021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

می خواهید به کودکان آموزش دهید؟ به آنها خوب غذا بدهید

Sam Kass

Want kids to learn well? Feed them well

What can we expect our kids to learn if they're hungry or eating diets full of sugar and empty of nutrients? Former White House Chef and food policymaker Sam Kass discusses the role schools can play in nourishing students' bodies in addition to their minds.


تگ های مرتبط :

Children, Education, Health
من یک آشپز و سیاستگزار غذا هستم، اما در یک خانواده پر از معلم بزرگ شده ام. خواهرم یک مدرس آموزشهای ویژه در شیکاگو. پدرم بعد از ۲۵ سال تدریس کلاس پنجم اکنون بازنشسته شده است. عمه و عمویم استاد دانشگاه بودند. تمام عموزاده هایم هم تدریس می کنند. در خانواده من همه به غیر از من تدریس می کنند. آنها به من آموختند که تنها راه رسیدن به جواب های درست پرسیدن سوال های درست است. پس این سوال های درست کدامند؟ وقتی به پیشرفت نتایج در آموزش و پرورش فرزندانمان فکر می کنیم؟ قطعا جواب های مهمی وجود دارند،
اما فکر میکنم اینجا نقطه خوبی برای آغاز است: به نظر ما رابطه بین رشد ذهنی یک کودک و رشد بدنی آنها چیست؟ ما چه انتظاری از یادگیری کودکانمان باید داشته باشیم اگر رژیم غذایی آنها پر از قند و خالی از مواد مغذی باشد؟ چطور ممکن است یادگیری مناسب داشته باشند اگر بدنشان همواره به سمت گرسنگی میل کند؟ و با توجه به تمام منابعی که داریم به مدارس اضافه می کنیم، ما باید توقف کنیم و از خودمان بپرسیم آیا ما واقعا در حال آماده سازی کودکان مان برای موفقیت هستیم؟ چند سال پیش من داور یک مسابقه آشپزی به نام "Chopped" بودم (به معنی تکه تکه شده)
در آن چهار آشپز با مواد اولیه راز آمیز مسابقه می دهند تا مشخص شود کدام یک بهترین غذا را آماده می کند به غیر از یک قسمت-- که بسیار خاص و مهم بود به جای چهار آشپز متعصب که تلاش می کردند خودشان را نشان دهند-- چیزی که من هیچی راجع بهش نمی دانستم-- (خنده حضار) این آشپز ها, آشپز های مدرسه بودند-- یادتون هست خانم هایی را که در مدرسه "خانم ناهار" صدا می کردید؟ اما آنهایی که مد نظر من هستند را "آشپز های مدرسه" می نامیم. خب. این خانم ها خدا بهشان برکت بدهد آنها تمام روز را برای آماده کردن غذا برای هزاران کودک صرف می کنند صبحانه و ناهار فقط با ۲.۶۸ دلار به ازای هر ناهار
که در حقیقت یک دلار آن صرف خود غذا می شود. حالا در این قسمت، ماده اولیه راز آمیزغذای اصلی کینوا بود. (نوعی گیاه) می دانم که زمان زیادی گذشته از آخرین باری که شما در مدرسه ناهار خوردید، و ما پیشرفت های زیادی در مواد مغزی داشتیم اما کینوآ هنوز بخش اصلی کافه تریا های مدارس را شامل نمی شود (خنده حضار) پس این یک چالش بود و غذایی که هرگز فراموش نخواهم کرد توسط یک خانم‌ پخته شده بود به نام شریل باربارا. شریل مدیر مواد مغزی در دبیرستان عمومی در کانکتیکات بود.
او یک پاستای بسیار خوشمزه پخته بود. فوق العاده بود. یک پاپاردل با سس ایتالیایی کیل و پارمزان. خوش طعم بود با کیفیت نظیر رستوران ها به غیر از اینکه-- او کینوآ را نسبتا خام اضافه کرده بود به غذا این انتخاب بسیار عجیب بود، و بسیار ترد هم از آب درامده بود. (خنده حضار) پس من ژست داور تلویزیونی شماتت بار که باید را به خود گرفتم، و از او دلیل این کار را پرسیدم. شریل جواب داد:‌ "خب، اولا من نمیدانم کینوآ چیست." (خنده حضار)
«اما میدانم که امروز دوشنبه است، و در مدرسه من در دبیرستان عمومی، من همیشه پاستا می پزم» ببینید، شریل این موضوع را برای خیلی از کودکانش توضیح داد، هیچ غذایی آخر هفته ها پخته نمیشد. نه در شنبه ها، و نه در یکشنبه ها. پس پاستا درست کرد چون میخواست مطمئن باشد چیزی درست کرده است که می داند بچه هایش می خورند. به قول خودش،‌ چیزی که گوشت بدنشان شود. چیزی که سیرشان کند. وقتی که دوشنبه از راه رسید شدت گرسنگی بچه های او آنقدر شدید بود که نمی توانستند حتی راجع به یادگیری فکر کنند.
غذا تنها چیز بود که در فکرش بودند. تنها چیز. و متاسفانه، آمار ها هم داستان-- مشابهی را نقل می کنند. پس بیایید این موضوع را برای یک کودک تصور کنیم. و ما باید بر روی مهمترین وعده روز، صبحانه تمرکز کنیم. با الیسون آشنا شوید. او ۱۲ سالش است، مثل شلاق باهوش است و میخواهد وقتی بزرگ شد یک فیزیکدان شود. اگر الیسون به مدرسه ای برود که در آن صبحانه مغذی برای همه بچه هایش سرو شود، این اتفاق ها رخ می دهند. شانس بدست آوردن یک وعده مغذی
با میوه و شیر، با نمک و قند کمتر به طور قابل توجهی افزایش می یابد. الیسون نسبت به دیگر کودکان چاقی کمتری خواهد داشت. نیاز کمتری به پرستار خواهد داشت. مقدار کمتری استرس و افسردگی تجربه میکند. اخلاق بهتری به خود میگیرد. حضور در کلاس بیشتری خواهد داشت و اغلب به موقع به کلاس می رسد. چرا؟ خب، چون یک غذای خوب در مدرسه منتظرش است به طور کلی،‌الیسون در سلامت بهتری از یک دانش آموز معمولی است. پس آن بچه ای که یک صبحانه مغزی منتظرش نیست چی؟ خب، با تامی آشنا شوید.
او هم ۱۲ سالش است، یک بچه فوق العاده می خواهد دکتر شود، وقتی تامی در مهد کودک است، در ریاضیات ضعف نشان میدهد. وقتی به کلاس سوم می رسد نمرات ریاضی و روخوانی کمتری می گیرد. وقتی ۱۱ سالش می شود شانس این که یک درس را تکرار کند بالاتر می رود. تحقیقات نشان میدهد،‌بچه هایی که تغذیه کامل ندارند، مخصوصا در صبحانه، عملکرد شناختی ضعیف تری دارند. اما چقدر این مساله فراگیر است؟ خب، متاسفانه، بسیار زیاد! به این ۲ آمار دقت کنید
که به نظر می رسد در دو سوی مخالف این مساله هستند، اما در حقیقت دو سوی یک سکه اند از یک سو از هر ۶ آمریکایی، یک نفر غذای کافی دریافت نمی کند شامل ۱۶ میلیون کودک --تقریبا ۲۰ درصد -- غذای کافی ندارند تنها در این شهر، نیویورک ۴۷۴.۰۰۰ کودک زیر هجده سال هر روز گرسنگی می‌کشند. تکان دهنده است. در سوی دیگر. رژیم و مواد مغذی، دلیل شماره یک مرگ های قابل پیشگیری و بیماری ها است حداقل در این کشور. و یک سوم کودکانی که امشب راجع بهشان صحبت کردیم در مسیر مبتلا شدن به دیابت در آینده هستند.
چیزی که هضمش سخت است اما واقعیت دارد این است که مدت هاست که این ها همان کودکان هستند. پس آنها خود را با کالری های کم خاصیت و ناسالم سیر می کنند کالری هایی که دور و برشان هست و خانواده شان می تواند تامین کند اما در پایان ماه کوپن های غذا تمام می شوند و ساعت کار کم میشود و آنها توان مالی تهیه هزینه اولیه غذا را نخواهند داشت. اما ما باید بتوانیم این موضوع را حل کنیم درسته؟ ما میدانیم جواب سوالات چه هستند به عنوان بخشی از شغلم در کاخ سفید ما برنامه ای تدوین کردیم برای مدارسی که بیش از ۴۰ درصد کودکان کم درآمد داشتند، ما می توانستیم صبحانه و ناهار برای هر کودک در آن مدرسه آماده کنیم
به صورت رایگان. این برنامه به شکل شگفت آوری موفق بوده است، چون کمک کرد یک مانع بزرگ را پشت سر بگذاریم وقتی مساله آماده کردن یک صبحانه مغذی برای کودکان بود و اون مانع، شرمساری بود مدارس قبل از مدرسه صبحانه می دادند، و این فقط برای بچه های فقیر تر آماده شده بود و همه می دانستند چه کسی فقیر است و نیاز به کمک دولتی دارد. حالا، همه بچه ها، بدون توجه به سطح درآمد پدر و مادرشان غرور زیادی کسب می کردند. پس،‌ چه اتفاقی افتاد؟ خب، مدارسی که این برنامه را اجرا کرده بودند ۱۷.۵ درصد رشد در نمرات ریاضی و روخوانی تجربه کردند
۱۷.۵ درصد و تحقیقات نشان داده که وقتی بچه ها، صبحانه کامل و مغذی دریافت می کنند شانس فارق التحصیل شدن آنها ۲۰ درصد افزایش می یابد ۲۰ درصد وقتی به فرزندانمان تغذیه ای که نیاز دارند را می دهیم به آنها شانسی برای رشد می دهیم هم در کلاس درس و هم ورای آن لازم نیست به من در این رابطه اعتماد کنید اما باید با دونا مارتین صحبت کنید من عاشق دونا مارتین هستم دونا مارتین یک مدیر مواد مغذی در منطقه بورک است در وینسبورک، جرجیا خب، منطقه بورک یکی از فقیر ترین محله هاست
در پنجمین ایالت فقیر کشور، و تقریبا ۱۰۰ درصد دانش آموزان دونا زیر خط فقر زندگی می کردند. چند سال پیش دونا تصمیم گرفت که از استاندارد هایی که می آمدند جلو بزند. و استاندارد های غذایی خود را بازسازی کند. او میوه، سبزیجات و انواع غلات را بیشتر و یا اضافه کرد، او برای همه دانش آموزانش صبحانه را در کلاس سرو می کرد. و او یک برنامه شام نیز طرح ریزی کرد. چرا؟ بسیاری از دانش آموزانش وقتی به خانه می رفتند شام نداشتند خب،‌آنها چطور برخورد کردند؟ بچه ها عاشق غذا شدند آنها مواد مغزی بیشتر را دوست داشتند،
و عاشق گرسنگی نکشیدن بودند. اما بزرگترین حامی دونا از یک جای غیر منتظره رسید. اسمش اریک پارکر بود، و او مربی فوتبال تیم خرس های برک کانتی بود. مربی پارکر سال ها تیم های معمولی را مربی گری می کرد. و خرس ها همیشه وسط های جدول لیگ را تمام می کردند-- یک نا امیدی بزرگ برای یکی از ایالت های عاشق فوتبال در کل کشور. اما وقتی که دونا منو ها را تغییر داد، نه تنها خرس ها در گروه خود برنده شدند بلکه تا قهرمانی لیگ ایالتی هم رسیدند، با شکست تروژان ها پیچ کانتی ۲۸ بر ۱۴.
(خنده حضار) و مربی پارکر. دلیل قهرمانی شان را دونا مارتین می دانست. وقتی ما به فرزندانمان تغذیه مناسب می رسانیم، آنها رشد می کنند و این فقط محدود به شریل بارباراها و دونا مارتین های این دنیا نمی شود. این بسته به همه ماست. و غذا دادن به کودکان مان با مواد مغذی اولیه، تنها نقطه آغاز است. آنچه که من طرح ریزی کرده ام یک مدل است برای بسیاری از مشکلات سختی که با آنها مواجه هستیم اگر بر روی هدف ساده تغذیه درست خودمان تمرکز کنیم شاهد دنیایی خواهیم بود که پایدار تر و امن تر است
می توانیم به شکل قابل توجهی بهره وری اقتصادی مان را افزایش دهیم: می توانیم سلامت مان را دگرگون کنیم و می توانیم راه درازی را برویم تا مطمئن باشیم زمین می تواند برای نسل های آینده هم کافی باشد. غذا نکته ای است که تلاش های کلی ما می توانند بزرگترین اثر ها را بگذارند. پس ما باید از خودمان بپرسیم سوال درست کدام است؟ چه اتفاقی می افتد اگر ما خودمان را با غذایی مغزی تر و با رشد پایدار تر تغذیه کنیم؟ اثر آن چه خواهد بود؟ شریل باربارا، دونا مارتین، مربی پارکر و خرس های برک کانتی--
من فکر می کنم آنها جواب درست را می دانند. بسیار ازتون متشکرم. (تشویق)
I am a chef and a food policy guy, but I come from a whole family of teachers. My sister is a special ed teacher in Chicago. My father just retired after 25 years teaching fifth grade. My aunt and uncle were professors. My cousins all teach. Everybody in my family, basically, teaches except for me. They taught me that the only way to get the right answers is to ask the right questions. So what are the right questions when it comes to improving the educational outcomes for our children? There's obviously many important questions,
but I think the following is a good place to start: What do we think the connection is between a child's growing mind and their growing body? What can we expect our kids to learn if their diets are full of sugar and empty of nutrients? What can they possibly learn if their bodies are literally going hungry? And with all the resources that we are pouring into schools, we should stop and ask ourselves: Are we really setting our kids up for success? Now, a few years ago, I was a judge on a cooking competition called "Chopped."
Four chefs compete with mystery ingredients to see who can cook the best dishes. Except for this episode -- it was a very special one. Instead of four overzealous chefs trying to break into the limelight -- something that I would know nothing about -- (Laughter) these chefs were school chefs; you know, the women that you used to call "lunch ladies," but the ones I insist we call "school chefs." Now, these women -- God bless these women -- spend their day cooking for thousands of kids, breakfast and lunch, with only $2.68 per lunch,
with only about a dollar of that actually going to the food. In this episode, the main-course mystery ingredient was quinoa. Now, I know it's been a long time since most of you have had a school lunch, and we've made a lot of progress on nutrition, but quinoa still is not a staple in most school cafeterias. (Laughter) So this was a challenge. But the dish that I will never forget was cooked by a woman named Cheryl Barbara. Cheryl was the nutrition director at High School in the Community in Connecticut.
She cooked this delicious pasta. It was amazing. It was a pappardelle with Italian sausage, kale, Parmesan cheese. It was delicious, like, restaurant-quality good, except -- she basically just threw the quinoa, pretty much uncooked, into the dish. It was a strange choice, and it was super crunchy. (Laughter) So I took on the TV accusatory judge thing that you're supposed to do, and I asked her why she did that. Cheryl responded, "Well, first, I don't know what quinoa is."
(Laughter) "But I do know that it's a Monday, and that in my school, at High School in the Community, I always cook pasta." See, Cheryl explained that for many of her kids, there were no meals on the weekends. No meals on Saturday. No meals on Sunday, either. So she cooked pasta because she wanted to make sure she cooked something she knew her children would eat. Something that would stick to their ribs, she said. Something that would fill them up. Cheryl talked about how, by the time Monday came,
her kids' hunger pangs were so intense that they couldn't even begin to think about learning. Food was the only thing on their mind. The only thing. And unfortunately, the stats -- they tell the same story. So, let's put this into the context of a child. And we're going to focus on the most important meal of the day, breakfast. Meet Allison. She's 12 years old, she's smart as a whip and she wants to be a physicist when she grows up. If Allison goes to a school that serves a nutritious breakfast
to all of their kids, here's what's going to follow. Her chances of getting a nutritious meal, one with fruit and milk, one lower in sugar and salt, dramatically increase. Allison will have a lower rate of obesity than the average kid. She'll have to visit the nurse less. She'll have lower levels of anxiety and depression. She'll have better behavior. She'll have better attendance, and she'll show up on time more often. Why? Well, because there's a good meal waiting for her at school. Overall, Allison is in much better health
than the average school kid. So what about that kid who doesn't have a nutritious breakfast waiting for him? Well, meet Tommy. He's also 12. He's a wonderful kid. He wants to be a doctor. By the time Tommy is in kindergarten, he's already underperforming in math. By the time he's in third grade, he's got lower math and reading scores. By the time he's 11, it's more likely that Tommy will have to have repeated a grade. Research shows that kids who do not have consistent nourishment,
particularly at breakfast, have poor cognitive function overall. So how widespread is this problem? Well, unfortunately, it's pervasive. Let me give you two stats that seem like they're on opposite ends of the issue, but are actually two sides of the same coin. On the one hand, one in six Americans are food insecure, including 16 million children -- almost 20 percent -- are food insecure. In this city alone, in New York City, 474,000 kids under the age of 18 face hunger every year.
It's crazy. On the other hand, diet and nutrition is the number one cause of preventable death and disease in this country, by far. And fully a third of the kids that we've been talking about tonight are on track to have diabetes in their lifetime. Now, what's hard to put together but is true is that, many times, these are the same children. So they fill up on the unhealthy and cheap calories that surround them in their communities and that their families can afford. But then by the end of the month, food stamps run out or hours get cut at work,
and they don't have the money to cover the basic cost of food. But we should be able to solve this problem, right? We know what the answers are. As part of my work at the White House, we instituted a program that for all schools that had 40 percent more low-income kids, we could serve breakfast and lunch to every kid in that school. For free. This program has been incredibly successful, because it helped us overcome a very difficult barrier when it came to getting kids a nutritious breakfast. And that was the barrier of stigma. See, schools serve breakfast before school,
and it was only available for the poor kids. So everybody knew who was poor and who needed government help. Now, all kids, no matter how much or how little their parents make, have a lot of pride. So what happened? Well, the schools that have implemented this program saw an increase in math and reading scores by 17.5 percent. 17.5 percent. And research shows that when kids have a consistent, nutritious breakfast, their chances of graduating increase by 20 percent. 20 percent. When we give our kids the nourishment they need,
we give them the chance to thrive, both in the classroom and beyond. Now, you don't have to trust me on this, but you should talk to Donna Martin. I love Donna Martin. Donna Martin is the school nutrition director at Burke County in Waynesboro, Georgia. Burke County is one of the poorest districts in the fifth-poorest state in the country, and about 100 percent of Donna's students live at or below the poverty line. A few years ago, Donna decided to get out ahead of the new standards that were coming, and overhaul her nutrition standards.
She improved and added fruit and vegetables and whole grains. She served breakfast in the classroom to all of her kids. And she implemented a dinner program. Why? Well, many of her kids didn't have dinner when they went home. So how did they respond? Well, the kids loved the food. They loved the better nutrition, and they loved not being hungry. But Donna's biggest supporter came from an unexpected place. His name from Eric Parker, and he was the head football coach for the Burke County Bears. Now, Coach Parker had coached mediocre teams for years.
The Bears often ended in the middle of the pack -- a big disappointment in one of the most passionate football states in the Union. But the year Donna changed the menus, the Bears not only won their division, they went on to win the state championship, beating the Peach County Trojans 28-14. (Laughter) And Coach Parker, he credited that championship to Donna Martin. When we give our kids the basic nourishment, they're going to thrive. And it's not just up to the Cheryl Barbaras
and the Donna Martins of the world. It's on all of us. And feeding our kids the basic nutrition is just the starting point. What I've laid out is really a model for so many of the most pressing issues that we face. If we focus on the simple goal of properly nourishing ourselves, we could see a world that is more stable and secure; we could dramatically improve our economic productivity; we could transform our health care and we could go a long way in ensuring that the Earth can provide for generations to come. Food is that place where our collective efforts
can have the greatest impact. So we have to ask ourselves: What is the right question? What would happen if we fed ourselves more nutritious, more sustainably grown food? What would be the impact? Cheryl Barbara, Donna Martin, Coach Parker and the Burke County Bears -- I think they know the answer. Thank you guys so very much. (Applause)