021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چرا به دستشویی‌های عمومیِ فارغ از جنسیت نیاز داریم؟

Ivan Coyote

Why we need gender-neutral bathrooms

There are a few things that we all need: fresh air, water, food, shelter, love ... and a safe place to pee. For trans people who don't fit neatly into the gender binary, public restrooms are a major source of anxiety and the place where they are most likely to be questioned or harassed. In this poetically rhythmic talk, Ivan Coyote grapples with complex and intensely personal issues of gender identity and highlights the need for gender-neutral bathrooms in all public places.


تگ های مرتبط :

Design, Gender, Gender Spectrum
چند تا چیز هست که همه ما نیاز داریم همه مون هوایی برای نفس کشیدن نیاز داریم آبِ شرب می خواهیم که بنوشیم به غذایی نیاز داریم که بخوریم ما نیاز به سرپناه و عشق داریم می دونید. عشق خیلی هم خوبه. و همه مون به جایی امن برای دستشویی کردن نیاز داریم. (خنده) آره؟ به عنوان یک فرد ترنس که به درستی در بین دو جنسیت جایی نداره، اگه من بتونم فردا دنیا رو تغییر بدم تا پیدا کردن راهم رو ساده تر کنم، ابتدایی ترین چیزی که انجام میدم اینه که پلک میزنم و دستشویی‌های یک شکل جنسیت-خنثی در تمام مکان های عمومی می سازم.
(تشویق تماشاگران) افراد تراجنسی با مشکلات خودشان آنها اخیرا توجه رسانه های بزرگ را زیاد به خودشان جلب می کنند. و این یک موضوع خیلی خوب و ضروری است، اما بیشتر اون توجه بر روی افراد خیلی معدودی متمرکز شده، بیشترشون تقریبا ثروتمند هستند و خیلی مشهور، و احتمالا آنقدرها هم نباید نگران جایی که برای دستشویی می روند باشند بین کلاسها در محیط دانشگاه، یا جایی که میخواهند در باشگاه ورزشی لباس عوض کنند در دبیرستان شان. شهرت و پول این افراد ستاره تلویزیونی ترنس را عایق کرده از بیشتر مسائل روزانه
که بقیه ما از ابتدای روز باید برای خودمون حلش کنیم دستشویی های عمومی. این دستشویی ها برای من تا جایی که میتونم به یاد بیارم یه مشکل بودن، نخست هنگامی که فقط یک دختربچه با رفتار پسرانه بودم و بعدها با یک ظاهر مردانه، ارگانیسمی بیشتر بر پایه استروژن. (خنده تماشاگران) خُب، امروز بعنوان یک فرد ترنس، رختکن‌ها و دستشویی‌های عمومی جاهایی هستند که اغلب زیرسئوال میرم یا مورد توهین قرار میگیرم. اغب از پشت درهایشان با کلامشان به من حمله می‌کنند. مأمورین حراست منو به بیرون رانده اند درحالی که شلوارم رو درست نکرده بودم. به من خیره میشن، جیغ میکشن، درباره ام حرف میزنن، و یه بار یه خانمی مسن با کیفش زد توی صورت من
که اون روز خجالت زده رفتم به خونه تقریباً مطمئنم که حداقل ۷۰ دلار پول خرده توی کیفش داشته و یه مشت از انواع آب نبات. (خنده حضار) می دونم بعضی از شماها به چی فکر می کنین. و عمدتاً هم حق با شماست. من این روزها می تونم فقط از دستشویی مردان استفاده کنم. اما این مشکل استفاده از اتاق رختکنی رو برام حل نمی کنه، درسته؟ و من نباید مجبور باشم که از اتاق مخصوص مردان استفاده کنم، چون مرد نیستم. من یه آدم تراجنسی هستم. و حالا ما این سیاستمداران پرتلاش رو داریم که مدام سعی دارند تا لایحه ای برای تصویب این قانون ارائه کنند. درموردش شنیده اید؟
آنها سعی دارند مردمی مثل من را تشویق و وادار به استفاده از دستشویی هایی کنند که فکر می کنند نسبت به جنسیت زمان تولدم مناسب تر است. و اگر این سیاستمداران بتوانند موفق شوند، در آریزونا یا کالیفرنیا یا فلوریدا یا فقط هفته ی پیش در هیوستون و تگزاس، یا اوتاوا، خب اونوقت، استفاده از دستشویی مردان برای من دیگر قانونی نخواهد بود. و هر بار یکی از این سیاستمدارها یکی از این لوایح رو پیش می کشه، من نمی تونم کمکی جز تعجب کنم، می دونید. چه کسی میخواهد و دقیقا ما چطور می خواهیم چنین قوانینی رو اجرا کنیم. درسته؟ با بررسی لباس؟ جدا.
بررسی اندام جنسی در دم در رختکن ها و استخرها؟ راهی قانونی یا اخلاقی یا مطلوبی نیست که بشود چنین قوانینی رو اجرا کرد. این قوانین فقط نگرانی و ترس از تراجنسی ها رو تشدید می کنن. اینا به امنیت کسی کمک نمی کنن. اما مطمئنا دنیا رو برای بعضی از ما خطرناک تر می کنند. و در ضمن، رنج فرزندانِ تراجنسی مون رو بیشتر. اونا از مدرسه اخراج میشن، یا از زندگی کردن با جمع دلسرد میشن. افراد تراجنسی، به خصوص جوانان تراجنسی با جنسیت نامعلوم وقتی میخواهند به استخر یا باشگاه بروند با مشکلات بیشتری روبرو میشوند، همچنین هنگام رفتن به دانشگاه،
بیمارستان ها، کتابخانه ها. حتی نمی خوام شروع کنم که با ما توی فرودگاه ها چطور رفتار میشه. اگه همین حالا حرکتی نکنیم که مطمئن شویم اینطور جاها به راستی به روی همه باز و قابل دسترسی هست، پس فقط باید صادق باشیم و مکان عمومی خطاب شون نکنیم. فقط باید قبول کنیم که اینها فقط به روی مردمی باز هستند که در یکی از دو دسته جنسیتی جای بگیرن، که من از اونا نیستم. هیچقوت نبودم. و همیشه هست. من یه دختر کوچیکی رو می شناسم. دختر یکی از دوستانم هست.
اون دختری با رفتارهای پسرونه هست. دارم در مورد چکمه های کابویی حرف میزنم و کامیون های اسباب بازی زردرنگ کاترپیلار و ظرف نگهداری حشرات، همه چیز. یه بار ازش پرسیدم رنگ مورد علاقه اش چیه. بهم گفت: "پلنگی نظامی" (خنده) بنابراین اون بچه کوچولوی نازنین، اکتبر گذشته بعد از گذروندن نصف روز در پیش دبستانی، با شلوار خیس از مدرسه میاد خونه چون وقتی خواسته بره از دستشویی دخترونه استفاده کنه بچه ها اذیت اش کرده بودن. درحالیکه معلم بهش گفته بود نباید بره دستشویی پسرها. و اون در جشن هالووین دو لیوان از اون
نوشیدنی های قرمز خورده بود. و خب، کیه که بتونه از اون نوشیدنی قرمزها بگذره، درسته؟ خیلی خوشمزه ست. و دیگه نتونست خودش رو بیش از اون نگه داره. اون و همکلاسی هاش چهارساله بودن. دیگه فکر میکردن به اندازه کافی زورشون میرسه تا اون دخترک رو از ورود به دستشوییِ به اصطلاح عمومی منع کنن. اون چهارسالش بود. و داشت درسی سخت رو می آموخت اینکه در پیش دبستانی، هیچ دری با تابلوی خوش آمد به افرادی مثل اون وجود نداره. اون حالا آموخته بود که دستشویی ها قراره یک معضل باشند و آن معضل با او شروع میشد و این مشکل او تنها بود.
پس دوست من ازم خواست که با دختر کوچیکش حرف بزنم، و من این کارو کردم. می خواستم بهش بگم که من و مادرش میخواهیم برای حل مشکلش بریم و با مدیران اون مدرسه صحبت کنیم و این مشکل به زودی مرتفع میشه، اما میدونستم حقیقت نداره. میخواستم بهش بگم همه ی این اوضاع، وقتی بزرگتر بشه درست میشن، اما نمی تونستم. پس ازش خواستم بهم بگه که چه اتفاقی افتاده، ازش خواستم بهم بگه چه احساسی بهش دست داده. "کلافه و ناراحت" گفت حسش اینه. خب منم بهش گفتم اون تنها نبوده
و چیزی هم که براش اتفاق افتاده درست نبوده، و بعدش اون ازم پرسید که منم قبلا شلوارم رو خیس کردم؟ من گفتم آره، کردم، اما نه واقعا برای زمانی طولانی. (خنده) که البته دروغ گفتم، چون میدونید چطور باید گفت مثلا ۴۲ یا ۴۳، و گاهی اوقات فقط، چه میدونم، کمی خودتون رو خیس میکنید وقتی عطسه یا سرفه می کنید، وقتی دارین از پله ها میرین بالا، یا کش و قوس میاین دروغ نگیم. اتفاق می افته، درسته؟ فکر کردم لازم نیست این چیزها رو بدونه. (خنده)
بهش گفتم، وقتی بزرگتر بشی، مثانه ات هم بزرگتر میشه. و وقتی مثلا به سن من برسی، میتونی زمان خیلی بیشتری خودت رو نگه داری، بهش قول دادم. "تا زمانی که برسم خونه؟" اون ازم پرسید. من گفتم "بله، تا زمانی که برسی خونه." به نظر میرسید حالش با این حرف من بهتر شده. پس بیایید دستشویی های فارغ از جنسیت و یکدست بسازیم همراه با کمی جا برای عوض کردن و پوشیدن لباس ورزشی. نمی تونیم دنیا رو یه شبه عوض کنیم برای کودکان مون، اما می تونیم بهشون یه مکان امن و خصوصی بدیم
که از اون دنیا فرار کنن، حتی برای یک دقیقه. این کارو می تونیم بکنیم. پس بیاید انجامش بدیم. و اگه شما از اون کسایی هستین که الان اونجا نشسته اند با لیستی از دلایل از قبل آماده که چرا این کار یک اولویت نیست، یا خیلی هزینه بره، یا به خودتون میگین دادن یه مکانِ امن به یه تراجنسی برای دستشویی کردن یا عوض کردن لباسش از یه انتخاب سبک زندگی حمایت میکنه که احساس میکنید به اخلاقیات، یا مردانگی شما، یا عقاید مذهبی تون صدمه میزنه، پس اجازه بدید از بخشی از قلب شما
خواهش کنم که احتمالا، میشه امید داشت، به باقی جمیعت اهمیت میده. اگر نمی تونید به خودتون بقبولانید که برای افرادی مثل من اهمیت قائل باشید، پس در مورد زنان و دخترانی که اختلال تصویر بدنی دارند چه میکنید؟ به افراد دیگری که دچار این اختلال میشوند، چه میگویید؟ با اون پسری که در مدرسه، حدود سی سانتیمتر از همکلاسیهاش کوتاه تره یا صداش هنوز کامل شکل نگرفته چه میکنید؟ آه، کلاس هشتم، چه استاد بی رحمی میتوانید باشید. درسته؟ در مورد افراد دارای اختلال اضطراب چی؟ افراد دارای معلولیت یا کسانی که به کمک احتیاج دارند را چه میگویید؟
در مورد اشخاصی با بدنهایی که به هر دلیلی، با جریان تفکرِ غالب، در مورد اینکه بدن چه شکلی باید باشه، سازگار نیست چی؟ چقدر از ما هنوز خجالت می کشیم یا می ترسیم از لباس عوض کردن در مقابل دوستان مون، و چقدر از ما به آن ترس اجازه می دهیم که ما را از چیزی به مهمیِ تربیت بدنی باز بداره؟ آیا از امکاناتِ یکدستِ فارغ از جنسیت، همه ی این افراد سود نمی برند؟ نمی توانیم عقاید ترس از تراجنسیتی رو یک شبه تغییر بدیم، اما می تونیم به هر کسی جای تغییر رو بدیم تا همه بتونیم رو این کار کنیم
که دنیا رو امن تر کنیم برای همه مون. بابت گوش دادن تون ممنونم. (تشویق) ممنونم. (تشویق)
There are a few things that all of us need. We all need air to breathe. We need clean water to drink. We need food to eat. We need shelter and love. You know. Love is great, too. And we all need a safe place to pee. (Laughter) Yeah? As a trans person who doesn't fit neatly into the gender binary, if I could change the world tomorrow to make it easier for me to navigate, the very first thing I would do is blink and create single stall, gender-neutral bathrooms in all public places.
(Applause) Trans people and trans issues, they've been getting a lot of mainstream media attention lately. And this is a great and necessary thing, but most of that attention has been focused on a very few individuals, most of whom are kinda rich and pretty famous, and probably don't have to worry that much anymore about where they're going to pee in between classes at their community college, or where they're going to get changed into their gym strip at their public high school. Fame and money insulates these television star trans people
from most of the everyday challenges that the rest of us have to tackle on a daily basis. Public bathrooms. They've been a problem for me since as far back as I can remember, first when I was just a little baby tomboy and then later as a masculine-appearing, predominantly estrogen-based organism. (Laughter) Now, today as a trans person, public bathrooms and change rooms are where I am most likely to be questioned or harassed. I've often been verbally attacked behind their doors. I've been hauled out by security guards with my pants still halfway pulled up. I've been stared at, screamed at, whispered about,
and one time I got smacked in the face by a little old lady's purse that from the looks of the shiner I took home that day I am pretty certain contained at least 70 dollars of rolled up small change and a large hard candy collection. (Laughter) And I know what some of you are thinking, and you're mostly right. I can and do just use the men's room most of the time these days. But that doesn't solve my change room dilemmas, does it? And I shouldn't have to use the men's room because I'm not a man. I'm a trans person. And now we've got these fearmongering politicians
that keep trying to pass these bathroom bills. Have you heard about these? They try to legislate to try and force people like myself to use the bathroom that they deem most appropriate according to the gender I was assigned at birth. And if these politicians ever get their way, in Arizona or California or Florida or just last week in Houston, Texas, or Ottawa, well then, using the men's room will not be a legal option for me either. And every time one of these politicians brings one of these bills to the table, I can't help but wonder, you know,
just who will and exactly how would we go about enforcing laws like these. Right? Panty checks? Really. Genital inspections outside of bath change rooms at public pools? There's no legal or ethical or plausible way to enforce laws like these anyway. They exist only to foster fear and promote transphobia. They don't make anyone safer. But they do for sure make the world more dangerous for some of us. And meanwhile, our trans children suffer. They drop out of school, or they opt out of life altogether. Trans people, especially trans and gender-nonconforming youth
face additional challenges when accessing pools and gyms, but also universities, hospitals, libraries. Don't even get me started on how they treat us in airports. If we don't move now to make sure that these places are truly open and accessible to everyone, then we just need to get honest and quit calling them public places. We need to just admit that they are really only open for people who fit neatly into one of two gender boxes, which I do not.
I never have. And this starts very early. I know a little girl. She's the daughter of a friend of mine. She's a self-identified tomboy. I'm talking about cowboy boots and Caterpillar yellow toy trucks and bug jars, the whole nine yards. One time I asked her what her favorite color was. She told me, "Camouflage." (Laughter) So that awesome little kid, she came home from school last October from her half day of preschool with soggy pants on because the other kids at school were harassing her
when she tried to use the girls' bathroom. And the teacher had already instructed her to stay out of the boys' bathroom. And she had drank two glasses of that red juice at the Halloween party, and I mean, who can resist that red juice, right? It's so good. And she couldn't hold her pee any longer. Her and her classmates were four years old. They already felt empowered enough to police her use of the so-called public bathrooms. She was four years old. She had already been taught the brutal lesson that there was no bathroom door at preschool
with a sign on it that welcomed people like her. She'd already learned that bathrooms were going to be a problem, and that problem started with her and was hers alone. So my friend asked me to talk to her little daughter, and I did. I wanted to tell her that me and her mom were going to march on down and talk to that school, and the problem was going to go away, but I knew that wasn't true. I wanted to tell her that it was all going to get better when she got older, but I couldn't. So I asked her to tell me the story of what had happened,
asked her to tell me how it made her feel. "Mad and sad," she told me. So I told her that she wasn't alone and that it wasn't right what had happened to her, and then she asked me if I had ever peed in my pants before. I said yes, I had, but not for a really long time. (Laughter) Which of course was a lie, because you know how you hit, like, 42 or 43, and sometimes you just, I don't know, you pee a little bit when you cough or sneeze,
when you're running upstairs, or you're stretching. Don't lie. It happens. Right? She doesn't need to know that, I figure. (Laughter) I told her, when you get older, your bladder is going to grow bigger, too. When you get old like me, you're going to be able to hold your pee for way longer, I promised her. "Until you can get home?" she asked me. I said, "Yes, until you can get home." She seemed to take some comfort in that.
So let's just build some single stall, gender-neutral bathrooms with a little bench for getting changed into your gym clothes. We can't change the world overnight for our children, but we can give them a safe and private place to escape that world, if only for just a minute. This we can do. So let's just do it. And if you are one of those people who is sitting out there right now already coming up with a list of reasons in your head why this is not a priority, or it's too expensive, or telling yourself that giving a trans person a safe place to pee
or get changed in supports a lifestyle choice that you feel offends your morality, or your masculinity, or your religious beliefs, then let me just appeal to the part of your heart that probably, hopefully, does care about the rest of the population. If you can't bring yourself to care enough about people like me, then what about women and girls with body image issues? What about anyone with body image stuff going on? What about that boy at school who is a foot shorter than his classmates, whose voice still hasn't dropped yet? Hey?
Oh, grade eight, what a cruel master you can be. Right? What about people with anxiety issues? What about people with disabilities or who need assistance in there? What about folks with bodies who, for whatever reason, don't fit into the mainstream idea of what a body should look like? How many of us still feel shy or afraid to disrobe in front of our peers, and how many of us allow that fear to keep us from something as important as physical exercise? Would all those people not benefit
from these single stall facilities? We can't change transphobic minds overnight, but we can give everybody a place to get changed in so that we can all get to work making the world safer for all of us. Thank you for listening. (Applause) Thank you. (Applause)