021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

بچه‌های مهاجران چه حسی دارند؟

Michael Rain

What it's like to be the child of immigrants

Michael Rain is on a mission to tell the stories of first-generation immigrants, who have strong ties both to the countries they grew up in and their countries of origin. In a personal talk, he breaks down the mischaracterizations and limited narratives of immigrants and shares the stories of the worlds they belong to. "We're walking melting pots of culture," Rain says. "If something in that pot smells new or different to you, don't turn up your nose. Ask us to share."


تگ های مرتبط :

Africa, Community, Humanity
وقتی کلاس سوم بودم، یک روز صبح مادرم برای مدرسه‌ام یک غذای ساده غنایی به نام "فوفو" گذاشت. (خنده) فوفو توپ‌های سفیدی از نشاسته کاساو است، و با یک سوپ سبک سرو می‌شود، که نارنجی تیره است و جوجه یا گوشت گوساله دارد. فوفو یک غذای لذیذ و خوشمزه است که مادرم فکر می‌کرد من را در آن روز سرد، گرم نگه خواهد داشت. وقتی که موقع ناهار در ظرف غذایم را باز کردم، بوی غذا در فضا پیچید، ولی دوستانم واکنش خوبی نشان ندادند. (خنده) یکی از آنها پرسید، "این چیه؟" گفتم، "فوفو."
(خنده) آنها پرسیدند، "اه، بوی مسخره‌ای داره. فوفو چیه؟" واکنش آن‌ها، اشتهایم را کور کرد. به مادرم التماس کردم که دیگر برایم فوفو نگذارد. به جای آن ساندویچ یا سوپ جوجه برایم درست کند یا هر غذایی که بقیه دوستانم می‌خوردند. این یکی از اولین مواقعی بود که تفاوت بین چیزی که برای خانواده من خاص ولی برای دیگران عادی بود را فهمیدم. چیزی که غنایی و آفریقایی بود و چیزی که آمریکایی بود. من یک آمریکایی نسل اول هستم. پدر و مادرم هر دو مهاجرند. درواقع، پدرم، گابریل، حدود ۵۰ سال پیش وارد آمریکا شد.
او به نیویورک آمد از کوماسی، شهری که در شمال غنا در غرب آفریقا. او برای اخذ مدرک لیسانس حسابداری به آمریکا آمده بود و سرانجام هم حسابدار شد. مادرم، جورجینا، چند سال بعد پیش پدرم آمد. او عاشق مد بود و در یه کارخانه دوزندگی در منهتن جنوبی مشغول به کار شد. بعداً که پول کافی به دست آورد مغازه پوشاک زنانه خودش را باز کرد. من خودم را یک آمریکایی، و یک آفریقایی و یک غنایی می‌دانم. میلیونها نفر در دنیا وجود دارند که با این طبقه‌بندی‌های مختلف دست و پنجه نرم می‌کنند.
می‌توانند جامائیکایی-کانادایی، کره ای- آمریکایی یا نیجریه‌ای-بریتانیایی باشند. اما چیزی که در مورد ما متفاوت است این است که ما در کشوری متفاوت از زادگاه والدین خود، متولد و بزرگ شده‌ایم. و این باعث می‌شود که ما خوب درک نشویم اگر از نمایی نزدیک‌تر به ما نگاه کنند. من در نیویورک بزرگ شدم، شهری که میزبان بسیاری از مهاجرین در میان تمام ایالات متحده است. احتمالاً فکر می کنید زندگی در جایی مانند نیویورک می‌تواند به یک شخص نسل اولی کمک کند تا جایگاه خودش را پیدا کند. اما در سراسر دوران کودکی، این تصور در من شکل گرفت که من به دنیای دیگری تعلق دارم.
در کلاس پنجم، یک دانش آموز از من پرسید که آیا خانواده‌ام پناهنده هستند. معنای واژه پناهنده را نمی‌دانستم. توضیح داد که والدینش به او گفتند که پناهنده‌ها آفریقایی‌هایی هستند که به آمریکا می‌آیند تا از مرگ، قحطی و بیماری فرار کنند. ماجرا را از پدر و مادرم پرسیدم، ولی آن‌ها خندیدند، نه به دلیل خنده‌دار بودن، بلکه به خاطر تعمیم داده شدن. آن‌ها به من اطمینان دادند که در غنا غذای کافی داشتند، و با میل خودشان به آمریکا آمدند. (خنده) با افزایش سنم؛ این سوالات نیز پیچیده‌تر می‌شدند. اولین بار در مدرسه راهنمایی بود
که با تعداد زیادی از دانش‌آموزان سیاهپوست آمریکایی هم مدرسه شدم خیلی از آن‌ها نمی‌توانستند بفهمند که چرا صدای من با آن‌ها متفاوت است یا چرا والدین‌مان با هم فرق دارند. یکی از آن‌ها پرسید، «آیا تو هم سیاهپوستی؟» فکر می کنم، سیاه بودم. (خنده) یک لحظه فکر کردم شاید رنگ پوستم از بین رفته است. (خنده) از پدرم در این مورد سوال کردم و او از سردرگمی خودش درباره این تناقض، وقتی برای اولین بار به آمریکا آمده بود صحبت کرد. او توضیح داد که در غنا همه سیاه بودند، لذا هرگز به این مساله دقت نکرده بود. اما در آمریکا، این یک مسأله است.
(خنده) پدرم گفت: "تو یک آفریقایی هستی، همیشه یادت باشد." او روی این مساله تاکید داشت. اگر چه بسیاری از آفریقایی‌ها ممکن است من را فقط یک آمریکایی بدانند. این تصورات نادرست و مشکلات پیچیده فرهنگی فقط مختص بچه‌ها نیست. بزرگسالان هم مهاجرین را به خوبی نمی‌شناسند. در شرایط فعلی اگر از شما بپرسم: سریع‌ترین رشد جمعیت مهاجرین در آمریکا، مربوط به کدام گروه است پاسخ‌تان چه خواهد بود؟ جواب ۹۰ درصد افراد، لاتین تبارها است.
اما جواب صحیح، مهاجران آفریقایی‌ها است. در مورد تحصیلات دانشگاهی چطور؟ تحصیلکرده‌ترین مهاجران کدامند؟ در تصور بیشتر افراد آسیایی‌ها هستتند. اما در واقع آفریقایی‌ها هستند. حتی در امور سیاسی، آیا می‌دانید سه کشور از هشت کشور مواجه با "ممنوعیت سفر [به آمریکا]" کشورهای آفریقایی هستند. اکثراً فکر می کنند که این ممنوعیت‌ها تنها مسلمانان خاورمیانه را هدف قرار داده‌اند، اما تعداد زیادی از این افراد آفریقایی هستند. در خصوص مسائل آموزشی، سیاسی و مذهبی بسیاری از تصورات موجود در مورد مهاجران اشتباه است. حتی در خصوص مواردی مانند تنوع و ظرفیت‌های موجود در محیط‌های کاری
اگر از شما بپرسم کدام گروه جنسیتی- قومی کمترین شانس دستیابی به سمت‌های مدیریتی ارشد را دارند پاسخ شما چیست؟ این بار دیگر آفریقایی‌ها نیستند. (خنده) زنان یا مردان سیاهپوست نیز نیستند، زنان و مردان لاتین نیز نیستند، بلکه زنان آسیایی کمترین شانس را دارند. بیان این داستان‌ها و مسائل، قسمتی از کار من است به عنوان یک داستان‌سرای دیجیتال از تکنولوژی برای بیان ساده‌تر این مسائل استفاده می‌کنم. امسال، یک گالری آنلاین از تصاویر و تجارب شخصی برگزار کردم برای پروژه‌ای به نام "انودی".
هدف از انودی، پرداختن به مسائل مهاجرین نسل اول مثل خودم است کسانی که بار سنگین این روابط در کشورهای محل زندگی، در کشورهای مبدا آن‌ها و در رابطه با مفهوم "سیاه‌پوست بودن" را تحمل می کنند. این فضا را به وجود آوردم تا یک خانه مجازی برای ما شود که در کشورهای محل زندگی خود به درستی درک نشده‌ایم. میلیونها انودی وجود دارند که فقط از یک خط فاصله برای اتصال کشور مبدا خود به کشور محل زندگی خود، امریکا، کانادا، بریتانیا یا آلمان استفاده می‌کنند. در حقیقت، بسیاری از افرادی که می‌شناسید، انودی هستند. هنرپیشه‌ها، ایسا رِی و ادریس البا انودی هستند.
کالین پاول، دادستان کل سابق، اریک هولدر، رئیس جمهوری قبلی آمریکا، باراک اوباما همگی بچه‌های مهاجران آفریقایی یا کارائیبی هستند. اما شما چقدر در مورد ما می‌دانید؟ این وضعیت پیچیده فقط مختص نسل اولی‌ها نیست. ما گره خورده‌ایم به زندگی و فرهنگ مردم در آمریکای شمالی و اروپا متعجب خواهید شد اگر بدانید، ما چقدر وابسته و دلواپس تاریخ و آینده شما هستیم. بنابراین با ما حرف بزنید، در مورد ماهیت واقعی مهاجران مطالعه کنید، و ما را فراتر از شخصیت‌های داستانی
و رسانه‌ای و حتی فراتر از ظاهرمان ببینید. ما با خودمان ظرف‌های جوشانی از فرهنگ را حمل می‌کنیم، اگر از داخل این ظرف‌ها، بوی غریبی حس کردید -- (خنده) بینی‌تان را نگیرید. بیایید آن را تقسیم کنیم. متشکرم. (تشویق)
I remember one morning when I was in the third grade, my mom sent me to school with a Ghanaian staple dish called "fufu." (Laughter) Fufu is this white ball of starch made of cassava, and it's served with light soup, which is a dark orange color, and contains chicken and/or beef. It's a savory, flavorful dish that my mom thought would keep me warm on a cold day. When I got to lunch and I opened my thermos, releasing these new smells into the air, my friends did not react favorably. (Laughter) "What's that?" one of them asked.
"It's fufu," I responded. (Laughter) "Ew, that smells funny. What's a fufu?" they asked. Their reaction made me lose my appetite. I begged my mother to never send me to school with fufu again. I asked her to make me sandwiches or chicken noodle soup or any of the other foods that my friends were eating. And this is one of the first times I began to notice the distinction between what was unique to my family and what was common for everyone else, what was Ghanaian and what was African and what was American. I'm a first-generation American.
Both of my parents are immigrants. In fact, my father, Gabriel, came to the US almost 50 years ago. He arrived in New York from a city called Kumasi in a northern region of Ghana, in West Africa. He came for school, earning his bachelor's degree in accounting and eventually became an accountant. My mother, Georgina, joined him years later. She had a love of fashion and worked in a sewing factory in lower Manhattan, until she saved up enough to open her own women's clothing store. I consider myself an American and an African
and a Ghanaian. And there's millions of people around the world who are juggling these different classifications. They might be Jamaican-Canadians or Korean-Americans or Nigerian-Brits. But what makes our stories and experiences different is that we were born and raised in a country different than our parents, and this can cause us to be misunderstood when being viewed through a narrow lens. I grew up in New York, which is home to the largest number of immigrants anywhere in the United States. And you would think growing up in a place like New York, it would be easy for a first-generation person to find their place.
But all throughout my childhood, there were these moments that formed my understanding of the different worlds I belonged to. When I was in the fifth grade, a student asked me if my family was refugees. I didn't know what that word meant. He explained to me that his parents told him that refugees are people from Africa who come to the US to escape death, starvation and disease. So I asked my parents, and they laughed a bit, not because it was funny but because it was a generalization. And they assured me that they had enough to eat in Ghana
and came to the US willingly. (Laughter) These questions became more complex as I got older. Junior high school was the first time I went to school with a large number of black American students, and many of them couldn't understand why I sounded differently than they did or why my parents seemed different than theirs. "Are you even black?" a student asked. I mean, I thought I was black. (Laughter) I thought my skin complexion settled that. (Laughter) I asked my father about it, and he shared his own confusion
over the significance of that when he first came to the US. He explained to me that, when he was in Ghana, everyone was black, so he never thought about it. But in the US, it's a thing. (Laughter) But he would say, "But you're African. Remember that." And he would emphasize this, even though many Africans in the continent would only consider me to be just an American. These misconceptions and complex cultural issues are not just the inquiries of children. Adults don't know who immigrants are.
If we look at current trends, if I asked you: What's the fastest-growing immigrant demographic in the United States, who would you think it was? Nine out of 10 people tell me it's Latinos, but it's actually African immigrants. How about in academics? What's the most educated immigrant demographic? A lot of people presume it to be Asians, but it's actually African immigrants. Even in matters of policy, did you know that three out of the eight countries in the so-called "travel ban" are African countries?
A lot of people assume those targeted Muslims only live in the Middle East, but a lot of those banned people are Africans. So on these issues of education and policy and religion, a lot of things we presume about immigrants are incorrect. Even if we look at something like workplace diversity and inclusion, if I asked you what gender-ethnicity combination is least likely to be promoted to senior managerial positions, who would you think it was? The answer is not Africans this time. (Laughter) And it's not black women or men, and it's not Latin women or men.
It's Asian women who are least likely to be promoted. Capturing these stories and issues is part of my work as a digital storyteller that uses tech to make it easier for people to find these stories. This year, I launched an online gallery of portraits and firsthand accounts for a project called Enodi. The goal of Enodi is to highlight first-generation immigrants just like me who carry this kinship for the countries we grew up in, for the countries of origin and for this concept called "blackness." I created this space to be a cyberhome for many of us who are misunderstood in our different home countries.
There are millions of Enodis who use hyphens to connect their countries of origin with their various homes in the US or Canada or Britain or Germany. In fact, many people you might know are Enodi. Actors Issa Rae and Idris Elba are Enodi. Colin Powell, former Attorney General Eric Holder, former President of the United States, Barack Obama, are all the children of African or Caribbean immigrants. But how much do you know about us? This complicated navigation is not just the experience of first-generation folks.
We're so intertwined in the lives and culture of people in North America and Europe, that you might be surprised how critical we are to your histories and future. So, engage us in conversation; discover who immigrants actually are, and see us apart from characterizations or limited media narratives or even who we might appear to be. We're walking melting pots of culture, and if something in that pot smells new or different to you -- (Laughter) don't turn up your nose.
Ask us to share. Thank you. (Applause)