021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

خلق هنر برای چه؟ ساختن کپسولهای زمان برای میراثم

Kayla Briët

Why do I make art? To build time capsules for my heritage

Kayla Briët creates art that explores identity and self-discovery -- and the fear that her culture may someday be forgotten. She shares how she found her creative voice and reclaimed the stories of her Dutch-Indonesian, Chinese and Native American heritage by infusing them into film and music time capsules.


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Art, Film
وقتی چهار سالم بود، از پدرم رقص تائوس پابلو هاپ دنس را یاد گرفتم، رقص سنتی که صدها سال پیش در جنوب غرب ایالات متحده متولد شد، یک سری حلقه که از پشم چوب درخت بید درست می‌شوند، و درهم تابیده شده‌اند تا اشکالی از جهان طبیعی را بیافرینند، زیبایهای فراوان زندگی را نشان دهند. در این رقص، چرخش حلقه‌وار متمادی دارید، تقلیدی از حرکت خورشید و گذر زمان. تماشای این رقص برایم جادویی بود. مثل کپسول زمان، داشتم از دریچه‌ای فرهنگی به گذشته نگاه می‌کردم. از اینکه دیدم نیاکانم چطور عادت به دیدن دنیای اطراف خود داشتند، احساس ارتباط عمیقتری کردم.
از آن موقع همواره بشدت درگیر کپسولهای زمان بوده‌ام. آنها اشکال مختلفی می‌گیرند، اما حلقه مشترک جذابیت مهارنشدنی است که برای ما انسانها دارند، چون در قالب درگاهی برای حافظه عمل می‌کنند، و نیروی مهمی در زنده نگهداشتن داستانها دارند. بعنوان یک فیلمساز و تنظیم کننده موسیقی، سفرم برای یافتن صدایم بوده است، بازگرفتن داستانهای نیاکانم و گذشته، و آمیختن آنها با کپسولهای زمان موسیقی و فیلم برای به اشتراک‌گذاری. کمی هم از این بگویم که چطور صدایم را پیدا کردم، از بزرگ شدم شروع می کنم. در کالیفرنیای جنوبی بزرگ شدم، در خانه‌ای چند نسلی،
به این معنا که زیر یک سقف با والدین، عمو و عمه‌ها و پدربزرگ و مادربزرگ‌هایم زندگی بزرگ شدم. مادرم هلندی- اندونزیایی و چینی با والدین مهاجر، و پدرم مال اجیبوی است و یک عضو رسمی قبیله پوتاواتومی پریاری باند در کانزاس شمالی. بنابراین یک آخرهفته یاد می‌گرفتم چطور پیراشکی درست کنم و آخر هفته بعدی رقص سنتی در فستیوال پووو، فرو رفته در نواهای قدرتمند طلبها و خواننده‌ها. احاطه شدن با فرهنگهای مختلف عادی به نظر می‌رسید اما خب تجربه گیج کنده‌ای نیز بود. برای واقعا دشوار بود که صدایم را پیدا کنم
چون هرگز حس نمی‌کردم که کافی باشم-- نه چینی، نه هلندی اندونزیایی یا بحد کافی بومی. چون هرگز حس نمی‌کردم که بخشی از هیچ جامعه‌ای هستم، بدنبال یادگیری قصه‌های میراثم بودم و آنها را بهم متصل می‌کردم تا مال خودم را کشف کنم. اولین وسیله‌ای که حس کردم به من صدا می‌دهد موسیقی است. با لایه‌هایی از نواها و سازهای متعدد قادر به خلق منظرهای صوتی و دنیاهایی است که از مال من بزرگتر بودند. از طریق موسیقی، میخواهم شما را به درگاه صوتی خاطرات و احساساتم دعوت کنم و آینه را برایتان نگه میدارم. یکی از سازهای محبوبم برای نواختن گوژنگ زیتر است،
ساز چینی چنگ مانند. درحالیکه رقص هاپ یکصدسال قدمت دارد، گوژنگ بیش از ۲،۰۰۰ سال سابقه دارد. سبکهایی را اجرا می‌کنم که الان تاثیری زیادی روی من دارند، مثل موسیقی الکترونیک، با سازی که خیلی وقت پیش برای نواختن موسیقی سنتی فولک استفاده شد. و متوجه ارتباط جالبی شدم: زیتر در مقیاس پنتاتونیک تنظیم می‌شود، مقیاسی که در بسیاری از بخشهای موسیقی در سطح جهانی شناخته شده است. از جمله ترانه‌های فولک بومیهای آمریکا. هم در فولک چینی و هم بومی، این نوای درونی اشتیاق و ماندن در گذشته را حس می‌کنم
حسی که امروزه محرک اصلی من در خلق موسیقی است. در آن زمان، فکر کردم آیا میتوانم این احساس غوطه‌وری را قویتر هم کنم، با لایه کردن عوامل بصری و موسیقی-- عوامل بصری و تصاویر در راس موسیقی. پس رفتم سراغ اینترنت برای یادگیری نرم افزار تدوین، به کالج عمومی رفتم تا پول پسنداز کنم و فیلم بسازم. بعد از چند سالی تجربهاندوزی: ۱۷ ساله بودم و چیزی داشتم که می‌خواستم بگویم و حفظ کنم. با این سوال شروع شد: با فراموش شدن یک داستان چه اتفاقی میفتد؟ موضوع آخرین فیلم مستندم این بود،
«آن سفرها را دود کن،» که آدمها را به درون جهان موسیقی، ترانه، رنگ و رقص فرو میبرد. در حالیکه به جستجوی ترسم بعنوان بخشی از هویت خود می‌گردم، میراث بومی من با گذر زمان فراموش خواهد شد. خیلی از زبانهای بومی بخاطر همگون سازی اجباری تاریخی درحال مرگ هستند. از اواخر سده ۱۸۰۰ تا اوائل دهه ۱۹۷۰، بومیها به اجبار به مدارس شبانه روزی فرستاده شدند، آنجا درصورت بکارگیری روشهای سنتی یا صحبت به زبان بومی شدیدا تنبیه می‌شدند، اغلب آنها شفاهی منتقل شدند. در حال حاضر، ۵۶۷ قبیله در ایالات متحده است که رسما شناسایی شدند، در حالیکه قبلا بیشمار بود.
به گفته پدرم، «بومی بودن به معنی موی بلند بافته نیست، درباره پر و دانه‌های تسبیح هم نیست. طریقی است که خود را در دنیا بعنوان انسان ارائه می‌کنیم. پس از سفر کردن با این فیلم بمدت بیش از یکسال، با مردم بودمی از سرتاسر دنیا ملاقات کردم، از آینو ژاپن، سامی اسکاندوینا گرفته تا ماووری و خیلی جاهای دیگر. و آنها همه با مشکل مشابه‌ای دست و پنجه نرم میکردند تا فرهنگ و زبان خود را حفظ کنند. در این لحظه، نه تنها به نیروی داستانسرایی در وصل کردن همه ما بعنوان انسان پی برده‌ام بلکه به مسئولیتی
که با این قدرت میاید نیز آگاه هستم. بطرز شگفت‌آوری میتواند خطرناک باشد وقتی داستانهای ما دوباره نوشته یا نادیده گرفته شوند، چون زمانیکه هویت ما انکار شود، نامریی می‌شویم. ما همه قصه گوئیم. بازپس گیری روایتهایمان و گوش دادن به قصه های یکدیگر می‌تواند درگاهی را بیافریند که فراتر از زمان خودش باشد. متشکرم. (تشویق)
When I was four years old, my dad taught me the Taos Pueblo Hoop Dance, a traditional dance born hundreds of years ago in Southwestern USA. A series of hoops are created out of willow wood, and they're threaded together to create formations of the natural world, showing the many beauties of life. In this dance, you're circling in a constant spin, mimicking the movement of the Sun and the passage of time. Watching this dance was magic to me. Like with a time capsule, I was taking a look through a cultural window to the past. I felt a deeper connection
to how my ancestors used to look at the world around them. Since then, I've always been obsessed with time capsules. They take on many forms, but the common thread is that they're uncontrollably fascinating to us as human beings, because they're portals to a memory, and they hold the important power of keeping stories alive. As a filmmaker and composer, it's been my journey to find my voice, reclaim the stories of my heritage and the past and infuse them into music and film time capsules to share. To tell you a bit about how I found my voice,
I'd like to share a bit about how I grew up. In Southern California, I grew up in a multigenerational home, meaning I lived under the same roof as my parents, aunts, uncles and grandparents. My mother is Dutch-Indonesian and Chinese with immigrant parents, and my father is Ojibwe and an enrolled tribal member of the Prairie Band's Potawatomi Tribe in Northeastern Kansas. So one weekend I'd be learning how to fold dumplings, and the next, I'd be traditional-style dancing at a powwow, immersed in the powerful sounds of drums and singers.
Being surrounded by many cultures was the norm, but also a very confusing experience. It was really hard for me to find my voice, because I never felt I was enough -- never Chinese, Dutch-Indonesian or Native enough. Because I never felt I was a part of any community, I sought to learn the stories of my heritage and connect them together to rediscover my own. The first medium I felt gave me a voice was music. With layers of sounds and multiple instruments, I could create soundscapes and worlds that were much bigger than my own. Through music, I'm inviting you into a sonic portal
of my memories and emotions, and I'm holding up a mirror to yours. One of my favorite instruments to play is the guzheng zither, a Chinese harp-like instrument. While the hoop dance is hundreds of years old, the guzheng has more than 2,000 years of history. I'm playing the styles that greatly influence me today, like electronic music, with an instrument that was used to play traditional folk music long ago. And I noticed an interesting connection: the zither is tuned to the pentatonic scale, a scale that is universally known in so many parts of music
around the world, including Native American folk songs. In both Chinese and Native folk, I sense this inherent sound of longing and holding onto the past, an emotion that greatly drives the music I create today. At the time, I wondered if I could make this feeling of immersion even more powerful, by layering visuals and music -- visuals and images on top of the music. So I turned to internet tutorials to learn editing software, went to community college to save money and created films. After a few years experimenting,
I was 17 and had something I wanted to tell and preserve. It started with a question: What happens when a story is forgotten? I lead with this in my latest documentary film, "Smoke That Travels," which immerses people into the world of music, song, color and dance, as I explore my fear that a part of my identity, my Native heritage, will be forgotten in time. Many indigenous languages are dying due to historically forced assimilation. From the late 1800s to the early 1970s, Natives were forced into boarding schools, where they were violently punished if they practiced traditional ways
or spoke their native language, most of which were orally passed down. As of now, there are 567 federally recognized tribes in the United States, when there used to be countless more. In my father's words, "Being Native is not about wearing long hair in braids. It's not about feathers or beadwork. It's about the way we all center ourselves in the world as human beings." After traveling with this film for over a year, I met indigenous people from around the world, from the Ainu of Japan, Sami of Scandinavia, the Maori
and many more. And they were all dealing with the exact same struggle to preserve their language and culture. At this moment, I not only realize the power storytelling has to connect all of us as human beings but the responsibility that comes with this power. It can become incredibly dangerous when our stories are rewritten or ignored, because when we are denied identity, we become invisible. We're all storytellers. Reclaiming our narratives and just listening to each other's can create a portal that can transcend time itself.
Thank you. (Applause)