021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چشم‌اندازهایی از آینده آفریقا، از نگاه فیلم‌سازان آفریقایی

Dayo Ogunyemi

Visions of Africa's future, from African filmmakers

By expanding boundaries, exploring possibilities and conveying truth, films have helped change Africa's reality (even before "Black Panther"). Dayo Ogunyemi invites us to imagine Africa's future through the lens of inspiring filmmakers from across the continent, showing us how they can inspire Africa to make a hundred-year leap.


تگ های مرتبط :

Africa, Art, Creativity
به عنوان کودکی که در نیجریه بزرگ شد، کتابها جرقه اولیه تخیل را در ذهنم‌ زدند، اما فیلم‌ها، فیلم‌ها من را به مکان‌هایی جادویی با ماشین‌های پرنده، به فضای بی‌کران و جهان‌هایی کاملاً جدید بردند. و سفر اکتشافی من، مکان‌ها و اتفاقات زیادی را به من نشان داد، که همه با ایده‌ها و تخیل همراه بودند. یک دهه و نیم پیش، من کار حقوق و تکنولوژی در نیویورک را رها کردم و به تهیه‌کنندگی، تولید و توزیع فیلم در نایروبی، لاگوس و ژوهانسبورگ پرداختم. من این افتخار را داشتم که ببینم چگونه در آفریقا، فیلم با قدرت به کشف اتفاقات عجیب و غریب می‌پردازد،
چگونه احتمالات نامحدود و حقایق اساسی را در خود جای می‌دهد. فیلم‌های آینده‌گرایی آفریقایی مانند «پومزی» فیلم علمی تخیلی فوق‌العاده وانوری کیهو، تصاویری عالی از آینده آفریقا ترسیم می‌کنند، در حالیکه فیلم «من یک جادوگر نیستم» رانگانو نیونی و «وایا» به کارگردانی آکین اوموتوشو وضعیت کنونی را به ما نشان می‌دهند. این کارگردانان، تصاویر متنوعی را از آفریقای واقعی و تخیلی نشان می‌دهند، در مقابل بسیاری از تصاویر آفریقا که از بیرون می‌آیند، و دیدگاه‌هایی که این تصاویر را همراهی می‌کنند، که می‌توانند همراه با دلسوزی یا بی‌اعتنایی باشند و دید مردم نسبت به آفریقا را تغییر داده یا تحریف کنند.
و واقعیت این است که، بسیاری فکر می‌کنند آفریقا اوضاع خوبی ندارد. تصاویر نقش مهمی در این طرز فکر دارند. بسیاری از استعاره‌ها در مورد آفریقا، از تصاویر باقی مانده‌اند، تصاویر قحطی در اتیوپی ۳۰ سال پیش، تصاویری از جنگ بیافرا، نیم قرن پیش. اما در قاره‌ای که میانگین سنی ۱۷ سال است، این رویداد‌های غم‌انگیز، تقریباً ماقبل تاریخی به نظر می‌رسند. تصاویر آن‌ها خیلی وقت پیش از حافظه مردم بسیاری از کشور‌های آفریقا پاک شده است. برای آن‌ها، این تصاویر نشان‌دهنده واقعیت نیستند. پس واقعیت آفریقا چیست؟ یا ما می‌خواهیم بر روی کدام واقعیت‌های آفریقا تمرکز کنیم؟
آیا ما تصور امانوئل مکرون از آفریقا را در سال ۲۰۱۷ می‌پذیریم؟ مکانی که در آن همه زنان هفت یا هشت فرزند دارند؟ یا هنوز به گزارش سازمان ملل اعتماد می‌کنیم که می‌گوید تنها یکی از ۵۴ کشور آفریقایی دارای نرخ باروری هفت فرزند است؟ آیا بر روی این واقعیت تمرکز می‌کنیم که نرخ مرگ و میر نوزادان و امید به زندگی در آفریقای امروز تقریباً قابل مقایسه با صد سال پیش در آمریکاست، یا بر روی پیشرفت تمرکز می‌کنیم این واقعیت که نرخ مرگ و میر نوزادان در چهار دهه گذشته در آفریقا نصف شده و امید به زندگی در آن از سال ۲۰۰۰، ۱۰ سال افزایش یافته است. این دیدگاه‌های دوگانه
همه دقیق و درست هستند. البته به جز دیدگاه مکرون. او فقط اشتباه می‌کند. (صدای خنده) اما یک دیدگاه موجب ناامیدی نسبت به آفریقا می‌شود، در حالی که دیگری، امیدها را نسبت به پیشرفت و شکوفایی این یک میلیارد نفر افزایش می‌دهد. این واقعیت که آفریقایی‌ها آنقدر لوکس نیستند که سرگرم کار‌های دیگر شوند، این واقعیت که ما باید پیشرفت کنیم یا با پیامد‌های شکست زندگی کنیم، دلیل این هستند که ما باید به گفتن داستان‌هایمان ادامه دهیم و تصاویر خودمان را نشان دهیم، همراه با صداقت و در درجه اول برای مخاطبان آفریقایی،
چون تصویری که بیش از هر چیز اهمیت دارد، تصویر آفریقا در تصورات آفریقایی‌ها است. اکنون، صداقت نیازمند این است که بپذیریم آفریقا از سایر نقاط جهان عقب‌تر است و برای همپا شدن، باید سریع حرکت کند. ولی باید توجه به مسیر پیش رو، من دوست دارم یک تمرین فکری انجام دهیم. چه می‌شد اگر می‌شد به صد سال پیش بازگردیم، مثلاً به ایالات متحده در سال ۱۹۱۷، اما بتوانیم تمام ایده‌های نوین را به همراه خود به آن زمان ببریم، نوآوری‌ها و اختراعاتی که امروزه داریم؟ با این دانش به چه چیزی دست می‌یافتیم؟ چقدر بهتر می‌توانستیم کیفیت زندگی و شرایط آن را برای مردم بهبود دهیم؟
چقدر می‌توانستیم رفاه را گسترش دهیم؟ تصویر کنید اگر صد سال پیش، نظام آموزشی، دانش امروزه را داشت، از جمله بهترین روش‌های تدریس. و پزشک‌ها و دانشمندان، چیزهایی که ما می‌دانیم را در مورد سلامت عمومی، روش‌های جراحی، توالی DNA، تحقیق و درمان سرطان می‌دانستند؟ اگر آن زمان به نیمه‌رساناهای مدرن دسترسی داشتیم، کامپیوترها، دستگاه‌های موبایل، اینترنت؟ فقط تصور کنید. اگر چنین بود، می‌توانستیم جهشی به آینده داشته باشیم، نمی‌توانستیم؟ خب، امروزه آفریقا می‌تواند چنین جهشی داشته باشد. نوآوری‌های استفاده نشده زیادی وجود دارند
که می‌توانند آفریقا را از نظر شرایط زندگی، یک قرن به جلو ببرند اگر اراده و تعهد کافی وجود داشته باشد. این فقط یک امکان نیست؛ این یک ضرورت برای آینده آفریقاست، آینده‌ای که جمعیت آفریقا در آن دوبرابر شده و در تنها سه دهه به دو و نیم میلیارد نفر می‌رسد، آینده‌ای که در آن آفریقا بزرگ‌ترین نیروی کار جهان را دارد، آن هم زمانی که خود ایده کار کردن، به طور اساسی مورد تجدید نظر قرار گرفته است. این جهش خیلی دور از ذهن نیست. مثال‌های زیادی هستند که نشان‌دهنده پتانسیل تغییر در آفریقا هستند. تنها ۲۰ سال قبل، نیجریه کمتر از نیم میلیون خط تلفن داشت.
امروزه صد میلیون مشترک تلفن موبایل دارد، و این معجزه موبایل در تمام کشور‌های آفریقایی تجلی یافته است. امروزه حدود ۷۵۰ میلیون گوشی موبایل در آفریقا وجود دارد، و این هیجان موجهی در مورد جهش ایجاد کرده است، در مورد آوردن اقتصاد اشتراکی، هوش مصنوعی، دستگاه‌های خودمختار به آفریقا. و تمام این‌ها نویدبخش هستند، اما ما باید به ترتیب فکر کنیم. با فراموش کردن قرار دادن گاری پشت اسب‌ها، نمی‌توان خودروی بدون راننده را در جاده‌ها قرار داد. (تشویق) یک لایه کامل زیربنایی و منطقی برای نوآوری وجود دارد که ما آن را پذیرفته‌ایم،
اما باید آن را برای آفریقا فراهم کنیم، چرا که برخی از بزرگ‌ترین شکاف‌های زیرساختی در مورد موضوعات بسیار ابتدایی هستند که غربی‌ها به ندرت حتی به آن‌ها فکر می‌کنند. پس اجازه دهید آن را بررسی کنیم. تصور کنید یک روز دسترسی شما به اینترنت قطع شود، و زمانی که مجدداً وصل شود، تنها برای سه ساعت در روز برقرار باشد، با ۱۵ ساعت قطعی بدون برنامه. زندگی‌تان چگونه تغییر می‌کند؟ حالا دسترسی به اینترنت را با برق عوض کنید. به یخچال‌هایتان، تلویزیون‌ها، مایکروویوهایتان فکر کنید، که روزها بدون استفاده خواهند بود.
حالا این کابوس را به ادارات دولتی گسترش دهید، به کسب‌وکارها، به مدرسه‌ها، به بیمارستان‌ها. این وضعیت یا بدتر از آن، نوع دسترسی صدها میلیون آفریقایی به برق، به آب، به درمان، به بهداشت، و به آموزش است. ما باید این را درست کنیم. ما باید درستش کنیم چون اطمینان از دسترسی گسترده و مقرون به صرفه به زیرساخت‌ها و خدمات مناسب به راحتی قابل دست‌یابی نیست: بلکه برای آن جهش صد ساله ضروری است.
و زمانی که آن را درست کنیم، شاید مزایای غیرمنتظره‌ای بیابیم. یکی از مزیت‌های غیرمنتظره معجزه موبایل این بود که منجر شد به شاید بزرگترین تجدید حیات فرهنگی که آفریقا در یک نسل دیده است: تولید دوباره موسیقی پاپ آفریقایی. برای نوازندگانی مانند پی-اسکوئر، بانگو مافین و ویزکید، گوشی‌های موبایل مسیر را برای تسلط بر مخاطبان محلی و تبدیل شدن به ستاره جهانی هموار کردند. و این تأثیر تنها محدود به موسیقی نبوده است. به فیلم هم گسترش می‌یابد. فیلم‌های زیبا و درگیرکننده‌ای
مثل این تصاویر از «پومزی»، «وایا» و برنامه «من یک جادوگر نیستم». در حالی که تصویر بیرونی آن ممکن است قدیمی به نظر برسد، آفریقا و همینطور فیلم‌های آفریقایی به تکامل ادامه می‌دهند. حالا، گاهگاه سایر نقاط جهان آگاه می‌شود، شاید از طریق فیلم تأثیرگذار «ویوا ریوا» ساخته جو مونگا، یا فیلم خشن «عزرا» ساخته نیوتون ادواکا، یا با فیلم شاعرانه «تیمبوکو» ساخته عبدالرحمن سیساکو. با موبایل، آفریقایی‌ها تعداد بیشتری از این فیلم‌ها را کشف می‌کنند، و این یک واقعیت است که در کینشاسا (پایتخت کنگو) و کوتونو (بزرگترین شهر بنین) نگاه جشنواره کن به فیلم‌های آفریقایی اهمیت چندانی ندارد، یا این که نظرات این جشنواره آگاهانه یا منصفانه است.
چه کسی اهمیت می‌دهد که «نیویورک تایمز» چه فکر می‌کند؟ این مهم است که آفریقایی‌ها اعتبار هنر و ایده‌های آفریقایی را تأیید می‌کنند، از منظر انتقادی و تجاری، این که چیزی را که می‌خواهند تماشا می‌کنند، و این که فیلم‌سازان آفریقایی به مخاطبان اصلی خود متصل می‌شوند. و این مهم است. مهم است چون فیلم می‌تواند روشنگر و الهام‌بخش باشد. فیلم می‌تواند چشم‌اندازهایی از آینده را به زمان حال بیاورد. فیلم می‌تواند امید را منتقل کند. و فیلم می‌تواند دیدگاه‌ها را با سرعت بیشتری از ساختن جاده‌ها تغییر دهد. در طول تنها یک دهه، صنعت فیلم‌سازی نیجریه، که بزرگترین در آفریقاست،
کلمات و زبان این کشور را به واژگان و تصورات میلیون‌ها نفر در بسیاری از کشورهای آفریقایی دیگر برده است. مرزها را از میان برداشته است، شاید به مؤثرترین شکل از زمانی که کنفرانس برلین بذر جدایی زبانی و جغرافیایی را در آفریقا کاشت. فیلم به یک زبان بین‌المللی صحبت می‌کند، و فیلم‌های آفریقایی آن را با صدای بلند صحبت می‌کند. ایجاد جهش صد ساله در آفریقا نیازمد این است که آفریقایی‌ها از خلاقیت برای ایده‌پردازی استفاده کنند و با دید باز، ایده‌ها را از سایر نقاط جهان بپذیرند و خود را با آن‌ها انطباق دهند تا مشکلات فراگیرمان را حل کنیم.
با تمرکز بر سرمایه‌گذاری، فیلم‌ها می‌توانند پیشران این تغییر در مردم آفریقا باشند، تغییری که برای جهش صد ساله لازم است، تغییری که به ایجاد یک آفریقای موفق کمک خواهد کرد، آفریقایی که بسیار بهتر از امروز خواهد بود. سپاسگزارم. سپاس فراوان.. (تشویق)
As a child growing up in Nigeria, books sparked my earliest imagination, but films, films transported me to magical places with flying cars, to infinite space with whole universes of worlds to discover. And my journey of discovery has led to many places and possibilities, all linked with ideas and imagination. A decade and a half ago, I moved from working in law and technology in New York to financing, producing and distributing films in Nairobi, Lagos and Johannesburg. I've been privileged to see firsthand how in Africa, film powerfully explores the marvelous and the mundane,
how it conveys infinite possibilities and fundamental truths. Afrofuturist films like "Pumzi," Wanuri Kahiu's superb sci-fi flick, paint brilliant pictures of Africa's future, while Rungano Nyoni's "I Am Not A Witch" and Akin Omotoso's "Vaya" show us and catalogue our present. These filmmakers offer nuanced snapshots of Africa's imagined and lived reality, in contrast to some of the images of Africa that come from outside, and the perspectives that accompany all of these images, whether sympathetic or dismissive, shape or distort how people see Africa.
And the truth is, many people think Africa is screwed up. Images play a big part of the reason why. Many tropes about Africa persist from pictures, pictures of famine in Ethiopia 30 years ago, pictures of the Biafran war half a century ago. But on a continent where the average age is 17, these tragic events seem almost prehistoric. Their images are far removed from how people in Africa's many countries see themselves and their neighbors. For them, these images do not represent their reality. So what is Africa's reality,
or rather, which of Africa's many realities do we choose to focus on? Do we accept Emmanuel Macron's imagination of Africa in 2017 as a place in which all women have seven or eight children? Or do we instead rely on the UN's account that only one of Africa's 54 countries has a fertility rate as high as seven? Do we focus on the fact that infant mortality and life expectancy in Africa today is roughly comparable to the US a hundred years ago, or do we focus on progress, the fact that Africa has cut infant mortality in half in the last four decades and has raised life expectancy by 10 years since the year 2000?
These dueling perspectives are all accurate. Well, aside from Macron's. He's just wrong. (Laughter) But one version makes it easy to dismiss Africa as hopeless, while the other fuels hope that a billion people can continue to make progress towards prosperity. The fact that Africans do not have the luxury of turning their gaze elsewhere, the fact that we must make progress or live with the consequence of failure, are the reason we must continue to tell our own stories and show our own images,
with honesty and primarily to an African audience, because the image that matters most is the image of Africa in African imaginations. Now, honesty requires that we acknowledge that Africa is behind the rest of the world and needs to move swiftly to catch up. But thinking of a way forward, I'd like us to engage in a thought exercise. What if we could go back a hundred years, say to the US in 1917, but we could take with us all the modern ideas, innovations, inventions that we have today? What could we achieve with this knowledge?
How richly could we improve quality of life and living conditions for people? How widely could we spread prosperity? Imagine if a hundred years ago, the education system had all the knowledge we have today, including how best to teach. And doctors and scientists knew all we do about public health measures, surgery techniques, DNA sequencing, cancer research and treatment? If we had access then to modern semiconductors, computers, mobile devices, the internet? Just imagine. If we did, we could take a quantum leap forward, couldn't we.
Well, Africa can take a leap of that magnitude today. There's enough untapped innovation to move Africa a century forward in living conditions if the will and commitment is there. This is not just a possibility; it's an imperative for Africa's future, a future that will see Africa's population double to two and a half billion people in just three decades, a future that will see Africa have the world's largest workforce, just as the idea of work itself is being radically reconsidered. Now taking the leap forward isn't that far-fetched. There are tons of examples that demonstrate the potential
for change in Africa. Just 20 years ago, Nigeria had fewer than half a million working phone lines. Today it has a hundred million mobile phone subscriptions, and this mobile miracle is mirrored in every African country. There are over three quarters of a billion mobile phones in use in Africa today, and this has spurred justified excitement about leapfrogging, about bringing the sharing economy, artificial intelligence, autonomous machines to Africa. And this is all promising, but we need to think about sequencing. Forget putting the cart before the horse.
You can't put the self-driving car before the roads. (Applause) There's a whole infrastructural and logical layer to innovation that we take for granted, but we have to triage for Africa, because some of the biggest infrastructure gaps are for things that are so basic that Westerners rarely have to think about them. So let's explore this. Imagine your internet access went off for a day, and when it came back, it only stayed on for three hours at a time, with random 15-hour outages?
How would your life change? Now replace internet access with electricity. Think of your fridges, your TVs, your microwaves, just sitting idly for days. Now extend this nightmare to government offices, to businesses, to schools, to hospitals. This, or worse, is the type of access that hundreds of millions of Africans have to electricity, and to water, and to healthcare, and to sanitation, and to education.
We must fix this. We must fix this because ensuring widespread and affordable access to decent infrastructure and services isn't just low-hanging fruit: it's fundamental to achieving the hundred-year leap. And when we fix it, we might find some unexpected benefits. One unexpected benefit of the mobile miracle was that it led to what is perhaps the greatest cultural resurgence that Africa has seen in a generation: the rebirth of African popular music. For musicians like P-Square, Bongo Maffin
and Wizkid, mobile phones paved the path to local dominance and global stardom. And the impact isn't limited just to music. It extends to film, too. Beautiful, engaging films like these stills of "Pumzi," "Vaya," and "I Am Not A Witch" show. For while its external image might be dated, Africa continues to evolve, as does African film. Now, every now and again, the rest of the world catches on, perhaps with Djo Munga's hard-hitting "Viva Riva!" with Newton Aduaka's intense "Ezra,"
or with Abderrahmane Sissako's poetic "Timbuktu." With mobile, Africans are discovering more and more of these films, and what that means is that it really matters less in Kinshasa or Cotonou what Cannes thinks of African film, or if those opinions are informed or fair. Who really cares what the "New York Times" thinks? What matters is that Africans are validating African art and ideas, both critically and commercially, that they are watching what they want, and that African filmmakers are connecting with their core audiences. And this is important. It's important because film can illuminate and inspire.
Film can bring visions of the future to us here in the present. Films can serve as a conveyor belt for hope. And film can change perspectives faster than we can build roads. In just over a decade, Nigeria's film industry, Africa's largest, has taken the country's words and languages into the vocabulary and imaginations of millions in many other African countries. It has torn down borders, perhaps in the most effective way since the Berlin Conference sowed linguistic and geographic division across Africa. Film does speak a universal language,
and boy, Nigerian film speaks it loudly. Making Africa's hundred-year leap will require that Africans summon the creativity to generate ideas and find the openness to accept and adapt ideas from anywhere else in the world to solve our pervasive problems. With focus on investment, films can help drive that change in Africa's people, a change that is necessary to make the hundred-year leap, a change that will help create a prosperous Africa, an Africa that is dramatically better than it is today. Thank you. Asante sana.
(Applause)