021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

روایت‌های پشت صحنه‌ی تصاویر روی جلد مجله‌ی نیویورکر

Françoise Mouly

The stories behind The New Yorker's iconic covers

Meet Françoise Mouly, The New Yorker's art director. For the past 24 years, she's helped decide what appears on the magazine's famous cover, from the black-on-black depiction of the Twin Towers the week after 9/11 to a recent, Russia-influenced riff on the magazine's mascot, Eustace Tilley. In this visual retrospective, Mouly considers how a simple drawing can cut through the torrent of images that we see every day and elegantly capture the feeling (and the sensibility) of a moment in time.


تگ های مرتبط :

Art, Culture, Creativity
خب ۲۴ سال پیش، از من خواستن به مجله‌ی نیویورکر بیام به عنوان سردبیر هنری تا این سازمانی رو که به نوعی ساکن مونده بود جوان‌سازی کنم و هنرمندان جدید بهش اضافه کنم و تلاش کنم مجله رو از اون برج عاج نشینی‌ش پایین بیارم تا با زمونه‌ش بیشتر درگیر بشه. و این برای من درست‌ترین کار بود چون من همیشه شیفته‌ی این بودم که یک تصویر -- یک طراحی ساده -- تا چه حد می‌تونه از میان سیل تصاویری که ما روزانه می‌بینیم عبور کنه. اینکه چطور می‌تونه یک لحظه رو بگیره، اینکه چطور می‌تونه یک رویداد اجتماعی یا یک اتفاق پیچیده رو متبلور کنه
به شکلی که تعداد زیادی از کلمات چنین قدرتی ندارن -- و جوهر کلام رو بیرون بکشه و اون در قالب یک کاریکاتور بیاره. بنابراین من به کتابخونه رفتم و به اولین تصویر جلد مجله که در سال ۱۹۲۵ توسط ری ایروین کشیده شده نگاه کردم -- یک آدم خوش‌تیپ که داره با عینک یک چشمی به یک پروانه نگاه می‌کنه، و ما بهش می‌گیم یوستس تیلی. Eustace Tilley و من متوجه شدم که همین‌طور که مجله به خاطر تحقیقات دقیق و عمیق و گزارش‌های طولانی‌اش شناخته شده بود، اندکی از این شوخ‌طبعی در مسیر گم شده بود، چون الان اغلب یوستس تیلی رو به عنوان یک فرد خوش‌تیپ متکبر می‌شناسن ولی در حقیقت، در سال ۱۹۲۵، که برای اولین بار ری ایروین این تصویر رو کشید،
این کار رو به عنوان بخشی از یک مجله‌ی طنز کشید، که هدفش سرگرم کردن جوانان اون دوره بود، که زنان دنباله‌ هنجارشکن دوران پر سر و صدای دهه‌ی بیست بودن. و تو کتابخونه، من تصاویری رو پیدا کردم که حقیقت روح زمانه‌ی دوران رکود بزرگ رو ثبت کرده بود. و این تصاویر نه تنها نشون می‌داد که مردم چطور لباس می‌پوشیده‌ن، یا ماشین‌هاشون چه شکلی بوده، بلکه نشون می‌داد چه چیزی باعث خنده‌شون می‌شده، و تعصبات‌شون چی بوده. و شما کاملا حس زنده بودن و زندگی کردن در دهه‌ی ۳۰ رو درک می‌کردین. بنابراین من هنرمندان معاصر رو فراخوندم،
مثل آدریان تومین که این جا حضور داره. من معمولا به سراغ هنرمندان روایت‌گر -- کاریکاتوریست‌ها، نویسندگان کتاب‌های کودکان می‌رم و بهشون موضوعاتی می‌دم مثل این‌که مثلا در مترو بودن چه جوریه، یا روز ولنتاین، و اونها برام طرح می‌فرستن. و وقتی سردبیر مجله طرح‌ها رو تایید کنه، یعنی دیوید رمنیک، دیگه کار تمومه. و من عاشق این‌م که اون تصاویر در واقع به شما نمی‌گن که چطور باید فکر کنین. ولی شما رو به فکر وا می‌دارن، چون هنرمند در واقع --
می‌شه گفت یک جور پازله؛ هنرمند نقطه‌ها رو می‌کشه، و شما، به عنوان خواننده، باید تصویر رو کامل کنین. پس برای فهمیدن تصویر سمت چپی که کار آنیتا کونزه، یا تصویر سمت راستی که تومر آنوکا کشیده، شما باید بازی تفاوت‌های این دو عکس را پیدا کنید رو بازی کنین. و این چیزیه که ... دیدن‌ش خیلی هیجان‌انگیزه که این درگیر شدن با خواننده ... چطور این تصاویر واقعا موضوع رو ثبت می‌کنن -- و با کلیشه‌ها بازی می‌کنن. ولی وقتی متوجه منظورش بشین، کلیشه‌های ذهنی‌تون رو جابه‌جا می‌کنه.
ولی این تصاویر همیشه نباید همه‌چیز رو به مردم نشون بدن گاهی می‌تونن یه احساس باشن. درست بعد از ۱۱ سپتامبر، من تو مرحله‌ای بودم، درست مثل بقیه، که واقعا نمی‌دونستم چطور باید با این اتفاقی که به سرمون اومده برخورد کنم، و احساس می‌کردم هیچ تصویری نمی‌تونه این لحظه رو نشون بده، و می‌خواستم طرح روی جلد رو مشکی ساده برم، انگاری بدون طرح روی جلد. با همسرم، که کاریکاتوریست مجله‌ آرت اسپیگلمنه صحبت کردم و بهش گفتم می‌خوام چنین پیشنهادی بدم، و او گفت: اوه، اگر قراره طرح روی جلد رو مشکی بزنی، چرا نمیای یه سایه‌ای از برج‌های دوقلو رو روش بندازی،
سیاه روی سیاه؟ و من نشستم که این طرح رو بکشم، و به محض اینکه دیدمش، پشت‌م لرزید، و متوجه شدم در این امتناع از کشیدن یک تصویر، ما راهی برای به تصویر کشیدن فقدان، و سوگواری و غیاب پیدا کرده‌یم. و این موضوعی عمیق بود که من در این فرآیند بهش رسیدم -- که گاهی بعضی از تصاویر که گویاترین هستن پیام‌شون رو با ابزار یدکی می‌رسونن. و یک تصویر ساده می‌تونه به اندازه‌ی چند جلد کتاب حرف بزنه. این تصویری بود که باب استاک طراحی کرده بود و ما بعد این تصویر رو
درست بعد از انتخابات باراک اوباما چاپ کردیم، که نشون‌دهنده‌ی یک لحظه‌ی تاریخی بود. ولی در واقع نمی‌تونیم از پیش چیزی تعیین کنیم، چون برای چنین کاری، باید به هنرمند اجازه بدیم احساسات رو همونطوری که ما حس می‌کنیم تجربه کنه در همان زمان اتفاق. بنابراین در نوامبر ۲۰۱۶، در طول انتخابات سال گذشته، تنها تصویری که تونستیم منتشر کنیم این بود، که همون هفته‌ای که همه رای می‌دادن رفت روی دکه‌ی روزنامه‌ها. (خنده‌‌ی حضار) چون می‌دونستیم این احساس به کسی دست خواهد داد -- (خنده‌ی حضار)
وقتی که نتایج انتخابات اعلام می‌شن. و وقتی ما نتایج رو فهمیدیم، واقعا گیج و گم بودیم، و این تصویری بود که مجددا باب استاک برامون فرستاد، و اون واقعا زد به هدف. و دوباره، ما واقعا نمی‌تونستیم بفهمیم چه اتفاقی قراره بیفته، و اینجا طوری بود که نمی‌دونستیم چطور باید به جلو حرکت کنیم، ولی ما اینکارو کردیم، و این تصویری بود که پس از انتخاب شدن دونالد ترامپ منتشر کردیم، هم‌زمان با راهپیمایی زنان در سراسر آمریکا. بنابراین در طول این ۲۴ سال، من شاهد متولد شدن ۱۰۰۰ تصویر در هفته بوده‌م،
و اغلب ازم پرسیده‌ن کدوم رو از بقیه بیشتر دوست دارم، ولی من نمی‌تونم یکی رو انتخاب کنم، برای اینکه آنچه بیشتر از همه بهش افتخار می‌کنم اینه که هرکدوم از این تصاویر تا چه حد با دیگری متفاوت هستن. و این موضوع رو مدیون استعداد و کثرت هنرمندانی هستیم که مشارکت می‌کنن. و خب، حالا، الان روسیه صاحب ماست، بنابراین -- (خنده حضار) بری بلیت این‌جا تصویری ترسیم کرده و یوستس تبدیل شده به یوستس ولادیمیرویچ تیلی. و پروانه هم چیزی نیست جز یک دونالد ترامپ مبهوت و شگفت‌زده
که داره بال می‌زنه، و سعی داره بفهمه چطور می‌تونه جلوی وقوع اثر پروانه‌ای رو بگیره و لوگوی مشهوری که توسط ری ایروین در سال ۱۹۲۵ کشیده شده به الفبای سیریلی نوشته شده. اون چیزی که من رو در مورد این لحظه به وجد میاره راه و روشی هست که ... می‌دونین، رسانه‌های آزاد برای دمکراسی ما حیاتی هستن. و ما شاهد هستیم که هنرمندان از مضامین والا گرفته تا مضحک می‌تونن اتفاقاتی که می‌افته رو ثبت کنن اون روشی که هنرمند بهش مسلحه تنها با مرکب و آبرنگ می‌تونه ثبت کنه و ورود کنه به گفتمان فرهنگی. این موضوع اون هنرمندان رو در مرکز اون فرهنگ قرار می‌ده
و این دقیقاً اون جاییه که من فکر می‌کنم باید باشن. چون اصلی‌ترین چیزی که در حال حاضر بهش احتیاج داریم یک کاریکاتور خوبه. ممنونم. (تشویق حضار)
So 24 years ago, I was brought to The New Yorker as art editor to rejuvenate what had by then become a somewhat staid institution and to bring in new artists and to try to bring the magazine from its ivory tower into engaging with its time. And it was just the right thing for me to do because I've always been captivated by how an image can -- a simple drawing -- can cut through the torrent of images that we see every single day. How it can capture a moment, how it can crystallize a social trend or a complex event
in a way that a lot of words wouldn't be able to do -- and reduce it to its essence and turn it into a cartoon. So I went to the library and I looked at the first cover drawn by Rea Irvin in 1925 -- a dandy looking at a butterfly through his monocle, and we call it Eustace Tilley. And I realized that as the magazine had become known for its in-depth research and long reports, some of the humor had gotten lost along the way, because now often Eustace Tilley was seen as a haughty dandy, but in fact, in 1925, when Rea Irvin first drew this image,
he did it as part of a humor magazine to amuse the youth of the era, which was the flappers of the roaring twenties. And in the library, I found the images that really captured the zeitgeist of the Great Depression. And it showed us not just how people dressed or what their cars looked like, but also what made them laugh, what their prejudices were. And you really got a sense of what it felt like to be alive in the '30s. So I called on contemporary artists,
such as Adrian Tomine here. I often call on narrative artists -- cartoonists, children's book authors -- and I give them themes such as, you know, what it's like to be in the subway, or Valentine's Day, and they send me sketches. And once the sketches are approved by the editor, David Remnick, it's a go. And I love the way those images are actually not telling you what to think. But they do make you think, because the artist is actually --
it's almost a puzzle; the artist is drawing the dots, and you, the reader, have to complete the picture. So to get this image on the left by Anita Kunz, or the one on right by Tomer Hanuka, you have to play spot the differences. And it is something that ... It's really exciting to see how the engagement with the reader ... how those images really capture -- play with the stereotypes. But when you get it, it rearranges the stereotypes that are in your head.
But the images don't just have to show people, sometimes it can be a feeling. Right after September 11, I was at a point, like everybody else, where I really didn't know how to deal with what we were going through, and I felt that no image could capture this moment, and I wanted to just do a black cover, like no cover. And I talked to my husband, cartoonist Art Spiegelman, and mentioned to him that I was going to propose that, and he said, "Oh, if you're going to do a black cover, then why don't you do the silhouette of the Twin Towers,
black on black?" And I sat down to draw this, and as soon as I saw it, a shiver ran down my spine and I realized that in this refusal to make an image, we had found a way to capture loss and mourning and absence. And it's been a profound thing that I learned in the process -- that sometimes some of the images that say the most do it with the most spare means. And a simple image can speak volumes. So this is the image that we published by Bob Staake
right after the election of Barack Obama, and captured a historic moment. But we can't really plan for this, because in order to do this, we have to let the artist experience the emotions that we all feel when that is happening. So back in November 2016, during the election last year, the only image that we could publish was this, which was on the stand on the week that everybody voted. (Laughter) Because we knew somebody would feel this -- (Laughter)
when the result of the election was announced. And when we found out the result, we really were at a loss, and this is the image that was sent by Bob Staake again, and that really hit a chord. And again, we can't really figure out what's going to come next, but here it felt like we didn't know how to move forward, but we did move forward, and this is the image that we published after Donald Trump's election and at the time of the Women's March all over the US. So over those 24 years,
I have seen over 1,000 images come to life week after week, and I'm often asked which one is my favorite, but I can't pick one because what I'm most proud of is how different every image is, one from the other. And that's due to the talent and the diversity of all of the artists that contribute. And now, well, now, we're owned by Russia, so -- (Laughter) In a rendering by Barry Blitt here, Eustace has become Eustace Vladimirovich Tilley. And the butterfly is none other than a flabbergasted Donald Trump
flapping his wings, trying to figure out how to control the butterfly effect, and the famed logo that was drawn by Rae Irvin in 1925 is now in Cyrillic. So, what makes me really excited about this moment is the way that ... You know, free press is essential to our democracy. And we can see from the sublime to the ridiculous that artists can capture what is going on in a way that an artist armed with just India ink and watercolor can capture and enter into the cultural dialogue. It puts those artists at the center of that culture,
and that's exactly where I think they should be. Because the main thing we need right now is a good cartoon. Thank you. (Applause)