021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چرا خطرناک ترین حیوانات روی زمین -- پشه‌ها را مطالعه می‌کنم

Fredros Okumu

Why I study the most dangerous animal on earth — mosquitoes

What do we really know about mosquitoes? Fredros Okumu catches and studies these disease-carrying insects for a living -- with the hope of crashing their populations. Join Okumu for a tour of the frontlines of mosquito research, as he details some of the unconventional methods his team at the Ifakara Health Institute in Tanzania have developed to target what has been described as the most dangerous animal on earth.


تگ های مرتبط :

Africa, Biology, CRISPR
حدس می‌زنم چون من از تانزانیا هستم، مسئولم دوباره به همه شما خوش‌آمد بگویم. سپاس از تشریف فرمایی شما. خب، اول از همه، قبل از اینکه شروع کنیم، چند نفر از شما حضار در گذشته قربانی این حشره بوده‌اید؟ ما از طرف همه پشه‌ها از شما عذرخواهی می‌کنیم. (خنده) خانم‌ها و آقایان، تصور کنید پشه شما را هر روز هفت بار نیش عفونی بزند. که می‌شود سالی ۲٫۵۵۵ نیش عفونی. وقتی در دانشگاه بودم، به جلگه رود کیلومبرو نقل مکان کردم در قسمت جنوب شرقی تانزانیا. اینجا مکانی تاریخی است که در زمان خود
یکی از مالاریاخیزترین جاهای دنیا بود. زندگی اینجا بسیار سخت بود. در مراحل بعدی آن مالاریا با تشنج‌های شدیدی که آن را با نام محلی دگه‌دگه می‌شناسند، ظاهر می‌شود. این بیماری زن و مرد، بزرگ و کوچک را بدون هیچ رحمی می‌کشد. نهاد من، موسسه سلامت ایفاکارا، در این جلگه در دهه ۱۹۵۰ شروع به کار کرد تا نیازهای بهداشتی ضروری را برای جوامع محلی رفع کند. در واقع، نام ایفاکارا به مکانی که برای مردن می‌روی اشاره می‌کند، که بازتابی از چگونگی زندگی در اینجا است در روزهای پیش از سازماندهی بهداشت عمومی. وقتی برای اولین بار به اینجا آمدم،
وظیفه نخست من تخمین زدن میزان انتقال مالاریا در میان روستاها بود و این که کدام پشه‌ها بیماری را منتقل می‌کردند. بنابراین من و همکارم ۳۰ کیلومتر در طول رودخانه به سمت جنوب ایفاکارا رفتیم. هر روز عصر ما با چراغ قوه و سیفون به روستاها می‌رفتیم. پاچه‌هایمان را بالا می‌زدیم، و برای پشه‌هایی که برای نیش زدن ما می‌آمدند منتظر می‌ماندیم تا بتوانیم آنها را جمع آوری کنیم و ناقل مالاریا بودن آنها را بررسی کنیم. (خنده) من و همکارم یک خانه را انتخاب کردیم، و هر نیم ساعت داخل و بیرون خانه جایمان را عوض می‌کردیم.
برای ۲۴ شب متوالی و هر شب ۱۲ ساعت این کار را انجام می‌دادیم. هر روزصبح ۴ ساعت می‌خوابیدیم و بقیه روز را کار می‌کردیم، پشه‌ها را دسته‌بندی و شناسایی می‌کردیم و سرشان را جدا می‌کردیم. تا بتوانند در آزمایشگاه تجزیه و تحلیل شوند، تا بررسی کنیم که آیا خون دهان‌شان حاوی انگل مالاریاست. به این روش ما نه تنها می‌توانستیم بدانیم که چقدر مالاریا اینجا بود بلکه می‌توانستیم بدانیم کدام پشه ها ناقل مالاریا بودند. همچنین قادر بودیم بدانیم مالاریا بیشتر در داخل خانه بود یا بیرون از آن. اکنون، خانم‌ها و آقایان، شغل من هنوز گرفتن حشرات است.
اینکار را برای بهبود زندگی و سلامت مردم انجام می‌دهم. برخی از مردم این را خطرناک‌ترین حیوان زمین می‌نامند -- که متاسفانه صحیح است. ما واقعاً درباره پشه‌ها چه می‌دانیم؟ معلوم شد که در حقیقت خیلی کم می‌دانیم. در نظر بگیرید که در حال حاضر بهترین عمل ما در برابر مالاریا پشه‌بندها هستند -- پشه‌بندهای آغشته به حشره‌کش. ما می‌دانیم که در سرتاسر آفریقا مقاومت گسترده‌ای به حشره‌کش‌ها هست. این ها حشره کش هایی مشابه به نوع پیرتروئید هستند که در این پشه بندها قرار می گیرند اکنون می دانیم که این پشه بندها شما را از نیش در امان نگه می دارند
اما حداقل پشه هایی که باید کشته شوند را می کشد. این به آن معناست که باید بیشتر کار کنیم تا بتوانیم آن را به صفر برسانیم. وآن قسمتی از وظایف ماست. در موسسه سلامت ایفاکارا ما به شدت برروی زیست پشه ها تمرکز می کنیم، و تلاش به انجام این کار می کنیم چون می توانیم فرصت های جدید را شناسایی کنیم. یک رویکرد جدید. روش‌های جدید و گزینه‌های جدیدی را امتحان می‌کنیم که می‌توانیم با هم با استفاده ازچیزهایی مثل پشه‌بندها آمار را به صفر برسانیم. من قصد دارم تعدادی مثال را با شما از چیزهایی که من و همکارانم انجام می‌دهیم در میان بگذارم.
برای مثال این را در نظر بگیرید. پرورش پشه‌ها در استخرهای کوچک آب. همه آنها به راحتی پیدا نمی‌شوند -- آنها می‌توانند در سراسر روستاها متفرق باشند، آنها می‌توانند در حد یک رد و اثر کوچک باشند. آنها می‌توانند پشت خانه‌هایتان یا دور از خانه شما باشند. خب، اگر خواستید نوزاد پشه را کنترل کنید، در حقیقت گرفتن آنها می‌تواند به شدت دشوار باشد. کاری که من و همکارانم تصمیم به انجام آن گرفتیم این هست که فکر کردیم که چه می‌شد اگر از خود پشه‌ها برای حمل حشره کش‌ها از مکان انتخابی ما به زیستگاه‌های پرورش خودشان، استفاده می‌کردیم
طوری که هر تخمی که آنجا گذاشتند هم باقی نماند. این دیکسون لویتویجرا است. همکار من است که این نمایش را در ایفاکارا اجرا کرد و هوشمندانه ثابت کرد که در حقیقت می‌توانید پشه‌ها را به مکانی که معمولا برای مکیدن خون می‌آیند، آورد تا مقداری از یک ضدعفونی کننده یا حشره کش را بردارد، و آن را به محل پرورش خودشان ببرد و تمام دودمانشان را به باد بدهد. ما ثابت کردیم که می توانید این کار را انجام دهید و به سرعت فراوانی جمعیت را از بین ببرید. زیباست. این شهر پشه ماست. بزرگترین مزرعه پشه موجود
برای تحقیق درباره مالاریا در جهان است. اینجا ما کلنی‌های وسیع و خودمختاری از پشه‌های مالاریا داریم که در این امکانات آنها را پروراندیم. البته که آنها عاری از بیماری هستند. اما چیزی که این سیتم ها به ما اجازه انجام آن را می‌دهد، معرفی ابزارهای جدید و آزمایش بلافاصله آنها است، خیلی سریع، و می‌فهمیم اگر می‌توانیم به هر روشی جمعیت را کنترل کنیم یا از بین ببریم همکاران من اثبات کرده‌اند که اگر فقط دو یا سه موقعیت را بکار ببریم جایی که پشه‌ها می‌توانند بروند و این مواد مرگبار را بردارند، می‌توانیم این کلنی‌ها را فقط در ۳ ماه از بین ببریم.
که ما آن را انتشار خودکار می‌نامیم. اما چه می‌شد اگر می‌توانستیم با استفاده از رفتارهای جنسی پشه‌ها آنها را تقریبا کنترل کنیم؟ خب اول از همه می‌خواهم به شما بگویم که پشه‌ها درچیزی که ما آن را دسته می‌نامیم جفت‌گیری می‌کنند. پشه‌های نر معمولا در دسته هایی اطراف افق، بعد از غروب آفتاب جمع می‌شوند. نرها برای یک رقص به آن جا می‌روند، ماده‌ها در طول این رقص پرواز کرده و پشه نر مورد نظر خود را که معمولا زیباترین نر از نگاه آنهاست را انتخاب می‌کنند. به یکدیگر نزدیک می‌شوند و روی زمین می‌افتند.
اگر این را تماشا کردید، زیباست. یک پدیده خارق العاده است. این جاست که کار پشه‌گیرهای ما واقعا جالب می‌شود. چیزی که وقتی به شکار باتلاقی در روستاها می‌رویم دیده‌ایم، این است که این مکان‌های باتلاقی گرایش به بودن در مکان دقیقا مشابه دارند هر روز، هر هفته، هرماه، سال به سال. حشرات دقیقا در زمان مشابهی در عصر شروع می‌کنند، و آنها دقیقا درمکان های مشابهی هستند. این به ما چه می‌گوید؟ به این معناست که اگر بتوانیم همه این مکان‌ها را در سرتاسر روستاها ترسیم کنیم درحقیقت می‌توانیم این جمعیت‌ها را به وسیله یک فوت تنها از بین ببریم.
می‌دانید، به نوعی آنها را با افشانه بمبی یا حمله‌هایی از بین ببریم و این کاری است که ما تلاش به انجام آن با زنان و مردان جوان سرتاسر روستا می‌کنیم ما این خدمات را تشکیل می‌دهیم، به آن ها چگونگی شناسایی دسته‌ها را آموزش داده و سم پاشی می‌کنیم من و همکارانم معتقدیم که یک روزنه جدید برای بیرون کردن پشه‌ها از جلگه پیدا کرده‌ایم. اما شاید این حقیقت که پشه‌ها خون می‌خورند، خون انسان‌ها، دلیل این است که آنها خطرناک ترین حیوانات روی زمین هستند. در این مورد اینگونه فکر کنید -- که پشه‌ها در حقیقت شما را بو می‌کنند. و آنها اندام‌های حسی خارق العاده‌ای را
توسعه داده‌اند. آنها می‌توانند از فاصله ۱۰۰ متری بو بکشند. و هنگامی که نزدیک تر شدند، حتی می‌توانند تفاوت بین دو عضو خانواده را تشخیص بدهند. آنها براساس چیزهایی که تولید می‌کنید از طریق نفس‌هایتان، پوست، بوی بدن و عرق می‌توانند بفهمند چه کسی هستید. کاری که در ایفاکارا کرده‌ایم این است که چیزی که در پوست، بدن، عرق و نفس‌هایتان وجود دارد و این پشه ها آن را دوست دارند، را شناسایی کنیم یک بار این مواد را شناسایی کردیم، یک معجون دست کردیم، نوعی ترکیب، ترکیبی از مواد مصنوعی که یادآور چیزهایی که از بدنتان تولید می‌کنید است.
ما یک ترکیب مصنوعی ساختیم که به مراتب ۳ تا ۵ برابر بیشتر از یک انسان پشه‌ها را جذب می‌کرد. با این چکار می‌توانید بکنید؟ یک دام می گذارید، تعداد زیادی ازپشه‌ها را اغوا می‌کنید و می‌کشید، درسته؟ و البته، می‌توانید از آن برای مراقبت هم استفاده کنید. در ایفاکارا ما دانشمان را بر روی زیست پشه‌ها توسعه می‌دهیم، تا بیماری‌های متعدد دیگری را کنترل کنیم، که البته شامل مالاریا، و همچنین بیماری‌های دیگر که پشه‌ها انتفال می‌دهند مثل دانگی، چیکونگونیا و ویروس زیکا. وبه این دلیل است که همکارانم، برای مثال -- به این حقیقت پی بردیم که
بعضی پشه‌ها دوست دارند منطقه ای از پا را نیش بزنند. و اکنون این صندل‌های دفع کننده پشه‌ها را درست کردیم که گردشگران و مردم محلی می‌توانند موقع آمدن بپوشند. و دیگر نیش زده نمی‌شوید -- و به شما حفاظت تمام روز را تا مادامی که زیر پشه بندها بروید می‌دهد. (تشویق) و رابطه عشق و نفرت من با پشه‌ها ادامه خواهد داشت. (خنده) قرار است که یک مسیر طولانی را طی کند، می‌توانم ببینم. اما خب همه چیز روبراه است. سازمان سلامت جهانی هدفی تا سال ۲۰۳۰ مشخص کرده که مالاریا را در ۳۵ کشور از بین ببرد. اتحادیه آفریقا هدفی را مشخص کرده
که تا سال ۲۰۳۰ مالاریا را در قاره از بین ببرد. در ایفاکارا ما محکم پشت این قول‌ها هستیم. و با همدیگر یک گروه از دانشمندان جوان تشکیل داده‌ایم، زن و مرد، که قهرمانانی هستند که که علاقه به در کنار هم بودن برای تحقق این رویا دارند. آنها هر کاری را بتوانند می‌کنند تا آن را تحقق ببخشند. و ما از آنها حمایت می‌کنیم. ما اینجاییم تا اطمینان ببخشیم این رویاها به حقیقت می پیوندند. خانم‌ها و آقایان، اگر این در طول زندگی ما رخ نداد، اگر پیش از این که شما و من
از این دنیا برویم رخ نداد، مطمئنم که فرزندان شما و من دنیایی رابه ارث می‌برند که عاری از پشه‌های منتقل کننده مالاریا و بیماری مالاریا است. خیلی متشکرم، خانم‌ها و آقایان. (تشویق) ممنونم. کلو کوبو: خب، فردروس. بیا مقداری راجع به CRISPR صحبت کنیم. (خنده) چیزی که به سرعت جهانی شد و وعده انجام کارهای خارق العاده‌ای می‌دهد. نظرت راجع به استفاده دانشمندان از CRISPR برای کشتن پشه‌ها چیست؟ فردروس: برای پاسخ به این سوال، بگذارید از این که مشکل چیست شروع کنیم.
اول از همه، در رابطه با بیماری صحبت می‌کنیم که هنوز قربانی می‌دهد -- طبق آخرین ارقام که از سازمان سلامت جهانی داریم -- ۴۲۹ هزار نفر. که بیشتر بچه‌های آفریقایی هستند. البته، پیشرفت‌هایی داشتیم، کشورهایی هستند که به کاهش بیش از ۵۰ الی ۶۰ درصد از سنگینی بار مالاریا دست یافته اند. اما هنوز باید برای رسیدن به صفر بیشتر تلاش کنیم قبلاً اثبات شده است که از تکنیک‌های ویرایش ژن، مثل CRISPR می‌توان به طور تاثیرگذاری برای تبدیل پشه‌هایی که باعث انتقال مالاریا نمی‌شوند، استفاده کرد -- که ما آن را "دگرگونی جمعیت "می نامیم --
یا این که دیگر زندگی نکنند، سرکوب جمعیت. این قضیه قبلا در آزمایشگاه اثبات شده. مدلسازی‌هایی وجود دارد که نشان داده که اگر تعداد اندکی از این پشه‌های اصلاح شده ژنتیکی را آزاد کنید می‌توانید خیلی خیلی سریع به حذف و نابودی دست پیدا کنید. بنابراین، CRISPR و ابزارهایی مثل آن فرصت‌هایی را به ما عرضه می‌کنند -- فرصت‌های زندگی برای داشتن مداخلاتی با تاثیراتی بالا که می‌توانیم از آنها علاوه بر چیزهایی که اکنون داریم برای رسیدن به صفر استفاده کنیم. این مهم است. الان، البته که مردم از ما می‌پرسند --
که سوالی رایج هم هست، حدس می‌زنم می‌خواهید بپرسید -- چه اتفاقی می‌افتد اگر پشه‌ها را ازبین ببرید؟ کلی:من سوال نمی‌پرسم، خودت پاسخ بده فردروس:خیلی خب، با احترام دوست دارم به همکارانم یادآوری کنم که ۳۵۰۰ گونه پشه در جهان داریم. و شاید هم بیشتر از آن. حدود ۴۰۰ تا از این ها آنوفل‌ها هستند، و فقط حدود ۷چ تا از آنها توانایی انتقال مالاریا دارند. درآفریقا،ما باید با ۳ یا ۴ تا از آنها به عنوان مهمترین‌ها کنار بیاییم دوستان. آن ها بیشترین -- ۹۹ درصد مالاریایی که داریم را جابجا می‌کنند. اگرقراربود که ما با ویرایش ژن مثل CRISPR کار را خاتمه بدهیم،
اگرقرار بود که با درایوهای ژنی مالاریا را کنترل می‌کردیم، باید به سراغ فقط یک یا دوتا از آنها می‌رفتیم من مشکل با تنوع آن نمی‌بینم. اما خب این یک دید شخصی است. فک می‌کنم روبراه است. ضمناً، به خاطر داشته باشید، تمام این سال‌هایی که تلاش کرده‌ایم تا مالاریا را به طور موثری از طریق سم پاشی از بین ببریم -- همکارانمان در آمریکا به وسیله سم‌پاشی‌های بمبی این پشه ها را از روستاها بیرون رانده اند. درآفریقا سم پاشی‌های خانگی متعددی کرده‌ایم. و تنها هدف همه این ها کشتن پشه‌ها است. بنابراین مشکلی نیست اگر یک ابزارجدید داشته باشیم.
اما به غیر از این، من باید بگویم ما همچنین باید خیلی خیلی اینجا مسئول باشیم. بنابراین بخش نظارتی وجود دارد، و ما باید با تنظیم کننده‌هایمان همکاری کنیم و مطمئن شویم هرچیزی که انجام داده‌ایم به درستی انجام شده باشد، مسئولانه انجام شده باشد و همچنین باید برآوردهای مستقل خطیری را انجام دهیم، تا مطمئن شویم که تمام این فرآیندها اشتباه انجام نشوند. خیلی متشکرم. کلو کوبو: ممنونم (تشویق)
I guess because I'm from Tanzania I have a responsibility to welcome all of you once again. Thank you for coming. So, first of all, before we start, how many of you in the audience have been in the past a victim of this bug here? We apologize on behalf of all the mosquito catchers. (Laughter) Ladies and gentlemen, imagine getting seven infectious mosquito bites every day. That's 2,555 infectious bites every year. When I was in college, I moved to the Kilombero River valley in the southeastern part of Tanzania.
This is historically one of the most malarious zones in the world at that time. Life here was difficult. In its later stages malaria manifested with extreme seizures locally known as degedege. It's killed both women and men, adults and children, without mercy. My home institution, Ifakara Health Institute, began in this valley in the 1950s to address priority health needs for the local communities. In fact, the name Ifakara refers to a place you go to die, which is a reflection of what life used to be here in the days before organized public health care.
When I first moved here, my primary role was to estimate how much malaria transmission was going on across the villages and which mosquitoes were transmitting the disease. So my colleague and myself came 30 kilometers south of Ifakara town across the river. Every evening we went into the villages with flashlights and siphons. We rolled up our trousers, and waited for mosquitoes that were coming to bite us so we could collect them to check if they were carrying malaria. (Laughter) My colleague and myself selected a household,
and we started inside and outside, swapping positions every half hour. And we did this for 12 hours every night for 24 consecutive nights. We slept for four hours every morning and worked the rest of the day, sorting mosquitoes, identifying them and chopping off their heads so they could be analyzed in the lab to check if they were carrying malaria parasites in their blood mouthparts. This way we were able to not only know how much malaria was going on here but also which mosquitoes were carrying this malaria. We were also able to know whether malaria was mostly inside houses or outside houses.
Today, ladies and gentlemen, I still catch mosquitoes for a living. But I do this mostly to improve people's lives and well-being. This has been called by some people the most dangerous animal on earth -- which unfortunately is true. But what do we really know about mosquitoes? It turns out we actually know very little. Consider the fact that at the moment our best practice against malaria are bednets -- insecticide treated bednets. We know now that across Africa you have widespread resistance to insecticides. And these are the same insecticides, the pyrethroid class, that are put on these bednets.
We know now that these bednets protect you from bites but only minimally kill the mosquitoes that they should. What it means is that we've got to do more to be able to get to zero. And that's part of our duty. At Ifakara Health Institute we focus very much on the biology of the mosquito, and we try to do this so we can identify new opportunities. A new approach. New ways to try and get new options that we can use together with things such as bednets to be able to get to zero. And I'm going to share with you a few examples
of the things that my colleagues and myself do. Take this, for example. Mosquitoes breed in small pools of water. Not all of them are easy to find -- they can be scattered across villages, they can be as small as hoofprints. They can be behind your house or far from your house. And so, if you wanted to control mosquito larvae, it can actually be quite difficult to get them. What my colleagues and I have decided to do is to think about what if we used mosquitoes themselves to carry the insecticides from a place of our choice
to their own breeding habitats so that whichever eggs they lay there shall not survive. This is Dickson Lwetoijera. This is my colleague who runs this show at Ifakara. And he has demonstrated cleverly that you can actually get mosquitoes to come to the place where they normally come to get blood to pick up a dose of sterilants or insecticide, carry this back to their own breeding habitat and kill all their progeny. And we have demonstrated that you can do this and crush populations very, very rapidly. This is beautiful.
This is our mosquito city. It is the largest mosquito farm available in the world for malaria research. Here we have large-scale self-sustaining colonies of malaria mosquitoes that we rear in these facilities. Of course, they are disease-free. But what these systems allow us to do is to introduce new tools and test them immediately, very quickly, and see if we can crush these populations or control them in some way. And my colleagues have demonstrated that if you just put two or three positions where mosquitoes can go pick up these lethal substances,
we can crush these colonies in just three months. That's autodissemination, as we call it. But what if we could use the mosquitoes' sexual behavior to also control them? So, first of all I would like to tell you that actually mosquitoes mate in what we call swarms. Male mosquitoes usually congregate in clusters around the horizon, usually after sunset. The males go there for a dance, the females fly into that dance and select a male mosquito of their choice, usually the best-looking male in their view.
They clump together and fall down onto the floor. If you watch this, it's beautiful. It's a fantastic phenomenon. This is where our mosquito-catching work gets really interesting. What we have seen, when we go swarm hunting in the villages, is that these swarm locations tend to be at exactly the same location every day, every week, every month, year in, year out. They start at exactly the same time of the evening, and they are at exactly the same locations. What does this tell us? It means that if we can map all these locations across villages,
we could actually crush these populations by just a single blow. Kind of, you know, bomb-spray them or nuke them out. And that is what we try to do with young men and women across the villages. We organize these crews, teach them how to identify the swarms, and spray them out. My colleagues and I believe we have a new window to get mosquitoes out of the valley. But perhaps the fact that mosquitoes eat blood, human blood, is the reason they are the most dangerous animal on earth. But think about it this way -- mosquitoes actually smell you.
And they have developed incredible sensory organs. They can smell from as far sometimes as 100 meters away. And when they get closer, they can even tell the difference between two family members. They know who you are based on what you produce from your breath, skin, sweat and body odor. What we have done at Ifakara is to identify what it is in your skin, your body, your sweat or your breath that these mosquitoes like. Once we identified these substances, we created a concoction, kind of a mixture, a blend of synthetic substances
that are reminiscent of what you produce from your body. And we made a synthetic blend that was attracting three to five times more mosquitoes than a human being. What can you do with this? You put in a trap, lure a lot of mosquitoes and you kill them, right? And of course, you can also use it for surveillance. At Ifakara we wish to expand our knowledge on the biology of the mosquito; to control many other diseases, including, of course, the malaria, but also those other diseases that mosquitoes transmit like dengue, Chikungunya and Zika virus. And this is why my colleagues, for example --
we have looked at the fact that some mosquitoes like to bite you on the leg region. And we've now created these mosquito repellent sandals that tourists and locals can wear when they're coming. And you don't get bitten -- this gives you 'round the clock protection until the time you go under your bednet. (Applause) My love-hate relationship with mosquitoes continues. (Laughter) And it's going to go a long way, I can see. But that's OK. WHO has set a goal of 2030 to eliminate malaria from 35 countries.
The African Union has set a goal of 2030 to eliminate malaria from the continent. At Ifakara we are firmly behind these goals. And we've put together a cohort of young scientists, male and female, who are champions, who are interested in coming together to make this vision come true. They do what they can to make it work. And we are supporting them. We are here to make sure that these dreams come true. Ladies and gentlemen, even if it doesn't happen in our lifetime,
even if it doesn't happen before you and me go away, I believe that your child and my child shall inherit a world free of malaria transmitting mosquitoes and free of malaria. Thank you very much, ladies and gentlemen. (Applause) Thank you. Kelo Kubu: OK, Fredros. Let's talk about CRISPR for a bit. (Laughter) It's taken the world by storm, it promises to do amazing things. What do you think of scientists using CRISPR to kill off mosquitoes?
Fredros Okumu: To answer this question, let's start from what the problem is. First of all, we're talking about a disease that still kills -- according to the latest figures we have from WHO -- 429,000 people. Most of these are African children. Of course, we've made progress, there are countries that have achieved up to 50-60 percent reduction in malaria burden. But we still have to do more to get to zero. There is already proof of principle that gene-editing techniques, such as CRISPR, can be used effectively to transform mosquitoes so that either they do not transmit malaria --
we call this population alteration -- or that they no longer exist, population suppression. This is already proven in the lab. There is also modeling work that has demonstrated that even if you were to release just a small number of these genetically modified mosquitoes, that you can actually achieve elimination very, very quickly. So, CRISPR and tools like this offer us some real opportunities -- real-life opportunities to have high-impact interventions that we can use in addition to what we have now to eventually go to zero.
This is important. Now, of course people always ask us -- which is a common question, I guess you're going to ask this as well -- "What happens if you eliminate mosquitoes?" KK: I won't ask then, you answer. FO: OK. In respect to this, I would just like to remind my colleagues that we have 3,500 mosquito species in this world. Maybe more than that. About 400 of these are Anophelenes, and only about 70 of them have any capacity to transmit malaria. In Africa, we're having to deal with three or four of these as the major guys.
They carry most -- like 99 percent of all the malaria we have. If we were to go out with gene editing like CRISPR, if we were to go out with gene drives to control malaria, we would be going after only one or two. I don't see a diversity problem with that. But that's personal view. I think it's OK. And remember, by the way, all these years we've been trying to eliminate these mosquitoes effectively by spraying them -- our colleagues in America have sprayed with -- really bomb-spraying these insects out of the villages. In Africa we do a lot of household spraying.
All these are aimed solely at killing the mosquitoes. So there's really no problem if we had a new tool. But having said that, I have to say we also have to be very, very responsible here. So there's the regulatory side, and we have to partner with our regulators and make sure that everything that we do is done correctly, is done responsibly and that we also have to do independent risk assessments, to just make sure that all these processes do not fall into the wrong hands. Thank you very much. KK: Thank you. (Applause)