021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

گذر زمان، نقش‌بسته درون یک عکس

Stephen Wilkes

The passing of time, caught in a single photo

Photographer Stephen Wilkes crafts stunning compositions of landscapes as they transition from day to night, exploring the space-time continuum within a two-dimensional still photograph. Journey with him to iconic locations like the Tournelle Bridge in Paris, El Capitan in Yosemite National Park and a life-giving watering hole in heart of the Serengeti in this tour of his art and process.


تگ های مرتبط :

Africa, Beauty, Environment
نیروی محرکه من اشتیاق وافرم برای خلق عکس‌های داستان‌گو است. عکاسی را می‌توان ثبت یک تک لحظه در درون ذره‌ای از زمان توصیف کرد. هر لحظه یا عکس بازنمایی پاره‌ای قابل لمس از خاطرات ما در گذر زمان است. اما چه می‌شد اگر می‌توانستیم بیش از یک لحظه را در یک عکس ثبت کنیم؟ چه می‌شد اگر یک عکس عملاً می‌توانست زمان را درهم ریخته، بهترین لحظه‌های روز و شب را بی هیچ مرزی در میان به شکل یکپارچه در قالب یک تصویر واحد جمع کند؟ من ایده‌ای به ‌نام «روز به شب» به وجود آورده‌ام و معتقدم این ایده نگاه شما را به جهان تغییر خواهد داد.
روی خود من که چنین تاثیری داشته است. من کار را با عکاسی از مکان‌های نمادین شروع می‌کنم، نقاطی که بخشی از خاطرات جمعی ما هستند. از فراز یک نقطه ثابت عکاسی می‌کنم، و اصلاً جا به جا نمی‌شوم. لحظه‌های گذرا و محو شدنیِ انسان‌ها و نور را در گذر زمان ثبت می‌کنم. بعد از حدود ۱۵ تا ۳۰ ساعت عکاسی و گرفتن بیش از ۱٫۵۰۰عکس به این شیوه، بهترین لحظه‌های شب و روز را گلچین می‌کنم. و با مبنا قرار دادن معیار زمان، به تلفیق یکپارچه آن لحظه‌ها در قالب یک عکس واحد می‌پردازم، و اینگونه سفر بی‌واسطه‌ همگی‌مان را در امتداد زمان به تصویر می‌کشم. من می‌توانم شما را به پاریس
به تماشای چشم‌انداز پل تُرنِل ببرم. و آنجا پاروزن‌های اول صبح را در امتداد رود سِن به شما نشان بدهم. و در آن واحد، نوتردام را درخشان در شب به نمایش بگذارم. و در این میان، می‌توانم عاشقانه‌های شهر نور را هم برایتان به تصویر بکشم. من در اصل یک عکاس خیابانی از ارتفاع ۱۵متری از سطح زمینم، و بنابراین هر چه در این عکس می‌بینید واقعاً در آن روز رخ داده است. "روز به شب" پروژه‌ای جهانیست، و کار من همیشه با تاریخ در ارتباط بوده است. من شیفته ایده رفتن به جایی مثل ونیز و تماشای آن در خلال یک رویداد خاص هستم.
و تصمیم گرفتم جشنواره تاریخی رِگاتا را ببینم، مراسمی که در واقع از سال ۱۴۹۸ تا به حال برگزار شده است. قایق‌ها و لباس‌ها دقیقاً به همان شکل قدیم هستند. و نکته مهمی که دوست دارم خوب درک کنید این است: این عکس حاصل تصویربرداری زمان‌گریز نیست، حاصل عکاسی من در سرتاسر روز و شب جشنواره است. من شکارچیِ خستگی ناپذیرِ لحظه‌های جادویی هستم. و محرک این طور کار بی‌وقفه ترسِ از دادن حتی یکی از این لحظه‌هاست. کل این ایده حدود سال ۱۹۹۶ شکل گرفت. مجله لایف به من سپرده بود که یک عکس سراسرنما از عوامل فیلم رومئو + ژولیت "باز لورمن" تهیه کنم. سر صحنه که رسیدم متوجه شدم که مربع شکل است.
بنابراین تنها راهی که برای خلق یک سراسرنما داشتم تهیه یک کلاژ متشکل از ۲۵۰ عکس بود. دی‌کاپریو و کِلِِر دِینس روبروی دوربینم همدیگر را در بر گرفته بودند. و همانطور که دوربین را به سمت راست می‌چرخاندم، متوجه شدم آینه‌ای روی دیوارهست و تصویرشان در آن افتاده. و به خاطر آن یک لحظه، آن یک تصویر ازشان پرسیدم، "می‌شود همدیگر را برای همین یک عکس ببوسید؟" و بعد به استودیوی خودم در نیویورک برگشتم، و آن ۲۵۰ قطعه عکس را با دست به هم چسباندم و عقب ایستادم و گفتم، "اَ، چه باحال! دارم توی یک عکس سیر زمان را دستکاری می‌کنم."
و این مفهوم در واقع ۱۳ سال تمام با من بود تا اینکه تکنولوژی بالاخره به رویاهای من رسید. این عکسی است که من از اسکله سنتا مونیکا، از روز تا شب انداخته‌ام. و می‌خواهم ویدئویی کوچک نشانتان بدهم تا دستتان بیاید که همراه من بودن هنگام کار روی این عکس‌ها چه حسی دارد. برای شروع، باید بدانید که برای رسیدن به چشم‌اندازهایی از این دست، بیشتر وقت من آن بالا می‌گذرد، و معمولاً داخل بالابرِ چِری پیکر یا جرثقیل هستم. خب این هم از یک روز عادی من، ۱۲-۱۸ ساعت، ثبت بی‌وقفه گذر کل روز. یکی از خوبی‌های کار این است که من عاشق تماشا کردن مردم هستم.
و شک نکنید که برای این کار جایگاه از این بهتر پیدا نمی‌شود. ولی خوب روش کار من برای خلق این عکس‌ها واقعاً همین است. وقتی که چشم‌انداز و محل را انتخاب کردم، باید تعیین کنم روز کجا آغاز می‌شود و شب کجا به پایان می‌رسد. و این چیزی است که آن را بُردار زمان می‌نامم. انیشتین زمان را به شکل پارچه توصیف کرد. سطح یک ترامپولین را در نظر بگیرید: با نیروی جاذبه تاب برمی‌دارد و کش می‌آید. من هم زمان را به صورت پارچه می‌بینم، با این تفاوت که من این پارچه را می‌گیرم صاف می‌کنم، و به شکل یک لوح فشرده واحد درمی‌آورم. یکی دیگر از ویژگی‌های منحصر به‌فرد این نوع کار این است که،
اگر به همه عکس‌هایم نگاه کنید، می‌بینید خودِ بُردار زمان هم تغییر می‌کند: بعضی وقت‌ها از چپ به راست کار می‌کنم، گاهی جلو به عقب، از بالا یا پایین، حتی اُریب. با پیوستار فضا-زمان بازی می‌کنم در چارچوب یک عکس دو بعدی ایستا. حالا هنگام خلق این عکس‌ها، واقعاً انگار یک پازل لحظه به لحظه در سرم در جریان است. عکس‌ را بر مبنای زمان می‌چینم، و این چیزی است که آن را لوح نهایی می‌نامم. چیزی مثل این می‌تواند تا کامل شدن ماه‌ها از ما وقت بگیرد. جنبه لذت‌بخش این نوع کار این است که وقتی می‌روم آن بالا عکس بگیرم هیچ گونه کنترلی ندارم
در هیچ یک از روزها. نه می‌دانم چه کسی قرار است در عکس باشد، نه می‌دانم طلوع یا غروبی عالی خواهم داشت یا خیر-- کنترلِ صفر. تازه در انتهای کار، آن‌هم اگر روز عالی پیش رفته باشد و همه چیز سر جای خود باشد، تازه آن‌‌وقت است که می‌توانم تصمیم بگیرم که چه چیزی بماند و چه چیزی حذف بشود، و همه چیز بر مبنای معیار زمان است. بهترین لحظه‌هایی که طی یک ماه تدوین برگزیده‌ام را برمی‌دارم و با حفظ تداوم فضا مکان درون آن لوح نهایی تلفیق می‌کنم. من شبانه روز را فشرده می‌کنم به همان‌ صورتی که آن را درک کرده‌ام، و توازنی بی‌همتا میان این دو جهان نامتوازن می‌آفرینم.
نقاشی همیشه تاثیر واقعاً مهمی بر کار من داشته است و همیشه از علاقه‌مندان جدی آلبرت بیرشتات، نقاش بزرگ مکتب هادسون ریوِر بوده‌ام. او الهام بخش من در خلق یکی از مجموعه‌های اخیرم برای پارک‌های ملی بوده است. این تابلوی یوسیمیتی وَلیِ بیرشتات است. این هم عکسی است که من از یوسیمیتی درست کردم. این درواقع عکس روی جلد و موضوع اصلی نسخه ژانویه ۲۰۱۶ مجله نشنال جئوگرافیک است. برای این عکس بیش از ۳۰ ساعت عکاسی کردم. عملاً لبه صخره ایستاده بودم، در حال عکاسی از ستاره‌ها و نور مهتابِ در حال عبور، که دیواره اِل کاپیتان را روشن می‌کرد.
و همینطور گذر زمان را در سر تا سر منطقه ثبت کردم. بهترین بخش کار یقیناً دیدن لحظه‌های دلفریب انسانی با سپری شدن زمان است -- از روز به شب. و نکته‌ای شخصی را هم بگویم، آن روز واقعاً یک کپی از نقاشی بیرشتات توی جیبم بود. و زمانی که خورشید داشت در دره طلوع می‌کرد، واقعاً دچار رعشه‌ای از هیجان شدم از آنجا که نقاشی را نگاه کردم و گفتم، "وای خدای من، من الان دقیقاً همان نورِ ۱۰۰ سال پیشِ بیرشتات را دارم." روز به شب در ارتباط با همه چیزهایی است که، در واقع تلفیقی است از همه عناصری که
مرا شیفته رسانه عکاسی می‌کند. با چشم‌انداز در ارتباط است، با عکاسی خیابانی، با نور، معماری، پِرسپکتیو، مقیاس -- و، علی‌الخصوص، با تاریخ در ارتباط است. این یکی از تاریخی‌ترین لحظاتی است که قادر به عکاسی از آن بوده‌ام، مراسم تحلیف سال ۲۰۱۳ باراک اوباما. اگر خوب به عکس نگاه کنید، می‌توانید تغییر و گذر زمان را در آن تلویزیون‌های بزرگ ببینید. می‌توانید میشل را ببینید که با بچه‌ها منتظر است، اینجا رئیس جمهور خوشامدگویی می‌کند، سوگند یاد می‌کند،
و اینجا با مردم صحبت می‌کند. هنگام خلق عکس‌هایی مثل این با موارد چالش‌برانگیز بسیاری مواجه‌ می‌شویم. برای همین عکس، داخل یک بالابر قیچی ۱۵ متری بودم آن بالا توی هوا که زیاد محکم نبود. به همین خاطر هر بار که خودم و دستیارم وزنمان را از یک پا به پای دیگر می‌انداختیم، خط افقمان عوض می‌شد. بنابراین برای هر عکسی که می‌بینید، برای این یکی حدود ۱٫۸۰۰ عکس گرفته شد، هردومان مجبور بودیم پایمان را با نوار چسب در مکان مناسب ثابت کنیم. هر دفعه که می‌خواستم دکمه شاتر را بزنم. (تشویق) خیلی چیزهای فوق‌العاده‌‌ در خلال کارم آموخته‌ام.
فکر می‌کنم مهم‌ترینشان صبر و قدرت و عظمت مشاهده است. زمانی که آدم از شهری مثل نیویورک از بالا عکاسی می‌کند، متوجه شدم آن آدم‌های داخل ماشین‌ها که به ‌نحوی دارم هر روز با آنها زندگی می‌کنم، دیگر مثل آدم داخل ماشین‌ به نظر نمی‌آیند. به دستههای بزرگ ماهی شبیهند، مثل نوعی ظهوریافتگی بود. و وقتی مردم از انرژی نیویورک حرف می‌زنند، خب فکر می‌کنم این عکس بتواند این را تا حدی منتقل کند. هنگامی که با دقت بیشتری به آثار من نگاه می‌کنید، می‌توانید ببینید که در آنها داستان‌هایی جریان دارد. درمی‌یابید که میدان تایمز حالت یک ژرف دره را دارد،
سایه است و روشن. به این خاطر تصمیم گرفتم که، در این عکس، زمان را شطرنجی کنم. پس هرجا سایه هست، شب است و هرجا آفتاب هست، در واقع روز است. زمان پدیده‌ خارق‌العاده‌‌ای است که هرگز نمی‌توان کاملاً از آن سر درآورد. اما معتقدم این عکس‌ها به شکلی بی‌سابقه و خاص، چهره ملموس‌تری به مفهوم زمان میدهند. آنها یک واقعیت متافیزیک بصری تازه را به تصویر می‌کشند. وقتی که برای ۱۵ ساعت به مکانی می‌نگریم، چیزها را کمی متفاوت‌تر از زمان‌هایی خواهیم یافت که با دوربین به آنجا قدم گذاشته، عکسی گرفته، و بعد هم رفته‌ایم.
این یک گواه عالی بر این مدعاست. اسمش را "سلفیِ سکره‌کر" گذاشته‌ام. بیشتر از ۱۵ ساعت داشتم این آدمها را نگاه می‌کردم که حتی نگاهی به سکره‌کر نمی‌انداختند. بیشتر دوست داشتند از آن به عنوان پُشت آویزِ عکاسی استفاده کنند. می‌آمدند، عکس می‌گرفتند، و بعد هم می‌رفتند. و به نظرم این مثال کاملاً بارز و حیرت آوری است، از شکافی بزرگ بین آنچه که به تصور ما تجربه بشری است و آنچه که تجربه بشری در حال تحول‌ یافتن به آن است. عمل به اشتراک گذاری ناگهان دیگر مهم‌تر از خودِ تجربه شده است. (تشویق)
و در آخر، جدیدترین عکسم، که شخصاً برای خودم مفهوم خاصی دارد: این پارک ملی ِسِرنگتی در تانزانیا است. و این عکس وسط سِرونِرا گرفته شده است، اینجا منطقه‌ای حفاظت‌شده نیست. مخصوصاً در اوجِ فصل کوچ به آنجا رفتم تا شاید بتوانم از متنوع‌ترین طیف حیوانات ممکن عکاسی کنم. متاسفانه، وقتی به آنجا رسیدیم، در اوج فصل کوچ یک خشکسالی رخ داده بود، یک خشکسالی پنج هفته‌ای. بنابراین تمام حیوانات به سمت آب کشیده شده بودند. در این میان یک آبِشخور پیدا کردم، و احساس کردم چنانچه همه چیز به حال خود باقی بماند،
واقعاً فرصتی نصیبم شده تا چیزی منحصربه‌فرد را ثبت کنم. سه روز داشتیم بررسیش می‌کردیم، و با این وجود هیچ چیز نمی‌توانست مرا برای آنچه در روز عکسبرداری‌مان شاهد آن بودم آماده کرده باشد. ۲۶ ساعت عکاسی کردم داخل یک کومه سوسماری سرپوشیده، در ارتفاع ۵.۵ متری از سطح زمین. آنچه شاهدش بودم در تصور نمی‌گنجید. حقیقتش، فضایی آخرالزمانی داشت. ما، برای ۲۶ساعت، شاهد بودیم که تمام این گونه‌های رقیب با هم در یک منبع واحد به نام آب شریک شده بودند. همان منبعی که بشریت قرار است بر سر آن بجنگد ظرف ۵۰ سال آینده. حیوانات حتی به همدیگر غرش هم نمی‌کردند.
به نظر چیزی را می‌فهمیدند که ما انسان‌ها درک نمی‌کنیم. که این منبع گران‌بها که آب می‌نامیم چیزیست که می‌بایست همگی در آن شریک باشیم. زمانی که این عکس را خلق کردم، دریافتم که روز به شب در واقع راهیست برای جور دیگر دیدن، به واسطه فشرده کردن زمان، و مکاشفه در پیوستار فضا-زمان در درون یک عکس. همچنان‌که فناوری پا به پای عکاسی تحول پیدا می‌کند، عکس‌ها نه تنها قادر به انتقال معنای ژرف‌تری از زمان و خاطره خواهند شد، بلکه روایتی نو از داستان‌های ناگفته باز خواهند گفت، و اینگونه دریچه‌ای بی‌کران به جهان ما خواهند گشود. متشکرم.
(تشویق)
I'm driven by pure passion to create photographs that tell stories. Photography can be described as the recording of a single moment frozen within a fraction of time. Each moment or photograph represents a tangible piece of our memories as time passes. But what if you could capture more than one moment in a photograph? What if a photograph could actually collapse time, compressing the best moments of the day and the night seamlessly into one single image? I've created a concept called "Day to Night" and I believe it's going to change the way you look at the world.
I know it has for me. My process begins by photographing iconic locations, places that are part of what I call our collective memory. I photograph from a fixed vantage point, and I never move. I capture the fleeting moments of humanity and light as time passes. Photographing for anywhere from 15 to 30 hours and shooting over 1,500 images, I then choose the best moments of the day and night. Using time as a guide, I seamlessly blend those best moments into one single photograph, visualizing our conscious journey with time. I can take you to Paris
for a view from the Tournelle Bridge. And I can show you the early morning rowers along the River Seine. And simultaneously, I can show you Notre Dame aglow at night. And in between, I can show you the romance of the City of Light. I am essentially a street photographer from 50 feet in the air, and every single thing you see in this photograph actually happened on this day. Day to Night is a global project, and my work has always been about history. I'm fascinated by the concept of going to a place like Venice and actually seeing it during a specific event.
And I decided I wanted to see the historical Regata, an event that's actually been taking place since 1498. The boats and the costumes look exactly as they did then. And an important element that I really want you guys to understand is: this is not a timelapse, this is me photographing throughout the day and the night. I am a relentless collector of magical moments. And the thing that drives me is the fear of just missing one of them. The entire concept came about in 1996. LIFE Magazine commissioned me to create a panoramic photograph of the cast and crew of Baz Luhrmann's film Romeo + Juliet.
I got to the set and realized: it's a square. So the only way I could actually create a panoramic was to shoot a collage of 250 single images. So I had DiCaprio and Claire Danes embracing. And as I pan my camera to the right, I noticed there was a mirror on the wall and I saw they were actually reflecting in it. And for that one moment, that one image I asked them, "Would you guys just kiss for this one picture?" And then I came back to my studio in New York, and I hand-glued these 250 images together and stood back and went, "Wow, this is so cool!
I'm changing time in a photograph." And that concept actually stayed with me for 13 years until technology finally has caught up to my dreams. This is an image I created of the Santa Monica Pier, Day to Night. And I'm going to show you a little video that gives you an idea of what it's like being with me when I do these pictures. To start with, you have to understand that to get views like this, most of my time is spent up high, and I'm usually in a cherry picker or a crane. So this is a typical day, 12-18 hours, non-stop capturing the entire day unfold.
One of the things that's great is I love to people-watch. And trust me when I tell you, this is the greatest seat in the house to have. But this is really how I go about creating these photographs. So once I decide on my view and the location, I have to decide where day begins and night ends. And that's what I call the time vector. Einstein described time as a fabric. Think of the surface of a trampoline: it warps and stretches with gravity. I see time as a fabric as well, except I take that fabric and flatten it, compress it into single plane.
One of the unique aspects of this work is also, if you look at all my pictures, the time vector changes: sometimes I'll go left to right, sometimes front to back, up or down, even diagonally. I am exploring the space-time continuum within a two-dimensional still photograph. Now when I do these pictures, it's literally like a real-time puzzle going on in my mind. I build a photograph based on time, and this is what I call the master plate. This can take us several months to complete. The fun thing about this work is
I have absolutely zero control when I get up there on any given day and capture photographs. So I never know who's going to be in the picture, if it's going to be a great sunrise or sunset -- no control. It's at the end of the process, if I've had a really great day and everything remained the same, that I then decide who's in and who's out, and it's all based on time. I'll take those best moments that I pick over a month of editing and they get seamlessly blended into the master plate. I'm compressing the day and night as I saw it,
creating a unique harmony between these two very discordant worlds. Painting has always been a really important influence in all my work and I've always been a huge fan of Albert Bierstadt, the great Hudson River School painter. He inspired a recent series that I did on the National Parks. This is Bierstadt's Yosemite Valley. So this is the photograph I created of Yosemite. This is actually the cover story of the 2016 January issue of National Geographic. I photographed for over 30 hours in this picture. I was literally on the side of a cliff, capturing the stars and the moonlight as it transitions,
the moonlight lighting El Capitan. And I also captured this transition of time throughout the landscape. The best part is obviously seeing the magical moments of humanity as time changed -- from day into night. And on a personal note, I actually had a photocopy of Bierstadt's painting in my pocket. And when that sun started to rise in the valley, I started to literally shake with excitement because I looked at the painting and I go, "Oh my god, I'm getting Bierstadt's exact same lighting 100 years earlier." Day to Night is about all the things,
it's like a compilation of all the things I love about the medium of photography. It's about landscape, it's about street photography, it's about color, it's about architecture, perspective, scale -- and, especially, history. This is one of the most historical moments I've been able to photograph, the 2013 Presidential Inauguration of Barack Obama. And if you look closely in this picture, you can actually see time changing in those large television sets. You can see Michelle waiting with the children,
the president now greets the crowd, he takes his oath, and now he's speaking to the people. There's so many challenging aspects when I create photographs like this. For this particular photograph, I was in a 50-foot scissor lift up in the air and it was not very stable. So every time my assistant and I shifted our weight, our horizon line shifted. So for every picture you see, and there were about 1,800 in this picture, we both had to tape our feet into position every time I clicked the shutter.
(Applause) I've learned so many extraordinary things doing this work. I think the two most important are patience and the power of observation. When you photograph a city like New York from above, I discovered that those people in cars that I sort of live with everyday, they don't look like people in cars anymore. They feel like a giant school of fish, it was a form of emergent behavior. And when people describe the energy of New York, I think this photograph begins to really capture that. When you look closer in my work,
you can see there's stories going on. You realize that Times Square is a canyon, it's shadow and it's sunlight. So I decided, in this photograph, I would checkerboard time. So wherever the shadows are, it's night and wherever the sun is, it's actually day. Time is this extraordinary thing that we never can really wrap our heads around. But in a very unique and special way, I believe these photographs begin to put a face on time. They embody a new metaphysical visual reality. When you spend 15 hours looking at a place,
you're going to see things a little differently than if you or I walked up with our camera, took a picture, and then walked away. This was a perfect example. I call it "Sacré-Coeur Selfie." I watched over 15 hours all these people not even look at Sacré-Coeur. They were more interested in using it as a backdrop. They would walk up, take a picture, and then walk away. And I found this to be an absolutely extraordinary example, a powerful disconnect between what we think the human experience is versus what the human experience is evolving into.
The act of sharing has suddenly become more important than the experience itself. (Applause) And finally, my most recent image, which has such a special meaning for me personally: this is the Serengeti National Park in Tanzania. And this is photographed in the middle of the Seronera, this is not a reserve. I went specifically during the peak migration to hopefully capture the most diverse range of animals. Unfortunately, when we got there, there was a drought going on during the peak migration, a five-week drought.
So all the animals were drawn to the water. I found this one watering hole, and felt if everything remained the same way it was behaving, I had a real opportunity to capture something unique. We spent three days studying it, and nothing could have prepared me for what I witnessed during our shoot day. I photographed for 26 hours in a sealed crocodile blind, 18 feet in the air. What I witnessed was unimaginable. Frankly, it was Biblical. We saw, for 26 hours, all these competitive species share a single resource called water.
The same resource that humanity is supposed to have wars over during the next 50 years. The animals never even grunted at each other. They seem to understand something that we humans don't. That this precious resource called water is something we all have to share. When I created this picture, I realized that Day to Night is really a new way of seeing, compressing time, exploring the space-time continuum within a photograph. As technology evolves along with photography, photographs will not only communicate a deeper meaning of time and memory,
but they will compose a new narrative of untold stories, creating a timeless window into our world. Thank you. (Applause)