021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چرا تصور اینکه زشت هستین براتون بده

Meaghan Ramsey

Why thinking you're ugly is bad for you

هر ماه حدود ۱۰ هزار نفر عبارت "آیا من زشت هستم؟" را در گوگل جستجو می کنند. مگان رمزی، از پروژه اعتماد به نفس داو، احساس می کند بسیاری از آنان دختران جوان هستند. او در یک سخنرانی به شدت تأثیرگذار، اثرات شگفت آور پایین بودن اعتماد به بدن و شکل ظاهری را-- از پایین تر بودن میانگین نمرات تا بالاتر بودن خطر مواد مخدر و الکل-- به ما یادآور می شود. و بعد چیزهای کلیدی را که همه ما می توانیم انجام دهیم تا این واقعیت از هم بپاشد، به اشتراک می گذارد.


تگ های مرتبط :

زیبایی, زندگی, زنان
این برادرزاده ام، استلاست. تازه یه سالش تموم شده و شروع کرده به راه رفتن. و راه رفتنش آرومه مثل بچه های یک ساله، مثل اینکه داره عقب و جلو میره، بدنم از پاهام تندتر میره. واقعاً شگفت آوره. و یکی از کارایی که همزمان دوست داره بکنه اینه که تو آینه به خودش زل بزنه. عکس خودشو خیلی دوست داره. می خنده و جیغ میکشه، و این شکلی ماچ های گنده آبدار از خودش برمیداره. زیباست. ظاهراً همه دوستاش این کارو میکنن و مادرم میگه منم این کارو میکردم، و این منو به فکر برد: کِی این کارو متوقف کردم؟
کِی یهو به نظرمون میرسه دیگه قیافه خودمونو دوست نداریم؟ چون دوست داشتنی به نظر نمیرسیم. هر ماه ده هزار نفر توی گوگل می نویسن، "آیا من زشتم؟" این فِی که ۱۳ سالشه و دِنوِر زندگی می کنه. و مثل هر نوجوان دیگه ای، فقط میخواد دوستش داشته باشن و تأییدش کنن. الان یکشنبه شبه. داره واسه هفته بعد و مدرسه آماده میشه. و کمی ترسیده و یه ذره گیج شده چون با اینکه مامانش مرتب بهش میگه که اون خوشگله، هر روز توی مدرسه، یکی بهش میگه اون زشته. به خاطر تفاوت بین چیزی که مامانش میگه و چیزی که دوستاش
یا هم سن و سالاش توی مدرسه میگن، نمیدونه حرف کی رو باور کنه. پس از خودش فیلم میگیره. اونو میفرسته یوتیوب و از مردم میخواد لطفاً نظر بذارین: "من خوشگلم یا زشتم؟" خوب، تا حالا، فِی بیشتر از ۱۳٫۰۰۰ نظر گرفته. بعضی از اونا خیلی زننده هستن، ارزش فکر کردنو ندارن. این یه دختر نوجوان معمولیه که این جواب رو در یکی از آسیب پذیرترین دوره های زندگی ش میگیره. هزاران نفر از اینجور ویدئوها میفرستن، بیشتر دخترای نوجوان، به این روش درخواست می کنن. ولی چی باعث میشه این کارو بکنن؟ خوب، نوجوونا این روزا کمتر تنها هستن.
مجبورن آنلاین و همیشه در دسترس باشن، در حال صحبت، رد و بدل پیام، نظر دادن، به اشتراک گذاشتن، ارسال مطلب-- این هرگز تموم نمیشه. قبل از این هرگز اینطوری در ارتباط نبودیم، اینطور مداوم، اینطور لحظه ای، اینطور در سن پایین. و همونطور که مادری به من گفت، مثل اینه که هر شب تو اتاق خوابشون یه مهمونیه. به سادگی هیچ حریم خصوصی ای در کار نیست. و کنارش فشار بی امانی از طرف جامعه هست. این محیط همیشه حاضر، به بچه های ما یاد میده به خودشون نمره بدن براساس تعداد لایک هایی که میگیرن و نوع نظراتی که دریافت می کنن. هیچ تفکیکی بین زندگی آنلاین و آفلاین نیست.
چه چیزی واقعیه و چه چیزی نیست، سخت بشه تفاوت بین اونا رو گفت. و همچنین خیلی سخت بشه تفاوت چیزی که معتبره و چیزی که دستکاری دیجیتال شده رو گفت. چیزی که تو زندگی یه نفر برجسته س در مقابل چیزی که تو زندگی روزمره عادیه. و اونا برای خلاقیت به کجا نگاه می کنن؟ خوب، امروز میتونین انواع عکسها رو تو خبرخوانهای دخترا ببینین. بیشتر شوهای لباس پر از مدلهای لاغر هستن. ایربراش (آرایش با قلم بادی) عادی شده. و گرایش هایی مثل هشتگ عکس های لاغری(thinspiration)، رانهای فاصله دار (thighgap)، بیکینی بریج (شکم لاغر و بیرون زدن استخوان لگن) و پروآنا (لاغری مفرط). اونایی که نمیدونن، پروآنا یعنی شکل خفیف آنورکسی (بی اشتهایی).
این گرایش ها با رفتارهای کلیشه ای و ظاهر وقیح زنان در فرهنگ عامه امروزی همراهه. دیدن چیزی که دخترا خودشونو با اون مقیاس می سنجن سخت نیست. ولی پسرا هم مقابل این قضیه مصون نیستن. علاقه به خطوط برجسته چانه و شکم ورزشکاری شبیه قهرمانهای بدنسازی و ستاره های موسیقی پلی بوی. ولی همه این چیزا چه مشکلی داره؟ خوب، مطمئناً ما میخوایم بچه هامون افراد سالم و متعادلی بشن. ولی در فرهنگی که به شکل و قیافه وسواس داره، ما بچه هامونو طوری بار میاریم که وقت و فکر بیشتری صرف ظاهر خودشون می کنن و بقیه جنبه های هویت خودشون رو فدا می کنن. خوب، چیزهایی مثل روابطشون، تواناییهای جسمی،
و درسشون و بقیه چیزها لطمه می بینن. حالا شش تا از هر ۱۰ دختر ترجیح میدن کاری نکنن چون فکر می کنن ظاهرشون به اندازه کافی خوبه. این فعالیتها بی اهمیت نیستن. این فعالیتها برای رشد اونها به عنوان انسان و به عنوان اعضای جامعه و نیروی کار ضروری هستن. سی و یک درصد ، تقریباً یکی از هر سه نوجوان، در بحث های کلاس شرکت نمی کنن. اونا در بحث کلاس شرکت نمی کنن چون نمیخوان با ظاهر خودشون جلب توجه کنن. یکی از هر پنج نوجوان تو روزایی که حس خوبی به کلاس ندارن، کلاً کلاس نمیان. و وقت امتحانات،
اگه فکر کنی به حد کافی خوب به نظر نمیرسی، بخصوص اگه فکر کنی به حد کافی لاغر نیستی، به طور متوسط نمره پایین تری میاری در مقایسه با همکلاسیهایی که نگران این موضوع نیستن. و این همه جا یه جوره، فنلاند، آمریکا، و چین، و هیچ ربطی به وزن نداره. خوب، بذارین واضح تر بگم، منظور من اون ظاهریه که فکر می کنیم داریم، نه اونی که واقعاً داریم. اعتماد به بدن اگه پایین باشه، موفقیت در دانشگاه رو مشکل میکنه. اما به سلامت هم لطمه میزنه. نوجوانهایی که اعتماد به بدن شون پایین باشه فعالیت جسمانی کمتری دارن، کمتر میوه و سبزی میخورن، بیشتر به رفتارهای بیمارگونه ای برای کاهش وزن گرایش دارن
که ممکنه باعث اختلالات غذا خوردن بشه. اعتماد به نفسشون پایین تره. راحت تر تحت تأثیر اطرافیانشون قرار میگیرن و بیشتر در خطر افسردگی هستن. و ما فکر می کنیم به خاطر همه این دلایله که خطر چیزهایی مثل الکل و مواد مخدر برای اونا بیشتره؛ رژیمهای سخت؛ جراحی زیبایی؛ روابط جنسی پرخطر در سنین پایینتر؛ و خودآزاری. رسیدن به بدن بی نقص نظامهای سلامت ما رو تحت فشار گذاشته و برای دولتهای ما هر سال میلیاردها دلار هزینه داره. و از دستش خلاصی نداریم. خانمهایی که فکر میکنن اضافه وزن دارن--باز هم بدون توجه باینکه واقعاً دارن یا نه--
بیشتر غیبت دارن. ۱۷ درصد خانمها سر جلسه مصاحبه استخدامی حاضر نمیشن اگه در اون روز از ظاهر خودشون مطمئن نباشن. یه خرده فکر کنین در مورد لطمه ای که این کار به اقتصادمون میزنه. اگه بتونیم به این معضل غلبه کنیم، چه فرصتی به دست میاریم. آزاد شدن این پتانسیل به سود هر یک از ماست. ولی چطور این کارو بکنیم؟ خوب، فقط حرف زدن نتیجه ای بیشتر از این نداره. فقط حرف زدن کافی نیست. اگه میخواین واقعاً تغییری ایجاد کنین،
باید کاری بکنید. و ما یاد گرفتیم که سه راه اصلی هست: اول اینکه باید اعتماد به بدن رو آموزش بدیم. باید به نوجوانهامون کمک کنیم روش غلبه بر فشار مرتبط با شکل ظاهری رو یاد بگیرن و اعتماد به نفس خودشونو تقویت کنن. حالا، خبر خوب اینه که برنامه های متعددی برای این کار وجود داره. خبر بد اینه که بیشتر اونا مؤثر نیستن. شوکه شدم وقتی متوجه شدم خیلی از برنامه های خوب در واقع به طور ناخواسته موقع اجرا وضعیت رو بدتر میکنن. پس باید به شدت مطمئن باشیم که برنامه هایی که به بچه هامون داده میشه
نه تنها اثر مثبتی دارن، بلکه اثری ماندگار هم دارند. و تحقیقات نشون داده بهترین برنامه ها شش نقطه کلیدی رو پوشش میدن: اولی نقش خانواده، دوستان و خویشاوندان. دومی نقش رسانه ها و فرهنگ افراد مشهور (ستاره ها)، بعد نحوه مقابله با اذیت و آزار و قلدری، نحوه رقابت و مقایسه خودمون با یکدیگر بر اساس شکل ظاهری، صحبت کردن درباره شکل ظاهری-- بعضی ها بهش میگن "صحبت بدن" یا "صحبت چاقی"-- و بالاخره، پی ریزی احترام و مراقبت از خود. این شش چیز، نقاط مهم شروع
برای هر کسی است که به طور جدی میخواد اعتماد به بدن رو به نحو مؤثر یاد بده. آموزش نقش حیاتی داره، ولی برای بر اومدن از عهده این مشکل لازمه همه و تک تک ما قدم پیش بذاریم و الگوهای بهتری برای زنها و دخترها در زندگی خودمون باشیم. وضعیت موجود رو به چالش بکشیم اینکه در جمع های ما زنان چه جوری دیده میشن و درباره شون صحبت میشه. درست نیست درباره سیاستمدارانمون بر اساس مدل مو یا اندازه پستان اونها قضاوت کنیم، یا اینطور برداشت کنیم که عزم یا موفقیت یه قهرمان المپیک اگه تماشاچی نداشته باشه پایین میاد.
باید شروع کنیم افراد رو براساس کارها و رفتارشون قضاوت کنیم، نه ظاهرشون. همه ما میتونیم با صحبت درباره مسئولیت مون در مورد عکسها و نظراتی شروع کنیم که در شبکه های اجتماعی مون منتشر می کنیم. میتونیم از افراد بر اساس تلاش اونا و اعمالشون تعریف و تمجید کنیم و نه ظاهرشون. و بذارین ازتون بپرسم، آخرین بار کِی بود که آینه رو ماچ کردین؟ در نهایت، ما نیاز داریم با هم کار کنیم به عنوان جوامع، به عنوان دولتها و به عنوان بنگاههای تجاری تا فرهنگ خودمون رو واقعاً تغییر بدیم
تا بچه هامون طوری بزرگ بشن که به تمام وجود خودشون بها بدن، به فردیت، گوناگونی، به رسمیت شناخته شدن، بها بدن. باید افرادی رو که تغییر واقعی ایجاد می کنن اساس قرار بدیم، افرادی که تفاوتی در جهان واقعی ایجاد میکنند. به اونا اعتبار بدیم، چون فقط در این صورت یه جهان متفاوت می سازیم. جهانی که بچه هامون آزاد باشن تا بهترین نسخه خودشون باشن، جایی که شکل ظاهری که فکر می کنن دارن هرگز مانع نمیشه خودشون باشن یا به چیزی که در زندگی میخوان، برسن. معنی اینو واسه کسی که تو زندگی تون هست تصور کنید.
چه کسی رو تو فکرتون دارین؟ همسرتون؟ خواهرتون؟ دخترتون؟ برادرزاده یا خواهرزاده تون؟ دوستتون؟ ممکنه فقط زنی باشه که چند تا صندلی اون ور شما نشسته. معنی این براش چیه اگه از صدایی راحت بشه که از درون ازش انتقاد می کنه، ازش ایراد میگیره که باید قد بلندتر، رانهای لاغرتر، شکم کوچکتر، یا پاهای کوچکتری داشته باشه؟ معنی این براش چی میتونه باشه اگه به اون غلبه کنیم و این طوری پتانسیل اونو آزادکنیم؟
حالا وسواس جامعه ما درباره شکل ظاهری جلوی ما رو میگیره. ولی بیاین واقعیت رو به بچه هامون نشون میدیم. بیاین به اونا نشون بدیم که شکل ظاهری تون فقط یه قسمت از هویت شماست و واقعیت اینه که ما دوستشون داریم به خاطر کسی که هستن و کارایی که می کنن و حسی در ما ایجاد می کنن. بیاین اعتماد به نفس رو جزو برنامه های آموزشی مون بکنیم. بیاین همه و تک تک ما نحوه گفتار و مقایسه خودمونو با دیگران تغییر بدیم. و بیاین با هم مثل جوامع کار کنیم، از اجتماعات محلی تا دولتها،
تا بچه کوچولوهای خوشحال یه ساله ی امروز تبدیل بشن به آدمای مطمئنی که فردا رو تغییر میدن. بیاین این کارو بکنیم. (تشویق)
This is my niece, Stella. She's just turned one and started to walk. And she's walking in that really cool way that one-year-olds do, a kind of teetering, my-body's-moving- too-fast-for-my-legs kind of way. It is absolutely gorgeous. And one of her favorite things to do at the moment is to stare at herself in the mirror. She absolutely loves her reflection. She giggles and squeals, and gives herself these big, wet kisses. It is beautiful. Apparently, all of her friends do this and my mom tells me that I used to do this, and it got me thinking:
When did I stop doing this? When is it suddenly not okay to love the way that we look? Because apparently we don't. Ten thousand people every month google, "Am I ugly?" This is Faye. Faye is 13 and she lives in Denver. And like any teenager, she just wants to be liked and to fit in. It's Sunday night. She's getting ready for the week ahead at school. And she's slightly dreading it, and she's a bit confused because despite her mom telling her all the time that she's beautiful, every day at school, someone tells her that she's ugly.
Because of the difference between what her mom tells her and what her friends at school, or her peers at school are telling her, she doesn't know who to believe. So, she takes a video of herself. She posts it to YouTube and she asks people to please leave a comment: "Am I pretty or am I ugly?" Well, so far, Faye has received over 13,000 comments. Some of them are so nasty, they don't bear thinking about. This is an average, healthy-looking teenage girl receiving this feedback at one of the most emotionally vulnerable times in her life. Thousands of people are posting videos like this,
mostly teenage girls, reaching out in this way. But what's leading them to do this? Well, today's teenagers are rarely alone. They're under pressure to be online and available at all times, talking, messaging, liking, commenting, sharing, posting — it never ends. Never before have we been so connected, so continuously, so instantaneously, so young. And as one mom told me, it's like there's a party in their bedroom every night. There's simply no privacy. And the social pressures that go along with that are relentless. This always-on environment is training our kids to value themselves
based on the number of likes they get and the types of comments that they receive. There's no separation between online and offline life. What's real or what isn't is really hard to tell the difference between. And it's also really hard to tell the difference between what's authentic and what's digitally manipulated. What's a highlight in someone's life versus what's normal in the context of everyday. And where are they looking to for inspiration? Well, you can see the kinds of images that are covering the newsfeeds of girls today. Size zero models still dominate our catwalks. Airbrushing is now routine.
And trends like #thinspiration, #thighgap, #bikinibridge and #proana. For those who don't know, #proana means pro-anorexia. These trends are teamed with the stereotyping and flagrant objectification of women in today's popular culture. It is not hard to see what girls are benchmarking themselves against. But boys are not immune to this either. Aspiring to the chiseled jaw lines and ripped six packs of superhero-like sports stars and playboy music artists. But, what's the problem with all of this? Well, surely we want our kids to grow up as healthy, well balanced individuals. But in an image-obsessed culture, we are training our kids
to spend more time and mental effort on their appearance at the expense of all of the other aspects of their identities. So, things like their relationships, the development of their physical abilities, and their studies and so on begin to suffer. Six out of 10 girls are now choosing not to do something because they don't think they look good enough. These are not trivial activities. These are fundamental activities to their development as humans and as contributors to society and to the workforce. Thirty-one percent, nearly one in three teenagers, are withdrawing from classroom debate. They're failing
to engage in classroom debate because they don't want to draw attention to the way that they look. One in five are not showing up to class at all on days when they don't feel good about it. And when it comes to exams, if you don't think you look good enough, specifically if you don't think you are thin enough, you will score a lower grade point average than your peers who are not concerned with this. And this is consistent across Finland, the U.S. and China, and is true regardless of how much you actually weigh. So to be super clear, we're talking about the
way you think you look, not how you actually look. Low body confidence is undermining academic achievement. But it's also damaging health. Teenagers with low body confidence do less physical activity, eat less fruits and vegetables, partake in more unhealthy weight control practices that can lead to eating disorders. They have lower self-esteem. They're more easily influenced by people around them and they're at greater risk of depression. And we think it's for all of these reasons that they take more risks with things like alcohol and drug use;
crash dieting; cosmetic surgery; unprotected, earlier sex; and self-harm. The pursuit of the perfect body is putting pressure on our healthcare systems and costing our governments billions of dollars every year. And we don't grow out of it. Women who think they're overweight — again, regardless of whether they are or are not — have higher rates of absenteeism. Seventeen percent of women would not show up to a job interview on a day when they weren't feeling confident about the way that they look. Have a think about what this is doing
to our economy. If we could overcome this, what that opportunity looks like. Unlocking this potential is in the interest of every single one of us. But how do we do that? Well, talking, on its own, only gets you so far. It's not enough by itself. If you actually want to make a difference, you have to do something. And we've learned there are three key ways: The first is we have to educate for body confidence. We have to help our teenagers develop strategies to overcome image-related pressures
and build their self-esteem. Now, the good news is that there are many programs out there available to do this. The bad news is that most of them don't work. I was shocked to learn that many well-meaning programs are inadvertently actually making the situation worse. So we need to make damn sure that the programs that our kids are receiving are not only having a positive impact, but having a lasting impact as well. And the research shows that the best programs address six key areas:
The first is the influence of family, friends and relationships. The second is media and celebrity culture, then how to handle teasing and bullying, the way we compete and compare with one another based on looks, talking about appearance — some people call this "body talk" or "fat talk" — and finally, the foundations of respecting and looking after yourself. These six things are crucial starting points for anyone serious about delivering body-confidence education that works. An education is critical,
but tackling this problem is going to require each and everyone of us to step up and be better role models for the women and girls in our own lives. Challenging the status quo of how women are seen and talked about in our own circles. It is not okay that we judge the contribution of our politicians by their haircuts or the size of their breasts, or to infer that the determination or the success of an Olympian is down to her not being a looker. We need to start judging people by what they do, not what they look like.
We can all start by taking responsibility for the types of pictures and comments that we post on our own social networks. We can compliment people based on their effort and their actions and not on their appearance. And let me ask you, when was the last time that you kissed a mirror? Ultimately, we need to work together as communities, as governments and as businesses to really change this culture of ours so that our kids grow up valuing their whole selves,
valuing individuality, diversity, inclusion. We need to put the people that are making a real difference on our pedestals, making a difference in the real world. Giving them the airtime, because only then will we create a different world. A world where our kids are free to become the best versions of themselves, where the way they think they look never holds them back from being who they are or achieving what they want in life. Think about what this might mean for someone in your life. Who have you got in mind?
Is it your wife? Your sister? Your daughter? Your niece? Your friend? It could just be the woman a couple of seats away from you today. What would it mean for her if she were freed from that voice of her inner critic, nagging her to have longer legs, thinner thighs, smaller stomach, shorter feet? What could it mean for her if we overcame this and unlocked her potential in that way? Right now, our culture's obsession
with image is holding us all back. But let's show our kids the truth. Let's show them that the way you look is just one part of your identity and that the truth is we love them for who they are and what they do and how they make us feel. Let's build self-esteem into our school curriculums. Let's each and every one of us change the way we talk and compare ourselves to other people. And let's work together as communities, from grassroots to governments,
so that the happy little one-year-olds of today become the confident changemakers of tomorrow. Let's do this. (Applause)