021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

یک سیاره به چه چیز نیاز دارد تا حیات داشته باشد؟

Dave Brain

What a planet needs to sustain life

"Venus is too hot, Mars is too cold, and Earth is just right," says planetary scientist Dave Brain. But why? In this pleasantly humorous talk, Brain explores the fascinating science behind what it takes for a planet to host life -- and why humanity may just be in the right place at the right time when it comes to the timeline of life-sustaining planets.


تگ های مرتبط :

Cosmos, Discovery, Extraterrestrial Life
واقعاً خوشحالم که اینجا هستم. خوشحالم که شما اینجایید، اگر تنها اینجا بودم کمی عجیب می‌شد. خوشحالم که همگی اینجاییم. و منظورم از "اینجا،" اینجا نیست. یا اینجا. بلکه اینجاست. منظورم زمین است. و منظورم از "ما،" افراد داخل این تالار نیست، بلکه همه حیات است، همه حیات روی زمین -- (خنده) از گونه هاى پيچيده تا تک سلولى ها، از کپک تا قارچ تا خرسهاى پرنده(در عکس قبل).
(خنده) نکته جالب اين است که، تا جایی که میدانیم زمين تنها مکانیست که در آن حیات وجود دارد -- ۸.۷ میلیون گونه. جاهای دیگر را دیده‌ایم، احتمالاً نه آنطور که باید و شاید، اما گشته ایم و چیزی پیدا نکرده ایم، تنها نقطه دارای حیاتی که سراغ داریم زمین است. آیا زمین استثنایی است؟ این سوالی است که میخواهم جوابش را بدانم از وقتی که بچه کوچکی بودم، و فکر میکنم ۸۰ درصد این تالار به این موضوع فکر کرده اند و دوست دارند جواب را بدانند. برای اینکه بدانیم آیا سیاره ای وجود دارد
آن بیرون در منظومه شمسی یا ورای آن که بتواند حیات داشته باشد، قدم اول این است که بفهمیم ملزومات حیات چیست. به نظر میرسد، درمیان تمام ۸.۷ میلیون گونه، حیات فقط سه چیز نیاز دارد. از طرفی،تمام حیات روی زمین نیازمند انرژی است. زندگی های پیچیده مانند ما، انرژی مان از خورشید مشتق میشود، اما حیات در اعماق زمین نیز میتواند انرژِی بگیرد از چیزهایی مانند واکنشهای شیمیایی. منابع مختلفی از انرژی بر روی همه سیارات فراهم است. از طرفی دیگر، همه زندگی ها نیازمند غذا و تغذیه هستند.
و به نظر درخواست سختی میرسد، مخصوصا اگر گوجه فرنگی آبدار بخواهید. (خنده حضار) هرچند،حیات روی زمین خوراک خود را از تنها ۶ عنصر شیمیایی، و این عناصر میتواند بر هر سیاره ای در منظومه شمسی مان یافت شود. چیزی که مهمترین نیاز ماجراست، چیزیکه به دست آوردن ان از همه سخت تر است. گوزن نیست، آب است. (خنده حضار) هر چند گوزن خیلی باحال است. (خنده حضار) و نه آب یخ زده و نه آب گاز، بلکه آب مایع. این چیزیست که حیات برای بقا به آن نیاز دارد.از همه نوع.
و خیلی از اجرام منظومه شمسی آب مایع ندارند، پس ما آنجا دنبال حیات نیستیم. اجرام دیگر منظومه شمسی ممکن است آب مایع کافی داشته باشند، حتا بیشتر از زمین، ولی زیر یک پوسته یخ زده گیر افتاده است، دسترسی به آن سخت است، سخت به دست می‌آید، حتی اگر حیاتی نیز (آن زیر) باشد سخت می‌شود پیدا کرد. پس در نهایت چند سیاره می ماند که باید درموردشان فکر کنیم. بیایید مسئله را برای خودمان ساده کنیم، بیایید فقط به آب مایعی فکر کنیم که روی سطح سیاره است. فقط ۳ سیاره در منظومه شمسی وجود دارد، که روی سطح سیاره آب مایع وجود داشته باشد، و به ترتیب فاصله از خورشید زهره، زمین و مریخ است.
ما میخواهیم اتمسفری داشته باشیم تا آب مایع باشد. ما باید با اتمسفر خیلی محتاط باشیم. نمیتوانیم اتمسفر زیاد داشته باشیم، که غلیظ یا گرم باشد. چون در نهایت مثل زهره خیلی گرم میشود، و نمیتوان آب مایع داشت، ولی اگر اتمسفر خیلی کمی داشته باشیم که نازک و سرد باشد، مثل مریخ می‌شود، خیلی سرد. پس زهره خیلی گرم و مریخ خیلی سرد است. و زمین مناسب است. شما به تصاویر پشت من میتوانید نگاه کنید و بدون تفکر زیاد ببینید در کجای منظومه شمسی‌مان حیات می‌تواند بقا داشته باشد. یک مسئله گلدیلاکی است، و بسیار ساده است، که یک بچه هم میفهمد.
هر چند، میخواهم دو چیز را به شما یادآوری کنم از داستان گلدیلاک که ممکن است زیاد به آن فکر نکنیم ولی فکر میکنم بسیار به اینجا مرتبط است. شماره یک: اگر کاسه مامان خرسه خیلی سرد است وقتی گلدیلاک وارد اتاق میشود، به این معنی است که همیشه اینقدر سرد بوده است؟ یا میتواند در زمان دیگری مناسب بوده باشد؟ وقتی گلدیلاک وارد اتاق میشود جواب را تعیین میکند که در داستان می‌بینیم. و همین درباره سیارات نیز صدق میکند. آنها ایستا نیستند، تغییر میکنند. تفاوت میکنند و تکامل میابند.
و اتمسفر همینطور. بگذارید مثالی بزنم برایتان. اینجا یکی از تصاویر محبوب من از مریخ است. با کیفیت‌ترین عکس نیست، شهوت انگیز‌ترین نیز نیست، تصویر اخیراً گرفته شده نیز نیست، ولی تصویری‌ است که برش بستر رودخانه ها را روی سطح سیاره نشان میدهد. بستر رودخانه ایی که توسط آب مایع شناوری به وجود آمده اند. بسترهایی که صدها هزارها یا دهها هزار سال طول میکشد تا تشکیل شود. این امروز بر مریخ نمیتواند اتفاق بیفتد. اتمسفر امروز مریخ نازک و سرد است برای اینکه آب به وضع پایداری چون مایع باشد. این عکس به شما میگوید که اتمسفر مریخ تغییر کرده است،
و بسیار تغییر کرده است، و از حالتی که به آن قابل حیات میگوییم تغییر کرده است، چون ۳ الزام حیات خیلی وقت پیش وجود داشته اند. آن اتمسفر کجا رفت؟ که اجازه میداد آب روی سطح سیاره مایع باشد. یک ایده این است که به فضا رفته است. ذرات اتمسفر انرژی کافی برای رهایی از گرانش سیاره را پیدا کردند، به فضا در رفته اند و هیچوقت برنمیگردند. و این برای تمام اجرام دارای اتمسفر اتفاق می‌افتد. شهاب سنگها دنباله دارند که بطور شگفت انگیزی یادآور آشکاری از فرار اتمسفری هستند. ولی زهره هم اتمسفری داشت که در طی زمان در رفته است،
و مریخ و زمین هم همینطور. موضوع درجه و ابعاد (این پدیده) است. میخواهیم بفهمیم در طول زمان چقدر در رفته است. تا بتوانیم این دگرگونی را توضیح دهیم. اتمسفرها انرژی لازم برای دررفتن را چطور میگیرند؟ ذرات چگونه انرژی کافی برای فرار را میگیرند؟ دو راه هست، اگر بخواهیم خلاصه کنیم. شماره یک، نور خورشید. نور ساطع شده از خورشید میتواند توسط ذرات اتمسفر جذب شود و ذرات را گرم کند. بله من دارم میرقصم ولی آنها (خنده حضار) خدای من، حتی در روز عروسیم هم نرقصیدم. (خنده حضار)
انرژی کافی را میگیرند تا فرار کنند و آزاد شوند از جاذبه سیاره فقط با گرم شدن. راه دومی که میتوانند انرژی بگیرند از طریق باد خورشیدی است. اینها ذرات، جرم و ماده خارج شده از سطح خورشید هستند و به سرعت در منظومه شمسی میروند ۴۰۰ کیلومتر بر ثانیه، بعضی وقت ها در طی طوفان های خورشیدی سریعتر میشوند و پرت میشوند در فضای بین سیاره ای به سوی سیارات و اتمسفرهایشان، و میتوانند انرژی تامین کنند برای ذرات اتمسفر تا به خوبی در بروند، این چیزیست که به نظرم جالب است، چون به قابلیت حیات ربط دارد.
من اشاره کردم که دو نکته درباره داستان گولدیلاک وجود دارد که میخواهم توجهتان را جلب کنم و بهتان یادآوری کنم، و دومی آن کمی بیشتر نامحسوس است. اگر کاسه بابا خرسه خیلی داغ است، و کاسه مامان خرسه خیلی سرد است، نباید کاسه بچه خرسه حتی سردتر هم باشد؟ با دنبال کردن این روند؟ این چیزی که شما در تمام زندگیتان قبول کرده اید. وقتی درموردش کمی بیشتر فکر میکنید، شاید خیلی ساده نباشد. و البته، فاصله یک سیاره از خورشید دمای آنرا تعیین میکند. و این به قابلیت حیات ربط دارد. ولی شاید چیزهای دیگری هست که باید به آنها فکر کنیم. شاید خود کاسه ها هستند
که به نتیجه داستان کمک میکنند، که درست است. من میتوانم درباره یک عالمه ویژگی از این سه سیاره با شما حرف بزنم که میتواند در قابلیت حیات موثر باشد، ولی برای دلایل خودخواهانه مربوط به تحقیقم و حقیقت اینکه من این بالا با کنترل ایستادم و شما نه (خنده حضار) من دوست دارم یک یا دو دقیقه صحبت کنم درباره میدانهای مغناطیسی. زمین یکی دارد، زهره و مریخ ندارند. میدان های مغناطیسی در درون اعماق یک سیاره شکل میگیرند با هدایت الکتریکی و چرخش مواد مایع که میدان مغناطیسی بزرگ و کهن اطراف زمین را تشکیل می‌دهد.
اگر یه قطب نما داشته باشید، میدانید شمال کجاست. زهره و مریخ آن را ندارند. اگر شما قطب نمایی در زهره و مریخ داشته باشید تبریک میگویم، شما گم شده اید. (خنده حضار) آیا این بر قابلیت حیات تاثیر دارد؟ خب، چگونه ممکن است؟ بسیاری دانشمندان فکر میکنند، که میدان مغناطیسی یک سیاره به عنوان سپر اتمسفر عمل میکند، که ذرات بادهای خورشیدی را اطراف سیاره منحرف میکند با مقداری از اثر نیروی میدان که به بار الکتریکی آن ذرات ربط دارد. من دوست دارم به آن مثل محافظ عطسه میز سالاد برای سیارات فکر کنم.
(خنده حضار) و بله، همکارانم که بعدا این را میبینند خواهند فهمید این اولین بار در تاریخ جامعه ماست که باد خورشیدی با مخاط برابر شده است. (خنده حضار) خُب، با آن اثر، زمین محافظت شده است برای میلیاردها سال چون ما میدان مغناطیسی داشته ایم. اتمسفر نمیتوانسته فرار کند. اما در طرف دیگر، مریخ محافظت نشده است چون میدان مغتاطیسی ندارد، و بعد میلیاردها سال، شاید اتمسفر کافی از دست رفته باشد تا سبب تحول از یک سیاره قابل حیات
به سیاره ای که امروز می‌بینید، باشد. دانشمندان دیگری فکر میکنند که میدان مغناطیسی بیشتر شبیه بادبان کشتی عمل میکنند، زمین را قادر میسازد که با انرژی بیشتری با باد خورشیدی تعامل کند نسبت به سیاره ای که به تنهایی باید تعامل کند. بادبان ها میتوانند انرژی باد خورشیدی را جمع کنند. میدان مغناطیسی ممکن است انرژی باد خورشیدی را جمع کند که حتی اجازه در رفتن مقدار بیشتری اتمسفر میشود. این ایده ایست که باید امتحان شود، ولی اثر آن و اینکه چگونه کار میکند واضح به نظر میرسد. چون که میدانیم انرژی باد خورشیدی درحال ذخیره شدن در اتمسفر ما
اینجا روی زمین است. این انرژی درطول خطوط میدان مغناطیسی زمین هدایت شده، تا در نواحی قطب ها فرود آید، و باعث شفق قطبی بسیار زیبایی شود. اگر تا به حال دیده باشین، عالی هستند. ما میدانیم که انرژی وارد میشود. داریم تلاش میکنیم که اندازه بگیریم چند ذره خارج میشوند و اینکه آیا میدان مغناطیسی به هرشکلی اثری دارد؟ پس من یک مسئله اینجا برایتان بیان کردم، ولی راه حلی را هنوز ندارم. ما راه حلی نداریم. ولی داریم رویش کار میکنیم. چگونه داریم رویش کار میکنیم؟ خب، ما سفینه به هر سه سیاره فرستاده ایم.
بعضی هایشان دارند هنوز در مدارند، شامل سفینه مِيوِن. که در حال حاضر دور مریخ میگردد، که من درگیرش هستم و باعث شده تا اینجا رسیده است، از دانشگاه کلرادو. طراحی شده تا در رفتن اتمسفری را اندازه گیری کند. ما اندازه گیری های مشابه‌‌ی از زمین و زهره داریم. وقتی ما تمام اندازه ها را داشته باشیم، تمام اینها را به هم می‌پیوندیم، و ما می‌توانیم بفهمیم چگونه این سه سیاره با محیط فضای اطرفاشان در تعامل هستند. و میتوانیم بگوییم که میدان مغناطیسی برای قابلیت حیات مهم است یا نه. وقتی جواب را فهمیدیم، چرا باید مراقب باشید؟
منظورم این است، من عمیقاً مواقبم، همینطور مالی، ولی عمیقا. (خنده حضار) اول از همه، برای جواب دادن به این سوال که به ما درباره این سه سیاره بیشتر می‌آموزد، زهره، زمین و مریخ، نه تنها درباره روش تعاملشان فعلی آنها با محیطشان می‌باشد، بلکه در مورد (تعامل) میلیاردها سال پیش آنها نیز می‌باشد، آیا مدت ها پیش قابل حیات بوده اند یا نه؟ اون به ما درباره اتمسفری یاد می‌دهد که اطراف و نزدیکمان است. به علاوه، آنچه که از این سه سیاره یاد می‌گیریم میتواند درباره تمام اتمسفرها صادق باشد،
همینطور سیاره هایی که اطراف ستاره های دیگر میچرخند. برای مثال، سفینه کپلر که ساخته شده و کنترل میشه از اینجا در شهر بولدر(کلرادو)، فضایی در آسمان به اندازه یک تمبر پستی را مورد بررسی داشته است برای چندین سال، و هزاران سیاره یافته است -- در فضایی به اندازه یک تمبر پستی از آسمان که ما فکر میکنیم تفاوتی با بقیه جاهای آسمان ندارد. ما طی ۲۰ سال، از دانستن صفر سیاره ی خارج منظومه شمسی، به الان که بسیار زیادند، پیشرفت کرده ایم. که نمیدانیم روی کدام‌شان اول کار کنیم. هر ابزاری کمک خواهد کرد.
در حقیقت، بر اساس مشاهدات (ماهواره) کپلر، ودیگر مشاهدات مشابه، ما بر این باوریم، درمیان ۲۰۰ میلیارد ستاره‌ی فقط کهکشان راه شیری که بطور میانگین، هر ستاره حداقل یک سیاره دارد. به علاوه، تخمین ها میگویند بین ۴۰ تا ۱۰۰ میلیارد هستند از میان آن سیارات که قابل سکونتند فقط در کهکشان ما. ما آن سیارات را مشاهده کردیم، ولی هنوز نمیدانیم کدامشان قابل حیات است. کمی شبیه گیر افتادن در نقطه قرمزی است -- (خنده حضار) روی صحنه.
و بدانیم که دنیاهای دیگری آن بیرون هستند و ناامیدانه، بخواهیم درباره آنها بیشتر بدانیم، بخواهیم آنها را بازجویی کنیم تا شاید، یک یا دوتا از آنها را که کمی شبیه خودمان هستند، پیدا کنیم. نمیتوانید آن کار را بکنید نمیتوانید هنوز به آنجا بروید. پس باید از ابزاری که در اطرافتان ساخته اید، استفاده کنید برای زهره، زمین و مریخ، و باید (یافته هایتان را) در موقعیت های دیگر اعمال کنید. و امید داشته باشید که از این داده ها نتیجه معقولی داشته باشید، و اینکه بتوانید بهترین کاندیداها را تعیین کنید برای سیاره های قابل حیات، و آنهایی که ندارند. در پایان، برای الان، حداقل این نقطه قرمز ماست، درست اینجا.
این تنها سیاره ایست که ما به عنوان قابل حیات میشناسیم، هرچند به زودی ما بیشتر خواهیم شناخت. اما برای الان، این تنها سیاره قابل حیات است. و این نقطه قرمز ما است. من خیلی خوشحالم که اینجاییم. ممنون. (تشویق)
I'm really glad to be here. I'm glad you're here, because that would be a little weird. I'm glad we're all here. And by "here," I don't mean here. Or here. But here. I mean Earth. And by "we," I don't mean those of us in this auditorium, but life, all life on Earth -- (Laughter) from complex to single-celled, from mold to mushrooms to flying bears.
(Laughter) The interesting thing is, Earth is the only place we know of that has life -- 8.7 million species. We've looked other places, maybe not as hard as we should or we could, but we've looked and haven't found any; Earth is the only place we know of with life. Is Earth special? This is a question I've wanted to know the answer to since I was a small child, and I suspect 80 percent of this auditorium has thought the same thing and also wanted to know the answer. To understand whether there are any planets --
out there in our solar system or beyond -- that can support life, the first step is to understand what life here requires. It turns out, of all of those 8.7 million species, life only needs three things. On one side, all life on Earth needs energy. Complex life like us derives our energy from the sun, but life deep underground can get its energy from things like chemical reactions. There are a number of different energy sources available on all planets. On the other side, all life needs food or nourishment.
And this seems like a tall order, especially if you want a succulent tomato. (Laughter) However, all life on Earth derives its nourishment from only six chemical elements, and these elements can be found on any planetary body in our solar system. So that leaves the thing in the middle as the tall pole, the thing that's hardest to achieve. Not moose, but water. (Laughter) Although moose would be pretty cool. (Laughter) And not frozen water, and not water in a gaseous state, but liquid water.
This is what life needs to survive, all life. And many solar system bodies don't have liquid water, and so we don't look there. Other solar system bodies might have abundant liquid water, even more than Earth, but it's trapped beneath an icy shell, and so it's hard to access, it's hard to get to, it's hard to even find out if there's any life there. So that leaves a few bodies that we should think about. So let's make the problem simpler for ourselves. Let's think only about liquid water on the surface of a planet. There are only three bodies to think about in our solar system,
with regard to liquid water on the surface of a planet, and in order of distance from the sun, it's: Venus, Earth and Mars. You want to have an atmosphere for water to be liquid. You have to be very careful with that atmosphere. You can't have too much atmosphere, too thick or too warm an atmosphere, because then you end up too hot like Venus, and you can't have liquid water. But if you have too little atmosphere and it's too thin and too cold, you end up like Mars, too cold. So Venus is too hot, Mars is too cold, and Earth is just right. You can look at these images behind me and you can see automatically
where life can survive in our solar system. It's a Goldilocks-type problem, and it's so simple that a child could understand it. However, I'd like to remind you of two things from the Goldilocks story that we may not think about so often but that I think are really relevant here. Number one: if Mama Bear's bowl is too cold when Goldilocks walks into the room, does that mean it's always been too cold? Or could it have been just right at some other time? When Goldilocks walks into the room determines the answer
that we get in the story. And the same is true with planets. They're not static things. They change. They vary. They evolve. And atmospheres do the same. So let me give you an example. Here's one of my favorite pictures of Mars. It's not the highest resolution image, it's not the sexiest image, it's not the most recent image, but it's an image that shows riverbeds cut into the surface of the planet; riverbeds carved by flowing, liquid water; riverbeds that take hundreds or thousands or tens of thousands of years to form.
This can't happen on Mars today. The atmosphere of Mars today is too thin and too cold for water to be stable as a liquid. This one image tells you that the atmosphere of Mars changed, and it changed in big ways. And it changed from a state that we would define as habitable, because the three requirements for life were present long ago. Where did that atmosphere go that allowed water to be liquid at the surface? Well, one idea is it escaped away to space. Atmospheric particles got enough energy to break free from the gravity of the planet,
escaping away to space, never to return. And this happens with all bodies with atmospheres. Comets have tails that are incredibly visible reminders of atmospheric escape. But Venus also has an atmosphere that escapes with time, and Mars and Earth as well. It's just a matter of degree and a matter of scale. So we'd like to figure out how much escaped over time so we can explain this transition. How do atmospheres get their energy for escape? How do particles get enough energy to escape? There are two ways, if we're going to reduce things a little bit.
Number one, sunlight. Light emitted from the sun can be absorbed by atmospheric particles and warm the particles. Yes, I'm dancing, but they -- (Laughter) Oh my God, not even at my wedding. (Laughter) They get enough energy to escape and break free from the gravity of the planet just by warming. A second way they can get energy is from the solar wind. These are particles, mass, material, spit out from the surface of the sun, and they go screaming through the solar system at 400 kilometers per second,
sometimes faster during solar storms, and they go hurtling through interplanetary space towards planets and their atmospheres, and they may provide energy for atmospheric particles to escape as well. This is something that I'm interested in, because it relates to habitability. I mentioned that there were two things about the Goldilocks story that I wanted to bring to your attention and remind you about, and the second one is a little bit more subtle. If Papa Bear's bowl is too hot, and Mama Bear's bowl is too cold, shouldn't Baby Bear's bowl be even colder
if we're following the trend? This thing that you've accepted your entire life, when you think about it a little bit more, may not be so simple. And of course, distance of a planet from the sun determines its temperature. This has to play into habitability. But maybe there are other things we should be thinking about. Maybe it's the bowls themselves that are also helping to determine the outcome in the story, what is just right. I could talk to you about a lot of different characteristics of these three planets that may influence habitability,
but for selfish reasons related to my own research and the fact that I'm standing up here holding the clicker and you're not -- (Laughter) I would like to talk for just a minute or two about magnetic fields. Earth has one; Venus and Mars do not. Magnetic fields are generated in the deep interior of a planet by electrically conducting churning fluid material that creates this big old magnetic field that surrounds Earth. If you have a compass, you know which way north is. Venus and Mars don't have that. If you have a compass on Venus and Mars,
congratulations, you're lost. (Laughter) Does this influence habitability? Well, how might it? Many scientists think that a magnetic field of a planet serves as a shield for the atmosphere, deflecting solar wind particles around the planet in a bit of a force field-type effect having to do with electric charge of those particles. I like to think of it instead as a salad bar sneeze guard for planets. (Laughter) And yes, my colleagues who watch this later will realize this is the first time in the history of our community
that the solar wind has been equated with mucus. (Laughter) OK, so the effect, then, is that Earth may have been protected for billions of years, because we've had a magnetic field. Atmosphere hasn't been able to escape. Mars, on the other hand, has been unprotected because of its lack of magnetic field, and over billions of years, maybe enough atmosphere has been stripped away to account for a transition from a habitable planet to the planet that we see today. Other scientists think that magnetic fields
may act more like the sails on a ship, enabling the planet to interact with more energy from the solar wind than the planet would have been able to interact with by itself. The sails may gather energy from the solar wind. The magnetic field may gather energy from the solar wind that allows even more atmospheric escape to happen. It's an idea that has to be tested, but the effect and how it works seems apparent. That's because we know energy from the solar wind is being deposited into our atmosphere here on Earth. That energy is conducted along magnetic field lines
down into the polar regions, resulting in incredibly beautiful aurora. If you've ever experienced them, it's magnificent. We know the energy is getting in. We're trying to measure how many particles are getting out and if the magnetic field is influencing this in any way. So I've posed a problem for you here, but I don't have a solution yet. We don't have a solution. But we're working on it. How are we working on it? Well, we've sent spacecraft to all three planets. Some of them are orbiting now, including the MAVEN spacecraft which is currently orbiting Mars,
which I'm involved with and which is led here, out of the University of Colorado. It's designed to measure atmospheric escape. We have similar measurements from Venus and Earth. Once we have all our measurements, we can combine all these together, and we can understand how all three planets interact with their space environment, with the surroundings. And we can decide whether magnetic fields are important for habitability or not. Once we have that answer, why should you care? I mean, I care deeply ... And financially as well, but deeply.
(Laughter) First of all, an answer to this question will teach us more about these three planets, Venus, Earth and Mars, not only about how they interact with their environment today, but how they were billions of years ago, whether they were habitable long ago or not. It will teach us about atmospheres that surround us and that are close. But moreover, what we learn from these planets can be applied to atmospheres everywhere, including planets that we're now observing around other stars. For example, the Kepler spacecraft,
which is built and controlled here in Boulder, has been observing a postage stamp-sized region of the sky for a couple years now, and it's found thousands of planets -- in one postage stamp-sized region of the sky that we don't think is any different from any other part of the sky. We've gone, in 20 years, from knowing of zero planets outside of our solar system, to now having so many, that we don't know which ones to investigate first. Any lever will help. In fact, based on observations that Kepler's taken and other similar observations,
we now believe that, of the 200 billion stars in the Milky Way galaxy alone, on average, every star has at least one planet. In addition to that, estimates suggest there are somewhere between 40 billion and 100 billion of those planets that we would define as habitable in just our galaxy. We have the observations of those planets, but we just don't know which ones are habitable yet. It's a little bit like being trapped on a red spot -- (Laughter) on a stage and knowing that there are other worlds out there
and desperately wanting to know more about them, wanting to interrogate them and find out if maybe just one or two of them are a little bit like you. You can't do that. You can't go there, not yet. And so you have to use the tools that you've developed around you for Venus, Earth and Mars, and you have to apply them to these other situations, and hope that you're making reasonable inferences from the data, and that you're going to be able to determine the best candidates for habitable planets, and those that are not. In the end, and for now, at least, this is our red spot, right here. This is the only planet that we know of that's habitable,
although very soon we may come to know of more. But for now, this is the only habitable planet, and this is our red spot. I'm really glad we're here. Thanks. (Applause)