021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چیزهایی که دامپزشکان می دانند ولی پزشک ها نمی دانند

Barbara Natterson-Horowitz

What veterinarians know that physicians don't

What do you call a veterinarian who can only take care of one species? A physician. In a fascinating talk, Barbara Natterson-Horowitz shares how a species-spanning approach to health can improve medical care of the human animal -- particularly when it comes to mental health.


تگ های مرتبط :

Animals, Biology, Evolution
ده سال پیش تماسی با من گرفته شد، که زندگیم رو تغییر داد در آن زمان من متخصص قلب در UCLA( دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس) بودم در حال تخصص گرفتن در روش های عکس برداری از قلب تماس از طرف یک دامپزشک از "باغ وحش لس آنجلس" بود. یک شمپانزه مونث سالخورده با افتادگی صورت از خواب بیدار شده بود و دامپزشکان نگران بودند که او سکته کرده باشد. آنها از من خواستند تا به باغ وحش بروم واز قلب این حیوان برای یافتن علت احتمالی بیماری قلبی عکس برداری کنم. حالا، برای این که واضح باشه، باغ وحش های آمریکای شمالی به دامپزشکان شایسته ای مجهز هستند
که به طور شایسته ای از بیماران حیوان خود مراقبت می کنند. ولی گاهی، به انجمن پزشکی انسان ها منحصرن برای مشاوره تخصصی مراجعه می کنند، و من یکی از پزشکان خوش شانسی بودم که برای کمک دعوت شده بودم. و یک شانس داشتم فرضیه سکته رو در این شمپانزه رد کنم و مطمئن شوم که که شاهرگ این گوریل پاره نشده بود صدای قلب این طوطی رو ارزیابی کنم و مطمئن شوم که غشاء خارجی قلب این شیر دریایی متورم نبود، و در این عکس، من دارم به قلب یک شیر گوش می کنم بعد از یک رویه نجات دهنده و مشترک بین پزشکان و دامپزشکان که ما ۷۰۰ سی سی مایع از قلب این شیر خارج کردیم
و این رویه، که من روی بیمار های انسان انجام داده ام دقیقا یکسان بود، به استثنای چنگال و دم حالا، بیشتر اوقات، من دردانشکده پزشکی دانشگاه لس آنجلس با پزشکان کار دیگر می کردم، و در مورد به علائم، تشخیص ها و معالجات برای بیماران انسان ها بحث و گفتگو می کردم، ولی گاهی در باغ وحش لس آنجلس کار با دامپزشکان کار می کردم درباره علائم، تشخیص ها و معالجات برای بیماران حیوان بحث می کردم. گاهی، در همان روز به بخش پزشکی دانشگاه لس آنجلس و به باغ وحش لس آنجلس می رفتم. و این چیزی است که مورد توجه من قرار گرفت پزشکان و دام پزشکان در اصل در حال مراقبت از
بیماری های یکسانی در بیماران انسان و حیوان خود بودند: ناتوانی متراکم قلب، تومور مغز سرطان خون، دیابت، آرتروز، ALS، سرطان سینه حتی علائم روانشناسی مثل افسردگی، اضطراب وسواسی فکری و عملی، اختلال های تغذیه ای و خود زنی. حالا، باید یک اعترافی کنم. اگر چه من علم طبیعی تفضیلی و و زیست شناسی تکمیلی خوانده بودم به عنوان دانشجوی مقطع کارشناسی-- حتی پایان نامه ام رو درباره تئوری داروین نوشته بودم-- برای من لازم بود درباره اشتراک بزرگ بین اختلالات بین حیوان ها و انسان ها یاد گرفته بودم، به عنوان یک بیدارباش یادبگیرم. من از تمامی این مشترکات شگفت بودم،
چطور ممکن بود که تا آن زمان هرگز به فکر سوال کردن از یک دامپزشک نیفتاده بودم، یا با مجله ادبیات دامپزشکی مشورت نکرده بودم، برای فهم بیشتر درباره بیماران انسان خودم؟ چرا هرگز من یا یکی از دوستان پزشک و همکارم در یک کنفرانس دامپزشکی حضور نداشتیم؟ بدین منظور، چرا هر یک از این ها مشترکات شگفت آور بودند؟ منظورم اینه، هر پزشک برخی ارتباط زیستی بین حیوان ها و انسان ها قبول دارند. هر دارویی که ما تجویز می کنیم یا خودمان استفاده کرده ایم یا به خانواده مان داده ایم ابتدا روی یک حیوان امتحان شده است. ولی یک چیز خیلی متفاوت درباره دادن یک دارو به بیمار حیوان و انسان وجود دارد
و یا بیماری بزرگ شدن قلب یا دیابت یا سرطان سینه حیوانات و انسان. خُب، شاید بخش از شگفتی ما از این جدایی در حال افزایش در دنیای امروز ما از زندگی شهری یا غیر شهری می اید. میدونید، ما راجع به این بچه های شهر می شنویم که فکر می کنند، پشم روی درختان رشد می کند یا این که پنیر از یک گیاه به دست می آید. خوب، بیمارستان های انسان های امروز به طور افزاینده در حال تبدیل شدن به معبدگاه های تکنولوژی هستند و این یک فاصله روانشناسی بین بیمارها که در حال درمان آنجا و حیوانات بیماری که در اقیانوس ها
و جنگل ها و مزرعه ها زندگی می کنند را ایجاد می کند. ولی من فکر میکنم حتی یک دلیل عمیق تری وجود دارد. ما پزشکان و دانشمندان بشکل عقلایی می پذیریم که گونه ما، انسان فقط یک گونه از موجودات است، منحصر به فرد یا خاص تر از سایر موجودات نیست. ولی در قلب خودمان واقعا به آن اعتقاد نداریم. و من این را هنگامی که به موسیقی موزارت گوش می کنم و یا به عکس های مریخ‌نورد روی کامپیوتر نگاه می کنم احساس می کنم. کششی از اینکه انسان استثناست را احساس می کنم، حتی بطور عملی جدایی خودمان را به عنوان گونه برتر درک می کنم. خوب، این روز ها تلاش می کنم.
وقتی یک بیمار انسان را می بینم، همیشه سوال می کنم، دامپزشکان چه چیزی راجع به این مشکل می دانند که من نمی دانم؟ و آیا من مراقبت بیشتری از بیمار انسان می کردم اگر من آنها را به عنوان بیمار انسان-حیوان می دیدم؟ در اینجا تعدادی مثال از ارتباطات جذاب که این نوع طرز فکر من رو به سمت آن هدایت کرده است را می توانید ببینید. مشکلات قلبی ناشی از ترس حدود سال ۲۰۰۰، متخصصان قلب " بیمار های قلبی ناشی از احساسات "را در قلب کشف کردند. این توسط یک پدر قمار باز که تمام پس انداز خود را با هر چرخش یک تاس باخته بود و نوعروسش را در مراسم عقد رها کرده بود.
ولی مشخص شده این تشخیص "جدید" برای ادمها، نه جدید و نه خیلی منحصر به فرد است. از دهه ۱۷۹۰ دامپزشکان توانسته اند علائم ناشی از بیماری های روحی را در حیوانات ازجمله میمون ها ، فلامینگو ها، گوزن ها و خرگوش ها را تشخیص داده و آنها را درمان کرده و حتی از آنها جلوگیری کنند. زندگی چه تعدادی از انسان ها نجات داده می شد اگر دانش دامپزشکی در دستان پزشکان اورژانس و متخصصین قلب قرار داده می شد؟ خود-آسیبی برخی بیماران انسان خودشان رابه خودشان صدمه می زنند. برخی دسته ای از موی خودشان را می کشند، برخی واقعا خودشان را زخمی می کنند.
برخی بیماران حیوان نیز به خودشان صدمه می زنند. پرندگانی هستند که پرهای خودشان را می کشند. اسب های نری هستند که مکرر پهلوی خود را گاز می گیرند تا خونریزی کنند. ولی دامپزشکان روش های خاص و موثری برای معلاجه و حتی پیشگیری از خود-آسیبی در حیوانات خود-آزار دارند. آیا نباید این دانش دامپزشکی را در اختیار روان پزشکان، والدین و بیماران درگیر با خود-آزاری قرار داده شود؟ افسردگی و جنون بعد از زایمان گاهی ، برخی از زنان بلافاصله بعد از زایمان دچار افسرده می شوند، و برخی اوقات خیلی جدی افسرده می شوند یا به جنون می رسند.
آنها حتی ممکن است از نوزاد خود غافل شوند، و در برخی شرایط حاد بیماری، حتی به کودک خود آسیب برسانند. دامپزشکان اسب می دانند که گهگاه یک اسب ماده، بلافصله بعد از زایمان از کره اسب غافل خواهند شد، از پرستاری خودداری می کند، و در برخی نمونه ها حتی کره اسب را تا مرگ لگد می زند. ولی دامپزشکان روشی برای مواجه شدن با سندرم طرد کره اسب ایجاد کردنده اند که شامل افزایش آکسی توسین در اسب ماده است. آکسی توسین هورمون پیوندی است که باعث ایجاد علاقه مجدد می شود، در طرف اسب ماده، درباره کره اسب او
آیا نباید این اطلاعات در دستان پزشکان زنان و زایمان و پزشکان خانواده و بیمارانی که با افسردگی و جنون بعد از زایمان درگیر هستند، قرار گیرد؟ خوب، علیرغم این وعده متاسفانه جدایی بین کار ما همچنان بزرگ است. برای توضیح آن، مجبور هستم کمی بی پروا صحبت کنم. بعضی پزشکان واقعا درباره کسانی که دکترای پزشکی ندارند افاده ای هستند. من درباره دندانپزشکان، چشم پزشکان و روان پزشکان ولی شاید بطور خاص نسبت به پزشکان حیوانات. البته بیشتر پزشکان متوجه نیستند رفتن به دانشگاه دامپزشکی سخت تر از دانشگاه پزشکی است،
و این که وقتی به دانشکده پزشکی می رویم، ما هر چیزی که درباره گونه انسان ها وجود دارد را فقط یاد می گیریم، ولی دامپزشکان نیاز دارند درباره سلامت و بیماری پستانداران، دوزیستان، خزندگان، ماهی ها و پرندگان یاد بگیرند. پس من دامپزشکان را برای رنجیده بودن از حس برتری و نادیده گرفتن تخصص شان مقصر نمی دانم. این از طرف یکی از دامپزشکان است: شما به دامپزشکی که فقط از یک گونه حیوانات مراقبت می کند چه می گویید؟ یک پزشک. (خنده حاضرین) من بسیار مشتاق شدم که از بین بردن این فاصله از میان بردارم و من این کار رو در برنامه هایی مثل
Darwin on Rounds در UCLA انجام می دهم، که متخصصین حیوانات و زیست شناسان سیر تکاملی را می آوریم و ما آن ها را در تیم پزشکی مان با انترن ها و رزیدنت ها قرارمی دهیم. و در کنفرانس های Zoobiquity که دانشکده های پزشکی و دامپزشکی برگزار می کنند بحث و گفتگو برای بیماری ها و ناهنجاری های مشترک بین بیماران حیوان و انسان انجام می شود. در کنفرانس های Zoobiquity شرکت کنندگان یاد می گیریند که چگونه از معلاجه سرطان سینه در یک ببر در معلاجه سرطلان سینه در یک معلم مهد کودک کمک بگیرند.
چگونه درک پلی کیستیک در یک گاو هلشتاینی به مراقبت بهتر از یک معلم رقص با قاعده گی های دردآور کمک می کند؛ و چگونه درک بهتر اضطراب جدایی در یک سگ شلتی( نوعی سگ) مضطرب به کودک مضطرب درباره روزهای اول مدرسه کمک کند. در کنفرانس های Zoobiquity در آمریکا و امروزه درسراسر جهان پزشکان و دامپزشکان با برخورد و تعصب مناسب با هم به عنوان همکار ، به عنوان پزشکان هم سطح و به عنوان دکتر وارد کنفرانس می شوند. به هر حال، ما انسان ها هم نوعی حیوان هستیم. و زمان آن است که ما پزشکان طبیعت حیوانی خودمان و بیماران را در آغوش بگیریم
و با دامپزشکان همراه شویم در نزدیک شدن به سلامتی در یک روش فرا گونه ای زیرا مشخص شد که برخی از بهترین و انسانی ترین دارو ها توسط پزشکانی استفاده می شود که بیماران آنها انسان نیستند. و یکی از بهترین روش هایی که می توانیم از یک بیمار انسانی مراقبت کنیم این است که به دیگر بیمارهای روی این سیاره که توجه دقیقی کنیم که آنها چگونه زندگی می کنند، رشد می کنند ، بیمار و درمان می شوند. ممنون (
Ten years ago, I got a phone call that changed my life. At the time, I was cardiologist at UCLA, specializing in cardiac imaging techniques. The call came from a veterinarian at the Los Angeles Zoo. An elderly female chimpanzee had woken up with a facial droop and the veterinarians were worried that she'd had a stroke. They asked if I'd come to the zoo and image the animal's heart to look for a possible cardiac cause. Now, to be clear, North American zoos are staffed by highly qualified, board-certified veterinarians
who take outstanding care of their animal patients. But occasionally, they do reach into the human medical community, particularly for some speciality consultation, and I was one of the lucky physicians who was invited in to help. I had a chance to rule out a stroke in this chimpanzee and make sure that this gorilla didn't have a torn aorta, evaluate this macaw for a heart murmur, make sure that this California sea lion's paricardium wasn't inflamed, and in this picture, I'm listening to the heart of a lion after a lifesaving, collaborative procedure with veterinarians and physicians where we drained 700 cc's of fluid from the sac
in which this lion's heart was contained. And this procedure, which I have done on many human patients, was identical, with the exception of that paw and that tail. Now most of the time, I was working at UCLA Medical Center with physicians, discussing symptoms and diagnoses and treatments for my human patients, but some of the time, I was working at the Los Angeles Zoo with veterinarians, discussing symptoms and diagnoses and treatments for their animal patients. And occasionally, on the very same day, I went on rounds at UCLA Medical Center and at the Los Angeles Zoo.
And here's what started coming into very clear focus for me. Physicians and veterinarians were essentially taking care of the same disorders in their animal and human patients: congestive heart failure, brain tumors, leukemia, diabetes, arthritis, ALS, breast cancer, even psychiatric syndromes like depression, anxiety, compulsions, eating disorders and self-injury. Now, I've got a confession to make. Even though I studied comparative physiology and evolutionary biology as an undergrad -- I had even written my senior thesis on Darwinian theory -- learning about the significant overlap
between the disorders of animals and humans, it came as a much needed wake-up call for me. So I started wondering, with all of these overlaps, how was it that I had never thought to ask a veterinarian, or consult the veterinary literature, for insights into one of my human patients? Why had I never, nor had any of my physician friends and colleagues whom I asked, ever attended a veterinary conference? For that matter, why was any of this a surprise? I mean, look, every single physician accepts some biological connection between animals and humans. Every medication that we prescribe or that we've taken ourselves
or we've given to our families has first been tested on an animal. But there's something very different about giving an animal a medication or a human disease and the animal developing congestive heart failure or diabetes or breast cancer on their own. Now, maybe some of the surprise comes from the increasing separation in our world between the urban and the nonurban. You know, we hear about these city kids who think that wool grows on trees or that cheese comes from a plant. Well, today's human hospitals,
increasingly, are turning into these gleaming cathedrals of technology. And this creates a psychological distance between the human patients who are being treated there and animal patients who are living in oceans and farms and jungles. But I think there's an even deeper reason. Physicians and scientists, we accept intellectually that our species, Homo sapiens, is merely one species, no more unique or special than any other. But in our hearts, we don't completely believe that. I feel it myself when I'm listening to Mozart or looking at pictures of the Mars Rover on my MacBook.
I feel that tug of human exceptionalism, even as I recognize the scientifically isolating cost of seeing ourselves as a superior species, apart. Well, I'm trying these days. When I see a human patient now, I always ask, what do the animal doctors know about this problem that I don't know? And, might I be taking better care of my human patient if I saw them as a human animal patient? Here are a few examples of the kind of exciting connections that this kind of thinking has led me to. Fear-induced heart failure. Around the year 2000,
human cardiologists "discovered" emotionally induced heart failure. It was described in a gambling father who had lost his life's savings with a roll of the dice, in a bride who'd been left at the alter. But it turns out, this "new" human diagnosis was neither new, nor was it uniquely human. Veterinarians had been diagnosing, treating and even preventing emotionally induced symptoms in animals ranging from monkeys to flamingos, from to deer to rabbits, since the 1970s. How many human lives might have been saved if this veterinary knowledge had been put into the hands
of E.R. docs and cardiologists? Self-injury. Some human patients harm themselves. Some pluck out patches of hair, others actually cut themselves. Some animal patients also harm themselves. There are birds that pluck out feathers. There are stallions that repetitively bite their flanks until they bleed. But veterinarians have very specific and very effective ways of treating and even preventing self-injury in their self-injuring animals. Shouldn't this veterinary knowledge be put into the hands of psychotherapists and parents and patients
struggling with self-injury? Postpartum depression and postpartum psychosis. Sometimes, soon after giving birth, some women become depressed, and sometimes they become seriously depressed and even psychotic. They may neglect their newborn, and in some extreme cases, even harm the child. Equine veterinarians also know that occasionally, a mare, soon after giving birth, will neglect the foal, refusing to nurse, and in some instances, kick the foal, even to death. But veterinarians have devised
an intervention to deal with this foal rejection syndrome that involves increasing oxytocin in the mare. Oxytocin is the bonding hormone, and this leads to renewed interest, on the part of the mare, in her foal. Shouldn't this information be put into the hands of ob/gyn's and family doctors and patients who are struggling with postpartum depression and psychosis? Well, despite all of this promise, unfortunately the gulf between our fields remains large. To explain it, I'm afraid I'm going to have to air some dirty laundry.
Some physicians can be real snobs about doctors who are not M.D.'s. I'm talking about dentists and optometrists and psychologists, but maybe especially animal doctors. Of course, most physicians don't realize that it is harder to get into vet school these days than medical school, and that when we go to medical school, we learn everything there is to know about one species, Homo sapiens, but veterinarians need to learn about health and disease in mammals, amphibians, reptiles, fish and birds. So I don't blame the vets for feeling annoyed
by my profession's condescension and ignorance. But here's one from the vets: What do you call a veterinarian who can only take care of one species? A physician. (Laughter) Closing the gap has become a passion for me, and I'm doing this through programs like Darwin on Rounds at UCLA, where we're bringing animal experts and evolutionary biologists and embedding them on our medical teams with our interns and our residents. And through Zoobiquity conferences, where we bring medical schools together with veterinary schools
for collabortive discussions of the shared diseases and disorders of animal and human patients. At Zoobiquity conferences, participants learn how treating breast cancer in a tiger can help us better treat breast cancer in a kindergarten teacher; how understanding polycystic overies in a Holstein cow can help us better take care of a dance instructor with painful periods; and how better understanding the treatment of separation anxiety in a high-strung Sheltie can help an anxious young child struggling with his first days of school.
In the United States and now internationally, at Zoobiquity conferences physicians and veterinarians check their attitudes and their preconceptions at the door and come together as colleagues, as peers, as doctors. After all, we humans are animals, too, and it's time for us physicians to embrace our patients' and our own animal natures and join veterinarians in a species-spanning approach to health. Because it turns out, some of the best and most humanistic medicine is being practiced by doctors whose patients aren't human.
And one of the best ways we can take care of the human patient is by paying close attention to how all the other patients on the planet live, grow, get sick and heal. Thank you. (Applause).