق پا و عضلاتم بالا روم. به لطف نوآوریهای فنی، من به ورزشم قویتر و بهتر برگشتم. تکنولوژی ناتوانایی جسمی من را حذف کرده بود و شجاعت تازه ای را در صعود به من بخشید. به عنوان یک مرد جوان، من آینده ای برای جهان متصور می شدم
که تکنولوژی بسیار پیشرفته می توانست از ناتوانایی جسمی رها خلاص شود، در جهانی که ایمپلنت عصبی اجازه دیدن به معلولین را می دهد، جهانی که معلولین میتوانند با اسکلت بدن خودشان را بروند. متاسفانه، به دلیل ناتوانی تکنولوژی، معلول بودن در جهان بسیار شایع است. این آقا سه تا از اندامهایش را از دست داده. به عنوان گواهی برای تکنولوژی موجود، او از روی صندلی چرخدار بلند شده است،اما ما نیاز داریم که در بیونیک کار بهتری ارائه دهیم تا توانبخشی کامل به فردی در این سطح از معلولیت میسر شود. در موسسه تکنولوژی ماساچوست،
ما مرکزی را برای بیونیک های شدید بنا نهادیم ماموریت این مرکز قرار دادن علوم پایه ای وقابلیتهای تکنولوژی کنار هم بود تا بیو مکاترونیکی و احیا کنندگان انسانها را درطیف گسترده ای از معلولیتهای مغزی و بدنی را بازسازی کند. امروز قصد دارم برایتان بگویم که عملکرد پاهای من چگونه است، آنها چگونه کار میکنند، به عنوان یکی از موارد از کارهای این مرکز. دیشب موهای پاهایم را تراشیدم چونکه میدانستم امروز آنها را به شما نشان میدهم. بیونیک مستلزم رابطه قوی بین رشته های مختلف مهندسی است.
سه رابطه قوی مهندسی در اندام مصنوعی من وجود دارد: مکانیکی، چگونه اندام مصنوعی من با بدنم متصل می شود: پویایی، چگونه آنها مانند گوشت و استخوان حرکت می کنند. و الکتریکی، چگونه آنها با سیستم عصبی من ارتباط برقرار می کنند. با ارتباطز مکانیکی شروع می کنم. در حوزه طراحی ما هنوز نمی فهمیم چگونه دستگاه با بدن بصورت مکانیکی متصل می شوند. این برای من بسیار عجیب است که در این عصر و زمان یکی از قدیمی ترین و فنآوریهای بشر، کفش است که هنوز پاهای ما با ان را تاول می زنند.
چطوری؟ ما هیچ ایده ای نداریم که چگونه اشیا به بدن ما متصل می شوند. این یک کار بسیار زیبای از پرفسور نری اکسمن در ازمایشگاه رسانه ای MIT است که فضای مختلف امپدینس اسکلت را با رنگها مختلف بصورت مدل سه بُعدی نسشان می دهد. تصور کنید که در آینده لباس ها بر اساس نیاز شما نرم و سخت خواهند شد، به هنگام نیاز برای برای بهینه سازی و انعطاف پذیری پوشش تان بدون اینکه باعث ناراحتی شما شود. اندام مصنوعی من به بدنم از طریق پوست مصنوعی با سختی متنوع که آینه وار با بدن بیولوژیک
متصل شده است. برای رسیدن برای این آینه، ابتدا یک مدل مکانیکی برای پاهای من ساخته شد. در پایان ما از تصاویر MRI برای نگاه کردن به درون بدنم استفاده میکنیم تا شکل هندسی و مکان بافتهای مختلف را پیدا کنیم. همچنین ما ابزارهای روباتیک را مورد استفاده قرار میدهیم. اینجا یک دایره با ۱۴ محرکه هست که با اندام بیولوژیکی من کار می کند. محرکه ها فعال میشوند و سطح اندام را پیدا میدکنند فضاهای خالی را که با بدن پر نشده اند را اندازه گیری میدکند، و سپس به بافتها فشار میآورند
که سطح پذیرش بافتها برای فشار را برای هر نقطه از اندام اندازه گیری کنند. ما این تصاویر را با دادهای روباتیک برای ایجاد یک ضطرح ریاضی از اندامهای بیولوژیکی من که در سمت چپ نشان داده شده ترکیب می کنیم. شما تعداد زیادی نقطه و یا گره می بینید. در هر گره، یک رنگ وجود دارد که نشان دهند انطباق بافتهاست. سپس ما داده های ریاضی را به طرحی برای پوست مصنوعی تبدیل می کنیم که در سمت راست نشان داده شده است، ما بشکل بهینه ای نقاطی سفت بدن را پیدا میکنیم، پوست مصنوعی باید نرم باشد،
جایی که پوست بدن نرم است، و حالت آینه ای در تمامی فضاهای خالی رخ میدهد. ما اندام مصنوعی تولید می کنیم که راحترین اندامی است که تا کنون داشته ام. واضح است که در آینده، لباسهای ما، کفشهای ما، سیم پیچی دندانهایمان، پروتزهای ما دیگر در چهارچوب طراحی و ساخت استراتژی صنعتگر نخواهد بود، بلکه قالب بهینه ای ساخته خواهد شد که در آینده هرگز پاهایمان توسط کفشهایمان تاول نزند. همچنین ما سنسورهای و مواد هوشمندی را در پوست مصنوعی تعبیه می کنیم.
این یک ماده ای است که توسط موسسه بین المللی تحقیقاتی استنفورد کالیفرنیا ساخته شده است. تحت اثر الکترواستاتیک، میزان سفتی و نرمی آن تغییر می کند. از ولتاز صفر، این ماده نرم است. این فلاپی مثل کاغذ است، سپس دکمه فشار داده می شود، و یک ولتاز الکتریسیته وارد می شود، و این مثل یک تخته سفت و محکم می شود. ما این ماده را در پوست مصنوعی قرار دادیم که این اندام مصنوعی را با به بدن متصل می کند. هنگامی که من اینجا راه می روم، هیچ ولتاژی در آن بکار نمی رود. محل اتصال پوست با بدنم نرم سازکار است. دکمه را فشار میدهم، یک ولتاز الکتریسته اعمال می کنم،
و سفت می شود، و به من مانور عالی برای اندام مصنوعی ام را می دهد. ما همچنین اسکلت خارجی را نیز می سازیم. اسکلت خارجی نرم و سفت می شوند درست در محلی که این حلقه برای محافظت مفاصل بدن از برخوردهای سنگین و تخریب متصل می شوند. در آینده، همه ما اسکلت خارجی برای فعالیتهای عادی مثل دویدن استفاده خواهیم کرد. بعدی، اتصال داینامیکی ست. چگونه اندام مصنوعی من مانند گوشت و استخوان حرکت می کند؟ در آزمایشگاهم در MIT، ما بر روی نحوه ایستادن و راه رفتن و دویدن طبیعی انسان مطالعه می کنیم.
عضلات چه کار می کنند، و چگونه توسط نخاع کنترل می شوند؟ این علوم پایه ای محرکه آنچه که ما می سازیم هستند. ما مچ پا، زانوی و لگن خاصره مصنوعی می سازیم ما بخش هایی ازپائین بدن تا بالا هستیم و اندام های مصنوعی که من استفاده کرده ام را بیوم BiOM می گویند. اینها مورد استفاده حدود ۱٫۰۰۰ بیمار قرار گرفته اند. ۴۰۰ نفر آنها در سربازان جنگی بوده اند که مجروح شدنده اند. این چطور کار میکند؟ در پاشنه پا، تحت کنترل کامپیوتر، این چطور کار میکند؟ در پاشنه پا، تحت کنترل کامپیوتر، سیستم سفتی برای کاهش شوکه برخورد اندام مصنوعی با زمین را کنترل می کند.
سپس در میانه عصب، اندام مصنوعی نیروی گشتاور بالا و قدرتمندی برای بلند کردن فر برای قدم برداشتن ایجاد میکند، که مشابه آنچه که عضلات ساق پا برای عمل میکنند می باشد. این نیروی محرکه مصنوعی برای بیماران بسیار مهم هست. خُب، در سمت چپ پاهای مصنوعی که توسط خانمی استفاده شده را می بینید-- در سمت راست یک دستگاه غیر فعال مورد استفاده همان خانم قرار گیرفته ست که نمیتواند تقلید عملکرد ماهیچه های طبیعی رابکند-- توانمند ساختن او برای اینکه هر کاری که دیگران انجام دهند را بتواند انجام دهد، مانند بالا رفتن و پائین آمدن پله ها در خانه.
اندام مصنوعی شاهکارهای ورزشی فوق العاده ای را نیز امکان پذیر میکند. این آقا از جاده سنگی بالا میرود. این استیو مارتین است ولی کمدین نیست او در انفجار بمب در افغانستان پایش را از دست داد. ما همچنین اسکلت بیرونی را می سازیم با استفاده از همان اصول که در اطراف اندام طبیعی بکار می رود. این اقا هیچ محدویتی در پاهایش ندارد، و هیچ ناتوایی و معلولیتی ندارد. او از لحاظ جسمی کاملا طبیعی ست. خُب، این اسکلت بیرونی درست مانند ماهیچه نیروی گشتاورو قدرت را بکار می گیرد. بطوری که نیازی به گشتاور و قدرت عضلات
خودش ندارد. این اولین اسکلت بیرونی در تاریخ است راه رفتن انسان را کامل می کند. این بطور چشمگیری انرژی سوخت و ساز بدن را کاهش می دهد. این تاثیر بسیار ژرفی دارد بطوری که ار یک فرد سالم طبیعی این را برای ۴۰ دقیقه بپوشد و سپس این را در بیاورد پاهای طبیعی بدنش بطور عجیبی سنگین و مسخره احساس می شوند. ما در ابتدای عصری هستیم که ماشینها به بدن ما متصل شده و ما را قوی تر و سریعتر و کارآمدتر می کند.
برویم به اتصال الکتریکی، چگونه اندام مصنوعی من با سیستم عصبی من ارتباط برقرار می کند؟ در سراسر بخش باقی مانده پاهای من الکتریسیته وجود دارد که پالسهای الکتریکی ماهیچه های مرا اندازگیری کرده و این با اندام مصنوعی من ارتباط برقرار می کند، بنابراین هنگامی که من درباره حرکت اندام خیالی فکر میکنم ربات حرکت خواسته شده را انجام میدهد. این نمودار نشان هند که چگونه این اندام مصنوعی اساسا کنترل می شود، بنابراین ما اندام طبیعی از دست داده شده را مدل سازی می کنیم، و کشف می کنیم که چه واکنش هایی رخ می دهد، چگونه این واکنشها از طرف نخاع
ماهیچه ها را کنترل می کنند، و این توانایی در چیپ های کامپیوتری تعبیه شده اند که در اندام مصنوعی قرار دارند. سپس آنچه را که ما انجام دادیم، آن را با واکنشهای عصبی مدل نخاع واکنشی و با سیگنالهای عصبی تعدیل می کنیم، پس هنگامی که من ماهیچه های باقی مانده ام را شل می کنم، کمی نیروی پیچشی و انرژی می گیرم، اما اگر ماهیچه هایم را سقت کنم، نیروی بیشتری می گیرم و حتی می توانم بدوم. و این اولین نمایش از گام برداشتن تحت دستور عصبی بود.
احساس بسیار خوبی است. ( تشویق ) ما می خواهیم یک قدم فراتر رویم. در واقع ما میخواهیم حلقه بین انسان و اندام مصنوعی داخلی ببندیم. ما در حال آزمایش بر روی جایی هستیم که اعصاب قطع شده رشد می کنند، و از طریق کانال و یا اشعه میکرو کانال. در طرف دیگر کانال، که عصبها به سلولها متصل می شود، سلول های پوست و سلولهای ماهیچه ها، در موتور کانالها که ما می توانیم حسن کنیم که چگونه یک فرد میخواهد حرکت کند. میتواند بشکل بی سیم برای اندام مصنوعی ارسال شود،
سپس گیرنده ها در اندام مصنوعی می توانند در کانالهای مجاور ، کانالهای حسی به محرکها تبدیل شوند. بنابر این هنگامی که کاملا توسعه یابد و برای استفاده بشری، افرادی مثل من نه تنها اندامهای مصنوعی دارند که حرکتی مثل گوشت و استخوان دارند بلکه واقعا آنها احساس گوشت و پوست را هم دارند. این ویدئو لیسا مالت را بلافاصله پس از گذاشتن اندامهای مصنوعی نشان میدهد. بدون شک، اندامهای مصنوعی ( بیونتیکس) تفاوت ژرفی در زندگی افراد ایجاد می کند. ( ویدئو) لیسا مالت: آه خدای من.
آه خدای من ، نمیتونم باور کنم. این درست مثل اینه که پای واقعی دارم. الان شروع به دویدن نکن. مرد: حالا برگرد و همان کاری را بکن و بالا برو. برو بالا روی پاشنه و پنچه پا، مثل اینکه بطور طبیعی روی سطح زمین راه می روی. سعی کن تا اون بالا بروی. ل م: آه خدای من. مرد: آیا تو را به جلو هل میدهد؟ لسا مالت: بله! من حتی -- نمیتونم این را توصیف کنم. مرد: این تو را به جلو هل میدهد. هیو هر:هفته آینده از مرکز خدمات درمانی دیدن می کنم-- ( تشویق ) سپاسگزارم، سپاسگزارم.
سپاسگزارم، هفته اینده من از مرکز خدمات درمانی دیدن می کنم، قصد دارم آنها را متقاعد کنم که بودجه مناسب و قیمت مناسبی را به این تکنولوژی اختصاص دهند تا این تکنولوژی در دسترس بیمارانی که به آن نیاز دارند قرار گیرد. ( تشویق) سپاسگزارم. این به خوبی درک نشده که بیش از نیمی از جمعیت مرد جهان از برخی شناختهای عاطفی، حسی یا حرکتی به دلیل ضعف تکنولوژی رنج می برند. و بواسطه ضعف در تکنولوژی، اغلب به دلیل این شرایط منجر به ناتوانایی و معلولیت و زندگی با کیفیت پایین تر میشود.
سطح عمومی از عملکرد فیزیولوژیکی بدن انسان باید بخشی از حقوق انسانی او باشد. هر کسی این حق را باید داشته باشد که بدون ناتوانایی زندگی کند و اگر انتخاب کنند-- حق زندگی بدون افسردگی شدید را باید داشته باشند؛ حق دید کسانی را که دوستشان دارند باید داشته باشند در شرایطی که مشکلات بینایی دارند؛ حق راه رفتن و رقصیدن در شرایطی که فلج جسمی و یا قطع اندام شده اند. به عنوان یک جامعه، ما می توانیم به این حقوق انسانی برسیم به شرطی که بپذیریم انسان ناتوان نیست. یک انسان هرگز شکسته نمی شود.
محیط ساخته شده ما، و تکنولوژی ما ضعیف و ناتوان هستند. ما مردم نیاز داریم که محدودیتهایمان را نپذیریم، اما میتوانیم از طریق تکنولوژی ورای ناتوانایهایمان رویم. بدون شک،طریق پیشرفت های بنیادی در علم بیونیک در این قرن، ما پایه و اساس تکنولوژی را برای یک تجربه انسانی بنا می نهیم، و ما ناتوانایی و معلولیت را پایان خواهیم بخشید. علاقمندم با یک موضوع دیگر سخنرانیم را تمام کنم، یک موضوع زیبا، داستان آدرین هاسلت- دیویس. آدرین پای چپش را در
حمله تروریستی بوستون از دست داد. من ادرین را هنگامی که این عکس در بیمارستان توانبخشی اسپالدینگ گرفته شد دیدم. ادرین رقصنده است، رقصنده باله. آدرین برای رقص نفس می کشد و زندگی می کند. این گفته خودش است. این هنر اوست. بطور طبیعی، هنگامی که او اندامش را از در حمله تروریستی بوستون از دست داد، او می خواست که به پیست رقص برگردد. بعد از دیدن او و در برگشتم به خانه توی ماشینم، فکر کردم، من پرفسور موسسه تکنولوژی ماساچوست هستم. من منابع را در اختیار دارم. پس بگذارید یک اندام منصوعی برای او بسازم تا قادر باشد به زندگیش در رقص برگردد
من یک گروه از دانشمندان و افراد متخصص را در بخشهای اندماهی مصنوعی، رباتیک کامپیوتر و بیومکانیک گرد هم آوردم و در زمانی بیش از ۲۰۰ روز، و مطالعه کردیم که آنها چگونه حرکت می کنند، ما رقصنده ها را با اندمهای طبیعی آوردیم، رقصیدن را مطالعه کردیم. چه نیرویی برای رقصیدن بکار می گیرند را بررسی کردیم و به داده ها نگاه کردیم و چهار عنصر اصلی رقص را همراه با قابلیت واکنشی رقص را کنار هم قرار دادیم و در یک اندام مصنوعی هوشمند تعبیه کردیم. بیونیک تنها برای اینکه افراد را
قویتر و سریعتر کند نیست. تجربه ما، انسانیت ما می تواند در شی الکترومکانیک قرار گیرد. انفجارهای بمب در حمله تروریستی بوستون تنها ۳/۵ ثانیه بود. طی ۳/۵ ثانیه ، مجرمان و جمعیت آدرین را از صحنه رقص بیرون کشید. در این ۲۰۰ روز، ما او را به رقص برگرداندیم. ما نمیخواهیم توسط خشونت مرعوب شویم، بترسم و در خود فرو رویم، مغلوب و متوقف شویم. ( تشویق ) خانمها و اقایان، لطفا به من اجازه دهید تاادرین هسلت- دیوس
را به شما معرفی کنم. نخستین اجراش از زمان حمله. او با کریستین لینر می رقصد. ( تشویق ) ( موسیقی: زنگ مرا بزن، اجرا توسط انریکه ایگلیسیاس) ( تشویق) خانمها و آقایان، اعضای تیم تحقیقاتی، الیوت روس و ناتن ویلجری- کرسکی الیوت و ناتان ( تشویق)
Looking deeply inside nature, through the magnifying glass of science, designers extract principles, processes and materials that are forming the very basis of design methodology. From synthetic constructs that resemble biological materials, to computational methods that emulate neural processes, nature is driving design. Design is also driving nature. In realms of genetics, regenerative medicine and synthetic biology, designers are growing novel technologies, not foreseen or anticipated by nature. Bionics explores the interplay between biology and design.
As you can see, my legs are bionic. Today, I will tell human stories of bionic integration; how electromechanics attached to the body, and implanted inside the body are beginning to bridge the gap between disability and ability, between human limitation and human potential. Bionics has defined my physicality. In 1982, both of my legs were amputated due to tissue damage from frostbite, incurred during a mountain-climbing accident. At that time, I didn't view my body as broken. I reasoned that a human being can never be "broken." Technology is broken.
Technology is inadequate. This simple but powerful idea was a call to arms, to advance technology for the elimination of my own disability, and ultimately, the disability of others. I began by developing specialized limbs that allowed me to return to the vertical world of rock and ice climbing. I quickly realized that the artificial part of my body is malleable; able to take on any form, any function -- a blank slate for which to create, perhaps, structures that could extend beyond biological capability. I made my height adjustable.
I could be as short as five feet or as tall as I'd like. (Laughter) So when I was feeling bad about myself, insecure, I would jack my height up. (Laughter) But when I was feeling confident and suave, I would knock my height down a notch, just to give the competition a chance. (Laughter) (Applause) Narrow-edged feet allowed me to climb steep rock fissures, where the human foot cannot penetrate, and spiked feet enabled me to climb vertical ice walls, without ever experiencing muscle leg fatigue.
Through technological innovation, I returned to my sport, stronger and better. Technology had eliminated my disability, and allowed me a new climbing prowess. As a young man, I imagined a future world where technology so advanced could rid the world of disability, a world in which neural implants would allow the visually impaired to see. A world in which the paralyzed could walk, via body exoskeletons. Sadly, because of deficiencies in technology, disability is rampant in the world. This gentleman is missing three limbs.
As a testimony to current technology, he is out of the wheelchair, but we need to do a better job in bionics, to allow, one day, full rehabilitation for a person with this level of injury. At the MIT Media Lab, we've established the Center for Extreme Bionics. The mission of the center is to put forth fundamental science and technological capability that will allow the biomechatronic and regenerative repair of humans, across a broad range of brain and body disabilities. Today, I'm going to tell you how my legs function, how they work, as a case in point for this center. Now, I made sure to shave my legs last night,
because I knew I'd be showing them off. (Laughter) Bionics entails the engineering of extreme interfaces. There's three extreme interfaces in my bionic limbs: mechanical, how my limbs are attached to my biological body; dynamic, how they move like flesh and bone; and electrical, how they communicate with my nervous system. I'll begin with mechanical interface. In the area of design, we still do not understand how to attach devices to the body mechanically. It's extraordinary to me that in this day and age, one of the most mature, oldest technologies
in the human timeline, the shoe, still gives us blisters. How can this be? We have no idea how to attach things to our bodies. This is the beautifully lyrical design work of Professor Neri Oxman at the MIT Media Lab, showing spatially varying exoskeletal impedances, shown here by color variation in this 3D-printed model. Imagine a future where clothing is stiff and soft where you need it, when you need it, for optimal support and flexibility, without ever causing discomfort. My bionic limbs are attached to my biological body via synthetic skins with stiffness variations,
that mirror my underlying tissue biomechanics. To achieve that mirroring, we first developed a mathematical model of my biological limb. To that end, we used imaging tools such as MRI, to look inside my body, to figure out the geometries and locations of various tissues. We also took robotic tools -- here's a 14-actuator circle that goes around the biological limb. The actuators come in, find the surface of the limb, measure its unloaded shape, and then they push on the tissues to measure tissue compliances at each anatomical point.
We combine these imaging and robotic data to build a mathematical description of my biological limb, shown on the left. You see a bunch of points, or nodes? At each node, there's a color that represents tissue compliance. We then do a mathematical transformation to the design of the synthetic skin, shown on the right. And we've discovered optimality is: where the body is stiff, the synthetic skin should be soft, where the body is soft, the synthetic skin is stiff, and this mirroring occurs across all tissue compliances. With this framework, we've produced bionic limbs that are the most comfortable limbs I've ever worn.
Clearly, in the future, our clothing, our shoes, our braces, our prostheses, will no longer be designed and manufactured using artisan strategies, but rather, data-driven quantitative frameworks. In that future, our shoes will no longer give us blisters. We're also embedding sensing and smart materials into the synthetic skins. This is a material developed by SRI International, California. Under electrostatic effect, it changes stiffness. So under zero voltage, the material is compliant, it's floppy like paper. Then the button's pushed, a voltage is applied, and it becomes stiff as a board.
(Tapping sounds) We embed this material into the synthetic skin that attaches my bionic limb to my biological body. When I walk here, it's no voltage. My interface is soft and compliant. The button's pushed, voltage is applied, and it stiffens, offering me a greater maneuverability over the bionic limb. We're also building exoskeletons. This exoskeleton becomes stiff and soft in just the right areas of the running cycle, to protect the biological joints from high impacts and degradation. In the future, we'll all be wearing exoskeletons
in common activities, such as running. Next, dynamic interface. How do my bionic limbs move like flesh and bone? At my MIT lab, we study how humans with normal physiologies stand, walk and run. What are the muscles doing, and how are they controlled by the spinal cord? This basic science motivates what we build. We're building bionic ankles, knees and hips. We're building body parts from the ground up. The bionic limbs that I'm wearing are called BiOMs. They've been fitted to nearly 1,000 patients, 400 of which have been wounded U.S. soldiers.
How does it work? At heel strike, under computer control, the system controls stiffness, to attenuate the shock of the limb hitting the ground. Then at mid-stance, the bionic limb outputs high torques and powers to lift the person into the walking stride, comparable to how muscles work in the calf region. This bionic propulsion is very important clinically to patients. So on the left, you see the bionic device worn by a lady, on the right, a passive device worn by the same lady, that fails to emulate normal muscle function, enabling her to do something everyone should be able to do:
go up and down their steps at home. Bionics also allows for extraordinary athletic feats. Here's a gentleman running up a rocky pathway. This is Steve Martin -- not the comedian -- who lost his legs in a bomb blast in Afghanistan. We're also building exoskeletal structures using these same principles, that wrap around the biological limb. This gentleman does not have any leg condition, any disability. He has a normal physiology, so these exoskeletons are applying muscle-like torques and powers, so that his own muscles need not apply those torques and powers. This is the first exoskeleton in history that actually augments human walking.
It significantly reduces metabolic cost. It's so profound in its augmentation, that when a normal, healthy person wears the device for 40 minutes and then takes it off, their own biological legs feel ridiculously heavy and awkward. We're beginning the age in which machines attached to our bodies will make us stronger and faster and more efficient. Moving on to electrical interface: How do my bionic limbs communicate with my nervous system? Across my residual limb are electrodes that measure the electrical pulse of my muscles. That's communicated to the bionic limb,
so when I think about moving my phantom limb, the robot tracks those movement desires. This diagram shows fundamentally how the bionic limb is controlled. So we model the missing biological limb, and we've discovered what reflexes occurred, how the reflexes of the spinal cord are controlling the muscles. And that capability is embedded in the chips of the bionic limb. What we've done, then, is we modulate the sensitivity of the reflex, the modeled spinal reflex, with the neural signal, so when I relax my muscles in my residual limb, I get very little torque and power, but the more I fire my muscles, the more torque I get,
and I can even run. And that was the first demonstration of a running gait under neural command. Feels great. (Applause) We want to go a step further. We want to actually close the loop between the human and the bionic external limb. We're doing experiments where we're growing nerves, transected nerves, through channels, or micro-channel arrays. On the other side of the channel, the nerve then attaches to cells, skin cells and muscle cells. In the motor channels, we can sense how the person wishes to move.
That can be sent out wirelessly to the bionic limb, then [sensory information] on the bionic limb can be converted to stimulations in adjacent channels, sensory channels. So when this is fully developed and for human use, persons like myself will not only have synthetic limbs that move like flesh and bone, but actually feel like flesh and bone. This video shows Lisa Mallette, shortly after being fitted with two bionic limbs. Indeed, bionics is making a profound difference in people's lives. (Video) Lisa Mallette: Oh my God.
LM: Oh my God, I can't believe it! (Video) (Laughter) LM: It's just like I've got a real leg! Woman: Now, don't start running. Man: Now turn around, and do the same thing walking up, but get on your heel to toe, like you would normally just walk on level ground. Try to walk right up the hill. LM: Oh my God. Man: Is it pushing you up? LM: Yes! I'm not even -- I can't even describe it. Man: It's pushing you right up. Hugh Herr: Next week, I'm visiting the Center -- Thank you. Thank you.
(Applause) Thank you. Next week I'm visiting the Center for Medicare and Medicaid Services, and I'm going to try to convince CMS to grant appropriate code language and pricing, so this technology can be made available to the patients that need it. (Applause) Thank you. (Applause) It's not well appreciated, but over half of the world's population suffers from some form of cognitive, emotional, sensory or motor condition, and because of poor technology, too often, conditions result in disability and a poorer quality of life. Basic levels of physiological function should be a part of our human rights.
Every person should have the right to live life without disability if they so choose -- the right to live life without severe depression; the right to see a loved one, in the case of seeing-impaired; or the right to walk or to dance, in the case of limb paralysis or limb amputation. As a society, we can achieve these human rights, if we accept the proposition that humans are not disabled. A person can never be broken. Our built environment, our technologies, are broken and disabled. We the people need not accept our limitations,
but can transcend disability through technological innovation. Indeed, through fundamental advances in bionics in this century, we will set the technological foundation for an enhanced human experience, and we will end disability. I'd like to finish up with one more story, a beautiful story. The story of Adrianne Haslet-Davis. Adrianne lost her left leg in the Boston terrorist attack. I met Adrianne when this photo was taken, at Spaulding Rehabilitation Hospital. Adrianne is a dancer, a ballroom dancer. Adrianne breathes and lives dance. It is her expression. It is her art form. Naturally, when she lost her limb in the Boston terrorist attack,
she wanted to return to the dance floor. After meeting her and driving home in my car, I thought, I'm an MIT professor. I have resources. Let's build her a bionic limb, to enable her to go back to her life of dance. I brought in MIT scientists with expertise in prosthetics, robotics, machine learning and biomechanics, and over a 200-day research period, we studied dance. We brought in dancers with biological limbs, and we studied how they move, what forces they apply on the dance floor, and we took those data, and we put forth fundamental principles of dance,
reflexive dance capability, and we embedded that intelligence into the bionic limb. Bionics is not only about making people stronger and faster. Our expression, our humanity can be embedded into electromechanics. It was 3.5 seconds between the bomb blasts in the Boston terrorist attack. In 3.5 seconds, the criminals and cowards took Adrianne off the dance floor. In 200 days, we put her back. We will not be intimidated, brought down, diminished, conquered or stopped by acts of violence. (Applause) Ladies and gentlemen, please allow me to introduce Adrianne Haslet-Davis, her first performance since the attack.
She's dancing with Christian Lightner. (Applause) (Music: "Ring My Bell" performed by Enrique Iglesias) (Applause) Ladies and gentlemen, members of the research team: Elliott Rouse and Nathan Villagaray-Carski. Elliott and Nathan. (Applause)