021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

نسل بعدی معماران و طراحان آفریقایی

Christian Benimana

The next generation of African architects and designers

Christian Benimana wants to build a network of architects who can help Africa's booming cities flourish in sustainable, equitable ways -- balancing growth with values that are uniquely African. From Nigeria to Burkina Faso and beyond, he shares examples of architecture bringing communities together. A pan-African movement of architects, designers and engineers on the continent and in diaspora are learning from and inspiring each other, and Benimana invites us to imagine future African cities as the most resilient, socially inclusive places on earth.


تگ های مرتبط :

Africa, Architecture, Collaboration
طولانی‌ترین مسافرتی که تا بحال رفتم. سال ۲۰۰۲ بود. فقط ۱۹ سالم بود. اولین باری بود که سوار هواپیما می‌شدم و اولین بار بود که باید کشورم رواندا را ترک می‌کردم. باید هزاران کیاومتر طی می‌کردم تا رویایی را دنبال کنم. آرزویی که از بچگی داشتم. و آن آرزو این بود که یک معمار بشوم. این کار آن زمان در کشورم غیر ممکن بود. هیچ محلی برای تحصیل در رشته معماری نبود. بنابراین وقتی بورسیه‌ای برای تحصیل در چین گرفتم، خانواده‌ام و زندگی‌ام را پشت سر رها کردم
و به شانگهای نقل مکان کردم. لحظه شگفت انگیزی بود. این کشور رونق ساختمانی عمده‌ای داشت. شانگهای، خانه جدیدم، به سرعت در حال تبدیل شدن به شهر آسمان خراشی بود. چین در حال تغییر بود. پروژه‌های کلاس جهانی ساخته شده بودند تا تصویر جدیدی از توسعه نمایان کنند. به معنای واقعی کلمه مهندسی‌های شگفت انگیز برجسته و مدرن هر جایی بالا رفته بودند. اما ورای این نماها و بناها، بهره برداری از کارگران مهاجر متعدد، و جابجایی‌های عظیم مردمی، ساخت این پروژه‌ها را ممکن کرده بود. این توسعه سریع‌السیر به طور قابل ملاحظه‌ای به آلودگی هوایی
که امروزه چین را درگیرکرده، کمک می‌کند. برویم به سال ۲۰۱۰، وقتی به خانه‌ام رواندا برگشتم. آنجا نشانه‌های توسعه مشابه چیزی که در چین دیده بودم دیدم. کشورم رشد اقتصادی و جمعیت را تجربه می‌کرد و هنوز هم می‌کند. و فشار ساختن شهرها، زیربناها و ساختمان‌ها در اوج خود به سر می‌برد، در نتیجه، رونق ساختمانی کلانی هم ایجاد شده بود. این واقعیتی است که سرتاسر قاره آفریقا هست، و دلیل این است. تا سال ۲۰۵۰، جمعیت آفریقا دو برابر خواهد شد، و به ۲/۵ میلیارد نفر خواهد رسید.
در این مرحله، جمعیت آفریقا تقریباً کمی از جمعیت فعلی چین و هند روی هم کمتر خواهد بود. زیرساخت‌ها و بناهای لازم برای سکونت این خیل عظیم مردم در تاریخ بشریت بی سابقه است. تخمین زدیم که تا سال ۲۰۵۰، باید بیش از ۷۰۰ میلیون واحد مسکونی، بیش از ۳۰۰ هزار مدرسه و حدود ۱۰۰ هزار مرکز درمانی بسازیم. بگذارید از یک منظر دیگر توضیح بدهم. روزانه طی ۳۵ سال آینده، باید هر روز، ۷ مرکز درمانی، ۲۵ مدرسه و چیزی حدود ۶۰ هزار واحد مسکونی بسازیم،
هر روز. چطور قرار است همه اینها را بسازیم؟ آیا قرار است از یک مدل ساختمانی ناپایدار مانند آنچه در چین شاهد آن بودم پیروی کنیم؟ یا می‌توانیم یک مدل منحصر به فرد آفریقایی از توسعه پایدار و عادلانه را گسترش دهیم؟ من خوش‌بین هستم که می‌توانیم. آفریقایی‌هایی را می‌شناسم که اخیراً در حال انجام این کار هستند برای مثال معمار نیجریه‌ای کونله ادیمی و اقداماتش در زاغه‌های شهرهای بزرگ ساحلی را در نظر بگیرید. جاهایی مثل ماکوکو در لاگوس، جایی که صدها هزار نفر در سرپناه‌های موقتی و کلبه‌های پوشالی روی آب،
بدون هیچگونه زیرساخت و خدمات دولتی زندگی می‌کنند. جامعه‌ای که در معرض خطر بالا آمدن آب دریاها و تغییرات اقلیمی قرار دارد. و هنوز هم کسانی که در این مکان‌ها زندگی می‌کنند الگوهایی از خلاقیت و انگیزه برای بقا هستند. کونله و تیمش یک مدرسه اولیه و پیش نمونه را طراحی کردند که نسبت به بالا آمدن سطح دریا خاصیت ارتجاعی دارد. این مدرسه ماکوکو است. این نمونه‌ای از سازه شناور است که می‌تواند با کلینیک ها، خانه ها، بازارها و دیگر زیرساخت‌های حیاتی که این جامعه نیاز دارد انطباق پیدا کند. این یک راهکار هوشمندانه است که می‌تواند زندگی ایمن این جامعه بر روی آب‌های لاگوس را تضمین کند.
این فرانسیس کره است. او در کشوری کار می‌کند که در آن به دنیا آمده، بورکینافاسو. کره و تیمش پروژه‌هایی طراحی کرده‌اند که از روش‌های ساخت و ساز سنتی استفاده می‌کنند. کار کره و تیمش در جوامع نمونه اولیه مدارسی را توسعه داده که همه جامعه، مثل هر پروژه دیگری در روستاهای این کشور برای ساخت آن گرد هم می‌آیند. بچه‌ها برای پی ریزی سنگ می‌آورند، و زن‌ها برای ساخت آجر آب می‌آورند، و همه برای کوبیدن کف رسی با هم کار می‌کنند. با همکاری با جامعه کره و تیمش پروژه‌هایی ساخته‌اند
که با نور کافی و تهویه مناسب عملکرد بهتری دارند. آنها برای این زمینه خاص مناسب هستند وخیلی خیلی هم زیبا هستند. در هفت سال اخیر، من به عنوان یک معمار در گروه طراحی MASS کار کردم. این یک شرکت طراحی است که کارش را در رواندا شروع کرد. ما در کشورهای متعددی در آفریقا با تمرکز بر مدل‌های پایدارتر و متعادل‌تر معماری کار کرده‌ایم، و مالاوی یکی از آن کشورها است. مالاوی کشوری با چشم اندازهای زیبا، دره‌های حاصلخیز و کوه‌های سر به فلک کشیده است. اما یکی از بدترین نرخ‌های مرگ و میر مادران جهان را هم دارد.
یک زن باردار در مالاوی یا باید در خانه زایمان کند، یا اینکه باید مسیری طولانی را تا نزدیکترین درمانگاه پیاده طی کند. و یکی از هر ۳۶ نفر این مادران هنگام زایمان می‌میرد. در مالاوی، با افرادمان در گروه طراحی MASS، روستای انتظار پیش از زایمان کاسونگو را طراحی کردیم. اینجا جایی است که زنان باردار ۶ هفته قبل از زمان وضع حمل‌شان به آنجا می‌آیند. در این محل مراقبت‌های قبل از تولد انجام می‌شوند، و آموزش‌های تغذیه و تنظیم خانواده را فرامی‌گیرند. درعین حال جامعه‌ای را به همراه مادران باردار دیگر و خانواده‌های آنها تشکیل می‌دهند. طراحی روستای انتظار زایمان کاسونگو
از گونه‌های بومی روستاهای مالاوی اقتباس شده و با استفاده از مصالح و روش‌های واقعاً ساده ساخته شده است. بلوک‌هایی که آنجا استفاده کردیم از خاک همان مکان ساخته شده‌اند. این کار باعث کاهش اثرات کربنی ساختمان می‌شود، اما اول و مهم‌تر از همه، مکانی ایمن و با وقار برای این مادران باردار فراهم می‌کند. این مثال‌ها نشان می‌دهند که معماری و طراحی قدرت و ماموریت اداره مشکلات پیچیده را دارند. اما نکته قابل توجه این است، که می‌توانیم مدلی از راه‌حل‌های موثر را برای جوامع‌مان توسعه دهیم. اما این سه مثالی که زدم کفایت نمی‌کند. ۳۰۰ مثال دیگر هم کافی نخواهد بود.
ما به اجتماعی از همه معماران و طراحان آفریقایی برای هدایت هزاران نمونه بیشتر نیاز داریم. در ماه می امسال، نشستی با معماران آفریقایی در کیگالی تشکیل دادیم، و بسیاری از طراحان پیشرو و استادان معماری آفریقایی را که در سراسر قاره فعالیت دارند دعوت کردیم. همه ما یک وجه اشتراک داشتیم. همه ما خارج از کشور و بیرون از آفریقا تحصیل کرده بودیم. این قضیه باید تغییر می‌کرد. اگه قرار باشد راه‌حل‌هایی منحصر به فرد برای خودمان پیدا کنیم، به جای تلاش برای تبدیل کیگالی به پکن یا لاگوس به شنژن،
به اجتماعی نیاز داریم که اعتماد به نفس طراحی نسل بعدی معماران و طراحان آفریقایی را بسازد. (تشویق) در ماه سپتامبر سال گذشته، مرکز طراحی آفریقایی را راه اندازی کردیم تا ساخت این جامعه شروع شود. و ۱۱ نفر را از سراسر قاره پذیرفتیم. این یک برنامه مشارکتی ۲۰ ماهه طراحی-ساخت است. در اینجا، آموزش می‌بینند تا بتوانند از عهده چالش‌های بزرگی مثل شهر نشینی و تغییرات اقلیمی بربیایند، مثل کار کونله و تیمش. آنها در حال کار با جوامع هستند تا راهکارها و فرآیندهای خلاقانه ساخت و ساز را توسعه دهند،
مثل کار کره و تیمش. آنها درحال یادگیری تاثیرات سازه‌های بهتر بر سلامت هستند مثل ما که در گروه طراحی MASS چند سال اخیر در حال تحقیق در این باره بوده‌ایم. اوج همکاری ما ساخت و طراحی یک پروژه توسط آنها است. این مدرسه ابتدایی روهه است، پروژه ای که آنها طراحی کردند. آنها در جامعه فرو رفتند تا چالش‌ها را بشناسند و فرصت‌های موجود را کشف کنند، مثل استفاده از دیواری از سنگ‌های آتشفشانی محلی برای تبدیل کل محوطه به فضای بازی و آموزش فعال. آنها شرایط محیطی رو سنجیدند
و سقفی ایجاد کردند تا میزان استفاده از نور خورشید را به حداکثر برساند و عملکرد صوتی را بهبود ببخشد. ساخت و ساز در مدرسه ابتدایی روهه از امسال شروع خواهد شد. (تشویق) و طی ماه‌های پیش رو، همکاران مرکز طراحی آفریقایی به همراه اجتماع روهه دست در دست هم آن را خواهند ساخت. وقتی از همکاران پرسیدیم که قصد دارند بعد از پایان دوره‌شان در مرکز طراحی آفریقایی چه کار کنند، شپو از آفریقای جنوبی گفت می‌خواهد روش ساخت و ساز جدیدش را به کشورش معرفی کند، پس می‌خواهد شرکتی خصوصی در ژوهانسبورگ برپا کند. زانی می‌خواست تا فرصت مهندس شدن را برای زنان گسترش دهد.
قبل از ملحق شدن به مرکز طراحی آفریقایی او به تاسیس سازمانی در نایروبی برای از بین بردن خلاءهای جنسیتی برای زنان در زمینه مهندسی کمک کرد، و امیدوار بود که این جنبش را در سراسر آفریقا و در نهایت در همه دنیا گسترش دهد. موزس از سودان جنوبی، تازه ترین کشور جهان، می‌خواهد اولین دانشکده صنعتی را راه اندازی کند که به مردم می‌آموزد چطور با استفاده از مصالح محلی کشورش ساخت و ساز کنند. موزس برای معمار شدن باید خیلی مصمم می‌بود. جنگ های داخلی بارها در تحصیلات معماری‌اش وقفه ایجاد کرده بود. وقتی که برای ثبت نام در مرکز طراحی آفریقایی تماس گرفت،
می‌توانستیم صدای گلوله را در پس زمینه تماس مصاحبه‌اش بشنویم. اما در میان این جنگ داخلی، موزس به این ایده چسبید که معماری می‌تواند راهی برای اتصال دوباره جوامع باشد. شما هم باید از عقیده او الهام بگیرید که معماری خوب می‌تواند در چگونه ساخته شدن آینده آفریقا تغییر ایجاد کند. از رشد بی‌سابقه آفریقا نمی‌توان چشم پوشی کرد. شهرهای آینده آفریقا را تصور کنید، اما نه به شکل زاغه‌های گسترده، بلکه به عنوان انعطاف‌پذیرترین و اجتماعی‌ترین شهرهای روی کره خاکی. این دست یافتنی است.
و استعداد تبدیل آن به واقعیت را داریم. اما سفرهایی که این استعدادها را برای وظیفه پیش رو آماده کند، درست مثل سفر خودم، خیلی طولانی است. برای نسل بعد رهبران خلاق آفریقایی، باید این سفرها رو کوتاه‌تر و ساده‌تر کنیم. اما مهمترین چیز این است -- نمی‌توانم بیش از این تاکید کنم -- که ما باید اعتماد به نفس آنها در طراحی را ایجاد کنیم و به آنها قدرتی بدهیم که بتوانند راهکارهایی که اصالتا آفریقایی اما در سطح جهانی هستند را گسترش بدهند. خیلی متشکرم. (تشویق)
The longest journey that I have ever taken. That was in 2002. I was only 19 years old. It was the first time I had ever been on an airplane and the first time that I had left my country, Rwanda. I had to move thousands of kilometers away to follow a dream. A dream I have had ever since I was a child. And that dream was to become an architect. That was impossible at the time in my country. There were no schools of architecture. So when I got a scholarship to study in China,
I left my life and my family behind and I moved to Shanghai. It was an amazing time. This country was going through a major building boom. Shanghai, my new home, was quickly turning into a skyscraper city. China was changing. World-class projects were built to convey a new image of development. Modern, striking engineering marvels were going up literally everywhere. But behind these facades, exploitation of huge numbers of migrant workers, massive displacement of thousands of people made these projects possible.
And this fast-paced development also contributed significantly to the pollution that is haunting China today. Fast-forward to 2010, when I went back home to Rwanda. There, I found development patterns similar to what I saw in China. The country was and still is experiencing its own population and economic growth. The pressure to build cities, infrastructure and buildings is at its peak, and as a result, there is a massive building boom as well. This is the reality across the entire continent of Africa, and here's why. By 2050, Africa's population will double,
reaching 2.5 billion people. At this point, the African population will be slightly less than the current population of China and India combined. The infrastructure and buildings needed to accommodate this many people is unprecedented in the history of humankind. We have estimated that by 2050, we have to build 700,000,000 more housing units, more than 300,000 schools and nearly 100,000 health centers. Let me put that into perspective for you. Every day for the next 35 years, we have to build seven health centers,
25 schools and nearly 60,000 housing units each day, every day. How are we going to build all of this? Are we going to follow a model of unsustainable building and construction similar to what I witnessed in China? Or can we develop a uniquely African model of sustainable and equitable development? I'm optimistic we can. I know Africans who are already doing it. Take Nigerian architect Kunlé Adeyemi for instance, and his work in slums of coastal megacities. Places like Makoko in Lagos,
where hundreds of thousands of people live in makeshift structures on stilts on water, without government infrastructure or services. A community at great risk of rising sea levels and climate change. And yet, people who live here are examples of great ingenuity and the will to survive. Kunlé and his team have designed a prototype school that is resilient to rising sea levels. This is Makoko School. It's a floating prototype structure that can be adapted to clinics, to housing, to markets and other vital infrastructure this community needs.
It's an ingenious solution that can ensure this community lives safely on the waters of Lagos. This is Francis Kéré. He works in the country where he comes from, Burkina Faso. Kéré and his team have designed projects that use traditional building techniques. Kéré and his team working in the communities have developed prototype schools that the whole community, similar to every project in the villages of this country, comes together to build. Children bring stones for the foundation, women bring water for the brick manufacturing,
and everybody works together to pound the clay floors. Working with the community, Kéré and his team have created projects that function better, with adequate lighting and adequate ventilation. They're appropriate for this particular context and really, really beautiful as well. For the past seven years, I have been working as an architect at MASS Design Group. It's a design firm that began in Rwanda. We have worked in several countries in Africa, focusing on this more equitable and sustainable model of architectural practice,
and Malawi is one of those countries. It's a country with beautiful, remote landscapes with high-peak mountains and fertile valleys. But it also has one of the worst maternal mortality rates in the world. A pregnant woman in Malawi either gives birth at home, or she has to walk a really long journey to the nearest clinic. And one out of 36 of these mothers dies during childbirth. In Malawi, with our team at MASS Design Group, we designed the Kasungu Maternity Waiting Village. This is a place women come to six weeks before their due dates. Here they receive prenatal care
and train in nutrition and family planning. At the same time, they form a community with other expectant mothers and their families. The design of the of Kasungu Maternity Waiting Village borrows from the vernacular typologies of Malawi villages and is built using really simple materials and techniques. The earth blocks that we used were made from the same soil of this site. This reduces the carbon footprint of this building, but first and foremost, it provides a safe and dignified space for these expectant mothers. These examples show that architecture and design have the power and the agency to address complex problems.
But more to point, that we can develop a model of effective solutions for our communities. But these three examples are not enough. 300 more examples will not be enough. We need a whole community of African architects and designers to lead with thousands more examples. In May of this year, we convened a symposium on African architecture, in Kigali, and we invited many of the leading African designers and architectural educators working across the continent. We all had one thing in common. Every single one of us went to school abroad
and outside of Africa. This has to change. If we are to develop solutions unique to us, rather than attempting to turn Kigali into Beijing, or Lagos into Shenzhen, we need a community that will build the design confidence of the next generation of African architects and designers. (Applause) In September last year, we launched the African Design Centre to start building this community. We admitted 11 fellows from across the continent. It's a 20-month-long, design-build fellowship program.
Here, they are learning to tackle big challenges such as urbanism and climate change, as Kunlé and his team have. They're working with communities to develop innovative building solutions and processes, as Kéré and his team have. They're learning to understand the health impact of better buildings as we at MASS Design Group have been researching for the past several years. The crowning moment of the fellowship is a real project that they designed and built. This is Ruhehe Primary School, the project they designed.
They immersed themselves in the community to understand the challenges but also uncover opportunities, like using a wall made of local volcanic stone to turn the entire campus into a space of play and active learning. They evaluated the environmental conditions and developed a roof system that maximizes daylight and improves acoustic performance. The construction at Ruhehe Primary School will begin this year. (Applause) And over the coming months, the African Design Centre fellows are going to work hand-in-hand with the Ruhehe community to build it.
When we asked the fellows what they want to do after their African Design Centre fellowship, Tshepo from South Africa said he wants to introduce this new way of building into his country, so he plans to open a private practice in Johannesburg. Zani wants to expand opportunities for women to become engineers. Before joining the African Design Centre, she helped start, in Nairobi, an organization to bridge the gender gaps for women in engineering fields, and she hopes to take this movement across Africa, eventually the whole world. Moses, from South Sudan,
the world's newest country, wants to open the first polytechnic school that will teach people how to build using local materials from his country. Moses had to be determined to become an architect. The civil war in his country frequently interrupted his architectural education. At the time he was applying to join the African Design Centre, we could hear gunshots going off in the background of his interview call. But even in the middle of this civil war, Moses hangs on to this idea that architecture can be a way to bridge communities back together. You have to be inspired by this fellow's belief
that great architecture can make a difference on how the future of Africa is built. The unprecedented growth of Africa cannot be ignored. Imagine Africa's future cities, but not as vast slums, but the most resilient and the most socially inclusive places on earth. This is achievable. And we have the talent to make it a reality. But the journey to ready that talent for the task ahead, like my own journey, is far too long. For the next generation of African creative leaders,
we have to shorten and streamline that journey. But most importantly -- and I cannot stress this enough -- we have to build their design confidence and empower them to develop solutions that are truly African but globally inspiring. Thank you very much. (Applause)