021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

راز ناهنجار برای داشتن مردم و گیاهاهان سالمتر

Molly Winter

The taboo secret to better health

Our poop and pee have superpowers, but for the most part we don't harness them. Molly Winter faces down our squeamishness and asks us to see what goes down the toilet as a resource, one that can help fight climate change, spur innovation and even save us money.


تگ های مرتبط :

Activism, Agriculture, Community
هروقت به خاطر كار سفر مى‌کنم، سعی می‌کنم بفهمم منبع آب آشامیدنی‌ام از کجاست، و ادرار و مدفوع من کجا می‌رود. (خنده) این کار لقب «شاهزاده مدفوع» را در بین خانواده‌ به من داده، و باعث نابودی تعطیلات خانوادگی زیادی شده چون غیرعادی است. اما فکر کردن درباره این که همه اینها کجا ختم می‌شوند نخستین گام در فعال کردن ابر قدرتهایی هست که راستش در ادرار و مدفوع ما وجود دارند. (خنده) آره. و اگر از آنها بخوبی استفاده کنیم، زندگی سالمتر و حتی زیباتری خواهیم داشت. این منطره زیبا در سانتافه نیومکزیکو را ببینید.
فقط متوجه نوع کلمات و احساساتی باشید که به ذهن خطور می‌کند. این منظره با آب فاضلاب آبیاری شده. آیا به حال شما فرقی کرد؟ به گمانم فرق کند. و اشکالی ندارد. احساس ما نسبت به این موضوع دقیقا نحوه نوآور بودن ما را تعیین می‌کند. و چگونگی عملکردش را برایتان توضیح خواهم داد. اما چه کلماتی را بکار ببرم؟ منظورم این است که میتوانم از کلمات عامی «گه» و «شاش» استفاده کنم، و خب بعدش مادربزرگم این ویدیو را تماشا نخواهد کرد. یا کلمات کودکانه‌ای مثل «جیش» و «عه» را استفاده کنم. ای وای. یا از واژه‌های علمی مثل «سرگین» و «فضله» استفاده کنم. نه!
ترکیبشان را بکار می‌برم. (خنده) این چیزی که عایدم می‌شود.(خنده) خب در این شهرک، مدفوع و ادرار و آب شستشو به این تصفیه خانه درست در وسط این جامعه کوچک می‌شوند. بیشتر به پارک میماند تا تصفیه‌خانه. مدفوع در زیری‌ترین لایه‌های آن سنگریزه‌ها-- بدون لمس شدن از سوی هیچ فردی-- غذایی مقوی برای آن ماندآب‌ها فراهم می‌کند. و آن آب خیلی تمیز که از آن سر خارج می‌شود بصورت زیرزمینی به حیاط اشخاص برای آبیاری سفر می‌کند. پس با این که آنها در یک صحرا هستند، واحه شخصی خودشان را دارند.
این رویکرد مدیریت آب یکپارچه نام دارد، یا کل‌گرا یا سلسله واکنشی بسته. هر آنچه که بنامیدش. در مغایرت با وضع موجود طرز تفکر ما درباره زهکشیاز فاضلاب است، که شامل تصفیه و با فشار راندن آن است. اما در این رویکرد، یک گام را بهتر انجام می‌دهیم. از همان ابتدا برای مصرف مجدد طراحی می‌کنیم، چون همه چیز قابلیت مصرف دوباره را دارد، تنها الان برای آن برنامه ریزی می‌کنیم. و اغلب، منجر به خلق فضاهای واقعا زیبایی می‌شود. اما مهمترین چیز درباره این سیستم روشهای فنی کارکرد آن نیست. نحوه احساس ما نسبت به آن است. آیا پذیرای آن در حیاط خود هستید؟
چرا که نه؟ واقعا درباره این پرسش کنجکاو شدم. چرا شاهد نوآوریهای بیشتر در زهکشی فاضلاب نیستیم؟ چرا نباید این یک هنجار تازه شود؟ و این سوال آنقدر برایم اهمیت دارد که برای سازمان غیرانتفاعی ری‌کُد كار مى‌کنم. ما مایل به بکارگیری تسریع شده سازه پایدار و روشهای توسعه هستیم. نوآوری بیشتر می‌خواهیم. اما بیشتر اوقات، کل مقوله‌های نوآوری-- آنهایی که می‌توانند به ما در داشتن زندگی زیباتر کمک کنند-- غیرقانونی تلقی می‌شوند. مقررات و آیین‌نامه‌های امروزی با این فرض نوشته شده‌اند
که بهترین روشها، بهترین روشها باقی خواهند ماند، با به روزرسانیهای رو به افزایش برای همیشه و همیشه. اما نوآوری همیشه افزایشی نیست. معلوم شده چگونگی احساسمان نسبت به تکنیک خاص می‌تواند در هرکاری که انجام می‌دهیم موثر باشد: طرز صحبتمان درباره آن، نحوه تشویق کردن مردم به مطالعه آن، جکها و مقرراتمان... و نهایتا تعیین کننده میزان نوآور بودن ما است. پس این اولین دلیل در نوآور نبودن ما در زهکش آب است. ما یکجورهایی از صحبت کردن درباره بهداشت آب ناراحتیم، برای همین هست که اکثرا «شاهزاده مدفوع» صدایم می‌کنند. دلیل دوم این است:
فکر می‌کنیم مشكل اينجا در آمريكا حل شده. اما اينطور نيست. اينجا در ايالات متحده ما هنوز از نوشيدن گُه در آب فاضلاب خود مريض مى‌شویم. هفت میلیون نفر سالانه بیمار شده، ۹۰۰ تن هر سال میمیرند. و از اتخاذ یک رویکرد کل‌گرا برای بهتر کردن اوضاع سرباز می‌زنیم. پس از حل کردن آن خبری نیست. در پورتلند، اورگان جایی که زندگی می‌کنم، اکو را نمی‌توانم برای شنا در موسم بارانی به رودخانه ببرم، چون فاضلاب خام را بعضا روانه رودخانه‌مان می‌کنیم. آب باران ما و فاضلابمان به یک پالایشگاه می‌رود. آب باران به رودخانه سرریز می‌شود، و فقط پورتلند نیست.
چهل درصد از گزارش بخودهای شهرداریها روایت از سرازیر کردن فاضلاب نیمه تصفیه شده یا خالص به آبراههای ما دارد. مانع‌ دیگر در اینجا به وضعیت کنونی ما برمی‌گردد که نیمی از همه مدفوع و ادرار شما صرف کوددهی مزارع کشاورزی می‌گردد. نیم دیگر سوزانده شده یا به گورستان زایدات ختم می‌شود. و این مانعی برای من است چون مواد مغذی شگفت‌آوری در فضله روزمره شما وجود دارد. قابل مقایسه با پهن خوک است؛ ما همه چیزخواریم، آنها همه چیزخوارند. به مدفوع و ادرار خود بعنوان یک اسموتی سالم برای یک درخت فکر کنید. (خنده) بدشانسی دیگری که اینجا هست
این هست که ما فوری همه داروها را به آبراه‌یمان وارد می‌کنیم. میانگین پسابی که پالایشگاه قادر به زدودن است شاید نیمی از داروهایی باشد که داخل آنجا میاید. نیمه دیگر مستقیم به آن نیمه دیگر می‌رود. کوکتلی از مواد دارویی را در نظر بگیرید -- هورمونها، استروییدها و ویکدینها-- که به یک ماهی، سگ یا کودک داده شود. اما این مشکلی نیست که بخواهیم درگیرش شویم. اگر از این رو به آن رو شود، منبعی را خلق می‌کنیم بسیاری دیگر از مشکلات ما را حل خواهد کرد. و می‌خواهم با این ایده احساس راحتی کنید،
پس چیزهایی را که می‌خواهم به شما نشان دهم را تصور کنید، فناوریهای تازه و این گرایش، «می‌خواهیم این را مجدد استفاده کنیم. بیایید طوری آن را طراحی کنیم که ساختش زیبا شود»-- بعنوان آموزش مستراحی پیشرفته. (خنده) فکر کنم آمادگی دارید. فکر می‌کنم بعنوان یک فرهنگ آمادگی آموزش مستراحی پیشرفته را داریم. وسه دلیل بزرگ وجود داره که امروز ثبت نام کنیم. شماره یک: می‌توانیم غذایمان را کودرسانی کنیم. نیمی از ما چیزی را دفع و ادرار می‌کنیم که می‌تواند نیمی یا کل غذای ما را کودرسانی کند،
البته بستگی به تغذیه ‌ما دارد. مدفوع قهوه‌ای تیره در توالت می‌دانید چرا این رنگی است؟ مواد مرده، باکتریها. کربن است. و کربن را اگر به داخل خاک برسانیم سایر مواد معدنی و مغذی را درآنجا بهم وصل می‌کند. بله، غذای سالم‌تر. بله، آدمهای سالم‌تر. کودهای شیمیایی طبق تعریف حاوی کربن نیستند. تجسم کنید که بتوانیم کود حیوانی و انسانی خود را به خاک منتقل کنیم، شاید لازم نباشد به کودهایی با پایه سوخت فسیلی و مواد معدنی سرزمینهای دوردست تکیه کنیم. تصور کنید چقدر انرژی را ذخیره می‌کنیم.
الان برخی از ما درباره آلاینده‌های صنعتی که این چرخه استفاده مجدد را سمی می‌کند نگران هستیم. قابل حل است. اما لازم است حس ناراحتی خود از حرف زدن راجع به مدفوع و ادرار سوا کرده تا با آرامش درباره نحوه استفاده مجدد از آن صحبت کنیم. و چه چیزهایی را نمی‌خواهیم دوباره استفاده کنیم. و به این برسیم: اگر رویکرد خود در زهکشی فاضلاب را تغییر دهیم، روند تغییرات آب و هوایی را کند خواهیم کرد. آن کربن توی مدفوع یادتان هست؟ اگر بتوانیم آن را به بسترخاکی خود برسانیم. شروع به جذب دی اکسید کربنی که در هوا روانه می‌کنیم خواهد کرد.
و می‌تواند به آهسته کردن گرمایش جهانی کمک کند. مایلم به شما برخی شخصیتهای شجاع را نشان دهم که شهامت به آغوش گرفتن این رویکرد آموزش مستراحی پیشرفته را داشته‌اند. خب این رفقا در نیومکزیکو-- چرا این کار را کردند؟ «چون در بیابان هستند؟ اما از همه مهمتر، احساس آسودگی می‌کردند از مشاهده آنچه در توالت بعنوان یک منبع در جریان است. این یک خانه متوسط در پورتلند اورگان است. این خانه بخاطر داشتن یک توالت کمپوست‌سازی که دائم مدفوع و ادرارشان را به ماده مغذی خاک تبدیل می‌کند ویژه است. آب شستشویشان، آب حمامشان به زیرزمین و مجموعه‌ای از حوضچه‌های مالچی می‌رود،
و بعد آن باغ پایین تپه را آبیاری می‌کند. وقتی دنبال مجوز این کار رفتند، اجازه این کار در اورگان وجود نداشت. اما در پنج ایالت مجاور مجاز بود. آن نخستین کمپین تغییر مقررات ری‌کد (سازمان من)بود. این مثال عالی است از جاییکه رویکر مدیریت آب یکپارچه ارزانترین بود. این ساختمان مسکونی مرتفع در مرکز شهر پورتلند است و آنها سیفونشان به سیستم فاضلاب منتهی نمی‌شود. چطور؟ خب، آب آشامیدنی آنها برای سیفون کشیدن توالتها مورد استفاده مجدد قرار می‌گیرد، یا سیستمهای مکانیکی خنک کننده، آبیاری کردن منظره‌ها.
و بعد به محضی که ساختمان همه چیز را کلا استفاده کرده-- گه توی آن-- بواسطه گیاهان و باکتریا تا بالاترین حد استاندارد در محل تصفیه می‌شود، و بعد فیلتر شده به آب زیرزمینی می‌پیوندد. و کل آن ارزانتر از بروز کردن زیرساختار فاضلاب پیرامون است. خب این آخرین دلیلی است که واقعا از بابت انجام کارها بطور متفاوت هیجانزده می شویم. کلی پول صرفه‌جویی مي‌شود. این اولین مجوز در نوع خود در اورگان است. مردم شجاع و روشنفکر نشسته و به راحتی می‌گویند، «اره، این گه قابل درک است.» (خنده)
«بیایید این کار را کنیم.» (تشویق) خب، من مدام مثالهایی را نشان می‌دهم از جاهایی که همه چیز به استفاده مجدد می‌رسد. چرا؟ خب، وقتی به زیرساختار در حال فرسودگی خود نگاه می‌کنیم-- که پیر هست-- و به هزینه به روز کردن آن نگاه می‌کنیم، سه چهارم هزینه آن فقط لوله‌هایی هستند که درون شهر کشیده شده اند. بنابراین به وقت نوسازی، در حالیکه نوگرایی می‌کنیم شاید بیشتر قابل درک باشد که از هرآنچه در دسترس داریم استفاده مجدد کنیم. سانفرانسیسکو به اهمیت این کار پی برد و برای هر خانواری که از آب شستشو
و آب باران برای آبیاری باغچه‌اش استفاده کند تخفیف قائل شد، چون میزان آبی که در هر جامعه صرفه‌جویی می‌شد خیلی زیاد بود. اما چرا همه این پروژه‌ها خیلی نوآورانه هستند؟ بخاطر پول، خب. اما مهمتر از همه آنها حس بدی نسبت به این ایده آموزش مستراحی پیشرفته نداشتند. تصور کنید اگر نوآوری برای زهکشی فاضلاب را در آغوش بکشیم همانطوری که نسبت به انرژی خورشیدی برخورد کردیم. به آن فکر کنید-- انرژی خورشیدی قبلا متداول و در دسترس نبود. و اینک بیشتر بخشی از شبکه قدرت ما نسبت به سابق است. و برگشت‌پذیری میافریند. ما اکنون منابع قدرتی مثل خورشید را داریم
که با هیجانات زمینی ما تغییر نمی کند. چه چیزی باعث پیشبرد آن نوآوری می‌شود؟ ما هستیم. درباره انرژی حرف می‌زنیم. درباره انرژی صحبت کردن باحال است. بعضی حتی صحبت از مشکلات مرتبط با منابع محدودی می‌کنند که انرژی فعلی ما از آنجا ناشی می شود. ما بهترین و درخشانترین استعدادهایمان را تشویق به کار روی این مساله می‌کنیم-- پنلهای خورشیدی بهتر، باتریهای بهتر و همه چیز. پس بهتر است درباره این که آب آشامیدنی ما از کجا میاید، مدفوع و ادرار ما دقیق کجا می‌رود صحبت کنیم. اگر بتوانیم تماما در این موضوع بر این احساس ناراحتی خود غلبه کنیم
چیزی را می‌توانیم خلق کنیم که معدن طلای آیندگان ما باشد. هر بار که سیفون توالت را می‌کشید، مایلم به این فکر کنید، «ادرار و مدفوع ما کجا می‌رود؟ آیا به روش ارزشمندی بکار گرفته می‌شوند؟» (خنده) « یا که یک جایی در آبراه‌ها هدر روند؟» در صورت ندانستن جواب آن را بیابید. اگر از پاسخ خوشتان نیامد، به نحوه برقراری ارتباط با کسانی که سردمدار این تغییر هستند پی ببرید، که شما آموزش پیشرفته مستراحی را طی کرده‌اید، که آماده استفاده مجدد هستید. نوع احساسی که دارید دقیقا بر تعیین میزان نوآور بود ما اثر دارد.
خیلی متشکرم. (تشویق)
Whenever I get to travel for work, I try to find out where my drinking water comes from, and where my poop and pee go. (Laughter) This has earned me the nickname "The Poo Princess" in my family, and it's ruined many family vacations, because this is not normal. But thinking about where it all goes is the first step in activating what are actually superpowers in our poop and pee. (Laughter) Yeah. And if we use them well, we can live healthier and more beautifully. Check out this landscape in Santa Fe, New Mexico.
Just notice what kinds of words and feelings come to mind. This landscape was watered with treated sewage water. Does that change anything for you? I imagine it might. And that's OK. How we feel about this is going to determine exactly how innovative we can be. And I want to explain how it works, but what words do I use? I mean, I can use profane words like "shit" and "piss," and then my grandma won't watch the video. Or I can use childish words like "poo" and "pee." Eh. Or I can use scientific words like "excrement" and "feces." Humph.
I'll use a mix. (Laughter) It's all I got. (Laughs) So, in this suburb, the poo and the pee and the wash water are going to this treatment plant right in the middle of the community. It looks more like a park than a treatment plant. The poo at the very bottom of all those layers of gravel -- not touching anyone -- is providing solid food for those marsh plants. And the clean, clear water that comes out the other end is traveling underground to water each person's yard. So even though they're in a desert,
they get their own personal oasis. This approach is called Integrated Water Management, or holistic or closed-loop. Whatever you want to call it, it's in conflict with the status quo of how we think about sanitation, which is contain, treat, push it away. But in this approach, we're doing one step better. We're designing for reuse from the very beginning, because everything does get reused, only now we're planning for it. And often, that makes for really beautiful spaces. But the most important thing about this system isn't the technicals of how it works. It's how you feel about it.
Do you want this in your yard? Why not? I got really curious about this question. Why don't we see more innovation in sanitation? Why isn't that kind of thing the new normal? And I care so much about this question, that I work for a nonprofit called Recode. We want to accelerate adoption of sustainable building and development practices. We want more innovation. But a lot of times, whole categories of innovation -- ones that can help us live more beautifully -- turn out to be illegal.
Today's regulations and codes were written under the assumption that best practices would remain best practices, with incremental updates forever and ever. But innovation isn't always incremental. It turns out, how we feel about any particular new technique gets into everything we do: how we talk about it, how we encourage people to study, our jokes, our codes ... And it ultimately determines how innovative we can be. So, that's the first reason we don't innovate in sanitation. We're kind of uncomfortable talking about sanitation,
that's why I've gotten called "The Poo Princess" so much. The second reason is: we think the problem is solved here in the US. But not so. Here in the US we still get sick from drinking shit in our sewage water. Seven million people get sick every year, 900 die annually. And we're not taking a holistic approach to making it better. So we're not solving it. Where I live in Portland, Oregon, I can't take Echo for a swim during the rainy season, because we dump raw sewage sometimes into our river. Our rainwater and our sewage go to the same treatment plant.
Too much rain overflows into the river. And Portland is not alone here. Forty percent of municipalities self-report dumping raw or partially treated sewage into our waterways. The other bummer going on here with our status quo is that half of all of your poop and pee is going to fertilize farmland. The other half is being incinerated or land-filled. And that's a bummer to me, because there are amazing nutrients in your daily doody. It is comparable to pig manure; we're omnivores, they're omnivores. Think of your poo and pee as a health smoothie for a tree.
(Laughter) The other bummer going on here is that we're quickly moving all the drugs we take into our waterways. The average wastewater treatment plant can remove maybe half of the drugs that come in. The other half goes right out the other side. Consider what a cocktail of pharmaceuticals -- hormones, steroids, Vicodin -- does to a fish, to a dog, to a child. But this isn't just some problem that we need to contain. If we flip this around, we can create a resource
that can solve so many of our other problems. And I want to get you comfortable with this idea, so imagine the things I'm going to show you, these technologies, and this attitude that says, "We're going to reuse this. Let's design to make it beautiful" -- as advanced potty training. (Laughter) I think you're ready for it. I think we as a culture are ready for advanced potty training. And there are three great reasons to enroll today. Number one: we can fertilize our food.
Each one of us is pooping and peeing something that could fertilize half or maybe all of our food, depending on our diet. That dark brown poo in the toilet is dark brown because of what? Dead stuff, bacteria. That's carbon. And carbon, if we're getting that into the soil, is going to bind to the other minerals and nutrients in there. Boom! Healthier food. Voilà! Healthier people. Chemical fertilizers by definition don't have carbon in them. Imagine if we could move our animal manure and our human manure to our soil,
we might not need to rely on fossil fuel-based fertilizers, mine minerals from far away. Imagine how much energy we could save. Now, some of us are concerned about industrial pollutants contaminating this reuse cycle. That can be addressed. But we need to separate our discomfort about talking about poo and pee so we can calmly talk about how we want to reuse it and what things we don't want to reuse. And get this: if we change our approach to sanitation, we can start to slow down climate change. Remember that carbon in the poop?
If we can get that into our soil bank, it's going to start to absorb carbon dioxide that we put into the air. And that could help slow down global warming. I want to show you some brave souls who've had the courage to embrace this advanced potty training approach. So those folks in New Mexico -- why did they do it? 'Cause they're in a desert? 'Cause they save money? Yeah. But more importantly, they felt comfortable seeing what was going down the toilet as a resource. Here's an average house in Portland, Oregon. This house is special because they have a composting toilet
turning all their poo and pee, over time, into a soil amendment. Their wash water, their shower water, is going underground to a series of mulch basins, and then watering that orchard downhill. When they went to get this permitted, it wasn't allowed in Oregon. But it was allowed in five other states nearby. That was Recode's -- my organization's -- first code-change campaign. Here's a great example where the Integrated Water Management approach was the cheapest. This is three high-rise residential buildings in downtown Portland, and they're not flushing to the sewer system.
How? Well, their wash water is getting reused to flush toilets, cool mechanical systems, water the landscape. And then once the building has thoroughly used everything -- aka, shat in it -- it's treated to highest standard right on-site by plants and bacteria, and then infiltrated into the groundwater right below. And all that was cheaper than updating the surrounding sewer infrastructure. So that's the last reason we should get really excited about doing things differently: we can save a lot of money.
This was the first permit of its kind in Oregon. Brave and open-minded people sat down and felt comfortable saying, "Yeah, that shit makes sense." (Laughter) "Let's do it." (Applause) You know? I keep showing examples where everyone's reusing everything on-site. Why? Well, when we look at our aging infrastructure -- and it is old -- and we look at the cost of updating it, three-quarters of that cost is just the pipes snaking through our city. So as we build anew, as we renovate,
it might make more sense to treat and reuse everything on-site. San Francisco realized that it made sense to invest in rebates for every household to reuse their wash water and their rainwater to water the backyard, because the amount of water they would save as a community would be so big. But why were all these projects so innovative? The money piece, yeah. But more importantly, they felt comfortable with this idea of advanced potty training. Imagine if we embraced innovation for sanitation the way we have for, say, solar power.
Think about it -- solar power used to be uncommon and unaffordable. Now it's more a part of our web of power than ever before. And it's creating resiliency. We now have sources of power like the sun that don't vary with our earthly dramas. What's driving all that innovation? It's us. We're talking about energy. It's cool to talk about energy. Some folks are even talking about the problems with the limited resources where our current energy is coming from. We encourage our best and brightest to work on this issue -- better solar panels, better batteries, everything.
So let's talk about where our drinking water is coming from, where our poo and pee are actually going. If we can get over this discomfort with this entire topic, we could create something that creates our future goldmine. Every time you flush the toilet, I want you to think, "Where is my poop and pee going? Will they be gainfully employed?" (Laughter) "Or are they going to be wreaking havoc in some waterway?" If you don't know, find out. And if you don't like the answer, figure out how you can communicate to those who can drive this change
that you have advanced potty training, that you are ready for reuse. How all of you feel is going to determine exactly how innovative we can be. Thank you so much. (Applause)