021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

پزشکان جهان را در کدام کشور آموزش دهیم؟ کوبا

Gail Reed

Where to train the world's doctors? Cuba.

Big problems need big solutions, sparked by big ideas, imagination and audacity. In this talk, journalist Gail Reed profiles one big solution worth noting: Havana’s Latin American Medical School, which trains global physicians to serve the local communities that need them most.


تگ های مرتبط :

Global Issues, Health Care, Public Health
ميخوام براتون بگم چطور ٢٠,٠٠٠ جوان مستعد از بيش ١٠٠ كشور به كوبا رفتند و مشغول متحول كردن بهداشت جوامعشون هستند. نود درصدشون هرگز كشورشون رو ترك نمى كردن اگر بخاطر بورسيه تحصيلى رشته پزشكى در كوبا و تعهد به بازگشت به محلهای مشابه ای نبود که از آنجا آمده بودند--- مزارع دورافتاده، کوهها،گتوها (حاشیه نشینها)--- تا پزشکی مردمی شوند که شبیه خودشون بود، تا در عمل حرفشون را ثابت کنند. مدرسه پزشکی آمریکای لاتین هاوانا:
که بزرگترین مدرسه پزشکی در دنیاست، از نخستین کلاسش در ۲۰۰۵، تا بحال ۲۳٫۰۰۰ نفر فارغ التحصیل داشته، چیزی حدود ۱۰٫۰۰۰ نفر هم در راه داره. ماموریتش، تعلیم پزشک برای مردمی که بیشترین نیاز را دارند: بيش از يك ميليارد هرگز پزشك نديده اند، مردمی که زیر بد ترین خط فقری که تابحال وجود داشته زندگی می کنند و میمیرند. دانشجوهااش همه هنجارها را به چالش می کشند. اونها برگترین ریسک مدرسه هستن و البته بهترین شانس اونها. اونها از فقیرترین جاها،
داغونترین جاهای زمین از سوی مدرسه ای ثبت نام می شوند که معتقده اونها نه تنها پزشکان خوب بلکه حاذقی می شوند که جوامعشون احتیاج مبرمی بهشون داره، و در جایی به طبابت خواهند پرداخت که اکثر دکترها این کار رو نمی کنند، در جاهایی نه تنها فقیرنشین بلکه اغلب هم خطرناک همیشه پادزهر تو کوله پشتیهاشون حمل می کنند یا در محله هایی رفت و آمد دارند که سرشا از مواد مخدر، گروههای تبهکاری و گلوله اند، محله هایی آشنا برای اونها. این امید هست که اونها دستیابی به خدمات درمانی رو متحول کرده
و به تصویر بهداشت را در نواحی فقرزده کمک می کند، و حتی طریقه ای که با اون صرفا پزشکی یاد گرفته و تمرین میشه، و این که اونها پیشقدم خواهند شد در دستیابی جهانی ما به پوشش بهداشت در مقیاس جهانی که قطعا کار خیلی دشواریه. دو طوفان بزرگ و این برداشت از ایده ی «عملگرایی» باعث ایجاد ELAM در ۱۹۹۸ شد. طوفانهای میچ و جورج که آمریکای مرکزی و حوزه کاراییب را درنوردیدن و و سی هزار کشته و دو و نیم میلیون نفر بیخانمان بجا گذاشت. صدها پزشک کوبایی در واکنش به این فاجعه داوطلب شدند
اما وقتی به اونجا رسیدند با فاجعه بزرگتری مواجه شدند: کل جامعه فاقد خدمات درمانی بود بخاطر نبود کارکنان درهای بیمارستانهای روستایی قفل بود، و کلی بچه قبل از رسیدن به سالروز تولد یکسالگیشون میمردند. چه اتفاقی میفتاد وقتی دکترهای کوبایی از اونجا می رفتند؟ پزشکهای جدید لازم بودند تا ارائه خدمات را دائمی کنند، اما از کجا این پزشکها میومدند؟ کجا آموزش میدیدند؟ در هاوانا، محوطه یک آکادمی اسبق نیروی دریایی به وزارت بهداشت کوبا تسلیم شد تا به مدرسه پزشکی آمریکای لاتین تبدیل شه،
یا ELAM. شهریه، اتاق و جای خواب و مقرری جزی به صدها دانشجو از کشورهایی پیشنهاد شد که دچار حمله شدیدترین طوفانها میشدند. بعنوان خبرنگاری در هاوانا نظاره گر اولین گروه ۹۷ نفره نیکاراگوئه ای بودک که درمارس ۱۹۹۹ از راه رسیدند، در خوابگاههایی اسکان گرفتند که بندرت نوسازی شده بودند و نه تنها به استادهاشون کمک می کردند که اتاقها را جارو کنند بلکه میز و صندلیها و میکروسکوپها را به داخل بیارند. طی سالهای آینده، دولتها در سراسر قاره آمریکا خواستار بورسیه برای دانشجویانشون شدند،
و انجمن Congressional Black Caucus خواستار اعطای صدها بورسیه برای افراد جوان از ایالات متحده شد که دریافت هم کردند. امروز، از بین این ۲۳٫۰۰۰ تا فارغ التحصیلهایی از ۸۳ کشور از آمریکا، آفریقا و آسیا وجود داره و لیست ثبت نامی تا ۱۲۳ ملیت افزایش داشته. بیش از نیمی از دانشجوها زنهای جوانند. اونها از ۱۰۰ گروه نژادی مختف میاند، ۵۰ زبان مختلف را صحبت می کنند. مارگارت چان رییس سازمان بهداشت جهانی گفت: « برای یکبار هم که شده اگر فقیر، زن، یا از جمعیت بومی باشید،
از امتیاز خاصی برخوردارید، نظام اخلاقی که این مدرسه را منحصر به فرد می کند. لوتر کاستیلو اهل سن پدرو د تاکاماچو ست، واقع در کرانه آتلانتیک در هندوراس. آب لوله کشی نیست، برق نیست، برای رسیدن به دهکده، باید ساعتها پیاده روی کنید یا که مثل من شانس بیارین و یک کامیون گذری سوارتون کنه تا از امواج آتلانتیک پرهیز کنید. لوتار یکی از ۴۰ کودک تاکاماچویی بود که مدرسه دستور زبان را شروع کرد، پسرها و دخترهای مردمان بومی سیاه پوست که با نام Garífuna شناخته می شوند،
۲۰ درصد جعیت جمعیت هاندورایی. نزدیکترین مرکز خدمات درمانی کیلومتر فاصله داشت. لوتار باید سه ساعت در روز قدم می زد تا به مدرسه راهنمایی برود. تنها هفده نفر قادر بودن این راه را بروند. تنها پنج نفر دبیرستان رفتند، و فقط یکی به دانشگاه رفت: لوتار که به ELAM رفت، در میان اولین سری از فارغ التحصیلهای اهل Garífuna . فقط دو پزشک اهل Garífuna قبل از اونها در کل تاریخ هندورایی این کار را کرده بودند. اکنون به لطف ELAM، آمار اونها به شصت ونه پزشک رسیده . مشکلات بزرگ به راه حلهای بزرگ نیاز دارد،
که با ایده های بزرگ، خیالپردازی و جسارت جرقه خورده است، اما خب هنوز راه حلهایی هستند که جواب می دهند. دانشکده ELAM شواهدقابل استفاده ای مبنی بر هدایت اونها را نداشت، پس روش سخت را یاد گرفتند، با انجام و تصیح مسیری که می رفتند. حتی درخشانترین دانش آموزها از این جوامع فقیر آمادگی آکادمیک بدست اومده از گذراندن شش سال آموزش پزشکی را نداشتند، در نتیجه تحصیلات عالیه در علوم نظر گرفته شد. بعد نوبت زبان شد: Mapuche, Quechuas, Guaraní, Garífuna, مردمان بومی
که اسپانیایی را بعنوان زبان دوم یاد گرفتند: یا اهالی هایئتی که Creole حرف می زدند. بنابراین اسپانیایی پیش فرض لازم برنامه درسی رشته پزشکی شد. علی رغم این که در کوبا، موسیقی، غذا، رایحه ها خلاصه همه چیزی متفاوت بود، پس دانشکده خانواده شد و ELAM خانه. مذاهب از اعتقادات بومیها گرفته تا یوروبا، مسلمانی و مسیحیت انجیلی بود. در آغوش گرفتن تفاوتها سبکی از زندگی شد. چرا کشورهای زیادی خواستار چنین کمک هزینه های تحصیلی بودند؟ نخست این که اونها پزشک کافی ندارند،
و جایی هم که دارند، توزیعشون به ضرر فقراست. چون بحران بهداشت جهانی ما بواسطه بحرانی در منابع انسانی تغذیه میشود. برای برآورده کردن احتیاجات اولیه با کمبود چهار تا هفت میلیونی در نیروی کار بهداشت مواجه ایم، و مشکل همه جه هست. پزشکها در شهرها متمرکز شدند، جایی که نصف مردم جهان زندگی می کنند، و توی شهرها، نه در بیغوله ها یا جنوب لوس آنجلس. همین جا در ایالات متحده که ما اصلاحات در خدمات درمانی را داریم، از نیروی حرفه ای لازم برخوردار نیستیم.
تا ۲۰۲۰، کمبود ۴۵٫۰۰۰ نفری در میان پزشکان عمومی را خواهیم داشت. و ما هم بخشی از مشکل هستیم. ایالات متحده وارد کننده شماره یک پزشکان کشورهای در حال توسعه هستیم. دلیل دومی که دانشجوها فوج فوج به کوبا می روند کارنامه بهداشت و سلامت خود جزیره است که به شدت روی مراقبت اولیه تکیه دارد. کمیسیونی از لنست (یکی از معتبرترین و مشهورترین هفته‌نامه‌های پزشکی) عملکرد کوبا در بهداشت را در میان کشورهای با درامد متوسط جزء بهترینها میداند. بجز رده بندی کودکان که کوبا بهترین کشور در آمریکای لاتین برای مادر شدن است.
کوبا امید به زندگی مشابه و نرخ مرگ و میر نوزاد کمتری نسبت به ایالات متحده دارد، با اختلافاتی کم تر، در حالیکه هر شخص تنها یک بیستم آنچه ما اینجا در ایالات متحده صرف می کنیم را خرج می کند. از لحاظ علمی، ELAM سفت و سخت است، اما ۸۰ درصد از دانشجوهاش با موضوعاتش آشنا هستند-- علوم پایه وبالینی-- اما تفاوتهای عمده ای هم هست. نخست، آموزش از گوشه دنج مطالعه به و در کلاسهای درس کلینیک و محله ها منتقل می شود، بیشتر محلاتی که در آینده فارغ التحصیلها در اونجا به طبابت خواهند پرداخت.
صد البته که اونها واحدهای درسی و منشی گری بیمارستانی رو هم دارند، اما يادگیری جامعه محورا زروز اول شروع میشه. دوم، بیمار رو بطور کلی مداوا می کنند، ذهن و جسم، در بافت خانوادگی و اجتماعی و فرهنگیشون. سوم، بهداشت عمومی را یاد می گیرند: با ارزشیابی آب آسامیدنی والدینشون، شرایط اجتماعی، اقتصادی و مسکن. چهارم، یاد می گیرند که انجام مصاحبه خوب با مریض و معاینه کامل کلینیکی بیشترین سرنخها را برای تشخیص بیماریها فراهم می کنه و در فناوری پرهزینه برای تایید صرفه جویی می کند.
و نهایتا این که، اونها دوباره و دوباره درباره اهمیت پیشگیری یاد می گیرند، بخصوص وقتی که امراض مزمن سیستمهای سلامت را را بصورت جهانی فلج می کنند. چنین یادگیریهایی در حین خدمت همراه با رویکرد تیمی نیز هستند، این که چطور با کمی تواضع بعنوان عضوی از تیم کار کنند، چطور هدایتشون کنند. بعد از فارغ التحصیلی، این دکترها دانش خود را با کمک پرستارها، ماماها و کارکنان بهداشت بهزیستی به اشتراک می گذارند، و به جای جایگزین کردنشون به اونها در بهتر انجام کردن عملکردشون کمک می کنند،
تا با شمنها (کسی که به‌وسیلهٔ تماس با ارواح می‌تواند بیماری افراد رادرمان می کند) و شفا دهندگان سنتی همکاری کنند. فارغ التحصیلان ELAM: آیا اونها تاییدی بر درستی این آزمایش جسورانه اند؟ چندین پروژه که به ما کوچکترین تصور از آنچه قادر به انجامش هستند را می دهد فارغ التحصیلهای اهل Garífuna رو در نظر بگیرید. اونها نه تنها میخوان که به خونه برگردن، بلکه جوامعشون رو برای ساخت اولین بیمارستان بومی هندوراس سازمان دهی کردند. با کمک یک آرشیتکت، رزیدنتها در اصل تمامش رو بنا کردند. اولین مریضها در دسامبر ۲۰۰۷ از درها تو اومدند،
و از اون به بعد، بیمارستان حدود یک میلیون مراجعه کننده داشت. و دولت به این نکته توجه داره، بیمارستان را بعنوان الگویی از بهداشت عمومی روستایی برای هندوراس علم کرده . فارغ التحصیلهای ELAM باهوش، قوی و همینطور متعهد هستند. هائیتی، ژانویه ۲۰۱۰. رنج. مردم زیر سی میلیون تن آوار دفن شده بودند. طاقت فرسا. سیصد و چهل پزشک کوبایی نیز همین حالا آماده خدمت بودند. تعداد بیشتری هم در راه بود. تعداد بیشتر دیگری هم لازم بود.
در ELAM، دانشجویان شبانه روزی مشغول تماس گرفتن با ۲٫۰۰۰ فارغ التحصیل بودند. در نتیجه صدها نفر به هائیتی اومدند، از ۲۷ کشور، از ملی در صحرای آفریقا گرفته تا سن لوییز ، بولیوی، شیلی و ایالات متحده. با هم براحتی به اسپانیایی حرف می زدند و به بیماران کرولی زبانشون گوش می کردند، اینها به لطف دانشجوهای پزشکی اهل هائيتی بود که از ELAM کوبا پرواز کرده بودند. خیلی هاشون ماهها موندند، حتی در دوران شیوع وبا. صدها فارغ التحصیل اهل هائیتی که باید این تکه ها رو جمع می کردند،
بر اندوه خودشون غلبه می کردند، و بعد بار ساخت یک نظام بهداشت عمومی تازه را برای هائیتی به دوش می گرفتند. امروزه با کمک سازمانها و دولتها، از نروژ گرفته تا برزیل و کوبا، دهها مرکز بهداشت جدید ساخته شده، نیرو گرفتند و در ۳۵ مورد، تحت سرپرستی فارغ التحصیلان ELAM اند. البته داستان هائیتی بعضی مشکلات بزرگتر رو که خیلی کشورها باهاش روبرو هستند رو به تصویر کشید. نگاهی بیندازید: ۷۴۸ هائیتیایی تا سال ۲۰۱۲ فارغ التحصیل می شوند، وقتی وبا اتفاق افتاد، نزدیک نیمی از اونها در بخش بهداشت عمومی کار می کردند
اما یک سوم بیکار بودند، و ۱۱۰ تایی هم از هائیتی رفته بودند. بنابراین در بهترین حالت ممکن، این فارغ التحصیلها استخدام شده و به طبع نظام بهداشت عمومی در جایی تقویت میشه که اونها تنها پزشکان موجود در این اطراف هستند. در بدترین موارد، خیلی ساده شغل کافی در بخش سلامت عمومی وجود نداره، جاییکه فقیرترین آدمها مداوا میشوند، اراده سیاسی کافی نیست، منابع کافی نیستند، هیچی کافی نیست-- فقط یک عالم بیمار بدون مراقبت. فارغ التحصیلها از سوی خانواده هاشون هم تحت فشارند،
از پس تامین مخارجشون درموندن، در نتیجه وقتی شغلی در بخش دولتی نیست این پزشکان تازه کار جذب بخش خصوصی شده یا به خارج میروند تا پولی به خونه بفرستند. از همه بدتر، در برخی کشورها جوامع پزشکی با نفوذ بر نهادهای تایید صلاحیت خواستار این هستند مدارک ELAM معتبر شناخته نشوند، ترسشان از این که این فارغ التحصیلها شغلهای اونها را دستشون بگیرند یا باعث کاهش در درآمد و تعداد مریضهاشون بشوند. مساله صلاحیت نیست. اینجا در ایالات متحده، برد پزشکی کالیفرنیا بعد از بازرسیهای سفت و سخت مدرسه را متعبر شناخت، و پزشکهای جدید از این طرح موفق در کوبا
استفاده لازم رو کردن، برد پزشکیشون رو گذروند و در محله های بسیار خوشنام از نیویورک گرفته تا شیکاگو و نیومکزیکو پذیرفته شدن. دویست نفر، اونها با انرژی و البته ناخشنود به ایالات متحده بر می گردند. همانطوری یکی از فارغ التحصیلها میگه، در کوبا « ما آموزش دیدیم که خدمات مراقبتی مساوی رو با حداقل منابع ارائه کنیم، پس وقتی همه این منابعی که اینجا داریم رو می بینم و بهم میگین که ممکن نیست، میدونم که درست نیست. نه تنها شاهد این بودم که جواب داده، بلکه خودم هم این کار رو کردم.»
فارغ التحصیلان ELAM، که بعضیهشون درست اهل همین جاهستند، یعنی دی. سی. و بالتیمور، از فقیرترین محلات میان تا به جامعه شون بهداشت، تحصیلات و ارائه کنند و صدای اونها باشن. اونها بخش عمده کار رو انجام دادن. الان لازمه که ما سهم خودمون رو در حمایت از ۲۳٫۰۰۰ و حساب کردن روی اونها نشون بدیم، همه ما-- نهادها، راهنمای دوره های رزیدنسی، مطبوعات، کارآفرینها، سیاست گذارها، مردم-- لازمه که پیش قدم بشن. احتیاج به انجام اقدامات جهانی تری داریم تا به پزشکها فرصت ثابت کردن
خمیره شون رو داده باشیم. اونها به این احتیاج دارند که امتحانات مربوط به اخذ پروانه کار رو در کشورهاشون بدن. اونها به مشاغلی در بخش بهداشت عمومی یا مراکز بهداشت غیرانتفاعی نیازمند تا تعهد و آموزششون را به خدمت بگیرن. اونها ب این فرصت که پزشک بیمارانی باشند که بهشون احتیاج دارن. برای حرکت به جلو، شاید باید راهمون رو از طریق متوسل شدن به اون پزشک کودکان پیدا کنیم که وقتی بچه بودم در خونمون رو واقع در قسمت جنوبی شیکاگو میزد، تلفنهای خانه به خانه می کرد،
خدمتگزار عمومی بود. اینها ایده های چندان تازه ای از آنچه پزشکی باید باشه نیستند. آنچه که تازه است افزایش آماری و البته چهره خود پزشکهاست: یه فارغ التحصیل بیشتر احتمال مونت بودنش هست تا مذکر. در آمازون، گواتمالا یا پرو، یه پزشک بومی، در ایالات متحده، دکتر رنگین پوستی که اسپانیایی را و بسیار روان صحبت می کنه. بخوبی آموزش دیده، میشه روش حساب کرد، چهره و فررهنگ بیمارانش رو نشون میده و قطعا شایسته حمایت ما هستش،
چون شده با مترو، قاطر یا قایق به ما صحت اعمالش رو نشون میده. مت
I want to tell you how 20,000 remarkable young people from over 100 countries ended up in Cuba and are transforming health in their communities. Ninety percent of them would never have left home at all if it weren't for a scholarship to study medicine in Cuba and a commitment to go back to places like the ones they'd come from — remote farmlands, mountains, ghettos — to become doctors for people like themselves, to walk the walk. Havana's Latin American Medical School:
It's the largest medical school in the world, graduating 23,000 young doctors since its first class of 2005, with nearly 10,000 more in the pipeline. Its mission, to train physicians for the people who need them the most: the over one billion who have never seen a doctor, the people who live and die under every poverty line ever invented. Its students defy all norms. They're the school's biggest risk and also its best bet. They're recruited from the poorest,
most broken places on our planet by a school that believes they can become not just the good but the excellent physicians their communities desperately need, that they will practice where most doctors don't, in places not only poor but oftentimes dangerous, carrying venom antidotes in their backpacks or navigating neighborhoods riddled by drugs, gangs and bullets, their home ground. The hope is that they will help transform access to care,
the health picture in impoverished areas, and even the way medicine itself is learned and practiced, and that they will become pioneers in our global reach for universal health coverage, surely a tall order. Two big storms and this notion of "walk the walk" prompted creation of ELAM back in 1998. The Hurricanes Georges and Mitch had ripped through the Caribbean and Central America, leaving 30,000 dead and two and a half million homeless. Hundreds of Cuban doctors volunteered for disaster response,
but when they got there, they found a bigger disaster: whole communities with no healthcare, doors bolted shut on rural hospitals for lack of staff, and just too many babies dying before their first birthday. What would happen when these Cuban doctors left? New doctors were needed to make care sustainable, but where would they come from? Where would they train? In Havana, the campus of a former naval academy was turned over to the Cuban Health Ministry
to become the Latin American Medical School, ELAM. Tuition, room and board, and a small stipend were offered to hundreds of students from the countries hardest hit by the storms. As a journalist in Havana, I watched the first 97 Nicaraguans arrive in March 1999, settling into dorms barely refurbished and helping their professors not only sweep out the classrooms but move in the desks and the chairs and the microscopes. Over the next few years, governments throughout the Americas
requested scholarships for their own students, and the Congressional Black Caucus asked for and received hundreds of scholarships for young people from the USA. Today, among the 23,000 are graduates from 83 countries in the Americas, Africa and Asia, and enrollment has grown to 123 nations. More than half the students are young women. They come from 100 ethnic groups, speak 50 different languages. WHO Director Margaret Chan said, "For once, if you are poor, female,
or from an indigenous population, you have a distinct advantage, an ethic that makes this medical school unique." Luther Castillo comes from San Pedro de Tocamacho on the Atlantic coast of Honduras. There's no running water, no electricity there, and to reach the village, you have to walk for hours or take your chances in a pickup truck like I did skirting the waves of the Atlantic. Luther was one of 40 Tocamacho children who started grammar school, the sons and daughters of a black indigenous people
known as the Garífuna, 20 percent of the Honduran population. The nearest healthcare was fatal miles away. Luther had to walk three hours every day to middle school. Only 17 made that trip. Only five went on to high school, and only one to university: Luther, to ELAM, among the first crop of Garífuna graduates. Just two Garífuna doctors had preceded them in all of Honduran history. Now there are 69, thanks to ELAM. Big problems need big solutions,
sparked by big ideas, imagination and audacity, but also solutions that work. ELAM's faculty had no handy evidence base to guide them, so they learned the hard way, by doing and correcting course as they went. Even the brightest students from these poor communities weren't academically prepared for six years of medical training, so a bridging course was set up in sciences. Then came language: these were Mapuche, Quechuas, Guaraní, Garífuna, indigenous peoples
who learned Spanish as a second language, or Haitians who spoke Creole. So Spanish became part of the pre-pre-med curriculum. Even so, in Cuba, the music, the food, the smells, just about everything was different, so faculty became family, ELAM home. Religions ranged from indigenous beliefs to Yoruba, Muslim and Christian evangelical. Embracing diversity became a way of life. Why have so many countries asked for these scholarships? First, they just don't have enough doctors,
and where they do, their distribution is skewed against the poor, because our global health crisis is fed by a crisis in human resources. We are short four to seven million health workers just to meet basic needs, and the problem is everywhere. Doctors are concentrated in the cities, where only half the world's people live, and within cities, not in the shantytowns or South L.A. Here in the United States, where we have healthcare reform, we don't have the professionals we need.
By 2020, we will be short 45,000 primary care physicians. And we're also part of the problem. The United States is the number one importer of doctors from developing countries. The second reasons students flock to Cuba is the island's own health report card, relying on strong primary care. A commission from The Lancet rates Cuba among the best performing middle-income countries in health. Save the Children ranks Cuba the best country in Latin America to become a mother.
Cuba has similar life expectancy and lower infant mortality than the United States, with fewer disparities, while spending per person one 20th of what we do on health here in the USA. Academically, ELAM is tough, but 80 percent of its students graduate. The subjects are familiar — basic and clinical sciences — but there are major differences. First, training has moved out of the ivory tower and into clinic classrooms and neighborhoods, the kinds of places most of these grads will practice.
Sure, they have lectures and hospital rotations too, but community-based learning starts on day one. Second, students treat the whole patient, mind and body, in the context of their families, their communities and their culture. Third, they learn public health: to assess their patients' drinking water, housing, social and economic conditions. Fourth, they are taught that a good patient interview and a thorough clinical exam provide most of the clues for diagnosis,
saving costly technology for confirmation. And finally, they're taught over and over again the importance of prevention, especially as chronic diseases cripple health systems worldwide. Such an in-service learning also comes with a team approach, as much how to work in teams as how to lead them, with a dose of humility. Upon graduation, these doctors share their knowledge with nurse's aids, midwives, community health workers, to help them become better at what they do,
not to replace them, to work with shamans and traditional healers. ELAM's graduates: Are they proving this audacious experiment right? Dozens of projects give us an inkling of what they're capable of doing. Take the Garífuna grads. They not only went to work back home, but they organized their communities to build Honduras' first indigenous hospital. With an architect's help, residents literally raised it from the ground up. The first patients walked through the doors
in December 2007, and since then, the hospital has received nearly one million patient visits. And government is paying attention, upholding the hospital as a model of rural public health for Honduras. ELAM's graduates are smart, strong and also dedicated. Haiti, January 2010. The pain. People buried under 30 million tons of rubble. Overwhelming. Three hundred forty Cuban doctors were already on the ground long term.
More were on their way. Many more were needed. At ELAM, students worked round the clock to contact 2,000 graduates. As a result, hundreds arrived in Haiti, 27 countries' worth, from Mali in the Sahara to St. Lucia, Bolivia, Chile and the USA. They spoke easily to each other in Spanish and listened to their patients in Creole thanks to Haitian medical students flown in from ELAM in Cuba. Many stayed for months, even through the cholera epidemic. Hundreds of Haitian graduates
had to pick up the pieces, overcome their own heartbreak, and then pick up the burden of building a new public health system for Haiti. Today, with aid of organizations and governments from Norway to Cuba to Brazil, dozens of new health centers have been built, staffed, and in 35 cases, headed by ELAM graduates. Yet the Haitian story also illustrates some of the bigger problems faced in many countries. Take a look: 748 Haitian graduates by 2012, when cholera struck,
nearly half working in the public health sector but one quarter unemployed, and 110 had left Haiti altogether. So in the best case scenarios, these graduates are staffing and thus strengthening public health systems, where often they're the only doctors around. In the worst cases, there are simply not enough jobs in the public health sector, where most poor people are treated, not enough political will, not enough resources, not enough anything — just too many patients with no care.
The grads face pressure from their families too, desperate to make ends meet, so when there are no public sector jobs, these new MDs decamp into private practice, or go abroad to send money home. Worst of all, in some countries, medical societies influence accreditation bodies not to honor the ELAM degree, fearful these grads will take their jobs or reduce their patient loads and income. It's not a question of competencies. Here in the USA, the California Medical Board accredited the school after rigorous inspection,
and the new physicians are making good on Cuba's big bet, passing their boards and accepted into highly respected residencies from New York to Chicago to New Mexico. Two hundred strong, they're coming back to the United States energized, and also dissatisfied. As one grad put it, in Cuba, "We are trained to provide quality care with minimal resources, so when I see all the resources we have here, and you tell me that's not possible, I know it's not true.
Not only have I seen it work, I've done the work." ELAM's graduates, some from right here in D.C. and Baltimore, have come from the poorest of the poor to offer health, education and a voice to their communities. They've done the heavy lifting. Now we need to do our part to support the 23,000 and counting, All of us — foundations, residency directors, press, entrepreneurs, policymakers, people — need to step up. We need to do much more globally
to give these new doctors the opportunity to prove their mettle. They need to be able to take their countries' licensing exams. They need jobs in the public health sector or in nonprofit health centers to put their training and commitment to work. They need the chance to be the doctors their patients need. To move forward, we may have to find our way back to that pediatrician who would knock on my family's door on the South Side of Chicago when I was a kid,
who made house calls, who was a public servant. These aren't such new ideas of what medicine should be. What's new is the scaling up and the faces of the doctors themselves: an ELAM graduate is more likely to be a she than a he; In the Amazon, Peru or Guatemala, an indigenous doctor; in the USA, a doctor of color who speaks fluent Spanish. She is well trained, can be counted on, and shares the face and culture of her patients,
and she deserves our support surely, because whether by subway, mule, or canoe, she is teaching us to walk the walk. Thank yo