021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

رمز مقاومت مؤثر بدون خشونت

Jamila Raqib

The secret to effective nonviolent resistance

We're not going to end violence by telling people that it's morally wrong, says Jamila Raqib, executive director of the Albert Einstein Institution. Instead, we must find alternative ways to conduct conflict that are equally powerful and effective. Raqib promotes nonviolent resistance to people living under tyranny -- and there's a lot more to it than street protests. She shares encouraging examples of creative strategies that have led to change around the world and a message of hope for a future without armed conflict. "The greatest hope for humanity lies not in condemning violence but in making violence obsolete," Raqib says.


تگ های مرتبط :

Collaboration, Big Problems, Global Issues
از وقتی یادمه جنگ بخشی از زندگیم بوده. من در افغانستان به دنیا اومدم، درست شش ماه پس از تجاوز شوروی، و با اینکه خیلی بچه بودم واسه اینکه بفهمم چه اتفاقی داره می افته، به شدت رنج کشیدم از ترس و وحشتی که منو احاطه کرده بود. اون تجربه‌های اول اثر عمیقی گذاشته در اینکه حالا درباره جنگ و دعوا چه فکر می‌کنم. یاد گرفتم که وقتی مردم به یک موضوع اساسی می‌رسند، برای بیشتر اونها، تسلیم شدنی در کار نیست. در این نوع دعواها-- وقتی حق مردم پایمال میشه، وقتی کشورشون اشغال میشه، وقتی تعدی و تحقیر میشه-- روش پرقدرتی لازم دارند تا مقاومت و مبارزه کنند.
این یعنی هر قدر هم که خشونت مخرب و وحشتناک باشه، اگه مردم راه دیگه‌ای نداشته باشند، ازش استفاده می‌کنند. بیشتر ما نگران شدت خشونت در جهان هستیم. اما نمیتونیم به جنگ خاتمه بدیم با گفتن اینکه خشونت از نظر اخلاقی درست نیست. به جاش، باید راهی پیشنهاد بدیم که دست کم به اندازه خشونت قوی و مؤثر باشه. این کاری که من انجام میدم. طی ۱۳ سال گذشته، دارم به مردم یاد میدم که چطور در سختترین موقعیتها در جهان میتونند بدون خشونت مبارزه کنند. بیشتر مردم این کارها رو به گاندی و مارتین لوترکینگ ربط میدند.
اما هزاران ساله که مردم دارند بدون خشونت مبارزه می کنند. در واقع، بیشتر حقوقی که ما امروز در این کشور داریم-- به عنوان زنان، به عنوان اقلیت‌ها، به عنوان کارگران، به عنوان افرادی که تمایلات جنسی متفاوت داریم و شهروندانی که نگران محیط زیست هستند-- این حقوق به ما اعطا نشده. اونها رو افرادی گرفتند که براشون مبارزه کردند و در راهش قربانی شدند. اما چون ازاین تاریخ عبرت نگرفتیم، مبارزه بدون خشونت به عنوان یه تکنیک اغلب درست فهمیده نشده. اخیراً با گروهی از فعالان اتیوپی دیدار کردم،
و اونها به من چیزی گفتن که زیاد شنیدم. اونها گفتن که قبلاً اقدام بدون خشونت رو امتحان کردند، و مؤثر نبوده. سالها پیش پروژه‌ای اجرا کردند. دولت همه رو بازداشت کرد و آخرش این بود. این ایده که مبارزه بدون خشونت معادل اعتراضات خیابانی است یک مسئله بزرگه. چون با اینکه اعتراضات میتونه راه خوبی باشه برای نشون دادن اینکه مردم تغییر میخواند، به خودی خود نمیتونه عملاً باعث تغییر بشه-- دست کم تغییری که بنیادی باشه. (خنده) مخالفین قدرتمند نمیتونند چیزی رو که میخواند به مردم بدند تنها به این دلیل که اونو با ظرافت درخواست کردن--
یا حتی نه تا این حد با ظرافت. (خنده) مبارزه بدون خشونت باعث تخریب رقیب میشه، نه تخریب فیزیکی، بلکه با شناسایی نهادهایی که رقیب برای بقاء لازم داره، و بعد سلب اون منابع قدرت از اونها. فعالان حرکت بدون خشونت میتونند ارتش رو خنثی کنند با وادار کردن سربازان به تسلیم. اونها میتونند با اعتصاب و تحریم اقتصاد رو مختل کنند. و میتونند تبلیغات دولتی رو به چالش بکشند با ایجاد رسانه های جایگزین. راههای مختلفی برای این کار هست. همکار و معلم من، جن شارپ، ۱۹۸ راه برای اقدام بدون خشونت پیدا کرده.
و اعتراض فقط یکی از اونهاست. بذارین یه مثال روز بزنم. تا یکی دو ماه پیش، گواتمالا در دست مقامات فاسد پیشین ارتش بود که با جنایات سازمان یافته ارتباط داشتند. مردم اغلب اینو میدونستند، اما بیشتر اونها احساس می‌کردند نمی‌تونند کاری کنند-- تا اینکه گروهی از شهروندان، فقط ۱۲ فرد عادی، در فیسبوک از دوستان خود خواستند در میدان مرکزی جمع بشند، با در دست داشتن یه نوشته: "Renuncia YA"-- یعنی زودتر استعفا بده. با کمال تعجب، سی هزار نفر جمع شدند.
اونها با گسترش اعتراضات به سراسر کشور ماهها اونجا موندند. کار به جایی کشید که برگزارکنندگان صدها تخم مرغ به ساختمانهای مختلف دولتی فرستادند با این پیام که: «اگه شما تخم ندارید»-- بیضه-- «که جلوی مقامات فاسد رو بگیرید، میتونید مال ما رو قرض بگیرید.» (خنده) (تشویق) رئیس جمهور مولینا پاسخ داد با تأکید بر اینکه هرگز استعفا نمیده. و فعالان متوجه شدند که نمی تونند اکتفا کنند به اعتراض و درخواست استعفای رئیس جمهور.
باید هیچ راهی براش نمیگذاشتند. پس یک اعتصاب عمومی ترتیب دادند، تا همه مردم در سراسر کشور دست از کار بکشند. تنها در شهر گواتمالا، بیش از ۴۰۰ شرکت و مدرسه تعطیل شد. در همین حال، همه کشاورزان جاده‌های اصلی رو بستند. در عرض ۵ روز، رئیس جمهور، همراه با دهها مقام دولتی دیگر، بلافاصله استعفا دادند. (تشویق) من به شدت تحت تأثیر خلاقیت و شجاعت مردمی قرار میگیرم که از اقدام بدون خشونت استفاده می‌کنند
تقریباً در هر کشوری در جهان. مثلاً، اخیراً گروهی از فعالان در اوگاندا دسته‌ای خوک رو در خیابانها رها کردند. اینجا میتونید ببینید که پلیس نمیدونه با اونا چکار کنه. (خنده) خوکها رو به رنگ حزب حاکم رنگ آمیزی کردند. یه خوک حتی کلاه داشت، کلاهی که مردم میشناختند. (خنده) کم کم فعالان در همه جای جهان بهتر میتونند به صدر اخبار برند، اما این اقدامات پراکنده کم اثر خواهد بود اگه بخشی از یک راهبرد بزرگتر نباشه. یه فرمانده نیروهاش رو وارد جنگ نمی‌کنه
مگر اینکه طرحی برای پیروز شدن در جنگ داشته باشه. اما بیشتر حرکات بدون خشونت در جهان اینطوری انجام میشه. مبارزه بدون خشونت درست به اندازه نبرد نظامی پیچیده است، اگر پیچیده‌تر از اون نباشه. شرکت کنندگان باید کاملاً آموزش دیده باشند و اهداف روشنی داشته باشند، و رهبران باید راهبردی برای دستیابی به اون اهداف داشته باشند. فنون جنگی در عرض هزاران سال ایجاد شده با منابع بی‌شمار و برخی از بهترین فکرهای ما صرف فهمیدن و ارتقای این فنون شده. این در حالیه که، مبارزه بدون خشونت به ندرت مورد مطالعه جامع قرار گرفته، و با وجودی که این تعداد در حال رشده،
تعداد افرادی که در جهان اون رو تدریس می‌کنند هنوز ده بیست نفره. این خطرناکه، چون حالا ما میدونیم که روشهای قدیمی برخورد با تعارض برای چالشهای جدید پیش رو کافی نیست. اخیراً دولت ایالات متحده پذیرفت که در جنگ علیه داعش به بن بست رسیده. اما چیزی که بیشتر مردم نمیدونند اینه که مردم با روشهای بدون خشونت جلوی داعش ایستادند. وقتی داعش در ژوئن ۲۰۱۴موصل رو گرفت، اعلام کرد دروس جدیدی در مدارس ایجاد خواهد کرد بر اساس ایدئولوژی افراطی خودش. اما روز اول مدرسه، حتی یه بچه حاضر نشد.
والدین صرفاً از فرستادن اونها خودداری کردن. خبرنگاران گفتن ترجیح میدند خودشون تو خونه به بچه‌هاشون درس بدند تا اینکه اجازه بدند اونها شستشوی مغزی بشند. این تنها یک مثال از مخالفت بود تنها در یک شهر. اما چی میشد اگه این حرکت هماهنگ بود با دهها حرکت دیگه به روش مقاومت بدون خشونت که مقابل داعش انجام شده؟ چی میشد اگه خودداری والدین بخشی از یک راهبرد بزرگتر بود برای شناسایی و قطع منابعی که داعش برای حکومت لازم داره؛ نیروی کار ماهر مورد نیاز برای تولید غذا؛ مهندسین لازم برای استخراج و پالایش نفت؛ ابزار رسانه‌ای و شبکه‌های ارتباطی
و سامانه‌های حمل و نقل، و بازارهای منطقه ای که داعش به اونها وابسته س؟ ممکنه تصور شکست داعش سخت باشه با اقداماتی که بدون خشونت باشه. اما وقت اونه که نحوه ی تفکر خودمون درباره ی مبارزه رو به چالش بکشیم و گزینه‌هایی که در برخورد با اون داریم. این ایده‌ای است که ارزش انتشار داره: بیایید بیشتر بیاموزیم در اینباره که اقدامات بدون خشونت کجا مؤثره و چطور میتونیم کاری کنیم که مؤثرتر باشه، درست شبیه همون کاری که با سیستمها و فناوریهای دیگر می‌کنیم که پیوسته در پاسخ به نیازهای بشر در حال بهتر شدن هستند. ممکنه بتونیم حرکت بدون خشونت رو
به نقطه ای برسونیم که به طور فزاینده جای جنگ رو بگیره. اون وقت خشونت به عنوان یک ابزار مبارزه میتونه کنار گذاشته بشه همون طور که تیر و کمان کنار گذاشته شد، چون سلاحهایی رو جایگزینش کردیم که مؤثرتر هستند. ما با نوآوری انسان میتونیم مبارزه بدون خشونت را از جدیدترین و پیشرفته‌ترین فناوریهای جنگی توانمندتر کنیم. بزرگترین امید برای بشریت نه در محکومیت خشونت بلکه در منسوخ کردن خشونت است. متشکرم. (تشویق)
War has been a part of my life since I can remember. I was born in Afghanistan, just six months after the Soviets invaded, and even though I was too young to understand what was happening, I had a deep sense of the suffering and the fear around me. Those early experiences had a major impact on how I now think about war and conflict. I learned that when people have a fundamental issue at stake, for most of them, giving in is not an option. For these types conflicts -- when people's rights are violated, when their countries are occupied, when they're oppressed and humiliated --
they need a powerful way to resist and to fight back. Which means that no matter how destructive and terrible violence is, if people see it as their only choice, they will use it. Most of us are concerned with the level of violence in the world. But we're not going to end war by telling people that violence is morally wrong. Instead, we must offer them a tool that's at least as powerful and as effective as violence. This is the work I do. For the past 13 years, I've been teaching people in some of the most difficult situations around the world
how they can use nonviolent struggle to conduct conflict. Most people associate this type of action with Gandhi and Martin Luther King. But people have been using nonviolent action for thousands of years. In fact, most of the rights that we have today in this country -- as women, as minorities, as workers, as people of different sexual orientations and citizens concerned with the environment -- these rights weren't handed to us. They were won by people who fought for them and who sacrificed for them. But because we haven't learned from this history,
nonviolent struggle as a technique is widely misunderstood. I met recently with a group of Ethiopian activists, and they told me something that I hear a lot. They said they'd already tried nonviolent action, and it hadn't worked. Years ago they held a protest. The government arrested everyone, and that was the end of that. The idea that nonviolent struggle is equivalent to street protests is a real problem. Because although protests can be a great way to show that people want change, on their own, they don't actually create change -- at least change that is fundamental.
(Laughter) Powerful opponents are not going to give people what they want just because they asked nicely ... or even not so nicely. (Laughter) Nonviolent struggle works by destroying an opponent, not physically, but by identifying the institutions that an opponent needs to survive, and then denying them those sources of power. Nonviolent activists can neutralize the military by causing soldiers to defect. They can disrupt the economy through strikes and boycotts. And they can challenge government propaganda
by creating alternative media. There are a variety of methods that can be used to do this. My colleague and mentor, Gene Sharp, has identified 198 methods of nonviolent action. And protest is only one. Let me give you a recent example. Until a few months ago, Guatemala was ruled by corrupt former military officials with ties to organized crime. People were generally aware of this, but most of them felt powerless to do anything about it -- until one group of citizens, just 12 regular people, put out a call on Facebook to their friends
to meet in the central plaza, holding signs with a message: "Renuncia YA" -- resign already. To their surprise, 30,000 people showed up. They stayed there for months as protests spread throughout the country. At one point, the organizers delivered hundreds of eggs to various government buildings with a message: "If you don't have the huevos" -- the balls -- "to stop corrupt candidates from running for office, you can borrow ours." (Laughter)
(Applause) President Molina responded by vowing that he would never step down. And the activists realized that they couldn't just keep protesting and ask the president to resign. They needed to leave him no choice. So they organized a general strike, in which people throughout the country refused to work. In Guatemala City alone, over 400 businesses and schools shut their doors. Meanwhile, farmers throughout the country blocked major roads. Within five days,
the president, along with dozens of other government officials, resigned already. (Applause) I've been greatly inspired by the creativity and bravery of people using nonviolent action in nearly every country in the world. For example, recently a group of activists in Uganda released a crate of pigs in the streets. You can see here that the police are confused about what to do with them. (Laughter) The pigs were painted the color of the ruling party.
One pig was even wearing a hat, a hat that people recognized. (Laughter) Activists around the world are getting better at grabbing headlines, but these isolated actions do very little if they're not part of a larger strategy. A general wouldn't march his troops into battle unless he had a plan to win the war. Yet this is how most of the world's nonviolent movements operate. Nonviolent struggle is just as complex as military warfare, if not more. Its participants must be well-trained and have clear objectives, and its leaders must have a strategy of how to achieve those objectives.
The technique of war has been developed over thousands of years with massive resources and some of our best minds dedicated to understanding and improving how it works. Meanwhile, nonviolent struggle is rarely systematically studied, and even though the number is growing, there are still only a few dozen people in the world who are teaching it. This is dangerous, because we now know that our old approaches of dealing with conflict are not adequate for the new challenges that we're facing. The US government recently admitted that it's in a stalemate in its war against ISIS.
But what most people don't know is that people have stood up to ISIS using nonviolent action. When ISIS captured Mosul in June 2014, they announced that they were putting in place a new public school curriculum, based on their own extremist ideology. But on the first day of school, not a single child showed up. Parents simply refused to send them. They told journalists they would rather homeschool their children than to have them brainwashed. This is an example of just one act of defiance in just one city. But what if it was coordinated
with the dozens of other acts of nonviolent resistance that have taken place against ISIS? What if the parents' boycott was part of a larger strategy to identify and cut off the resources that ISIS needs to function; the skilled labor needed to produce food; the engineers needed to extract and refine oil; the media infrastructure and communications networks and transportation systems, and the local businesses that ISIS relies on? It may be difficult to imagine defeating ISIS with action that is nonviolent. But it's time we challenge the way we think about conflict
and the choices we have in facing it. Here's an idea worth spreading: let's learn more about where nonviolent action has worked and how we can make it more powerful, just like we do with other systems and technologies that are constantly being refined to better meet human needs. It may be that we can improve nonviolent action to a point where it is increasingly used in place of war. Violence as a tool of conflict could then be abandoned in the same way that bows and arrows were, because we have replaced them with weapons that are more effective. With human innovation, we can make nonviolent struggle more powerful
than the newest and latest technologies of war. The greatest hope for humanity lies not in condemning violence but in making violence obsolete. Thank you. (Applause)