021-22889554
021-26703715
مشاوره آموزشی رایگان

021-22889554  |  021-26703715 مشاوره آموزشی رایگان

کودکان شما ممکن است در مریخ زندگی کنند. و این شرح زندگیشان است

Stephen Petranek

Your kids might live on Mars. Here's how they'll survive

It sounds like science fiction, but journalist Stephen Petranek considers it fact: within 20 years, humans will live on Mars. In this provocative talk, Petranek makes the case that humans will become a spacefaring species and describes in fascinating detail how we'll make Mars our next home. "Humans will survive no matter what happens on Earth," Petranek says. "We will never be the last of our kind."


تگ های مرتبط :

Architecture, Engineering, Environment
کمربند ها رو محکم ببندید، به مریخ می‌رویم. نه فقط با چند فضا نورد -- هزاران نفر به مریخ مهاجرت می‌کنند. و با اطمینان می‌گویم به همین زودی این کار را خواهند کرد. بعضی از شما نهایتا مشغول پروژه هایی در مریخ خواهید شد، و تضمین می کنم که تعدادی از بچه های شما در آنجا زندگی خواهد کرد. شاید به نظر مسخره بیاید، پس در مورد چگونگی و زمان این اتفاق برایتان توضیح می‌دهم. اما در ابتدا می خواهم سوال مشخصی را بررسی کنم: اصلا برای چی باید این کار رو کرد؟ ۱۲ سال پیش، برنامه ای در TED داشتم در مورد ۱۰ راه که دنیا ممکن است یکباره به پایان برسد.
ما بی اندازه در برابر دمدمی مزاجی این کهکشان آسیب پذیریم. تنها یک سنگ آسمانی بزرگ کافی است تا ما را از میان ببرد. برای بقا باید به فراتر از سیاره خانگی مان دسترسی داشته باشیم. فکر کنید که چقدر دردناک است اگر تمامی دستیابی های بشریت یکباره محو شود. و دلیل دیگری هم برای رفتن وجود دارد: اکتشاف در ژن ماست. دو میلیون سال پیش انسانها در آفریقا تکامل یافتند و بعد به آهستگی اما با اطمینان در تمامی سیاره پخش شدند برای دسترسی به طبیعت وحشی که فراتر از افق هایشان گسترده شده بود. این در درون ماست. و آنها در این امر موفق شدند. بسیاری از بزرگترین پیشرفت‌های تمدن و صنعت
بدلیل جستجو های ما بوده است. بله، ما می توانیم کارهای خوب بسیاری با سرمایه ایجاد یک جامعه پیشرفته در مریخ انجام دهیم. و بله همه ما باید بیشتر مواظب سیاره خانه خود باشیم. و بله، من نگرانم که مریخ را دچار همان مشکلات زمین کنیم. اما برای لحظه ای فکر کن، وقتی جان اف کندی به ما گفت که انسانی را روی مریخ فرود می آوریم چه می‌شد. او نسلی را برای آرزو داشتن به هیجان آورد. فکر کنید که چطور از فرود روی مریخ الهام خواهیم گرفت. احتمالا بر می گردیم و به زمین نگاه خواهیم کرد و می بینیم که اینها تنها مجموعه‌ای از انسانیت هستند و شاید بعد به زمین نگاه کنیم،
زمانی که برای بقا در مریخ تلاش می‌کنیم، و بفهمیم که سیاره خانه ما چقدر با ارزش است. پس بگذارید در باره این ماجرای خارق العاده ای که می خواهیم انجام دهیم بگویم. اما اول، چند واقعیت شگفت انگیز در باره جایی که می‌رویم. این تصویر، اندازه واقعی مریخ را در مقایسه با زمین نشان می‌دهد. مریخ سیاره خواهر ما نیست. خیلی از نصف زمین کوچک تر است، و با وجود این واقعیت که که کوچکتر است، سطحی از مریخ که می‌شود روی ان ایستاد معادل سطحی از زمین است که قابل ایستادن است، چون بیشتر زمین با آب پوشیده شده. جو مریخ واقعا رقیق است --
۱۰۰ بار رقیق تر از زمین -- و قابل تنفس نیست. ۹۶ درصد آن دی اکسید کربن است. و واقعا سرد است. دمای متوسط منهای ۶۲ درجه سانتی گراد است، اگرچه گستره دما در آنجا خیلی متفاوت است. طول روز مریخ تقریبا معادل روز زمین است، باضافه ۳۹ دقیقه. فصل ها و سال ها در مریخ دوبرابر زمین طول می‌کشند. و برای هر کسی که بخواهد به خود بال ببندد و پرواز کند، مریخ جاذبه خیلی کمتری نسبت به زمین دارد، و جایی است که می توانی از روی ماشینت بپری بجای چرخیدن دورش. همینطور که می بینید، مریخ کاملا شبیه زمین نیست،
اما با اختلافی زیاد قابل زیست ترین محل در کل منظومه شمسی است. اما مشکل اینجاست، مریخ خیلی دور است، هزار بار دورتر از کره ماه خودمان. فاصله ماه ۲۵۰٬۰۰۰ مایل است و رسیدن به آن برای فضانوردان آپولو سه روز طول کشید. مریخ ۲۵۰ میلیون مایل دورتر است و برای ما هشت ماه طول می کشد تا به آنجا برسیم -- ۲۴۰ روز. و اگر ما مشخصا در روز خاصی پرتاب شویم، در زمان خیلی ویژه‌ای، یکبار در هر دوسال، وقتی که مریخ و زمین درست در امتداد هم قرار می‌گیرند، تا مسافتی که موشک باید طی کند کمترین باشد.
۲۴۰ روز مدت طولانی است که با همکارانتان در یک قوطی فلزی گیر کرده باشید. و در این بین، سوابق ما در رسیدن به مریخ افتضاح است. ما و روس ها، اروپایی ها، ژاپنی‌ها، چینی ها و هندی‌ها، ۴۴ موشک به آنجا فرستاده‌ایم، و بیشتر آنها یا گم شده اند و یا سقوط کرده‌اند. تنها یک سوم ماموریت های مریخ موفقیت آمیز بوده اند. و به هر صورت در حال حاضرموشکی که آنقدر بزرگ باشد که به آنجا برویم نداریم. زمانی این موشک را داشتیم، ساترن ۵. چند تایی ساترن ۵ می توانست ما را آنجا ببرد. با شکوه ترین دستگاهی بود که تا کنون توسط انسان ساخته شده، و موشکی بود که ما را به ماه برد.
اما آخریم ساترن ۵ در سال ۱۹۷۳ برای پرتاب ایستگاه فضایی اسکای لب استفاده شد، و بعد تصمیم گرفتیم تا چیزی که شاتل نام گرفت را بسازیم بجای آنکه مسیر مریخ را بعد از فرود در ماه ادامه دهیم. بزرگترین موشکی که حالا داریم تنها نصف اندازه ای است که چیزی را برای ما به مریخ ببرد. پس رفتن به مریخ ساده نیست و این سوال واقعا جالبی را پیش می آورد ... اولین انسان واقعا تا چه زمانی در آنجا فرود می آید؟ بعضی از کارشناسان معتقدند که اگر تا ۲۰۵۰ به آنجا برویم، دستاورد خیلی خوبی خواهد بود. این روز ها، ناسا به نظر معتقد است تا ۲۰۴۰ می تواند انسان را به مریخ ببرد. ممکن است بتوانند.
من فکر می کنم که انها می توانند انسان را تا ۲۰۳۵ به مدار مریخ ببرند. اما مشخصا، فکر نمی کنم که زحمت این کار را در ۲۰۳۵ برای فرستادن یک موشک به خود بدهند، چون قبلا به آنجا رسیده‌ایم. ما در سال ۲۰۲۷ در مریخ فرود خواهیم آمد. و دلیلش اینست که این مرد متعهد به انجامش است. نام او « الون ماسک» است، او مدیر عامل تسلا موتورز و اسپیس ایکس است. او خودش به من گفت که در ۲۰۲۵ در مریخ فرود خواهیم آمد، اما الون ماسک از من خوشبین تر است -- و این سابقه ای طولانی دارد -- به همین خاطر چند سالی تخفیف داده‌ام. اگرچه ...
باید از خود بپرسیم، واقعا این شخص میتونه این کار را در ۲۰۲۵ یا ۲۰۲۷ انجام بده؟ خوب، بگذارید ده سال اخیر را با الون ماسک کمی بررسی کنیم. ۱۰ سال پیش کجا بود؟ این خودرو الکتریکی تسلاست. در ۲۰۰۵، خیلی از آدمهای صنعت خودرو می‌گفتند، تا ۵۰ سال آینده یک خودرو الکتریکی خوب نخواهیم داشت، و این کجا بود؟ این موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس است، در حال بالا بردن شش تن بار به ایستگاه فضایی بین المللی. ۱۰ سال پیش، اسپیس ایکس هیچ کاری نکرده بود، و یا موشکی را به هیچ کجا پرتاب نکرده بود. پس به نظرم احتمال خوبی وجود دارد
که کسی که صنعت خودرو سازی را متحول کرده در کمتر از ۱۰ سال و کسی که یک شرکت کامل پرتاب موشک را در کمتر از ۱۰ سال بوجود آورده ما را در ۲۰۲۷ به مریخ می برد. باید این را بدانید: دولت ها و ربات ها دیگر مدیریت این موضوع را ندارند. شرکت های خصوصی در حال جهش به فضا هستند و دوست دارند تا شما را به مریخ ببرند. و این سوال مهمی را پیش می‌آورد. آیا واقعا می‌توانیم آنجا زندگی کنیم؟ ممکن است ناسا نتواند ما را تا ۲۰۴۰ به آنجا ببرد و یا ممکن است که خیلی وقت قبل از ناسا به آنجا برویم، اما ناسا مسئولیت بسیار بزرگی در فهمیدن چگونگی زندگی در مریخ دارد.
بگذارید به مشکل اینطور نگاه کنیم. این چیزی است که شما برای زندگی در زمین نیاز دارید: غذا، آب، مسکن و لباس. و این چیزی است که شما برای زندگی در مریخ نیاز دارید: همه بالایی ها، بعلاوه اکسیژن. بیایید به مهمترین موضوع این لیست اول نگاه کنیم. آب پایه همه حیاتی است که می‌شناسیم، و بسیار سنگین تر از آن است که برای زندگی آن را از زمین به مریخ حمل کنیم، پس اگر می خواهیم در مریخ موفق شویم باید آب پیدا کنیم. و اگر به مریخ نگاه کنید، به نظر واقعا خشک می‌آید، به نظر می رسد که کل سیاره یک بیابان است. اما معلوم شده که اینطور نیست.
تنها خاک روی مریخ حاوی ۶۰ درصد آب است. و تعدادی از مدار گرد های ما که هنوز دور مریخ پرواز می کنند نشان داده اند -- و در ضمن، این عکس واقعی است -- که خیلی از دهانه های روی مریخ لایه هایی از آب یخزده در خود دارند. جای بدی برای ایجاد یک مجموعه انسانی نیست. اینجا تصویری از حفاری کوچکی که کاوشگر فونیکس در ۲۰۰۸ انجام داده می‌بینیم، که نشان می‌دهد درست زیر سطح خاک یخ وجود دارد -- این چیز سفید یخ است. در تصویر دوم، که چهار روز بعد از اولی گرفته شده، می بینید که مقداری از آن بخار شده. مدار گرد ها همچنین به ما می‌گویند که مقدلر عظیمی آب زیر زمینی در مریخ
یخچال های طبیعی وجود دارد. در واقع، اگر تنها آب موجود در قطب های مریخ ذوب شود، بیشتر سطح سیاره زیر ۱۰ متر آب خواهد رفت. پس کلی اب در آنجا هست، اما بیشتر آن یخ است، و بیشتر آن زیر زمین، و نیاز به کلی انرژی و نیروی انسانی برای دسترسی دارد. این وسیله‌ ای است که در دانشگاه واشنگتن ساخته شده در سال ۱۹۹۸. اساسا یک رطوبت زدای ساده است. و معلوم شده که رطوبت جو مریخ اغلب ۱۰۰ درصد است. پس این دستگاه می تواند همه آبی را که انسان نیاز دارد بسادگی از جو مریخ بدست آورد. در مرحله بعد باید نگران آنچه تنفس می کنیم باشیم.
راستش را بگویم، واقعا متعجب شدم وقتی فهمیدم که ناسا این مشکل را حل کرده. این یک محقق MIT به نام مایکل هشت است. و او این دستگاه را به نام موکسی، ساخته است. من عاشق این وسیله هستم. اساسا معکوس یک پیل سوختی است، جو مریخ را به خود می کشد و اکسیژن بیرون می دهد. و باید یادت باشد که CO2 -- دی اکسید کربن، ۹۶ درصد جو مریخ است -- ۷۸ درصد CO2 خودش اکسیژن است. مریخ نورد بزرگ بعدی که ناسا در ۲۰۲۰ به مریخ می فرستد مجهز به یکی از این وسیله ها است، که می تواند به اندازه ای اکسیژن تولید کند
که یک نفر را مداوما زنده نگه دارد. و نکته این موضوع این است -- و این تنها برای آزمایش است -- نکته این موضوع اینست که این وسیله از پایه بگونه ای طراحی شده تا بتواند با ضریب ۱۰۰ توسعه پیدا کند. موضوع بعدی، چه چیزی خواهیم خورد؟ خوب، برای کشت غذا از هیدروفونیک استفاده می‌کنیم، اما امکان کشت بیش از ۱۵ تا ۲۰ درصد غذایمان را در آنجا نداریم، حداقل نه تا وقتی که آب در سطح مریخ جاری شود و ما واقعا امکان و توان کشت و زراعت را دارا هستیم. در این بین، بیشتر غذایمان از زمین وارد می‌شود،
که بصورت خشک است. و بعد به مسکن نیاز داریم. در ابتدا می توانیم از بناهای های بادی تحت فشار استفاده کنیم همینطور درخود مریخ نشین ها. اما این روش واقعا فقط در روز کار می‌کند. تشعشعات خورشیدی بسیاز زیاد است و همینطور تابش‌های اشعه کیهانی. پس واقعا باید به زیر زمین رفت. مشخص شده که خاک مریخ، روی هم رفته، برای ساخت آجر بسیار مناسب است. و ناسا این را هم مشخص کرده است. آنها می خواهند نوعی از پلاستیک پلیمر را در آجرها قرار دهند، و در داخل اجاق مایکرو ویو فشرده کنند، و حالا می توانید بناهایی با دیوار های واقعا ضخیم بسازید.
و یا ممکن است تصمیم بگیریم تا زیر زمین در غار ها یا مجاری گدازه زندگی کنیم، که خیلی از آنها وجود دارند. و نهایتا، در مورد لباس. روی زمین ما کیلومترها جو بالای سرمان داریم، که ۷ کیلو گرم فشار دائمی بر بدن ما وارد می کند، و بدن ما دائما در حال فشار به بیرون در مقابل آن است. روی مریخ تقریبا فشار جوی وجود ندارد. پس « دیوا نیومن»، محقق MIT، این لباس فضایی براق را ساخته است. که ما را در خود نگه می دارد، جلوی تشعشع را می‌گیرد و ما را گرم نگه می‌دارد. بگذارید دقیقه ای به این فکر کنیم.
غذا، مسکن، لباس، آب، اکسیژن ... این کار شدنی است. واقعا می شود. اما هنوز کمی پیچیده و کمی مشکل است. و این ما را به قدم بزرگ بعدی -- قدمی واقعا بزرگ -- در داشتن یک زندگی خوب در مریخ می‌برد. و آن زمینی کردن سیاره است: که آن را بیشتر شبیه زمین کنیم، مهندسی مجدد کل سیاره. به نظر خیلی گستاخانه می آید، اما در واقع فناوری لازم برای انجام همه این کارهایی که می خواهم بگویم وجود دارد. در ابتدا باید گرمش کنیم.
مریخ بسیار سرد است چون جو بسیار نازکی دارد. پاسخ اینجاست، در قطب جنوب و قطب شمال مریخ، هر دو آنها پوشیده از مقدار قابل توجهی دی اکسید کربن یخزده هستند -- یخ خشک. اگر گرمش کنیم، مستقیما به داخل جو متصاعد می شوند که غلظت جو را شبیه به آنچه در زمین اتفاق می افتد افزایش می‌دهد. و همانطور که می دانیم، CO2 گاز گلخانه ای بسیار قوی است. روش مورد علاقه من برای این کار برپا کردن یک بادبان خورشیدی خیلی خیلی بزرگ و متمرکز کردن آن -- که اساسا مثل یک آینه عمل می کند --
و تمرکز آن در ابتدا روی قطب جنوب مریخ است. همانطور که سیاره می چرخد، تمامی آن یخ های خشک را گرم و متصاعد می‌کند، که به جو وارد می شود. و واقعا مدت زیادی طول نمی‌کشد تا دمای مریخ شروع به افزایش کند، احتمالا در کمتر از ۲۰ سال. همین حالا، در یک روز خوب در استوا، در وسط تابستان در مریخ، دما می تواند واقعا به ۲۱ درجه برسد، اما می تواند تا منهای ۷۳ درجه در شب هم پایین رود. ( خنده حضار ) آنچه به دنبالش هستیم یک اثر گلخانه ای غیر قابل کنترل است: دما به اندازه ای افزایش یابد تا ببینیم که خیلی از یخ های روی مریخ --
خصوصا یخ های داخل زمین -- ذوب شوند. و بعد جادوی واقعی آغاز می‌شود. همچنان که جو غلیظ تر می‌شود، همه چیز بهتر می شوند. حفاظت بهتری در برابر تشعشع بوجود می‌آید، جو بیشتر ما را گرمتر می‌کند، سیاره را گرمتر میکند، پس آب جاری خواهیم داشت و محصولات را ممکن می سازد. و بعد بخار آب بیشتری به هوا می رود، و گاز گلخانه ای قوی دیگری را ایجاد می‌کند. باران و برف در مریخ خواهد بارید. و جو غلیظ تر آنقدر فشار را بالا می‌برد که می توانیم آن لباس های فضایی را در آوریم. ما تنها نیاز به حدود دو و نیم کیلو گرم فشار برای زندگی داریم. و نهایتا، مریخی ساخته می شود که شبیه به بریتیش کلمبیا خواهد بود.
اما هنوز با مشکل پیچیده ای مواجهیم اینکه جو را قابل تنفس کنیم، و صادقانه بگویم این ممکن است این کار ۱۰۰۰ سال طول بکشد. اما انسان‌ها بطرز شگفت آوری باهوشند و بی نهایت قابل انطباق. نمی شود گفت که فناوری‌های آینده ما چه توانایی هایی فراهم می آورند و نمی شود گفت که با بدنمان چه می توانیم بکنیم. هم اکنون در زیست شناسی، ما در مرز توانایی کنترل ژنتیکی خود هستیم، اینکه ژن ها در بدن‌های ما چه می‌کنند، و مطمئنا، و در نهایت، با تکامل خود ما. می توانیم به گونه های انسانی در زمین تبدیل شویم که کمی با گونه های انسانی در مریخ متفاوتند.
اما آنجا چه خواهی کرد؟ چه زندگی خواهی داشت؟ مثل روی زمین خواهد بود. کسی رستورانی راه می اندازد، دیگری کارگاه ریخته گری می سازد. شخص دیگری روی مریخ فیلم های مستند می سازد و آنها را روی زمین می‌فروشد. و عده ای احمق سریال تلویزیونی زنده می‌سازند. ( خنده حضار ) شرکت‌های نرم افزاری خواهند بود، هتل‌ها، نوشیدنی فروشی‌ها خواهند بود. این ها حتمی است: این برهم زننده ترین اتفاق عمرمان خواهد بود، و فکر می کنم الهام بخش ترینش هم هست. از هر دختر بچه ۱۰ ساله ای بپرسید که آیا می خواهد به مریخ برود.
کودکانی که حالا در مدارس ابتدایی هستند می توانند انتخاب کنند که آنجا زندگی کنند. زمانی را که در ماه فرود آمدیم را یادتان هست؟ وقتی که این اتفاق افتاد، مردم به هم نگاه می کردند و می‌گفتند، « اگر بتوانیم این کار را بکنیم، هر کاری ممکن است.» وقتی که واقعا یک جامعه جدید در مریخ بسازیم چه فکری خواهند کرد؟ و مهمترین همه، این کار ما را تبدیل یک گونه « فضا گذر» خواهد کرد. و به معنی آن خواهد بود که هر اتفاقی برای زمین بیفتد انسان ها زنده خواهند ماند. ما هیچ وقت آخرین نمونه نوع خود نخواهیم بود. متشکرم. (
Strap yourselves in, we're going to Mars. Not just a few astronauts -- thousands of people are going to colonize Mars. And I am telling you that they're going to do this soon. Some of you will end up working on projects on Mars, and I guarantee that some of your children will end up living there. That probably sounds preposterous, so I'm going to share with you how and when that will happen. But first I want to discuss the obvious question: Why the heck should we do this? 12 years ago, I gave a TED talk on 10 ways the world could end suddenly.
We are incredibly vulnerable to the whims of our own galaxy. A single, large asteroid could take us out forever. To survive we have to reach beyond the home planet. Think what a tragedy it would be if all that humans have accomplished were suddenly obliterated. And there's another reason we should go: exploration is in our DNA. Two million years ago humans evolved in Africa and then slowly but surely spread out across the entire planet by reaching into the wilderness that was beyond their horizons. This stuff is inside us. And they prospered doing that.
Some of the greatest advances in civilization and technology came because we explored. Yes, we could do a lot of good with the money it will take to establish a thriving colony on Mars. And yes we should all be taking far better care of our own home planet. And yes, I worry we could screw up Mars the way we've screwed up Earth. But think for a moment, what we had when John F. Kennedy told us we would put a human on the moon. He excited an entire generation to dream. Think how inspired we will be to see a landing on Mars. Perhaps then we will look back at Earth and see that that is one people instead of many
and perhaps then we will look back at Earth, as we struggle to survive on Mars, and realize how precious the home planet is. So let me tell you about the extraordinary adventure we're about to undertake. But first, a few fascinating facts about where we're going. This picture actually represents the true size of Mars compared to Earth. Mars is not our sister planet. It's far less than half the size of the Earth, and yet despite the fact that it's smaller, the surface area of Mars that you can stand on is equivalent to the surface area of the Earth that you can stand on,
because the Earth is mostly covered by water. The atmosphere on Mars is really thin -- 100 times thinner than on Earth -- and it's not breathable, it's 96 percent carbon dioxide. It's really cold there. The average temperature is minus 81 degrees, although there is quite a range of temperature. A day on Mars is about as long as a day on Earth, plus about 39 minutes. Seasons and years on Mars are twice as long as they are on Earth. And for anybody who wants to strap on some wings and go flying one day, Mars has a lot less gravity than on Earth,
and it's the kind of place where you can jump over your car instead of walk around it. Now, as you can see, Mars isn't exactly Earth-like, but it's by far the most livable other place in our entire solar system. Here's the problem. Mars is a long way away, a thousand times farther away from us than our own moon. The Moon is 250,000 miles away and it took Apollo astronauts three days to get there. Mars is 250 million miles away and it will take us eight months to get there -- 240 days. And that's only if we launch on a very specific day,
at a very specific time, once every two years, when Mars and the Earth are aligned just so, so the distance that the rocket would have to travel will be the shortest. 240 days is a long time to spend trapped with your colleagues in a tin can. And meanwhile, our track record of getting to Mars is lousy. We and the Russians, the Europeans, the Japanese, the Chinese and the Indians, have actually sent 44 rockets there, and the vast majority of them have either missed or crashed. Only about a third of the missions to Mars have been successful. And we don't at the moment have a rocket big enough to get there anyway.
We once had that rocket, the Saturn V. A couple of Saturn Vs would have gotten us there. It was the most magnificent machine ever built by humans, and it was the rocket that took us to the Moon. But the last Saturn V was used in 1973 to launch the Skylab space station, and we decided to do something called the shuttle instead of continuing on to Mars after we landed on the Moon. The biggest rocket we have now is only half big enough to get us anything to Mars. So getting to Mars is not going to be easy and that brings up a really interesting question ... how soon will the first humans actually land here?
Now, some pundits think if we got there by 2050, that'd be a pretty good achievement. These days, NASA seems to be saying that it can get humans to Mars by 2040. Maybe they can. I believe that they can get human beings into Mars orbit by 2035. But frankly, I don't think they're going to bother in 2035 to send a rocket to Mars, because we will already be there. We're going to land on Mars in 2027. And the reason is this man is determined to make that happen. His name is Elon Musk, he's the CEO of Tesla Motors and SpaceX.
Now, he actually told me that we would land on Mars by 2025, but Elon Musk is more optimistic than I am -- and that's going a ways -- so I'm giving him a couple of years of slack. Still ... you've got to ask yourself, can this guy really do this by 2025 or 2027? Well, let's put a decade with Elon Musk into a little perspective. Where was this 10 years ago? That's the Tesla electric automobile. In 2005, a lot of people in the automobile industry were saying, we would not have a decent electric car for 50 years. And where was that?
That is SpaceX's Falcon 9 rocket, lifting six tons of supplies to the International Space Station. 10 years ago, SpaceX had not launched anything, or fired a rocket to anywhere. So I think it's a pretty good bet that the person who is revolutionizing the automobile industry in less than 10 years and the person who created an entire rocket company in less than 10 years will get us to Mars by 2027. Now, you need to know this: governments and robots no longer control this game. Private companies are leaping into space
and they will be happy to take you to Mars. And that raises a really big question. Can we actually live there? Now, NASA may not be able to get us there until 2040, or we may get there a long time before NASA, but NASA has taken a huge responsibility in figuring out how we can live on Mars. Let's look at the problem this way. Here's what you need to live on Earth: food, water, shelter and clothing. And here's what you need to live on Mars: all of the above, plus oxygen. So let's look at the most important thing on this list first.
Water is the basis of all life as we know it, and it's far too heavy for us to carry water from the Earth to Mars to live, so we have to find water if our life is going to succeed on Mars. And if you look at Mars, it looks really dry, it looks like the entire planet is a desert. But it turns out that it's not. The soil alone on Mars contains up to 60 percent water. And a number of orbiters that we still have flying around Mars have shown us -- and by the way, that's a real photograph -- that lots of craters on Mars have a sheet of water ice in them. It's not a bad place to start a colony.
Now, here's a view of a little dig the Phoenix Lander did in 2008, showing that just below the surface of the soil is ice -- that white stuff is ice. In the second picture, which is four days later than the first picture, you can see that some of it is evaporating. Orbiters also tell us that there are huge amounts of underground water on Mars as well as glaciers. In fact, if only the water ice at the poles on Mars melted, most of the planet would be under 30 feet of water. So there's plenty of water there, but most of it's ice, most of it's underground,
it takes a lot of energy to get it and a lot of human labor. This is a device cooked up at the University of Washington back in 1998. It's basically a low-tech dehumidifier. And it turns out the Mars atmosphere is often 100 percent humid. So this device can extract all the water that humans will need simply from the atmosphere on Mars. Next we have to worry about what we will breathe. Frankly, I was really shocked to find out that NASA has this problem worked out. This is a scientist at MIT named Michael Hecht. And he's developed this machine, Moxie.
I love this thing. It's a reverse fuel cell, essentially, that sucks in the Martian atmosphere and pumps out oxygen. And you have to remember that CO2 -- carbon dioxide, which is 96 percent of Mars' atmosphere -- CO2 is basically 78 percent oxygen. Now, the next big rover that NASA sends to Mars in 2020 is going to have one of these devices aboard, and it will be able to produce enough oxygen to keep one person alive indefinitely. But the secret to this -- and that's just for testing -- the secret to this is that this thing was designed from the get-go
to be scalable by a factor of 100. Next, what will we eat? Well, we'll use hydroponics to grow food, but we're not going to be able to grow more than 15 to 20 percent of our food there, at least not until water is running on the surface of Mars and we actually have the probability and the capability of planting crops. In the meantime, most of our food will arrive from Earth, and it will be dried. And then we need some shelter. At first we can use inflatable, pressurized buildings as well as the landers themselves.
But this really only works during the daytime. There is too much solar radiation and too much radiation from cosmic rays. So we really have to go underground. Now, it turns out that the soil on Mars, by and large, is perfect for making bricks. And NASA has figured this one out, too. They're going to throw some polymer plastic into the bricks, shove them in a microwave oven, and then you will be able to build buildings with really thick walls. Or we may choose to live underground in caves or in lava tubes, of which there are plenty. And finally there's clothing.
On Earth we have miles of atmosphere piled up on us, which creates 15 pounds of pressure on our bodies at all times, and we're constantly pushing out against that. On Mars there's hardly any atmospheric pressure. So Dava Newman, a scientist at MIT, has created this sleek space suit. It will keep us together, block radiation and keep us warm. So let's think about this for a minute. Food, shelter, clothing, water, oxygen ... we can do this. We really can.
But it's still a little complicated and a little difficult. So that leads to the next big -- really big step -- in living the good life on Mars. And that's terraforming the planet: making it more like Earth, reengineering an entire planet. That sounds like a lot of hubris, but the truth is that the technology to do everything I'm about to tell you already exists. First we've got to warm it up. Mars is incredibly cold because it has a very thin atmosphere. The answer lies here, at the south pole and at the north pole of Mars,
both of which are covered with an incredible amount of frozen carbon dioxide -- dry ice. If we heat it up, it sublimes directly into the atmosphere and thickens the atmosphere the same way it does on Earth. And as we know, CO2 is an incredibly potent greenhouse gas. Now, my favorite way of doing this is to erect a very, very large solar sail and focus it -- it essentially serves as a mirror -- and focus it on the south pole of Mars at first. As the planet spins, it will heat up all that dry ice, sublime it,
and it will go into the atmosphere. It actually won't take long for the temperature on Mars to start rising, probably less than 20 years. Right now, on a perfect day at the equator, in the middle of summer on Mars, temperatures can actually reach 70 degrees, but then they go down to minus 100 at night. (Laughter) What we're shooting for is a runaway greenhouse effect: enough temperature rise to see a lot of that ice on Mars -- especially the ice in the ground -- melt.
Then we get some real magic. As the atmosphere gets thicker, everything gets better. We get more protection from radiation, more atmosphere makes us warmer, makes the planet warmer, so we get running water and that makes crops possible. Then more water vapor goes into the air, forming yet another potent greenhouse gas. It will rain and it will snow on Mars. And a thicker atmosphere will create enough pressure so that we can throw away those space suits. We only need about five pounds of pressure to survive. Eventually, Mars will be made to feel a lot like British Columbia.
We'll still be left with the complicated problem of making the atmosphere breathable, and frankly that could take 1,000 years to accomplish. But humans are amazingly smart and incredibly adaptable. There is no telling what our future technology will be able to accomplish and no telling what we can do with our own bodies. In biology right now, we are on the very verge of being able to control our own genetics, what the genes in our own bodies are doing, and certainly, eventually, our own evolution. We could end up with a species of human being on Earth
that is slightly different from the species of human beings on Mars. But what would you do there? How would you live? It's going to be the same as it is on Earth. Somebody's going to start a restaurant, somebody's going to build an iron foundry. Someone will make documentary movies of Mars and sell them on Earth. Some idiot will start a reality TV show. (Laughter) There will be software companies, there will be hotels, there will be bars. This much is certain: it will be the most disruptive event in our lifetimes,
and I think it will be the most inspiring. Ask any 10-year-old girl if she wants to go to Mars. Children who are now in elementary school are going to choose to live there. Remember when we landed humans on the Moon? When that happened, people looked at each other and said, "If we can do this, we can do anything." What are they going to think when we actually form a colony on Mars? Most importantly, it will make us a spacefaring species. And that means humans will survive no matter what happens on Earth. We will never be the last of our kind. Thank you.
(Applause)