021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

رشد سریع اینترنت چین -- و اینکه به کدام سو می‌رود

Gary Liu

The rapid growth of the Chinese internet — and where it's headed

The Chinese internet has grown at a staggering pace -- it now has more users than the combined populations of the US, UK, Russia, Germany, France and Canada. Even with its imperfections, the lives of once-forgotten populations have been irrevocably elevated because of it, says South China Morning Post CEO Gary Liu. In a fascinating talk, Liu details how the tech industry in China has developed -- from the innovative, like AI-optimized train travel, to the dystopian, like a social credit rating that both rewards and restricts citizens.


تگ های مرتبط :

China, Asia, Business
هر ۱۲ ماه، بزرگترین مهاجرت جهانی انسان‌ها در چین اتفاق می‌افتد. در طول ۴۰ روز تعطیلات سال نو چینی، سه میلیارد سفر، برای به هم رسیدن خانواده‌‌ها و اجرای مراسم انجام می‌شود. بیشترین این سفر‌ها توسط ۲۹۰ میلیون کارگر مهاجر انجام می‌شود، که برای خیلی از آنها فرصتی سالانه‌است تا به خانه روند و پدر و مادرشان و فرزندان به جا مانده را ببینند. اما انتخاب‌های سفر خیلی محدودند؛ بلیط هواپیما نزدیک به نصف حقوق ماهانه‌شان است. پس بیشترشان، قطار را انتخاب می‌کنند. متوسط مسافت سفرشان ۷۰۰ کیلومتر است.
و متوسط زمان سفرشان ۱۵ ساعت و نیم. و خطوط راه‌ آهن سفر ۳۹۰ میلیون نفر را در هر جشن بهاره به عهده دارند. تا همین اواخر، کارگران مهاجر باید ساعت‌های طولانی در صف می‌ایستادند -- شاید روز‌ها -- تا بلیطی بخرند، خیلی اوقات با قیمت‌های گزاف از بازار سیاه. و باید مواظب هجوم جمعیت هم باشند وقتی که نهایتا روز سفرشان می رسد. اما فناوری شروع به ساده کردن این فرآیند کرده است. بلیط‌‌های دیجیتال و از طریق تلفن همراه حالا ۷۰ درصد فروش را تشکیل می‌دهند، صف‌های فروش را تا میزان زیادی در ایستگاه‌های قطار کاهش داده‌اند. اسکنر‌های دیجیتال کارت‌های شناسایی جایگزین روش‌های دستی شده‌اند،
سرعت سوار شدن را بالا برده‌است، و هوش مصنوعی در شبکه استفاده شده برای بهینه سازی مسیر‌های سفر. راه‌ حل‌های جدیدی اختراع شده. بزرگترین زیرساخت مدیریت تاکسی چین، دیدی چوسینگ نام دارد. که در سرویس جدیدی به نام هیچ فعال می‌شود. و صاحبان اتومبیلی که به خانه می‌روند را به مسافرانی که دنبال مسیر‌های طولانی هستند متصل می‌کند. تنها در سال سوم، هیچ به ۳۰ میلیون سفر در فصل تعطیلات گذشته خدمت رسانی کرده، که طولانی‌ترینش بیش از ۱٫۵۰۰ مایل بوده است. این تقریبا فاصله میان بوستون تا میامی است. نیاز بیش از حد به کارگران مهاجر نیروی محرک نوآوری و توسعه
در سیستم‌های حمل و نقل سراسر کشور بوده است. اینترنت چین در مسیر‌هایی آشنا و نامشخص توسعه یافته است. درست مانند سیلیکون‌ولی، برخی از تحولات اساسی در فناوری و رفتار مصرف کنندگان بر مبنای تحقیقات دانشگاهی بوده است، بر مبنای خواسته‌های شرکت‌ها بوده است، و هر از چندی با جرقه‌هایی از علایق جوانان خاص. من محصول صنعت فناوری آمریکا هستم، هم به عنوان یک مصرف کننده و هم یک مدیر شرکت. به همین خاطر کاملا با این مولد آشنا هستم. اما حدود یک سال و نیم پیش، من از خانه‌ام در نیویورک به هنگ کنگ رفتم تا مدیر عامل روزنامه پست صبح‌گاهی چین جنوبی شوم.
و از این دیدگاه جدید، چیزی را مشاهده می‌کردم که برایم کمتر آشنا بود، پیشی گرفتن نوآوری در چین و بسیاری از کارآفرینانش. این اقتصادی است به شدت نیازمند که به جمعیت تنگدست خود خدمت می‌کند، که برای ۳۰ سال از رشد اقتصادی چین جدا افتاده بود. فاصله واضحی میان فقیر و غنی وجود دارد، میان شهری و روستایی یا دانشگاهی و درس نخوانده -- این فواصل، خاکی را ایجاد کرده‌اند که آماده رشد شگفت‌آوری است. پس وقتی که پول و سرمایه بر نیاز‌های مردمی متمرکز شود که از پله‌های پایینی نردبان اقتصاد آویزانند،
این وقتی است که ما اینترنت را واقعا به صورت مولد کار می‌بینیم، و عامل توانایی در آموزش و از خیلی طرق دیگر، راهی به جلو. مسلم است که، چین تنها محلی که این سوخت جایگزین وجود دارد نیست، و نه تنها جایی که این موضوع ممکن است. اما بدلیل اندازه کشور و وضعیت آن به عنوان ابر‌قدرت در حال رشد، نیاز‌های جمعیتش فرصتی را ایجاد کرده تا اثری قانع کننده داشته باشد. وقتی که رشد سریع صنعت فناوری در چین را توضیح می‌دهی، خیلی از ناظران دو دلیل را ذکر می‌کنند. اولین آن ۱/۴ میلیارد مردمی است که چین را خانه می‌نامند. دومین دلیل مشارکت فعال دولت است --
یا مداخله گسترده، بستگی دارد که چطور ببینید. اکنون، مقامات مرکزی سرمایه‌گذاری سنگینی در زیر‌ساخت‌های شبکه در طول سالها کرده‌اند، ایجاد محیطی جذاب برای سرمایه‌گذاری. در همان زمان، آنها روی استاندارد‌ها و مقررات تاکید داشته‌اند، که منجر به توافقی سریع و نتیجتاً، بهره‌برداری سریع شده است. این بزرگترین مجموعه استعداد‌های فناوری در جهان است که بدلیل گستردگی مزیت‌های آموزشی ایجاد شده است. و شرکت های محلی، داخلی، در گذشته از رقابت‌های جهانی با کنترل بازار محافظت می‌شده‌اند. البته، اینترنت چین قابل مشاهده نیست بدون وجود گسترده سانسور
و نگرانی‌های خیلی جدی درباره نظارتهای نامناسب. برای مثال: چین در حال ایجاد رده‌بندی اعتباری اجتماعی است برای کل جمعیت کشور، که به شهروندان امتیاز می‌دهد یا محدودشان می‌کند، بر مبنای ویژگی‌هایی کاملا کیفی مانند صداقت یا درستی. در همان زمان، چین مشغول پیاده‌سازی قابلیت تشخیص چهره در ۱۷۰ میلیون دوربین مداربسته‌اش می‌باشد. هوش مصنوعی برای پیش‌بینی جرم و تروریسم در استان ژین‌جیانگ مورد استفاده قرار می‌گیرد. جایی که اقلیت مسلمان تحت نظارتی دائمی است.
با این وجود، اینترنت در حال رشد است، و چنان بزرگ است -- بزرگتر از اندازه‌ای که بیشتر ما درک می‌کنیم. در انتهای ۲۰۱۷، کاربران چینی اینترنت به ۷۷۲ میلیون نفر رسیدند. که بیشتر از تمام جمعیت ایلات متحده، روسیه، آلمان، انگلستان، فرانسه و کانادا روی هم است. نود و هشت درصد آنها روی تلفن همراه فعال هستند. نود و دو درصد آنها از برنامه‌های پیام‌رسان استفاده می‌کنند. حالا ۶۵۰ میلیون مصرف کننده خبر‌های دیجیتال وجود دارد، ۵۸۰ میلیون مصرف کننده فیلم‌های دیجیتال، و بزرگترین زیر‌ساخت تجارت الکترونیک کشور، تائوبائو، داشتن ۵۸۰ میلیون کاربر ماهانه را به همه نمایش می‌دهد.
که نزدیک به ۸۰ درصد بزرگتر از آمازون است. سفر بسته-به‌درخواست، بین دوچرخه و خودرو، دارای مشترکینی نزدیک به ۱۰ میلیارد سفر سالانه در چین است. این یعنی دو-سوم کل سفر‌ها در کل جهان. پس بسته بسیار متنوعی است. اینترنت به شکلی محدود شده، و شاید دستکاری شده در چین وجود دارد، با این وجود بسیار گسترده است و به شدت زندگی شهروندان را بهبود داده است. پس حتی با وجود نقص‌هایش، از رشد اینترنت چین نباید غافل بود، و ارزش بررسی دقیق ما را دارد. بگذارید امروز دو داستان دیگر هم بگویم. لیو ژائولیو یک مهندس ۳۴ ساله از استان جیانگ ژی است.
منطقه‌ای که خانه‌اش در آن قرار دارد بسیار برای حزب کمونیست مهم بوده چون اینجا محل تولد ارتش سرخ است. اما در طول دهه‌ها، بخاطر جدایی آن از مراکز اقتصادی و تولیدی کشور، بتدریج از ارزش افتاد. لیو، مثل خیلی از هم دوره‌ای‌هایش، خانه را در جوانی ترک کرد تا در شهر‌های بزرگ بدنبال کار باشد. نهایتا به شِنژن رفت، که یکی از مراکز فناوری چین است. به عنوان یک مهاجر جوان، دهکده‌های روستایی تنها با افراد مسن رها شدند، که به سختی خود را بالا‌تر از فقر مطلق نگاه می‌داشتند. بعد از نه سال، لیو تصمیم گرفت تا در ۲۰۱۷ به جیانگژی بازگردد،
چون معتقد بود که ایجاد یک بازار تجارت الکترونیک در چین می‌تواند به او برای احیای روستایش کمک کند. مانند خیلی از جوامع روستایی، زادگاه لیو در نوع خاصی از صنایع دستی استانی متخصص بود -- در این مورد، تولید نوعی کنجاله لوبیای تخمیر شده. پس او کارخانه کوچکی را ایجاد و شروع به فروش محصولات محلی خود به شکل آنلاین کرد. سالها رشد مصرف گرایی در شهر‌های بزرگ چین اتفاق افتاده بود. اما این اواخر، فناوری محرک انفجاری در فروش محصولات سنتی در میان اقشار متوسط و بالای چین بود. وی‌چت و دیگر زیر‌ساخت‌های تجارت الکترونیک اجازه می‌دادند تا تولید کنندگان روستایی
بازاریابی و فروش محصولاتشان را بسیار فراتر از محدوده‌های توزیع اولیه‌شان انجام دهند. شرکت‌های تحقیقاتی این تاثیر را واقعا با شمردن آنچه «روستا‌های تائوبائو» نامیده می‌شود دنبال می‌کنند. که یک دهکده روستایی است که حد‌اقل ۱۰ درصد از خانوار‌هایش محصولاتشان را آنلاین می‌فروشند و مقدار مشخصی درآمد دارند. و این رشد در سالهای اخیر چشمگیر بوده است. در سال ۲۰۱۳ تنها ۲۰ دهکده تائوبائو وجود داشت، در ۲۰۱۴ تعداد ۲۱۲، در ۲۰۱۵ تعداد ۷۸۰، در ۲۰۱۶ تعداد ۱٫۳۰۰، و در انتهای ۲۰۱۷ بیش از ۲٫۱۰۰ عدد. که اکنون پاسخگوی نزدیک به نیم میلیون فروشگاه فعال آنلاین هستند،
با فروش سالانه ۱۹ میلیارد دلار و ایجاد ۱/۳ میلیون شغل جدید. سال اولی که لیو به خانه برگشت، توانست ۱۵ روستایی را استخدام کند. و نزدیک به ۶۰٫۰۰۰ بسته کنجاله لوبیای تخمیر شده را بفروشد، فکر می‌کرد که سال بعد ۳۰ نفر را استخدام می‌کند، اما تقاضا به سرعت افزایش یافت. نزدیک به ۶۰ میلیون کودک در مناطق روستایی چین پشت سر والدینشان باقی مانده‌اند. و در حالی بزرگ می‌شوند که حداقل یکی از والدین‌شان دور از خانه، به عنوان کارگر مهاجر کار می‌کند. در کنار تمامی سختی‌های زندگی روستایی، اغلب باید فواصلی طولانی و خطر‌ناک را تنها برای مدرسه رفتن طی می‌کردند.
آنها حدود ۳۰ درصد دانش‌آموزان ابتدایی و دبیرستانی کشور را تشکیل می‌دهند. چانگ ونگژوان ۱۰ ساله یکی از این دانش آموزان است. هر روز یک ساعت از هر سو تا مدرسه پیاده روی می‌کند، که در مسیرش دره‌های عمیق، در مناطقی دور افتاده قرار دارد. اما وقتی که به دهکده روستایی کوچک در استان گانسو می‌رسد، تنها دو دانش‌آموز دیگر در کل مدرسه کنار او هستند. مدرسه چانگ اکنون یکی از ۱٫۰۰۰ مدرسه‌ تنها در استان گانسو است که کمتر از ۵ دانش‌آموز ثبت نام شده دارد. پس با کم شدن ارتباط دانش‌آموزان، با معلم‌هایی کم‌سواد مدارسی که تجهیزات کمی دارند و عایق‌بندی خوبی ندارند،
دانش‌آموزان روستایی مدت‌هاست، که از دسترسی به آموزش‌های دانشگاهی محروم هستند. اما آینده چانگ به شدت با نصب «اتاق درس رنگین کمان» تغییر کرده است. او حالا عضوی از کلاس درسی ۱۰۰ نفره است که در ۲۸ مدرسه مختلف پخش شده، که توسط معلمینی با سواد و دارای مجوز که از صد‌ها مایل دورتر پخش می‌شود تدریس می‌گردد. می تواند به موضوعات جدیدی مانند موسیقی و هنر، دوستان جدید و تجربیاتی خیلی دورتر از خانه‌اش دسترسی داشته باشد. اخیرا، چانگ حتی از موزه قلعه فردریکسبورگ بازدید کرد در دانمارک --
البته، بصورت مجازی. آموزش آنلاین سالهاست که بیرون از چین وجود دارد. اما هیچ‌وقت به این اندازه دگرگون کننده نرسیده بود، شاید به خاطر اینکه سیستم‌های آموزشی سنتی در دیگر مراکز فناوری جهان بسیار پیشرفته‌تر و تثبیت‌شده‌تر هستند. اما گستره سرزمینی و اندازه‌های عظیم چین نیازی عظیم و لحظه‌ای برای نوآوری ایجاد کرده. یک استارت-آپ فناوری در شِنژن ایجاد شده که تا ۳۰۰٫۰۰۰ دانش‌آموز تنها ظرف یکسال رشد کرده. و با بهترین تخمین‌های ما در روزنامه پست، اکنون ۵۵ میلیون دانش‌آموز در مناطق روستایی چین وجود دارند که می‌توان آنها را در کلاس‌های پخش زنده شرکت داد.
نیاز این بازار بزرگتر از کل جمعیت دانش‌آموزی ایالات متحده از کودکستان تا کلاس ۱۲ است. پس من بی‌نهایت دلگرم شدم که سرمایه گذاری خصوصی در فناوری آموزشی در چین از یک میلیارد دلار در سال فراتر رفته است که ۳۰ میلیارد دلار سرمایه گزاری دیگر دولتی تا سال ۲۰۲۰ تعهد گردیده است. همچنان که اینترنت در چین رشد می‌کند، حتی با وجود نقصان‌ها محدودیت‌ها و کنترل‌ها، زندگی‌های بخش‌های فراموش شده جمعیتش به شکل غیر قابل بازگشتی ارتقا یافته است. تمرکزی که روی جمعیت نیازمند است، نه خواسته‌ها، که محرک کنجکاوی‌ زیاد، خلاقیت
و پیشرفت‌هایی است که می بینیم. همچنان چیز‌های زیاد دیگری هم خواهند آمد. در آمریکا جمعیت اینترنت، یا ضریب نفوذ، اکنون به ۸۸ درصد رسیده. در چین، هنوز ۵۶ درصد جمعیت به اینترنت دسترسی دارند. این یعنی بیش از ۶۰۰ میلیون نفر هنوز متصل نیستند. تقریبا دو برابر جمعیت آمریکا. یک فرصت عظیم. هرزمان که این مولد جایگزین موجود است، حالا چین باشد یا آفریقا، آسیای جنوب شرقی یا آمریکای مرکزی، باید آن را با سرمایه و جدیت دنبال کنیم، که محرک تاثیرات اقتصادی و اجتماعی در سر‌تاسر جهان است.
تنها دقیقه‌ای فکر کن به چه چیز‌هایی می‌شود دست‌ یافت اگر نیازهای جهانی محرومان هدف اصلی ابداعات ما باشد. متشکرم. (تشویق حضار)
Once every 12 months, the world's largest human migration happens in China. Over the 40-day travel period of Chinese New Year, three billion trips are taken, as families reunite and celebrate. Now, the most strenuous of these trips are taken by the country's 290 million migrant workers, for many of whom this is the one chance a year to go home and see parents and their left-behind children. But the travel options are very limited; plane tickets cost nearly half of their monthly salary. So most of them, they choose the train. Their average journey is 700 kilometers.
The average travel time is 15 and a half hours. And the country's tracks now have to handle 390 million travelers every Spring Festival. Until recently, migrant workers would have to queue for long hours -- sometimes days -- just to buy tickets, often only to be fleeced by scalpers. And they still had to deal with near-stampede conditions when travel day finally arrived. But technology has started to ease this experience. Mobile and digital tickets now account for 70 percent of sales, greatly reducing the lines at train stations. Digital ID scanners have replaced manual checks,
expediting the boarding process, and artificial intelligence is deployed across the network to optimize travel routes. New solutions have been invented. China's largest taxi-hailing platform, called Didi Chuxing, launched a new service called Hitch, which matches car owners who are driving home with passengers looking for long-distance routes. In just its third year, Hitch served 30 million trips in this past holiday season, the longest of which was further than 1,500 miles. That's about the distance from Miami to Boston.
This enormous need of migrant workers has powered fast upgrade and innovation across the country's transport systems. Now, the Chinese internet has developed in both familiar and unfamiliar ways. Just like in Silicon Valley, some of the seismic shifts in technology and consumer behavior have been driven by academic research, have been driven by enterprise desires, with the whims of privilege and youth sprinkled in every once in a while. I am a product of the American tech industry, both as a consumer and a corporate leader. So I am well acquainted with this type of fuel. But about a year and a half ago,
I moved from my home in New York City to Hong Kong to become the CEO of the South China Morning Post. And from this new vantage point, I've observed something that is far less familiar to me, propelling so much of China's innovation and many of its entrepreneurs. It is an overwhelming need economy that is serving an underprivileged populous, which has been separated for 30 years from China's economic boom. The stark gaps that exist between the rich and the poor, between urban and rural or the academic and the unschooled -- these gaps, they form a soil
that's ready for some incredible empowerment. So when capital and investment become focused on the needs of people who are hanging to the bottom rungs of an economic ladder, that's when we start to see the internet truly become a job creator, an education enabler and in many other ways, a path forward. Of course, China is not the only place where this alternative fuel exists, nor the only place where it is possible. But because of the country's sheer scale and status as a rising superpower, the needs of its population have created an opportunity for truly compelling impact. When explaining the rapid growth of the Chinese tech industry,
many observers will cite two reasons. The first is the 1.4 billion people that call China home. The second is the government's active participation -- or pervasive intervention, depending on how you view it. Now, the central authorities have spent heavily on network infrastructure over the years, creating an attractive environment for investment. At the same time, they've insisted on standards and regulation, which has led to fast consensus and therefore, fast adoption. The world's largest pool of tech talent exists because of the abundance of educational incentives. And local, domestic companies, in the past, have been protected
from international competition by market controls. Of course, you cannot observe the Chinese internet without finding widespread censorship and very serious concerns about dystopian monitoring. As an example: China is in the process of rolling out a social credit rating that will cover its entire population, rewarding and restricting citizens, based on highly qualitative characteristics like honesty and integrity. At the same time, China is deploying facial recognition
across many of its 170 million closed-circuit cameras. Artificial intelligence is being used to predict crime and terrorism in Xinjiang province, where the Muslim minority is already under constant surveillance. Yet, the internet has continued to grow, and it is so big -- much bigger than I think most of us realize. By the end of 2017, the Chinese internet population had reached 772 million users. That's larger than the populations of the United States, Russia, of Germany, of the United Kingdom, of France and Canada combined. Ninety-eight percent of them are active on mobile. Ninety-two percent of them use messaging apps.
There are now 650 million digital news consumers, 580 million digital video consumers, and the country's largest e-commerce platform, Taobao, now boasts 580 million monthly active users. It's about 80 percent larger than Amazon. On-demand travel, between bikes and cars, now accounts for 10 billion trips a year in China. That's two-thirds of all trips taken around the world. So it's a very mixed bag. The internet exists in a restricted, arguably manipulated form within China, yet it is massive and has vastly improved the lives of its citizens. So even in its imperfection,
the growth of the Chinese internet should not be dismissed, and it's worthy of our closer examination. Let me tell you two other stories today. Luo Zhaoliu is a 34-year-old engineer from Jiangxi province. Now, his home region used to be extremely important to the Communist party because this was the birthplace of the Red Army. But over the decades, because of its separation from the economic and manufacturing centers of the country, it has slid into irrelevance. Luo, like so many in his generation, left home at a young age to look for work in a major city. He ended up in Shenzhen, which is one of China's tech hubs.
As the young migrate, these rural villages are left with only elderly, who are really struggling to elevate themselves above abject poverty. After nine years, Luo decided to return to Jiangxi in 2017, because he believed that the booming e-commerce marketplace in China could help him revive his village. Like many rural communities, Luo's home specialized in a very specific provincial craft -- making fermented bean curd, in this case. So he started a small factory and started selling his locally made goods online. There have been many years of consumption growth
across China's major cities. But recently, technology has been driving an explosion in craft goods sales among China's middle and upper classes. WeChat and other e-commerce platforms allow rural producers to market and sell their goods far beyond their original distribution areas. Research companies actually track this impact by counting what is called "Taobao villages." This is any rural village where at least 10 percent of its households are selling goods online and making a certain amount of revenue. And the growth has been significant in the last few years. There were just 20 Taobao villages in 2013,
212 in 2014, 780 in 2015, 1,300 in 2016 and over 2,100 at the end of 2017. They now account for nearly half a million active online stores, 19 billion dollars in annual sales and 1.3 million new jobs created. In Luo's first year back home, he was able to employ 15 villagers. And he sold about 60,000 units of fermented bean curd. He expects to hire 30 more people in the next year, as his demand rapidly rises. There are 60 million left-behind children scattered across China's rural landscape. And they grow up with at least one parent far away from home,
as a migrant worker. Alongside all the general hardships of rural life, they often have to travel vast and dangerous distances just to get to school. They account for 30 percent of the country's primary and high school students. Ten-year-old Chang Wenxuan is one of these students. He walks an hour each way every single day to school, across these deep ravines, in an isolated landscape. But when he arrives at the small farming village in Gansu province, he will find just two other students in this entire school. Now, Chang's school is one of 1,000 in Gansu alone
that has less than five registered students. So with limited student interaction, with underqualified teachers and schoolhouses that are barely furnished and not insulated, rural students have long been disadvantaged, with almost no path to higher education. But Chang's future has been dramatically shifted with the installation of a “Sunshine Classroom.” He's now part of a digital classroom of 100 students across 28 different schools, taught by qualified and certified teachers live-streaming from hundreds of miles away.
He has access to new subjects like music and art, to new friends and to experiences that extend far beyond his home. Recently, Chang even got to visit the Frederiksborg Castle museum in Denmark -- virtually, of course. Now, online education has existed for many years outside of China. But it has never reached truly transformative scale, likely because traditional education systems in other tech centers of the world are far more advanced and far more stable. But China's extreme terrain and size have created an enormous and immediate need for innovation.
There's a tech start-up in Shenzhen that grew to 300,000 students in just one year. And by our best estimation at the Post, there are now 55 million rural students across China that are addressable and accessible by live-streaming classes. This market of need is larger than the entire US student population between kindergarten and grade 12. So I'm extremely encouraged to find out that private investment in ed-tech in China now exceeds one billion dollars a year, with another 30 billion dollars in public funding that is committed between now and 2020.
As the Chinese internet continues to grow, even in its imperfection and restrictions and controls, the lives of its once-forgotten populations have been irrevocably elevated. There is a focus on populations of need, not of want, that has driven a lot of the curiosity, the creativity and the development that we see. And there's still more to come. In America, internet population, or penetration, has now reached 88 percent. In China, the internet has still only reached 56 percent of the populous. That means there are over 600 million people
who are still offline and disconnected. That's nearly twice the US population. An enormous opportunity. Wherever this alternative fuel exists, be it in China or Africa, Southeast Asia or the American heartland, we should endeavor to follow it with capital and with effort, driving both economic and societal impact all over the world. Just imagine for a minute what more could be possible if the global needs of the underserved become the primary focus of our inventions. Thank you. (Applause)