021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

قصهٔ بودار فرومون انسان

Tristram Wyatt

The smelly mystery of the human pheromone

Do our smells make us sexy? Popular science suggests yes — pheromones send chemical signals about sex and attraction from our armpits to potential mates. But, despite what you might have heard, there is no conclusive research confirming that humans have these smell molecules. In this eye-opening talk, zoologist Tristram Wyatt explains the fundamental flaws in current pheromone research, and shares his hope for a future that unlocks the fascinating, potentially life-saving knowledge tied up in our scent.


تگ های مرتبط :

TEDx, Animals, Biology
«فرومون» کلمه‌ای بسیار قدرتمند است. تداعی کننده سکس، رها شدن، و از دست دادن کنترل است، و می‌بینید که به عنوان یک واژه اهمیت زیادی دارد. اما تنها ۵۰ سال از عمر آن می‌گذرد. در سال ۱۹۵۹ اختراع شده است. حالا اگر آن را در اینترنت جستجو کنید، همانطور که احتمالاً تا الان کرده‌اید، با میلیون‌ها مورد مواجه می‌شوید، و تقریباً همه آنها می‌خواهند چیزی به شما بفروشند که در ازای ۱۰ دلار یا بیشتر مقاومت دربرابر شما را ناممکن کند. خوب این ایده بسیار جذاب است، و مولکول‌هایی که آنها مدنظر دارند خیلی علمی به نظر می‌رسند.
کلمات طول و درازی هستند. چیزهایی مثل اندروستونول، آندروستونون یا آندروستادیون. همین طور بهتر هم می‌شود، و وقتی آن را با روپوش سفید ترکیب کنید، احتمالاً فکر خواهید کرد که دانشی هیجان انگیز پشت آن است. اما متاسفانه، آنها ادعاهای دروغینی هستند که با دانش خرابکارانه پشتیبانی می‌شوند. مشکل اینجاست که هرچند دانشمندان خوب بسیاری در حال کار بر روی چیزی که گمان می‌کنند فرومون انسان است هستند، و مقالات خود را در مجلات معتبری انتشار می‌دهند، اساساً،
با وجود آزمایش‌های پیچیده‌ای که در حال انجام هستند، هیچ دانش مناسبی پشت این جریان نیست، چون بر یک مشکل بنا نهاده شده است، که هیچ کس تا به حال به صورت سیستماتیک تمام بوهایی که انسان منتشر می‌کند را بررسی نکرده است -- و هزاران مولکول وجود دارند که ما آنها را از خود آزاد می‌کنیم. ما پستاندار هستیم. بوهای زیادی تولید می‌کنیم. هیچ کس تا به حال به صورت سیستماتیک با این موضوع مواجه نشده است تا پیدا کند کدام مولکول‌ها واقعاً فرومون هستند. تنها تعداد کمی را گلچین کرده‌اند، و تمام این آزمایش‌ها بر اساس آنها است، اما در کل شواهد مناسبی در دسترس نیست.
حال، نمی‌توانیم بگوییم بو برای مردم اهمیت ندارد. اهمیت دارد، و بعضی از مردم بسیار به آن علاقه دارند و یکی از آنها ناپلئون بود. و حتماً به خاطر دارید که در هنگام عزیمت از میدان جنگ، به معشوقه‌اش، ملکه ژوزفین نامه نوشت، و گفت، «خودت را نشوی، دارم به خانه می‌آیم.» (خنده) پس نمی‌خواست ذره‌ای از او را در روزهایی که در راه خانه است از دست بدهد، و هنوز هم هست، می‌توانید وب سایت‌هایی را ببینید که آن را به عنوان یک دمدمی مزاجی شایع معرفی می‌کنند. در عین حال هنوز هم
به همان اندازه پول خرج می‌کنیم که از شر بو خلاص شویم که خرج می‌کنیم تا خود را به عطرها آغشته کنیم، و صنعت عطر یک صنعت مولتی میلیارد دلاری است. پس کاری که می‌خواهم در ادامه این سخنرانی بکنم این است که به شما بگویم فرومون‌ها درواقع چه هستند، بگویم چرا می‌توانیم توقع داشته باشیم که انسان هم فرومون داشته باشد، در باره بعضی اغتشاشات موجود در فرومون‌ها به شما بگویم، و در انتها، می‌خواهم با راهی نوید بخش به پایان ببرم که راهی که باید در آن قدم برداریم را به ما نشان می‌دهد. یونانیان باستان می‌دانستند
که سگ‌ها علامت‌های نامرئی برای هم می‌فرستند. یک سگ ماده در دوران تمایل جنسی علامت‌های نامرئی به سگ‌های نر می‌فرستد که تا کیلومترها پخش می‌شوند، و صدایی ندارد، بلکه از جنس بو است. می‌توانید آن بو را از سگ ماده بگیرید، و می‌بینید که سگ‌های نر مسیر بو را دنبال خواهند کرد. اما مشکل برای هرکسی که این اثر را مشاهده می‌کرد این بود که نمی‌توانستند مولکول‌های مربوطه را شناسایی کنند. نمی‌توانستید ثابت کنید که شیمیایی است. دلیل آن هم، البته، این است که هر یک از این حیوانات
مقدار بسیار اندکی تولید می‌کنند، و در مورد سگ‌ها، سگ‌های نر می‌توانند بوی آن را بشنوند اما ما نه. و تنها در سال ۱۹۵۹ بود که یک گروه آلمانی، بعد از ۲۰ سال جستجوی این مولکول‌ها، اولین فرومون را شناسایی و کشف کردند، و آن هم فرومون جنسی پروانه ابریشم بود. انتخابی بسیار الهام بخش از سوی آدولف بوتنانت و گروهش، چون برای دستیابی به مواد کافی برای تحلیل شیمیایی به نیم میلیون پروانه ابریشم نیاز بود. اما نمونه‌ای برای نحوه مواجهه با تحلیل فرومون‌ها ارائه کرد. اساساً او به صورت علمی نشان داد،
تنها مولکولی که مورد سوال است آن است که موجب تحریک نرها می‌شود، نه هیچ یک از سایر مولکول‌ها. او با دقت زیادی آن را تحلیل کرد. او مولکول را جدا کرد، و بعد مولکول جدا شده را روی نرها آزمایش کرد و آنها را وادار به واکنش کرد و نشان داد که درواقع، این همان مولکول است. این ختم ماجرا بود. این کاری بود که هرگز به دست بشر انجام نشده بود: هیچ کار علمی، هیچ اثبات واقعی. با این مفهوم جدید، ما به واژه‌ای جدید نیاز داشتیم، و آن کلمه «فرومون» بود،
و آن درواقع هیجان انتقال یافته است، که بین افراد انتقال می‌یابد، و از سال ۱۹۵۹ فرومون‌ها کشف شده‌اند درست در راهی که از میان قلمرو حیوانات می‌گذرد، در حیوانات نر، در حیوانات ماده. در زیر آب هم وضع به همین شکل است برای ماهی قرمز و لابستر. و تقریبا هر پستانداری که بگویید و البته، شمار بسیار زیادی از حشرات، دارای فرومونی شناخته شده هستند. خوب پس می‌دانیم که فرومون‌ها درست در میان قلمرو حیوانات وجود دارند. در انسان‌ها چطور؟ خوب، اولین نکته، البته،
این است که ما هم پستاندار هستیم، و پستانداران بو می‌دهند. همانطور که هر صاحب سگی می‌تواند به شما بگوید، ما بو می‌دهیم، آنها هم بو می‌دهند. اما دلیل واقعی که فکر می‌کنیم انسان‌ها هم فرومون دارند تحولی است که وقتی بزرگ می‌شویم رخ می‌دهد. بوی اتاق یک نوجوان کاملا با بوی اتاق بچه‌های کوچک متفاوت است. چه چیزی تغییر کرده است؟ البته، آن چیز بلوغ است. به همراه موی آلت تناسلی و موی زیر بغل غده‌های جدیدی در آن مکان‌ها شروع به ترشح می‌کنند،
و آن چیزی است که موجب تفاوت بو می‌شود. اگر ما هر نوع دیگری از پستانداران بودیم، یا هر حیوان دیگری، می‌گفتیم، «احتمالاً به فرومون‌ها ربط دارد،» و شروع به جستجوی دقیق می‌کردیم. اما مشکلاتی هست، و آن این است، من فکر می‌کنم، مردم تا به حال به طور موثری به دنبال فرومون در انسان‌ها نگشته‌اند. البته مشکلاتی وجود دارد. و اولین آنها هم احتمالا غافلگیر کننده است. همه چیز مربوط به فرهنگ است. خوب پروانه‌ها چیز زیادی
درباره بوی خوب و بد نمی‌دانند، اما انسان‌ها چرا، و تا سن چهار سالگی، هر بویی، مهم نیست چقدر متعفن باشد، به سادگی جذاب است. و متوجه شدم نقش عمده والدین بازداشتن بچه‌ها از انگشت کردن در مدفوع است، چون همیشه چیزی جالب برای بو کردن است. اما به تدریج یاد می‌گیریم چه چیز خوب نیست، و یکی از چیزهایی که یاد می‌گیریم در هنگامی که یاد می‌گیریم چه چیزی خوب نیست این است که چه چیزی خوب است. حال، پنیری که مشاهده می‌کنید یک خوراک لذیذ بریتانیایی است، اگر نگوییم انگلیسی.
استیلتون آبی رسیده است. دوست داشتن آن برای مردم سایر کشورها غیرقابل درک است. هر فرهنگی غذای مخصوص خود و غذای لذیذ ملی دارد. اگر شما اهل ایسلند بودید، غذای ملی شما کوسه فاسد شده است. حال، تمامی این چیزها مزه خاصی دارند، اما بیش از آن شکل دهنده یک هویت هستند. شما عضوی از یک گروه هستید. دومین چیز حس بویایی است. هریک از ما جهان بوهای منحصر به خود دارد، با حس کردن آنچه بو می‌کنیم، هر یک از ما دنیایی کاملا متفاوت را بو می‌کشیم.
رمزگشای حس بویایی از همه حواس دشوارتر بود، و جایزه نوبل همین اخیرا در سال ۲۰۰۴ برای کشف نحوه عملکرد بویایی به ریچارد اکسل و لیندا روک رسید. بسیار سخت است، اما در واقع، سلول‌های عصبی از مغز به درون بینی می‌روند و روی این سلول‌های عصبی موجود در بینی گیرنده‌هایی برای بررسی هوای بیرون قرار دارند، و مولکول‌های بو هنگام بو کشیدن با آنها برخورد می‌کنند، و اگر پیوندی برقرار شد، به سلول عصبی پیامی می‌فرستند
که به مغز می‌رود. ما بیش از یک نوع گیرنده داریم. اگر انسان باشید، حدود ۴۰۰ عدد گیرنده مختلف دارید، و به خاطر ترکیب گیرنده‌های مختلف مغز متوجه بویی که استشمام می‌کنید می‌شود. و سلول‌های عصبی که تحریک می‌شوند، با ترکیب خاصی پیغام را به مغز می‌رسانند. اما کمی پیچیده تر است، زیرا هریک از آن ۴۰۰ گیرنده انواع مختلفی دارند، و با توجه به نوعی که شما دارید، ممکن است فکر کنید گشنیز، بویی خوشمزه و لذیذ دارد
یا بویی شبیه صابون می‌دهد. پس هریک از ما دنیایی متفاوت از بوها داریم، و این مسئله همه چیز را در هنگام مطالعه بوها پیچیده می‌کند. خوب، باید واقعا درباره موی زیربغل حرف بزنیم، و باید بگویم که اتفاقا خودم خوبش را دارم. البته نمی‌خواهم آنها را با شما سهیم شوم، اما این جایی است که بیشتر مردم به دنبال فرومون‌ها می‌گردند. یک دلیل خوب دارد، نخستینیان هم مثل شخصیت منحصر به فردشان، زیربغل دارند. سایر انسان‌نمایان هم نقاط بوداری در جاهای دیگر بدنشان دارند.
زیر بغل نخستینیان پر از غدد در حال ترشح است که همواره در حال تولید بو هستند، تعداد بسیار زیادی مولکول. زمانی که آنها از غده ترشح می‌شوند، مولکول‌ها بدون بو هستند. هیچ بویی ندارند، و درواقع این باکتری خارق العاده است که در جنگل‌های بارانی زیربغل باعث به وجود آمدن بویی می‌شود که می‌شناسیم و عاشقش هستیم. و اتفاقاً اگر بخواهید از شدت بو بکاهید، تمیز کردن و اصلاح موهای زیربغل روشی بسیار مؤثر برای
محدود کردن محیط زیست باکتری است، و خواهید دید که برای مدت بیشتری بوی کمتری خواهند داشت. اما با اینکه روی زیربغل تمرکز کرده‌ایم، من فکر می‌کنم بخشی به این دلیل است که درخواست نمونه از مردم کمتر شرم‌آور خواهد بود. درواقع دلیل دیگری هم هست که فرومون جهانی سکس را آنجا نخواهیم یافت، و آن این است که ۲۰ درصد از مردم دنیا زیربغلشان مثل مال من بو نمی‌دهد. و آنها افرادی از چین، ژاپن، کره و بخش‌های دیگری از آسیای شمال شرقی هستند. آنها آن ترشحاتی که باکتری دوست دارد و بوسیله آنها بو تولید می‌کند را ندارند
بویی که در طرز فکر نژادپرستانه همواره به عنوان مشخصه زیربغل درنظر گرفته می‌شود. پس به ۲۰ درصد مردم قابل تعمیم نیست. پس در راه جستجوی فرومون انسان چه باید بکنیم؟ من کاملاً قانع شده‌ام که ما هم آنها را داریم. ما پستاندار هستیم، مثل سایر پستانداران و ما هم احتمالاً آنها را داریم. اما کاری که من فکر می‌کنم باید بکنیم این است که از بالا تا پایین بدن را از اول جستجو کنیم. اهمیت ندارد چه قدر شرآور است، باید به دنبال آنها بگردیم و برای اولین بار جاهایی برویم که کسی جسارت بررسی آن را نداشته است.
دشوار خواهد بود، شرم‌آور خواهد بود، اما باید جستجو کنیم. همچنین باید به ایده‌هایی که بوتنانت در زمان بررسی پروانه ابریشم داشت برگردیم. باید برگردیم و به صورت سیستماتیک تمام مولکول‌هایی که تولید می‌شوند را بررسی کنیم، و ببینیم کدامیک در واقع درگیر هستند. اصلا درست نیست که به راحتی چند تا را بگیریم و بگوییم، «همین است.» درواقع باید ثابت کنیم که واقعاً تأثیری که ادعا می‌کنیم را دارند. گروهی هستند که واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داده‌اند. در فرانسه هستند، و موفقیت پیشین آنها
تشخیص فرومون خرگوش بود. آنها حالا توجه خود را به نوزادان و مادران معطوف کرده‌اند. خوب این یک نوزاد است که دارد از پستان مادرش شیر می‌خورد. نوک پستان کاملاً به وسیله سر نوزاد پوشیده شده، اما چیزی که می‌بینید یک قطره کوچک است که پیکانی به آن اشاره می‌کند، و آن ترشح غدد موجود در هالهٔ اطراف نوک پستان است. همه ما آنها را داریم، مرد و زن، و آنها همان برجستگی‌های کوچک اطراف نوک پستان هستند، و اگر شما یک زن شیرده باشید، این غدد شروع به ترشح می‌کنند.
این ترشح بسیار جالب است. چیزی که بنوات شال و گروهش توسعه دادند آزمایشی برای بررسی آثار احتمالی این ترشح بود، یک زیست سنجی ساده. خوب این نوزاد خوابیده است، و زیر دماغش یک میلهٔ شیشه‌ای تمیز قرار داده‌ایم. نوزاد بیدار نمی‌شود، و هیچ واکنشی از خود نشان نمی‌دهد. اما اگر سراغ هر مادری برویم که غدد اطراف پستانش در حال ترشح باشند، پس این مسئله شناختن مادر نیست، می‌تواند از هر مادری باشد، اگر ترشح را برداریم
و آن را زیر بینی نوزاد بگیریم، واکنشی بسیار متفاوت دریافت می‌کنیم. انگار که متخصص مزه غذایی خوشمزه بوییده باشد، و دهانش را باز می‌کند و زبانش را بیرون می‌آورد و شروع به مکیدن می‌کند. حال، از آنجا این در همه مادران هست، می‌تواند واقعا یک فرومون باشد. این مسئله شناسایی فردی نیست. با هر مادری این اتفاق می‌افتد. حال، غیر از اینکه خیلی جذاب است چرا این اهمیت دارد؟ چون زن‌ها از نظر تعداد غدد اطراف پستان با هم فرق دارند،
و بین اینکه بچه پستان را بگیرد با تعداد غدد اطراف پستان مادر نسبتی هست. به نظر می‌رسد هرچه ترشح بیشتری داشته باشد، بچه زودتر پستان را می‌گیرد. اگر پستاندار باشید، خطرناکترین زمان زندگی ساعات پس از تولد است. باید اولین شیر را حتما بخورید، و اگر آن را نخورید، دوام نخواهید آورد. می‌میرید. از آنجا که به دلیل نداشتن محرک صحیح خوردن اولین وعده غذایی برای بسیاری از نوزادان دشوار است، اگر می‌توانستیم بفهمیم آن مولکول کدام است،
و گروه فرانسوی بسیار هشیار هستند، اما اگر می‌توانستیم مولکول را تشخیص دهیم، و جدا کنیم، به این معنی خواهد بود که نوزادان تازه به دنیا آمده بیشتری شیر خواهند خورد، و هر نوزاد شانس بیشتری برای بقا خواهد داشت. چیزی که در این مثال مطرح می‌کنم درباره این است که چطور روش علمی واقعی می‌تواند به راستی درک درستی از فرومون به شما بدهد. مداخلات درمانی بسیاری می‌توان انجام داد. هزار جور کار هست که می‌توان با فرومون کرد که ما در حال حاضر از آن بی‌اطلاعیم.
باید به خاطر داشته باشیم که فرومون‌ فقط سکس نیست. آنها به تمام جوانب زندگی یک پستاندار مربوطند. پس پیش بروید و بیشتر بگردید. چیزهای زیادی هنوز هست. خیلی متشکرم. (تشویق)
"Pheromone" is a very powerful word. It conjures up sex, abandon, loss of control, and you can see, it's very important as a word. But it's only 50 years old. It was invented in 1959. Now, if you put that word into the web, as you may have done, you'll come up with millions of hits, and almost all of those sites are trying to sell you something to make you irresistible for 10 dollars or more. Now, this is a very attractive idea, and the molecules they mention sound really science-y.
They've got lots of syllables. It's things like androstenol, androstenone or androstadienone. It gets better and better, and when you combine that with white lab coats, you must imagine that there is fantastic science behind this. But sadly, these are fraudulent claims supported by dodgy science. The problem is that, although there are many good scientists working on what they think are human pheromones, and they're publishing in respectable journals, at the basis of this,
despite very sophisticated experiments, there really is no good science behind it, because it's based on a problem, which is nobody has systematically gone through all the odors that humans produce -- and there are thousands of molecules that we give off. We're mammals. We produce a lot of smell. Nobody has gone through systematically to work out which molecules really are pheromones. They've just plucked a few, and all these experiments are based on those, but there's no good evidence at all. Now, that's not to say
that smell is not important to people. It is, and some people are real enthusiasts, and one of these was Napoleon. And famously, you may remember that out on the campaign trail for war, he wrote to his lover, Empress Josephine, saying, "Don't wash. I'm coming home." (Laughter) So he didn't want to lose any of her richness in the days before he'd get home, and it is still, you'll find websites that offer this as a major quirk. At the same time, though,
we spend about as much money taking the smells off us as putting them back on in perfumes, and perfumes are a multi-billion-dollar business. So what I want to do in the rest of this talk is tell you about what pheromones really are, tell you why I think we would expect humans to have pheromones, tell you about some of the confusions in pheromones, and then finally, I want to end with a promising avenue which shows us the way we ought to be going. So the ancient Greeks knew
that dogs sent invisible signals between each other. A female dog in heat sent an invisible signal to male dogs for miles around, and it wasn't a sound, it was a smell. You could take the smell from the female dog, and the dogs would chase the cloth. But the problem for everybody who could see this effect was that you couldn't identify the molecules. You couldn't demonstrate it was chemical. The reason for that, of course, is that each of these animals
produces tiny quantities, and in the case of the dog, males dogs can smell it, but we can't smell it. And it was only in 1959 that a German team, after spending 20 years in search of these molecules, discovered, identified, the first pheromone, and this was the sex pheromone of a silk moth. Now, this was an inspired choice by Adolf Butenandt and his team, because he needed half a million moths to get enough material to do the chemical analysis. But he created the model for how you should go about pheromone analysis. He basically went through systematically,
showing that only the molecule in question was the one that stimulated the males, not all the others. He analyzed it very carefully. He synthesized the molecule, and then tried the synthesized molecule on the males and got them to respond and showed it was, indeed, that molecule. That's closing the circle. That's the thing which has never been done with humans: nothing systematic, no real demonstration. With that new concept, we needed a new word, and that was the word "pheromone,"
and it's basically transferred excitement, transferred between individuals, and since 1959, pheromones have been found right the way across the animal kingdom, in male animals, in female animals. It works just as well underwater for goldfish and lobsters. And almost every mammal you can think of has had a pheromone identified, and of course, an enormous number of insects. So we know that pheromones exist right the way across the animal kingdom. What about humans?
Well, the first thing, of course, is that we're mammals, and mammals are smelly. As any dog owner can tell you, we smell, they smell. But the real reason we might think that humans have pheromones is the change that occurs as we grow up. The smell of a room of teenagers is quite different from the smell of a room of small children. What's changed? And of course, it's puberty. Along with the pubic hair and the hair in the armpits,
new glands start to secrete in those places, and that's what's making the change in smell. If we were any other kind of mammal, or any other kind of animal, we would say, "That must be something to do with pheromones," and we'd start looking properly. But there are some problems, and this is why, I think, people have not looked for pheromones so effectively in humans. There are, indeed, problems. And the first of these is perhaps surprising. It's all about culture.
Now moths don't learn a lot about what is good to smell, but humans do, and up to the age of about four, any smell, no matter how rancid, is simply interesting. And I understand that the major role of parents is to stop kids putting their fingers in poo, because it's always something nice to smell. But gradually we learn what's not good, and one of the things we learn at the same time as what is not good is what is good. Now, the cheese behind me is a British, if not an English, delicacy.
It's ripe blue Stilton. Liking it is incomprehensible to people from other countries. Every culture has its own special food and national delicacy. If you were to come from Iceland, your national dish is deep rotted shark. Now, all of these things are acquired tastes, but they form almost a badge of identity. You're part of the in-group. The second thing is the sense of smell. Each of us has a unique odor world, in the sense that what we smell, we each smell a completely different world.
Now, smell was the hardest of the senses to crack, and the Nobel Prize awarded to Richard Axel and Linda Buck was only awarded in 2004 for their discovery of how smell works. It's really hard, but in essence, nerves from the brain go up into the nose and on these nerves exposed in the nose to the outside air are receptors, and odor molecules coming in on a sniff interact with these receptors, and if they bond, they send the nerve a signal
which goes back into the brain. We don't just have one kind of receptor. If you're a human, you have about 400 different kinds of receptors, and the brain knows what you're smelling because of the combination of receptors and nerve cells that they trigger, sending messages up to the brain in a combinatorial fashion. But it's a bit more complicated, because each of those 400 comes in various variants, and depending which variant you have, you might smell coriander, or cilantro, that herb,
either as something delicious and savory or something like soap. So we each have an individual world of smell, and that complicates anything when we're studying smell. Well, we really ought to talk about armpits, and I have to say that I do have particularly good ones. Now, I'm not going to share them with you, but this is the place that most people have looked for pheromones. There is one good reason, which is, the great apes have armpits as their unique characteristic.
The other primates have scent glands in other parts of the body. The great apes have these armpits full of secretory glands producing smells all the time, enormous numbers of molecules. When they're secreted from the glands, the molecules are odorless. They have no smell at all, and it's only the wonderful bacteria growing on the rainforest of hair that actually produces the smells that we know and love. And so incidentally, if you want to reduce
the amount of smell, clear-cutting your armpits is a very effective way of reducing the habitat for bacteria, and you'll find they remain less smelly for much longer. But although we've focused on armpits, I think it's partly because they're the least embarrassing place to go and ask people for samples. There is actually another reason why we might not be looking for a universal sex pheromone there, and that's because 20 percent of the world's population doesn't have smelly armpits like me.
And these are people from China, Japan, Korea, and other parts of northeast Asia. They simply don't secrete those odorless precursors that the bacteria love to use to produce the smells that in an ethnocentric way we always thought of as characteristic of armpits. So it doesn't apply to 20 percent of the world. So what should we be doing in our search for human pheromones? I'm fairly convinced that we do have them. We're mammals, like everybody else who's a mammal, and we probably do have them. But what I think we should do
is go right back to the beginning, and basically look all over the body. No matter how embarrassing, we need to search and go for the first time where no one else has dared tread. It's going to be difficult, it's going to be embarrassing, but we need to look. We also need to go back to the ideas that Butenandt used when he was studying the silk moth. We need to go back and look systematically at all the molecules that are being produced, and work out which ones are really involved. It isn't good enough simply to pluck a couple
and say, "They'll do." We have to actually demonstrate that they really have the effects we claim. There is one team that I'm actually very impressed by. They're in France, and their previous success was identifying the rabbit mammary pheromone. They've turned their attention now to human babies and mothers. So this is a baby having a drink of milk from its mother's breast. Her nipple is completely hidden by the baby's head, but what you'll notice is a white droplet
with an arrow pointing to it, and that's the secretion from the areolar glands. Now, we all have them, men and women, and these are the little bumps around the nipple, and if you're a lactating woman, these start to secrete. It's a very interesting secretion. What Benoist Schaal and his team developed was a simple test to investigate what the effect of this secretion might be, in effect, a simple bioassay. So this is a sleeping baby, and under its nose, we've put a clean glass rod.
The baby remains sleeping, showing no interest at all. But if we go to any mother who is secreting from the areolar glands, so it's not about recognition, it can be from any mother, if we take the secretion and now put it under the baby's nose, we get a very different reaction. It's a connoisseur's reaction of delight, and it opens its mouth and sticks out its tongue and starts to suck. Now, since this is from any mother,
it could really be a pheromone. It's not about individual recognition. Any mother will do. Now, why is this important, apart from being simply very interesting? It's because women vary in the number of areolar glands that they have, and there is a correlation between the ease with which babies start to suckle and the number of areolar glands she has. It appears that the more secretions she's got, the more likely the baby is to suckle quickly. If you're a mammal,
the most dangerous time in life is the first few hours after birth. You have to get that first drink of milk, and if you don't get it, you won't survive. You'll be dead. Since many babies actually find it difficult to take that first meal, because they're not getting the right stimulus, if we could identify what that molecule was, and the French team are being very cautious, but if we could identify the molecule, synthesize it, it would then mean premature babies would be more likely to suckle,
and every baby would have a better chance of survival. So what I want to argue is this is one example of where a systematic, really scientific approach can actually bring you a real understanding of pheromones. There could be all sorts of medical interventions. There could be all sorts of things that humans are doing with pheromones that we simply don't know at the moment. What we need to remember is pheromones are not just about sex. They're about all sorts of things to do
with a mammal's life. So do go forward and do search for more. There's lots to find. Thank you very much. (Applause)